Wojna Starka

Książka dobra, przyjemna w czytaniu. Jeśli ktoś lubi military sci-fi powinien czuć się usatysfakcjonowany, jest akcja, jest technologia, są całkiem ciekawie bohaterowie. Nie ma walczących okrętów, a piechotę, co zdecydowanie lubię bardiej. W pewnym momencie powstał jednak chaos, na szczęście dosyć szybko minął i dalej już było w porządku. Spotkanie z tajemniczym przeciwnikiem było ciekawe i nieco zaskakujące, gdyż autor od początku pisał hard science-fiction, więc człowiek mniej spodziewał się takiego wątku, co nie znaczy, że nie był dobry. Poza tym + za science, nie tylko fiction. Lubię hard sci-fi, więc podobało mi się tym bardziej. Przyjemnie było czytać wstawki technologiczne (przynajmniej mi), a także zjawiska fizyczne, które zdecydowanie urozmaicały scenerię. W trakcie oblężenia ponadto czuć było zmęczenie i wysiłek bohaterów. Ogólnie książka nie jest wybitnym dziełem, jednak czyta się ją przyjemnie i zainteresowaniem. Dostarcza rozrywki, a wtrącone gdzieniegdzie urywki ze świata powieści ciekawią. Lubiącym wojenkę w kosmosie polecam.

Space opera. Seria zamknięta, rzadką zaletą jest to, że poza początkiem ma koniec. Niespojlerując, koniec był dla mnie satysfakcjonujący. Bohaterzy : admirał Koenig, dowódca Lotniskowcowej Grupy Bojowej „Ameryka”, pilot myśliwca Trevor Grey, wiele postaci drugoplanowych. Ciekawą mechaniką serii jest to, że poszczególne rozdziały przedstawiane są z punktu widzenia wielu różnych bohaterów, uprzedzam, że niektórzy nie dożyją końca swojej narracji. Najzabawniejszym momentem, jest rozdział, w którym narratorem jest Sztuczna Inteligencja myśliwca. Niestety w serii jest wpleciony wątek podróży w czasie, jak to zwykle bywa nie jest to logicznie przedstawione. Najbardziej mi się podoba w serii obraz społeczeństwa. Biała Konwencja, było to porozumienie ustanowione po wyniszczających wojnach islamskich pod koniec XXI wieku. Jej głównym założeniem jest zakaz narzucania innym poglądów religijnych przez jakiekolwiek osoby, rządy czy religie. Konwencja ta miała zapobiec kolejnemu dżihadowi, ale jednocześnie zabraniała jakiejkolwiek próby nawracania na inne wiarę, czy to pokojowo, czy siłą. Akcja toczy się wiele lat później, i przedstawia ciekawy efekt, jakiekolwiek nawiązania do religijności wywołują wstyd, tak jakby dzisiaj ktoś otwarcie opowiadał o swoim wczorajszym seksie. I seks to jest drugi ciekawy wątek - monogamia jest, może nie całkiem zabroniona, ale na pewno niemoralna. Ponadto ciekawie przestawione jest podejście jednostek do zdobyczy technologicznych, niektórzy naprawdę przesadzają w "montowaniu" w swoim organizmie implantów. Ogólnie to bardzo ciekawe człowieczeństwo, które poznajemy w kolejnych książkach obok głównego wątku, WOJNA, PRZERWANIE LUDZKOŚCI, OBCE RASY itd.

Dziwna... Skomplikowana i nieco nadęta powieść, lecz mimo to trudno się od niej oderwać. Znajdziemy tu klimat i z Awatara i z Matrixa. Olbrzymia ilość technicznych szczegółów i informatycznych detali. Nie mam pojęcia, czy prawdziwych, czy wymyślonych przez Autora. Jeśli prawdziwych- to szacun za wiedzę, jeśli nie, to tym większy za wyobraźnię. Bohaterowie niejednowymiarowi i dający się lubić. Intrygujący motyw Konstruktu i Legionu Awatarów. Biorę się za pozostałe tomy ;)

Ten tom jest w mojej opinii dużo lepszy niż pierwszy. Nie jest tak pompatyczny, nadmuchany i w ogóle. Polubiłam Starka. I jego relacje z współpracownikami. I z cywilbandą. Dzieje się sporo, czyta się znacznie szybciej i nie ma nudnych fragmentów jak w pierwszej części. Z chęcią sięgnę po kończącą cykl część.

