Władca Północy

Największą wadą ksiązki jest, to, że autor przekazuje mnóstwo informacji o wrogach Borgiów jako fakty niepodważalne, a źródła świadczące przeciw Borgiom jako niewiarygodne. W bibliografii powołuje się też gęsto na autorów, których krytykuje. Na plus należy poczytać tej książce to, że kopalnią wiedzy o wojnach włoskich w początkowej fazie.

Kontynuacja " Wojny Bogów ". Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego sprawnie napisany tekst, wartką akcję, interesujący, rzadko, albo wcale opisywany temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Tytuł książki mówi wszystko. Rzym, Cesarstwo Rzymskie, krwawe spiski, intrygi poganiane innymi intrygami itd. itp... Co tu więcej pisać ? Acha, czyta się dobrze !!! Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Chadwick nie zasługuje, by jej książkę stawiać na półce obok Philippy Gregory. Matylda, córka Henryka I, walcząca o angielski tron z zacięciem godnym jej męskich potomków, jest postacią fascynującą. To obok Eleonory Akwitańskiej najbardziej chyba wyrazista i ciekawa postać tamtych czasów. Chadwick nie potrafiła tego pokazać, powieść nie wciąga, a Matylda jest zupełnie bez wyrazu. O wiele więcej życia tchnął w nią Follett w "Filarach Ziemi", a przecież jest tam tylko postacią w tle.

Opis książki odebrał mi możliwość dopisania czegoś interesującego. Jako ciekawostkę dodam, że autorka miała spore trudności z tą książką. Rękopis został skradziony i pisarka musiała pisać ją od początku. Jej specjalność to łączenie faktów historycznych z fikcją. Wciągająca i ciekawa fabuła. Świetny warsztat literacki. Dobrze się czyta. POLECAM !!!

Dość obszerna pozycja, jednak w niczym to nie przeszkadza. Pozwala to na dokładne poznanie losów Alienor i dłuższe cieszenie sie tekstem. Bardzo przystępnie i zrozumiale przedstawiona historia. Płyną z niej ważne wnioski. Przerażająca jest brutalność z którą jest ukazane życie kobiet, od służących poprzez dwórki a na królowej kończąc. Alienor wyprzedza swoją epokę w sposób jaki chcialaby być traktowana, zdecydowanie zasługiwała na więcej aniżeli dostała od losu.

Klimat jest, czyta się lekko, powieść wciąga, ale... no ciut daleko do Filarów Ziemi. Postacie mogłyby być nieco głębiej zarysowane. Coś tu jest nie tak z upływem czasu... Mam dziwne wrażenie, że daty poprzedzające rozdziały sobie, a treść sobie... I nie chodzi mi o oczywiste pomyłki typu "rok 2034", bo takie też się zdarzają :) Za to należy się dodatkowa gwiazdka za rozmach. 700 stron bardzo miło wypełnia czas spędzony nad książką.

Dla odmiany sięgnęłam po książkę historyczną. Powieść o królowej Bonie napisana prostym językiem, mam wrażenie, że za bardzo współczesnym, nie czuje się historii, jak choćby w książkach Kraszewskiego czy Bunsha. Za dużo też Albrechta Hohenzellera, a za mało Bony. Ogólnie czyta się przyjemnie, poszerza wiadomośći o tamtych czasach, choć trzeba pamietać, że to beletrystyka i punkt widzenia autorki. Akcja się wlecze, niektóre opisy można było pominąć.

