Wilkołak

Książkę „Dracula: Nieumarły” Iana Holta i Dacre'a Stokera czyta się może nie błyskawicznie, ale bardzo przyjemnie. To niesamowicie wciągająca lektura w mrocznym klimacie, która treścią nawiązuje do „Draculi” Brama Stokera, gotyckiego horroru z przełomu XIX i XX wieku, który ukształtował naszą dzisiejszą wizję wampirów oraz wprowadził do kultury masowej takie postaci jak sam hrabia Dracula, Abraham van Helsing czy Mina Harker. Książka jest przedstawiania jako druga część dzieła Brama Stokera, której napisania podjął się jeden z potomków irlandzkiego pisarza. Mimo że w serwisie widnieje informacja, jakoby była to kontynuacja oryginalnego „Draculi”, to jedyne podobieństwa między oboma utworami polegają na pewnej ciągłości czasowej i wykorzystaniu tych samych postaci. Powieść „Dracula: Nieumarły” została napisana w zwykłej narracji trzecioosobowej, co dla mnie jest dużym ułatwieniem – średnio przyjemnie czytało mi się zapiski dzienników oraz listy, z których dowiadywaliśmy się tylko części faktów. Napisanie tej recenzji przychodzi mi z pewnym trudem, bo ciężko mi obiektywnie spojrzeć na młodszą z wampirycznych “córek”. Osobiście bawiłam się dużo lepiej niż podczas czytania oryginalnego “Draculi”, którego zakończenie było mi dobrze znane z filmów, wobec czego nie potrafiłam się w pełni wciągnąć. Ta część natomiast została napisana z dużym polotem, akcja jest niezwykle wartka i nieprzewidywalna, co jest sporą zaletą. Nie mogłam odpędzić od siebie wrażenia, jakbym oglądała film podczas czytania książki. Zdarzyło mi się to pierwszy raz, ale było to fajne doświadczenie. Jeśli miałabym do czegoś tę powieść przyrównać, to wskazałabym filmowego “Van Helsinga” z 2004 roku (z Hugh Jackmanem w roli głównej) pod względem obrazów powstałych w mojej wyobraźni, strojów, klimatu czy właśnie żywiołowej akcji; z lekką nutą romantycznej relacji Miny i Draculi wyjętej z kultowego już filmu “Bram Stoker’s Dracula” w reżyserii Coppoli (w rolach głównych fenomenalny Gary Oldman i przeurocza Winona Ryder). Czytając posłowie autorów już wiem, że zabieg ten był celowy, a skojarzenia z filmami prawidłowe, bowiem powieść jest hołdem złożonym nie tylko oryginalnemu “Draculi”, ale również wszystkim Draculom popkultury, co jeszcze wzmacnia me pozytywne odczucia wobec tej książki. Jedyne, co mogłabym autorom w tej kwestii zarzucić, jest pewne “zmiękczenie” hrabiego Draculi, który był głównym antagonistą powieści Brama Stokera - tu natomiast okazuje się, że choć grupa nieustraszonych śmiałków walczyła z nieumarłym wampirem, to nie on odpowiadał za zło, które pojawiło się w Londynie. Nie będę ukrywać, że choć uwielbiam romantyczną formę przedstawienia najsławniejszego krwiopijcy świata, to zdecydowanie wolę, by zostało to domeną filmów, niż książek, gryzie mi się to bowiem z oryginalną powieścią, która dla autorów powinna być świętością. Pod względem kompozycyjnym oraz stylistycznym “Dracula: Nieumarły” to całkiem dobra literatura, choć nie mamy możliwości wgłębienia się w myśli bohaterów. Być może lepszym wyjściem będzie podejście do tej pozycji niczym do filmu sensacyjnego ze Stevenem Seagalem - oczekujemy akcji, a nie rozbudowanych postaci czy wielkich przemyśleń na tematy egzystencjalne. Ja świetnie bawiłam się podczas czytania i polecam serdecznie tę książką każdemu fanowi horrorów, fantastyki oraz postaci hrabiego Draculi.