Surowy styl pisania na początku trochę mnie zatrzymał, jednak później okazało się że bez niego nie byłoby klimatu tej opowieści. Książkę dobrze się czyta, łatwo się wtapia w świat, o który opowiada. Dobrze zbalansowano w niej fragmenty wartkiej akcji i te z opisami tła polityczno - społecznego, dzięki czemu się nie nudzi ale można głębiej zrozumieć sytuację bohaterów. Wielki plus za to że nie wszystko zostaje do końca dopowiedziane, co pozwala czytelnikowi zachować swoje teorie.

Całość trylogii przeczytana. Dlaczego tak prosta proza o romantycznym bohaterze dostała 8/10 ? Bo świetnie pokazuje naszą przyszłość w kontekście powiązań polityków z korporacjami. Zresztą to się dzieje już dziś a będzie jeszcze gorzej. Do tego ten pomysł z transmisjami on-line walk... Genialne i możliwe patrząc na to, w którą stronę podąża gatunek ludzki przy milczącej zgodzie większości społeczeństw.

Recencja całości cyklu w Esensji: Z koparką na kosmiczne imperium http://esensja.pl/ksiazka/recenzje/tekst.html?id=23846 W skrócie: duży plus za mnóstwo dobrych, różnorodnych pomysłów oraz postaci, a minus za zbyt spokojny, zdystansowany styl w chwilach, kiedy aż się proszą silne emocje.

Nadszedł wreszcie ten czas, żeby zakończyć czytanie tej genialnej przecież serii. Przy czym przyznać trzeba, że jest najmniej prawdopodobna jest ta piąta część zatytułowana „Okręt flagowy” . No bo co my tu mamy​? Winston Cole i jego ekipa, która dysponuje kilkoma tysiącami statków realizuje ten szalony zamysł, obalenie Republiki, a przynajmniej jest to koncept zmiany na lepsze np., żeby nie było ludobójstwa w kosmosie. Rzecz jasna termin jest umowny, bo dotyczy też kosmitów, a w tym uniwersum inteligentnych obcych nie brakuje. Te siły zbrojne pod komendą Cole,a wystarczą na zdobycie planety lub kilku globów, ale nie, żeby wygrywać z kosmicznymi gigantami Republiką lub Teroni. No ale kto jak nie on? Największy banita w galaktyce uratuje Republikę przed nowym, tajemniczym zagrożeniem. Wiem, kupy się to nie trzyma, ale buja, czyli działa i jest dobrze. Najdziwniejsza jest ta zbieżność, akcji Rubinosów z atakiem na Delorus VIII, centralną planetę Republki z tym co kombinuje Winstone Cole. Można przypuszczać, że działalność szpiegowska miała miejsce. I to jest ciekawostka na ile akcja Cole’a miała wpływ na to co kosmici z Rubino V planowali od bagatela 500 lat. Chłopaki na tyle dają radę, że gdyby nie geniusz Cole’a, kto wie jakby to zamieszanie się skończyło. Spojler już był od początku, że działalność Cole’a to schyłkowa Republika i początek ery Demokracji. Przypuszczać można, że da się domyśleć, że sam Cole będzie miał z tym coś wspólnego. Na pewno utrudnia życie w dedukcji fakt, że Cole i jego podwładni kręcą się po rubieżach galaktyki i tylko z tego powodu ta część robi wrażenie naciąganej. Niewątpliwie ma duże znaczenie autorytet samego Cole’a i wpływ jaki miał na nowych ludzi, którzy przybywali i walczyli ramię w ramię. Nie ma opcji najbardziej krytyczni byli republikanie, którzy wczoraj z Cole’em jako buntownikiem walczyli, ale też oni się szybko przekonali o nieszablonowych kompetencjach Cole’a i bez szemrania przyjmowali dowództwo i robili co trzeba. Na pewno ta część pokazała, że jego umiejętności interpersonalne były na wysokim poziomie. Pokazane zostało przez autora, że machina wojenna pod komendą kompetentnego dowódcy jest dobrze naoliwioną maszynerią. Cole kiedy trzeba stoi na mostku kapitańskim i dyryguje bitwą, a kiedy są luzy zamyka się w kajucie i śpi. Zresztą podobne podejście zaleca każdemu, bo kiedy trzeba działać każdy musi być sprawny i gotowy do walki, czy to będzie głowa, ręce czy nogi, których trzeba użyć do wykonania rozkazu, w zależności od pełnionej funkcji na statku kosmicznym. Wprawdzie nie trudno się domyśleć jakie są końcowe rozstrzygnięcia warto przeczytać tą piątą część cyklu pt.„ StarShip”, tak samo jak cztery poprzednie. Rewelacja.