Dla znających serial książka Elizabeth Massie nie będzie żadnym zaskoczeniem. Nie odnajdziemy na tych stronach niczego nowego, czego w serialu już byśmy nie zobaczyli. Autorka nie interpretuje, jest wierna temu, co zawierał filmowy scenariusz. A jednak jest to powieść, którą czyta się wyjątkowo dobrze, nawet, jeśli znamy już filmowe kadry i wiemy, czego się spodziewać. Jeśli nie mieliśmy okazji odkrywać wcześniej tego wszystkiego, o czym opowiada „Wersal. Prawo krwi“ przyjemność z lektury będzie jeszcze większa. Ludwik XIV był najdłużej panującym władcą Francji, jego panowaniu zawdzięczamy nie tylko budowę Wersalu, królewską posiadłość tworzoną w wizjonerski sposób praktycznie od zera. To również pasjonująca relacja dwóch braci, Króla Słońce i jego brata, Filipa Orleańskiego. W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

Pierwsza część trylogii osadzonej w realiach krucjat krzyżowych. Na przełomie XII i XIII wieku Jerozolimą rządzą chrześcijanie, a świat islamski, na czele z Saladynem, stara się odebrać im miasto. Poznajemy szereg postaci historycznych, na czele z królem Baldwinem IV, a znanych już wcześniej choćby z "Królestwa niebieskiego". Przeplata się tu sporo wątków, a na głównego bohatera wyrasta młody rycerz Wilem d'Encausse, który postanowił spełnić życzenie umierającego ojca, opuścić Francję i udać się do Ziemi Świętej.

Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego sprawnie napisany tekst, wartką akcję, interesujący, rzadko, albo wcale opisywany temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Po raz ostatni Raymonda Khoury'ego czytałem jakieś 5 lat temu. I choć w tamtym czasie przeczytałem wszystkie wydane u nas jego powieści, przyznam szczerze, że prawie w ogóle ich nie pamiętam. "Decydująca rozgrywka" to piąty tom cyklu Sean Reilly i Tess Chaykin i choć czytało się tę powieść nieźle, a akcja była wartka i wciągająca, obawiam się, że też szybko uleci z mojej pamięci. To powieść o spisku w najwyższych kręgach władzy USA, o mrocznych tajemnicach służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo narodowe i o samotnym agencie FBI Samie Reillym, który dość przypadkowo wpada na trop sięgającej dziesiątki lat wstecz afery, przy której Watergate wypada dość blado i niewinnie. Niby wszystko było ok, była niezła intryga, wartka i wciągająca akcja, ale powieść napisana jakoś tak mało porywająco. Dopiero pod koniec napięcie wzrasta i akcja zaczyna trzymać w napięciu. "Decydująca rozgrywka" to sensacyjny thriller trochę w stylu Baldacciego, trochę w stylu Ludluma, gdzie główny bohater z pomocą trójki przyjaciół powoli odkrywa prawdę, mimo że sam musi się ukrywać i obawiać o własne życie. Schemat dość znany i oklepany. Zakończenie też dość schematyczne i choć mogło wydawać się nieco zaskakujące, to jednak można się było domyślić, kto "trzymał parasol"... Podsumowując, powieść niezła, czyta się dość szybko, a im bliżej końca tym napięcie bardziej wzrasta. W sam raz na zabicie wolnego czasu bez większych oczekiwań...

Cudowna. Jest to moje pierwsze spotkanie z piórem Matilde Asensi - nie czytałam pierwszej części, ale absolutnie nie jest to konieczne, by zrozumieć "Powrót katona". Od samego początku niesamowicie się wciągnęłam. Uwielbiam relację Faradża i Ottavi - pięknie się czyta o tym, że pomimo zupełnie odmiennych poglądów na tak wiele spraw, kochają się tak mocno, że rzuciliby się za sobą w ogień. Przekomarzają się, dogryzają sobie, kłócą się, ale różnice między nimi ich nie rozdzielą. Czytając tę powieść, gdy doszłam w końcu do momentu wejścia wyprawy do wnętrza góry, czułam się, jakbym czytała książkę przygodową dla dzieci i młodzieży. Nie w złym sensie oczywiście, ale te pułapki i przygody bohaterów wydawały się tak nierealne, że rzeczywiście czułam się trochę jak dziecko, czytając o nich. Niemniej pułapki te są genialne wymyślone i przemyślane. Co mnie lekko uwiera, to fakt, że Ottavia - jako Salinówna - jest rzekomo niezwykle porywcza, uparta, i nie daje sobie w kaszę dmuchać. Absolutnie się z tym nie zgadzam. Owszem, Ottavia jest emocjonalna, łatwo ulega emocjom, ale nigdy nie stawia na swoim. Za każdym razem ulega Faradżowi, gdy ten próbuje na coś ją namówić. Jest po prostu niezwykle emocjonalna - jak dziecko wręcz - ale, moim zdaniem, zupełnie nieasertywna