Większość opinii na temat tej książki jest, dosyć oględnie mówiąc, niepochlebna. Cieszę się, że się nimi nie kieruję przy wyborze lektury. Bo, pomijając zakończenie - przepraszam, ale ono zepsuło historię - jest to naprawdę fajna książka. Rozkręca się po tym, jak Seaton znalazł pamiętnik Pandory. Bardzo ciekawiło mnie, co będzie dalej. A w niektórych momentach robiło się dość strasznie, nie wiem, czy chciałabym czytać w środku nocy będąc sama. W ogóle jak można wejść w pojedynkę do takiego starego, opuszczonego gmaszyska na własne życzenie? 😅

Początek intrygujący i bardzo wciągający. A końcówka jeszcze bardziej. Aż nie szło się od niej oderwać. Dlatego poszłam spać później niż powinnam ;). Cała książka trzymała w napięciu. Bardzo mi się podobała. Pomimo tego, że nie czytałam pierwszego tomu dało się zorientować we wszystkich wydarzeniach. Niestety był jeden duży minus. To jak w większości książka była pisana w 3 osobie, a w niektórych momentach w 1 osobie. Z początku ciężko mi było się przestawiać, potem już nawet. Jednak to nie była główną bohaterka. Pomimo tego książka była bardzo fajna i miała straszny klimat ;). Na pewno film byłby całkiem fajny :). Gorąco polecam.

Odradzam wszystkim fanom "Zmierzchu" - mogą doznać szoku, bowiem wampiry w "Gothique" nie błyszczą się w słońcu i nie piją śmiertelnikom z dzióbków. Wręcz przeciwnie,są seksowne i mroczne, bezwzględne i opętane żądzą seksu, brutalne i przerażające. Wciągająca fabuła łączy w sobie kryminał fantastykę najwyższych lotów. Taką powieść mogłaby napisać Ann Rice.

Spodziewalam sie , ze bedzie to ksiazka o Wampirach. Nie wiem jak to sobie wmowilam. ALe mile zaskoczenie. Pomysl jest duzo bardziej nietypowy. DLugo w ksiazce nie wiadomo komu wierzyc, kto jest bialym a kto czarnym charakterem. Zakonczenie tez mnie zaskoczylo. Dodalo nadzieji bo konczy sie powiedzmy szczesliwie. ;) Ksiazka bardzo dobra do czytania, w ogole nie ma dluzyzn. Czyja sie ja szybko i przyjemnie.

Dziś chciałbym przedstawić Wam książkę z gatunku thriller, z domieszką elementów paranormalnych. Jest to Zew Nieśmiertelności Anne Frasier. Może przedstawię bliżej miejsce akcji, małe spokojne miasteczko z przeszłością. W tym miejscu nagle dochodzi do morderstwa. Policja znajduje ciało dziewczyny bez kropli krwi. Podejrzenie od razu pada na mężczyznę który cierpi na pewną chorobę przez którą wychodzi tylko nocą. O ile dobrze kojarzę nazywa się ona porfiria i w przeszłości nazywa się ją chorobą ..., ale nie będę zdradzał jej nazwy. Jeśli dobrze zapisałem nazwę to na pewno znajdziecie gdzieś w internecie jej potoczną nazwę. Osobą która nie wierzy w winę mężczyzny jej lekarka sądowa Rachel Burton. Książka mimo troszkę mdłego początku, szybko rozwija się, a ostatnie sto stron człowieka pochłaniają w całości.