Jest to druga publikacja tego wydawnictwa, którą miałam okazję przeczytać – i druga, która, że tak to ujmę, weszła bardzo dobrze. Wciągnęła mnie od pierwszych stron, a to dopiero pierwszy tom! Pióro autora sprawia, że czyta się niezwykle płynnie, bez zbędnych przestojów. Dla mnie to ogromny plus, właśnie takiego stylu szukam w książkach. To on w pierwszej kolejności przyciąga moją uwagę, a dopiero później zwracam większą uwagę na fabułę i postacie. Co ciekawe, mamy tu do czynienia z science fiction (a właściwie, ze względu na obecny w powieści konflikt, określiłabym je jako militarne science fiction) o stosunkowo niewielkiej objętości. Dotychczas częściej spotykałam się z odwrotną sytuacją. Być może wynika to z krótszych, bardziej przystępnych opisów, które nie wymagają od czytelnika pełnego skupienia na rozbudowanym świecie czy skomplikowanej technologii – i mówię to w jak najbardziej pozytywnym sensie. Można ją śmiało czytać nawet przy wyczerpaniu, dla relaksu, bez stresu, że informacje szybko wylecą z głowy. Właśnie dlatego, moim zdaniem, dobrze sprawdzi się dla osób, które dopiero wchodzą w świat fantastyki naukowej. Nie jest to nadzwyczaj wymagająca historia, ale, całkowicie szczerze, wcale nie musi taka być. Tym bardziej że spędziłam z nią bardzo przyjemny czas i nie mogę przestać się zastanawiać, co przyniesie drugi tom. Skoro wspomniałam o konflikcie zbrojnym, warto go rozwinąć. Nasz bohater, Cole, w wyniku dwukrotnej utraty stanowiska dowódcy trafia na przestarzały statek. Jego Republika walczy z Federacją Teroni, jak sam mówi, od jedenastu lat. Przyznam, że bardzo polubiłam jedną z jego cech – działanie zgodnie z instynktem i gotowość do sprzeciwienia się rozkazom. „– Walczymy z Federacją Teroni od jedenastu lat. Moim zadaniem jest wygrać tę cholerną wojnę i wrócić do domu. Gdy otrzymywałem idiotyczne rozkazy, ignorowałem je” Cytat ze strony 9 Oprócz tego Cole jest otoczony fankami, które spotykamy już na samym początku. Przyznam, że wtedy na mojej twarzy od razu pojawił się uśmiech, bo zupełnie się tego nie spodziewałam. Szczególnie rozbawiła mnie chorąży! Jedynym elementem, który momentami mnie zatrzymywał po pewnym czasie, były określenia tego, kto co powiedział – typu „odparł”, „zaprotestował”, „obiecał”, pojawiające się tuż po dialogach. Oczywiście rozumiem ich funkcję i to, że pomagają uporządkować wypowiedzi (tym bardziej, że nie są błędem!), jednak odniosłam wrażenie, że jest ich dość dużo i część z nich mogłaby zostać pominięta. Nie powtarzały się bezpośrednio, ale często zastępowano je synonimami. „Wokół promu stało przynajmniej pięćdziesięciu bortelickich żołnierzy. Byli humanoidami, nieco wyższymi od ludzi, bardzo smukłymi, o sześciopalczastych, wielkich dłoniach, na których widać było po dwa przeciwstawne kciuki” Cytat ze strony 73 W tej powieści pojawiają się momentami trudniejsze nazwy, które bardzo mnie urzekły. Tym bardziej że traktuję je jako ciekawostkę – zwłaszcza przez moje zainteresowanie językami. Mam na myśli choćby Bdxeni oraz Wxakgini. Na mojej twarzy od razu pojawił się uśmiech, gdy padły słowa: „Nie zdoła pan wymówić mojego imienia”. Wizualnie przypominają nieco język gruziński przez zbitki spółgłoskowe (trochę jak w łamańcach językowych), a także maltański przez obecność „x”. Intuicyjnie czytałam je jako „bdszeni” oraz „wszakgini”. Trudniejsze nazwy to jednak wyjątek. Czytając tę książkę, nie będziecie mieli większego problemu z wymową imion i nazwisk postaci. To naprawdę dobra lektura autorstwa Mike’a Resnicka, przedstawiająca świat, który chce się obserwować. Proste, ale nie banalne pióro sprawia, że przez historię przechodzi się płynnie i z przyjemnością, a dialogi dodają jej realizmu. To dopiero pierwszy tom, ale z pewnością sięgnę również po kolejny. Jeśli lubicie science fiction, silnych bohaterów oraz krótsze książki w tym gatunku, jest to pozycja zdecydowanie dla was.