Powieść historyczna z lat 1831 – 1855. Rozgrywa się w Polsce (a raczej Królestwie Kongresowym, Ziemiach Zabranych, jak nazywano zagarnięte przez Moskali kresy wschodnie, w carstwie rosyjskim – w Azji Środkowej, Orenburgu, na Syberii, w Archangielsku i Petersburgu, na dzisiejszej Litwie i Łotwie a także w Niemczech, Anglii Francji i Turcji oraz – co najciekawsze – na terenie Afganistanu, Persji i Indii. Trzech głównych bohaterów to Rufin Piotrowski – powstaniec listopadowy, emisariusz Towarzystwa Demokratycznego Polskiego i uciekinier z Syberii, Jan Prosper Witkiewicz - konspirator ze Żmudzi, zesłany w sołdaty do Orenburga a następnie carski oficer wywiadu, którego los jest przedmiotem wielu hipotez i teorii oraz Adam Gurowski - arystokrata i w kolejnych okresach życia rewolucjonista, emigrant polityczny, carski agent i panslawista. I właśnie oparcie konstrukcji powieści na tych trzech postaciach jest jej najsilniejszą stroną. Kolejne to wplątanie do niej kolejnych istotnych osób, takich jak m.in. generałowie i oficerowie Powstania Listopadowego, Mickiewicz, Słowacki i Towiański, Kajsiewicz, Semenenko i inni Zmartwychwstańcy, Zan, Domeyko i inni zesłańcy, Dickens, lord Raglan ( jeszcze jako FitzRoy Somerset), markiz de Custine, Aleksander von Humboldt, Ludwik Napoleon Bonaparte (późniejszy Napoleon III) i wielu innych. Należy mieć nadzieję, że czytelnicy pogłębili swoją wiedzę szukając odpowiednich materiałów o tych osobach. Dobrze, że autorka postarała się w wiarygodny sposób połączyć losy swoich bohaterów ze wskazanym potężnym gronem postaci historycznych. Niestety, powieść posiada też wiele oczywistych wad. Pierwsza z nich dotyczy dotyczy języka. Prosty, współczesny, gazetowy, upstrzony kolokwializmami z XXI, góra XX -wieku ("ja pierdzielę", "rżnąć", "posuwać"). I chyba autorka Pana Tadeusza nie czytała, skoro pewnemu słowu użytemu przez poetę dla opisu pasa słuckiego nadaje w latach 30-tych XIX wieku współczesne, wulgarne znaczenie. To samo dotyczy słowa pie*****ć”, którego ówczesne znaczenie też było inne, niż dziś. Pojawia się tez niestety dzisiejsze „ulubione słowo Polaków” na literę K. Druga, jeszcze większa wada, to świadome zakłamywanie historii w duchu „pokrzepienia serc”. Bitwa pod Grochowem jest przedstawiona tak, że wygląda na triumf Polaków nad Moskalami, podczas gdy była ona przegraną i jako pierwsi ustąpiliśmy pola (w książce przedstawiono to odwrotnie). A to, że nie było klęski i uratowano większość wojska, to jeszcze nie zwycięstwo. Inaczej tez odparto rosyjskich kirasjerów. Jagiellonom ani ich następcom nie udało się opanować Rewla (dziś Tallin) a stosunek lenny Republiki Nowogrodzkiej był krótki i incydentalny. Kolejna wielka wada, to typowy dla pewnych środowisk przechył w wierze w omnipotencję "tajnych służb" i doszukiwanie się wszędzie zakulisowych inspiracji i szpiegów (choćby w wybuchu Powstania Listopadowego). Np. określenie "agent wpływu" funkcjonuje u nas od około dwudziestu paru lat. A tam posługują się nim carscy dygnitarze jako czymś powszechnym i normalnym ("podstawowa strategia"). Poza tym III Oddział Carskiej Kancelarii Osobistej, czyli wywiad nie miał technicznych możliwości przedsięwzięcia pewnych działań, jakie mu przypisała Cherezińska. W tamtym czasie "tajne służby nie dysponowały ani takimi siatkami, ani możliwościami technicznymi i organizacyjnymi jak opisane w powieści. Sam proces przemieszczania się był zbyt długi, by pewne sceny mogły mieć miejsce. Autorka zrobiła dużą kwerendę, ale niestety nie przeczytała świetnej książki Mikołaj I i jego czasy (1825-1855). Tam znalazłaby właściwą terminologię i sposób myślenia ówczesnych elit.  Poza tym za dużo publicystyki, sztuczne dialogi streszczają wydarzenia historyczne, zaś niektóre (tak jak i postacie, w tym fikcyjne – np. młodziutki Sherlock Holmes) dodano zbyt nachalnie i niepotrzebnie. Autorka nie ustrzegła się prezentyzmu. Jej bohaterowie myślą i mówią jak XXI-wieczni Polacy, a nie postacie o wiedzy i świadomości ludzi XIX wieku. No i na koniec kompletnie infantylne i kiczowate zakończenie wątku jednego z bohaterów (jak w bajce dla dzieci). Widać, że autorka lepiej się czuje w publicystyce historycznej, niż w uzupełnianiu autentycznych wydarzeń wątkami fabularnymi. Dobrze, że powieść powstała, szkoda, że nie doczekała się dobrej redakcji i konsultacji zarówno historycznej, jak i literackiej. Mogłaby stać się znakomitą powieścią historyczną, a tak pozostanie solidną popkulturową książką historyczno-przygodową. Znacznie lepszy jest „Wallenrod” Andrzeja Brauna, koncentrujący się na Witkiewiczu.