Na ekrany kin, ku uciesze fanów, weszła kolejna ekranizacja zmierzchowego cyklu Stephenie Meyer, o czym donosi vampire_slayer, a do księgarń, ku uciesze przeciwników, krokiem skradającego się na paluszkach złośliwego chochlika, "Zmrok", o czym donoszę ja. Pastisz wampirycznej sagi, o którym śmiało mogę powiedzieć – kałasznikow z ostrymi nabojami wymierzony w serca wielbicieli „Zmierzchu”. Z rozpryskowymi pociskami w postaci przerysowanych głównych bohaterów, które trafiają w centrum tarczy strzelniczej ich uczuć. Można płakać (to ja! to ja!) z dokonanej profanacji albo się śmiać (to również ja!) z parodii postaci Belle Goose o ciemnoblond włosach z czerwonawym odcieniem, z hiperskłonnością do potykania się, potrącania, zataczania, zahaczania, zaplątywania się, a przy okazji na drodze swoich zniszczeń, przewracania mnóstwa rzeczy oraz osób, a wszystko to z powodu odrobinę dłuższej prawej nogi. Wierzącej w swoją urodę i na tyle pięknej, "żeby ją zabić, wypatroszyć, wypchać i powiesić nad kominkiem". Wstrzykującej sobie do żył "sok grejpfrutowy, żeby czymś się wyróżniać, przynajmniej niezwykłym zapachem krwi". Oczywiście szaleńczo i nieskończenie zakochanej jak jeszcze nikt na świecie w całej historii planety Ziemia, ba! "w całej Galaktyce połączonej w jeden mocny wyśmienity kawałek gumy do żucia" (właśnie zauważyłam brak przecinka, ale cytatów się nie poprawia), w Edwarcie Mullenie, którego "bezwarunkowo, nieodwołalnie, zatwardziale, heterogenicznie i ginekologicznie" pragnęła w jednym celu: aby ją ukąsił w miłosnym pocałunku, po którym będzie wyglądać bardzo kobieco. Nie przeszkadzało jej, że sam obiekt uczuć to tyczkowaty, piegowaty chłopak, o rudawym odcieniu włosów poskręcanych w loczki, z aparatem na zębach, zafascynowany konstruowaniem tajemniczego robota i omdlewający wymiotnie na samą zapowiedź agresji, który na widok zarazków mówi: "Edwart z „Antyseptem” se z nim poradzą!" A wszystko to dlatego, że "chłopcy są z Marsa, a dziewczyny z całkowicie normalnej planety". Ich perypetie zbliżania się do siebie w miasteczku Switchblade, w którym dorośli mieszkańcy namiętnie czytują w miejscach pracy powieści "Daylight" i "Full Moon", to ciąg gagów sytuacyjnych, dialogów pełnych humoru, ironicznych autokomentarzy własnych zachowań , przerysowanych emocji i nadinterpretowanych działań. Przebogate kompendium ripost, słownych szpilek i podsumowań dla złośliwie wyśmiewających się z zauroczenia wielbicieli miłosnych dziejów oryginalnej pary Belli i Edwarda. Mam tylko mały żal do wydawnictwa, że pozwoliło umieścić na tylnej okładce clou tej historii. Opowieść czytałam jak jeden, długi, bardzo dobry kawał, którego niestety znałam zakończenie. Starożytni Indianie za „spalone” kawały wieszali na suchej gałęzi! Ja bardzo proszę w przyszłości nie przedobrzać w zachęcaniu do czytania jakiejkolwiek książki w ten rozczarowujący sposób. Nadgorliwość, jak mawiali ci sami starożytni Indianie, jest gorsza od faszyzmu. Wystarczyła do tego celu bardzo trafna okładka i wymowny obrazek z tyłu książki. Bez tych feralnych czterech wyrazów kończących notkę informacyjną, a których nie przytoczę, aby nie siać zniszczenia. I jeszcze jedno! Ze zjadliwą satysfakcją stwierdzam: aby móc z przyjemnością korzystać z tej broni, strzelając serią powalającą na kolana zginanych śmiechem, należy koniecznie przeczytać zmierzchową sagę. Bez tego przeciwnicy sagi dostaną do ręki ślepe naboje. Na pocieszenie dodam, że tylko dwa początkowe tomy, ale od biedy wystarczy pierwszy. http://naostrzuksiazki.pl/

Dawno nie czytałem tak dobrego... w sumie sam nie wiem czego? Urban Fantasy? Weird West? Czarnej Komedii? Kryminału? Z jednej strony akcja dzieje się w miasteczku stylizowanym na westernowe, zaś wśród bohaterów przewijają się zarówno bandyci jakby żywcem wyjęci z Tombstone, łowca nagród znany z przebierania się za Elvisa Presleya, detektyw z federalnego wydziału do spraw paranormalnych, jak i mnisi spędzający całe dnie na nauce sztuk walki w małym klasztorze, ukrytym na jednej z wysp Pacyfiku. Z drugiej akcja dzieje sie w czasach zbliżonych do późnych lat 2000, z pełnym wykorzystaniem komórek, podsłuchów, czy dobrodziejstw motoryzacji. Pomimo tego, że rozdziały skaczą pomiędzy bohaterami, zmiany punktu widzenia nie wiążą się w żaden sposób ze spowolnieniem narracji, co było moim właściwie stałym zarzutem do cyklu Demonicznego Bretta. Tutaj "Księga..." zaczyna się w bardzo Hitchcockowy sposób od wielkiej strzelaniny w barze, a później akcja tylko przyśpiesza, skupiając się na kolejnych strzelaninach, kradzieżach i śledztwach związanych z poszukiwaniem legendarnego kamienia mającego dawać nieśmiertelność, ale i sprowadzać pecha na wszystkich właścicieli.