Drugi tom jest lepszy od pierwszego. Zaskakuje zwrotami akcji ale nie gna na łeb na szyję, pozwala wczuć się dobrze w klimat. Lektura jest bardzo przyjemna , nieprzegadana ideowo i co bardzo ważne, autor nie narzuca jedynego właściwego rozwiązania/ zakończenia historii. Pozostawia czytelnika z takimi wnioskami do jakich doszedł samodzielnie.

Czytałam i wciąż po głowie tłukła mi się myśl 'hej, to taki Star Trek zmieszany z Mass Effect'. Nooo pooowiedzmy. Aidan jest dowódcą niszczyciela, ma status niewolnika i jest najbardziej krnąbrnym człowiekiem, jakiego w książce spotkacie (no, może poza KIMŚ). W wyniku rozkazu Cesarza on i kilku kompanów po fachu trafiają w wir walki z Republiką, a później znajdują tajemnicze coś. Do tej pory nie mam pojęcia co, może w kolejnym tomie coś więcej powiedzą. Na fizyce znam się słabo (ale coś wiem), na prawach rządzących Kosmosem jeszcze mniej, więc trafiają do mnie opisy naukowe. Mogą być napisane brednie, a ja i tak tego nie wyłapię. Całkiem całkiem wyszły mu opisy walki i użycie różnego rodzaju broni. W końcu trafiła mi się książka, gdzie autor napisał, że "w Kosmosie nie ma góry, dołu, prosto czy w bok - liczy się kąt odniesienia" iii tak, właśnie, statki nie muszą latać gęsiego, mogą zaatakować z każdej strony. Przede wszystkim zwykle Imperia mają korzenie z USA albo jakiś europejskich koalicji. A tu? Ha! Brazylia i hiszpańskie klimaty. Przynajmniej ze strony Cesarstwa, gdyż Republika jest idealną kopią Brytanii z czasów kolonialnych. Nawiązań do naszej, ziemskiej historii, jest w pizdu. Fajnie, ale jednocześnie niefajnie (Cezar zawsze umiera, spoiler). Tło historyczne nie jest jakoś szczególnie zarysowane. Ot, wiemy, że są trzy siły w Kosmosie - Cesarstwo, Republika i piraci. Na razie poznamy tylko dwie i jedynie z czasu obecnego. Nie liczcie na to, że dowiecie się coś więcej o historii powstawania tych sił, poza ogólnikami nie ma nic. Postacie, pomimo iż podobały mi się, przyznaje, że są przeciętne. Zachowują się jak wojsko niskich lotów - siłę i potęgę i sam "charakter" pokazuje się poprzez wulgaryzmy jak i agresywne zachowanie. Słowo "pierdolić" spotkamy we wszystkich przypadkach i rodzajach, nie wspominając już o kurwach czy innych chujowych dupach. Zrozumiem, jak jedna, dwie postacie bluzgają, ale prawie każda? Takie meh. Chyba jedynie Sułtan i Inkwizytor nie biorą udziału w show "20 zakazanych słówek". Także nawet nie potrafię powiedzieć coś więcej o poszczególnych postaciach niż "oficerowie, w Kosmosie, klną jak szewc'. Przyznaję, że dowiedziałam się, iż antymateria jest dodatnia. Tyle. Książka stawia na akcję, ciągle coś się dzieje, a ja chciałabym bardziej zarysowanie realiów Kosmosu. No jest to typowa opera mydlana w Kosmosie. Czy warto? Pfff, ja tam nie uważam czasu z książką za stracony, ale nie spodziewajcie się nie wiadomo jak wspaniałego dzieła. Czy sięgnę po kolejny tom? Dostałam go, także przeczytam.