Druga część trylogii Handlarz relikwiami niestety jest o wiele gorsza od pierwszej . Autor znakomicie wprowadza czytelnika w klimat czasów średniowiecza, niestety już fabuła daleka jest od ciekawej . Książka momentami dobra , częściej przeciętna . Ciekawy temat , bo alchemia do dziś kryje wiele tajemnic , ale zbrakło dynamiki pierwszej części .

Marcin Mortka to uznany autor który potrafi kreślić świetne powieści. Tak jest i tutaj, przedstawiona historia jest spójna, ciekawa i interesująca. Potrafi zaskoczyć i zainteresować całym światem. Gorąco Polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Drugi tom sagi tak jak przewidywałem okazał się trochę lepszy od prologu . Widać poprawę stylu u autora . Wilcze morze to kontynuacja przygód Zaprzysiężonych . Akcja rozgrywa się głównie na bliskim wschodzie i jak na sagę o Wikingach brak w niej praktycznie wątków morskich . Tematem przewodnim jest próbą odzyskania runicznego miecza utraconego przez głównego bohatera ( jednocześnie narratora ) . Z czystym sumieniem sięgnę po kolejne tomy sagi .

Opis książki właściwie wyczerpuje temat. Dopiszę tylko informację: książki te były wzorem dla " Gry o tron " Martina, tylko bez smoków. Serial TV bardzo mi się podobał, ale książek, do tej pory nie przeczytałem i pewnie nie przeczytam. Co innego oglądać efekty specjalne w TV, a co innego wyobrażać sobie coś czytając książkę. Krótko mówiąc , nie jestem zwolennikiem literatury fantasy i dlatego jestem zachwycony, że znalazłem książki zwalniające mnie z czytania " Gry o tron ". Prawdziwa historia, prawdziwi ludzie, opisani w powieściowej formie. Napisana przystępnie, czyta się szybko i trudno się od niej oderwać. Trzy tomy, czyli potrójna przyjemność. POLECAM !!!