Miłosna historia z przymróżeniem oka. Czyta się bardzo szybko,autorka w sposób lekki i zabawny przedstawia jak anioł stróż zawieszony w służbie zakochuje się w swoim podopiecznym człowieku,który z jego winy staje się wampirem. Jedyne co nie pasuje mi w tej książce, to okładka,która zapowiada mroczną i podniosłą powieść,wnętrze zaś okazuje się zdecydowanie komedią ☺ Polecam wszystkim,którzy chcą coś poczytać nie całkiem na serio 😊

Oj wciągnęła mnie ta książka niesamowicie .Zbrodnie ,ale specyficzne bo sprawca zabiera wybrane narządy a w ranie zostawia monetę.Świetne połączenie przeszłości i teraźniejszości,tajemniczy kamień filozoficzny ,Zakon Czarnego Sfinksa i Izaak Newton ,jest ciekawie. Akcja książki toczy się w Oxfordzie ,autor wymienia nazwy ulic także mieszkający tam pewnie czuli by się jakby sami tam byli. Polecam !!!

Dawno nie czytałem tak kompetentnego sequelu. Akcja nie spowalnia, charakter książki się nie zmienia - dalej mamy do czynienia z groteskową, czarną komedią pełną w najlepszym razie antybohaterów, w najgorszym razie totalnych degeneratów w akcji niczym z Kill Billa. Za to pojawia się kilka odpowiedzi na pytania pozostawione w księdze bez tytułu. Fabularnie akcja znowu skaczę pomiędzy kilkoma bohaterami, oraz kilkoma różnymi okresami, zaczynając się na kilka dni po wydarzeniach z Księgi Bez Tytułu, by później przeskoczyć o 15 lat do tyłu i w końcu wylądować dobry rok po wydarzeniach. W zgrabnie napisanych rozdziałach poznajemy początki jednego z głównych bohaterów. Co prawda całość jest zrobiona trochę na zasadzie klasycznego "power vaccum" - po zniknięciu głównego przeciwnika z Księgi Bez Tytułu w półświadku dochodzi do swoistego wyścigu, kto teraz będzie rządził na dzielni. Pojawia się kilka nowych twarzy, z czego jedną jest... pierwotny właściciel Oka Księżyca. Który powrócił i jest bardzo zdeterminowany aby go odzyskać. Zresztą nie on jeden, ponieważ rząd USA też chciałby posiadać kamień posługując się w tym celu indywiduami bardzo wątpliwymi moralnie. Całość jest zamknięta w bardzo przyjemny sposób, dzięki czemu nie jest człowiekowi jakoś bardzo przykro, że polskie tłumaczenia tomów od czwartego do dwunastego nigdy się nie pokazały. Równie dobrze, można skończyć przygodę z cyklem na tej części. Choć oczywiście kilka wątków pozostaje zamkniętych, a czytelnikowi zostaje pewien niedosyt. Możliwe że sięgnę po kolejne tomy.

Przeczytałam, a właściwie pochłonęłam tę książkę w kilka godzin. Dawno nie czytałam tak dobrej, tak dusznej i psychodelicznej powieści, gdzie do końca nie wiadomo, co jest rzeczywistością, co snem, a co chorym wymysłem. Początki były nudnawe, ale autor się rozkręcił. Czasami narracja jest dziwna, bo raz bohater, raz obserwator, raz inni mówią. Ale to tutaj pasuje. A chciałam odłożyć, bo początkowo wszystko się gryzło. I te historie i legendy i sny i wspomnienia. Takie 1408 tylko w bardziej psychodelicznym wydaniu. Niepokojące, duszące, gryzące. Nie mogłam się od niej oderwać i nie mogę przestać myśleć o niej. Jestem absolutnie na tak.

Marco i Sorrel wyruszają w niebezpieczną podróż, chcą odnaleźć swoich zaginionych ojców. Na początku swojej znajomości nie dogadują się zbyt dobrze. Jednak z czasem poznają się lepiej i coś zaczyna iskrzyć. Poznają mroczne legendy. A także odkrywają kto jest ich wrogiem. Na co natrafią i co odkryją podczas tej niebezpiecznej misji? Czy znajdą tych, których szukają? Czy uda im się przeciwstawić i pokonać wroga? Czy pisane im było się spotkać? Czy Marco i Sorrel zakochają się w sobie i będą razem?