Pozytywne zaskoczenie. Przed lekturą nie wiedziałam nic o autorze ani o samej książce, nie miałam żadnych oczekiwań. Co dostałam? Niezwykle przyjemną klasyczną opowieść science fiction, która przypomniała mi te wszystkie książki z lat 70. i 80., którymi kiedyś się tak namiętnie zaczytywałam. Temat niby banalny, bo eksploracja nowej planety i pierwszy kontakt, ale jak już odgrzewać kotlety, to właśnie tak. Świetnie trafiła w mój gust i polecam wszystkim, którzy lubią, gdy science fiction dostarcza materiału do rozważań o ludziach i człowieczeństwie.

Dziwna ale chciałem dobrnąć do końca. Dla mnie jednak to co zrobił King w Mrocznej wieży było pierwsza przygoda z tego typu zabiegiem, więc tutaj wypadło to średnio bo mam porównanie z czym dużo dużo lepszym Gdyby nie to bardzo ciekawy koncept i sama przygoda.

Biorąc pod uwagę rozmiar tej powieści czyta się ją naprawdę dobrze. Zaskoczyła mnie specyfika połączenia sensacji i równoczesnej edukacji czytelnika. Może nie zostanę po tej lekturze programistą, ale kilku ciekawych rzeczy się jednak dowiedziałam. Nie mówiąc już jak bardzo książka napisana w 2012 roku jest teraz, gdy ludzkość zachłystuje się AI, prawdziwa.

Moja pierwsza skończona książka w nowym roku - naprawdę dobre otwarcie. Pierwsza część może nie była najbardziej wciągająca, jednak skupiała się na przedstawieniu świata i zasad jego funkcjonowania. Do tej pory nie przeczytałam zbyt dużo lektur z gatunku science-fiction ale ta utwierdziła mnie, że chcę to zmienić. Infoszok przedstawia rzeczywistość, gdzie świat materialny przenika się ze światem wirtualnym, a często nie można ich od siebie odróżnić. Chlebem powszednim są multiprojekcje, kiedy to ciało wirtualne istnieje tylko w multiprzestrzeni za sprawą manipulacji neuronalnej. Każdy ma dostęp do Morza Danych, dzięki czemu w czasie rzeczywistym może sprawdzić setki informacji na każdy temat. W ludzkich ciałach funkcjonują KOLORY, dzięki którym następuje samoleczenie czy usprawnianie procesów zachodzących w organizmie. Wszystko to za sprawą bio/logiki, czyli nauki o stosowaniu programowanego kodu w celu zwiększenia możliwości ludzkiego ciała i umysłu. Brzmi abstrakcyjnie ale wszystko jest bardzo dobrze przedstawione.

Minęło 20 lat od nieoczekiwanego, acz spektakularnego zwycięstwa ludzi nad Sh'daar. Koenig został prezydentem - kolejny raz z rzędu. Gray natomiast jest kapitanem Ameryki, swojego dawnego lotniskowca macierzystego. Całkiem nieźle jak na pryma! Wszystko na dobrej drodze, aby w końcu zapanował spokój? Nic z tych rzeczy! Ekspedycja naukowa do Czarnej Rozety zostaje zmieciona w pył przez nieznaną siłę, Sh'daar łamią zawarty przed dwudziestu laty traktat pokojowy, a na Ziemi wybucha wojna domowa z prawdziwego zdarzenia. Czy mogło być gorzej? Po raz kolejny największe wrażenie zrobiła na mnie obca rasa stworzona przez Douglasa - to, jak funkcjonuje i jakie to niesie trudności w komunikacji z nią. Chapeau bas za to, że po stworzeniu wielu innych różnorodnych ras w poprzednich tomach pan Douglas nadal ma masę ciekawych pomysłów na kolejne istoty zamieszkujące Galaktykę. Istoty równie niezrozumiałe dla ludzi, co ludzie dla nich! A jeśli czasem człowiek nie potrafi dogadać się z człowiekiem, to jak ma porozumieć się z zupełnie obcą rasą, która patrzy na świat w skrajnie odmienny sposób? Gray - o dwadzieścia lat starszy niż w ostatnim tomie - to ktoś, kto będzie bronił swoich za wszelką cenę, ale jednocześnie nie jest rządnym krwi mordercą chcącym wybić kosmitów co do jednego. Wręcz przeciwnie. Jego ciekawość otaczającego go wszechświata i chęć porozumienia najbardziej mnie do niego przyciąga. On swoje odsłużył na pierwszej linii frontu, przez co zupełnie inaczej widzi swoją rolę jako dowódcy. Bo dogadanie się to nie tylko mniej młodych ludzi wysłanych na śmierć, ale współpraca tak odmiennie różnych gatunków może przynieść korzyść obu z nich. Szkoda tylko, że na Ziemi nie każdy to rozumie... Koenig to trochę biedny - został zmuszony do rozprawienia się z debilami, którzy uważają, że im wszystko wolno, bo mogą wytłumaczyć się chęcią zjednoczenia całej Ziemi, a ci źli amerykanie nie chcą się podporządkować, a fe! Cóż, gdy zamiast szczerej rozmowy ktoś zrzuca bomby na miasta z milionami niewinnych mieszkańców chyba każdy miałby prawo zaprotestować, prawda? Ten tom to wstęp do naprawdę paskudnego gufna, może nawet jeszcze gorszego niż pierwsza wojna z Sh'daar. Bo o ile ludzie wcześniej mieli problemy, aby się ze sobą dogadać, tak gdy było trzeba, to jakoś się zorganizowali, tak teraz już nie ma mowy o jakichkolwiek pertraktacjach - nawet w obliczu kolejnych zagrożeń z zewnątrz. Ale to tym lepiej dla czytelnika, bo na pewno nie będzie narzekał na nudę!