Przepiękna opowieść, zabierająca czytelnika w podróż do Indii połowy XIX wieku. Kto lubi powieści historyczne, egzotyczne klimaty, silne i waleczne kobiety tego „Zbuntowana Królowa” nie zawiedzie. Książka zaczyna się bardzo dramatycznie. W małej wiosce położonej na odludziu, podczas drugiego porodu, umiera młoda kobieta. Osierociła dwie córeczki, ich wychowaniem zajął się ich ojciec oraz babka. W Indiach opisywanego okresu nowo narodzone dziewczynki po urodzeniu były często zabijane, ich utrzymanie i uzbieranie posagu często wykracza poza możliwości finansowe rodziny. Dlatego też, aby zebrać na posag dla młodszej siostry, który umożliwiłby jej wyjście za mąż, Sita – starsza z sióstr długie lata uczy się i ćwiczy sztuki walki, aby zostać durgawasi (członkinią osobistej ochrony królowej Dźhansi -Lakszmi). Choć wydaje się to praktycznie niemożliwe, Sicie udało się pozyskać zaufanie królowej i dostać się pod jej służbę. Jest to ogromne wyróżnienie i zaszczyt dla skromnej dziewczyny z małej wioski. Doskonale wyszkolone durgawasi są bardzo cenione ze względu na zagrażający i coraz bardziej narastający konflikt między Imperium Brytyjskim a Indiami ( właściwie wieloma niezależnymi, drobnymi indyjskimi królestwami). Po przybyciu do pałacu w Dźhansi Sitę zaskakuje piękno i przepych królewskiej rezydencji. Jest oszołomiona barwnymi strojami, klejnotami, a nawet smakami i zapachami potraw. Wszystko jest dla niej nowe, nieznane, niewyobrażalnie piękne. Niemiło zaskoczona jest pałacowymi intrygami, dochodzącymi do jej uszu szokującymi plotkami, nieprzychylnością innych durgawasi co do jej osoby. Stabilne i dostatnie życie u boku królowej Lakszmi przerywa przybycie wojsk brytyjskich do Dźhansi. Władczyni, jak również mieszkańcy królestwa, są zaskoczeni brutalnością i bezwzględnością wojsk angielskich, a te z kolei nie spodziewały się tak silnego oporu i bezkompromisowej walki tubylców o niezależność. Całość powieści jest niezwykle barwna, oczarowuje czytelnika kolorami strojów, zdumiewa wystrojem pałacu, ogrodów pełnych egzotycznych, wonnych kwiatów i spacerujących wokół rezydencji pawi. Michelle Moran pokazuje również ciemną stronę Indii tego okresu. Biedę, głód, dramatyczną sytuację kobiet, bardzo niesprawiedliwy system kastowy, handel ludźmi, mordowanie noworodków płci żeńskiej lub wydawane za mąż kilkuletnich dziewczynek, patriarchalny model rodziny (kobiety nie miały absolutnie żadnych praw). Autorka nie boi się również mówić o barbarzyńskich czynach wojsk Imperium Brytyjskiego – gwałtach, napadach na ludność cywilną, podstępnych działaniach w celu grabieży i zawłaszczenia cudzego mienia. Jest to tematyka bardzo rzadko poruszana w literaturze, niełatwo znaleźć tak dramatyczny opis polityki kolonialnej Imperium Brytyjskiego. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej powieści. Gorąco polecam

Świetna. Średiowiecze z zupełnie innej perspektywy. Moznaby powiedzieć, że okoliczności nie sprzyjają akcji, bo co może dziać się na stepie, wsród traw. Nijak się to ma ma europejskich osiedli, gdzie nawet w 13 wieku osiadły tryb życia był zupełnie odmienny od tego opisanego w "Narodzinach Imperium". Książka dostarcza wiedzy, ale również rozrywki. Napisana ładnym językiem. Wprowadza w Świat raczej mało nam znany, a przecież wszyscy wiedzą kim był Czyngis-Han. Tym chętniej sięgnę po kolejne częsci. Bardzo dobra lekcja historii. Bardzo dobra powieść historyczna. Polecam.