Naprawdę wkręciła mnie ta historia . Książka sprawnie napisana ,jest sporo omawianych tez z dziedziny astronomii oraz psychologii. Inna niż większość jakie przeczytałem o podróży w nieznane ale dzięki temu zyskuje bo ile można czytać podobne historie . Niskie oceny wynikają podejrzewam z faktu iż w książce porusza się tematy wiary katolickiej a to wielu bardzo boli . Ogólnie uważam , że autor bardzo niedoceniany

Bardzo ciekawe uzupełnienie gry. Zwraca uwagę na to, co w ferworze walki i pościgach za kolejnymi przeciwnikami często jednak umyka. Tutaj walk jest zdecydowanie mniej, pojawia się natomiast dużo polityki, moralnych rozterek, zmagań z wycieńczoną przez wojnę psychiką. No i nie można przecież zapomnieć o cywilach, dla których trzeba znaleźć schronienie, pożywienie i godne zajęcie. Nagle Szarańcza przestaje być tak wielkim problemem, a przetrwanie okazuje się czymś więcej, niż wygraniem wojny.

Niewiarygodna opowieść o dziewczynie, która próbuje odnaleźć swoje miejsce w galaktyce... Z jednej strony polityka, z drugiej gwiazdki i medale. Od dziecka Kris żyła w cieniu swoich przodków, teraz to ona pisze swoją historię. Z takim nazwiskiem nie jest żyć łatwo, ale nie poddaje się i robi swoje. Nie jest bezmózgim robotem i nie daje się oderwać od rzeczywistości takiej jaka jest. Podejmuje wiele słusznych decyzji. Brakuje mi w tej książce więcej bitew galaktycznych czy misji odkrywczych, jak to jest w Star Treku. Jednak Kris jest bohaterką, która rekompensuje pewne wątki. Odważna, pewna siebie, idealny przywódca, którego każdy chce słuchać. Tylko czy poradzi sobie z odpowiedzialnością i ciężarem jaki spadnie na jej ramiona? Bardzo mi smutno, że są tylko dwie części tej wspaniałej historii o Kris Longknife, przetłumaczone na język polski. MAM NADZIEJĘ!, że jednak ktoś podejmie decyzję i postara się przetłumaczyć resztę. Szkoda, tak urywać historię , gdy jeszcze nawet dobrze się nie rozpoczęła.

Świetnie się czyta, ale... Po zakończeniu czuję ogromny niedosyt. Zniszczenie planety = koniec wojny. Doprawdy? A co z resztkami floty? Co z siłami okupacyjnymi Tilleke w Arkadii i w kopalniach Zyrydu (tom I)? Naprawdę po takiej akcji Tilleke z podmianą duchów-sobowtórów na planetach Witków nie pozostał żaden obcy agent, gotów podjąć się zemsty (tom III)? Oczywiście to tylko fikcja literacka. Więc: "Żyli długo i było im zielono..."