Lanny to młoda dziewczyna, która trafia na nocny oddział niewielkiego szpitala, tuż po tym jak została oskarżona o zamordowanie człowieka. Lanny twierdzi, że bardzo dobrze zna ofiarę, ponieważ jest to jej ukochany, którego poznała… dwieście lat temu. Historia, którą przedstawia dziewczyna wydaje się być niedorzeczna, ale mimo to doktor Luke, który miał tamtego wieczora dyżur na oddziale, postanawia pomóc jej w ucieczce, by mogła w spokoju opowiedzieć mu całą swoją historię. Jak to się stało, że dwójka młodych bohaterów przeżyła ponad dwieście lat? Jaką skrywają tajemnicę? Wydarzenia, które mają miejsce w książce dzieją się na dwóch płaszczyznach czasowych: współcześnie oraz dwieście lat temu. Opisywane są naprzemiennie, ale w dość płynny i przejrzysty sposób, dzięki czemu czytelnik nie ma problemu ze zorientowaniem się, w których czasach akurat dzieje się akcja. Autorka wykreowała bohaterów w bardzo ciekawy sposób, ponieważ większość z nich posiada wręcz skrajnie różne cechy. Główna bohaterka jest, co prawda, nieco męcząca, ale nie wpływa to na odbiór całości. Język jakim posługuje się autorka jest dość lekki, momentami nieco archaiczny, ale rozumiem to ponieważ tego wymaga fabuła. Niektóre wydarzenia są dla mnie niezrozumiałe i żałuję, że nie poświecono im większej uwagi, bo warto byłoby poświecić im nieco więcej uwagi. Nie spotkałam się wcześniej z twórczością tej autorki, ale na na pewno sięgnę po jej kolejne dzieło.

Pierwszy raz jestem wściekła, że nie przetłumaczono książek jakiegoś autora/autorki. Dla mnie ta historia jest nie tyle wciągająca, co urzekająca. Da się przewidzieć niektóre wydarzenia, intrygi, ale stworzono świat niespotykany w innych książkach, a przecież jest ich tak wiele. Uwielbiam takie perełki. Książkę przeczytałam parę razy i pewnie za jakiś czas znów do niej wrócę. Polecam.

Horror archeologiczny, horror słowiański (a właściwie prasłowiański), klasyczny horror, jakich tak mało wydaje się w Polsce. Wszystko powyższe to prawda. „Maska Luny” to nawet nie zapomniana, ale po prostu mało znana książka. A szkoda, bo jest to naprawdę przyzwoicie napisana historia. Rzadko zgadzam się z blurbami na okładkach, ale tym razem dostajemy dokładnie to, o czym pisze Jarosław Grzędowicz w krótkim tekście zachęcającym do sięgnięcia po tę powieść. Są prasłowiańskie demony, klątwy oraz zagadki z przeszłości. A wszystko to podane w dość klasycznej, ale zawsze dobrze sprawdzającej się formie. Klątwy objawiają się w postaci dziwnych wypadków i niewytłumaczalnych zdarzeń na wykopaliskach. Zagadki z przeszłości odkrywamy poprzez stare notatki, opowieści miejscowych oraz rozmowy specjalistów, którzy snują ciekawe teorie na temat miejsca akcji. Do tego warstwa obyczajowa jest przedstawiona bardzo dobrze. Dialogi realistyczne a postaci zarysowane sensownie. Naprawdę poczułem sympatię do bohaterów. Żeby nie było za pięknie „Maska Luny” ma też wady. Zakończenie jest jak dla mnie trochę za bardzo metafizyczne, aczkolwiek ma ono ręce i nogi. Okładka jest niezbyt atrakcyjna i kojarzy mi się z różnego rodzaju półamatorskimi publikacjami ezoterycznymi, jakich ukazywało się sporo w pierwszej połowie lat 90. w Polsce. I chociaż biorąc pod uwagę treść książki to skojarzenie jest jak najbardziej trafne, to jednak okładkowa grafika nie zachęca do sięgnięcia po ten horror. Nową książkę można kupić w sklepie internetowym wydawcy za symboliczne 10 złotych. Warto.

Całkiem niezła książka. Trochę przygodówka, a trochę kryminał z domieszką fantastyki. W stylu "Kodu Leonarda da Vinci". Wciąga, ale nie jest zbyt drastyczna. Jeśli ktoś lubi Dana Browna i te klimaty to polecam. A nawet jeśli ktoś ich nie lubi, to i tak powinien przeczytać tę książkę, ponieważ jest dobrze napisana i pomaga na chwile się oderwać od rzeczywistości.

Zrobiłam reread tej książki po kilkunastu latach i powiem szczerze, że to jest naprawdę dobry horror. Charlotte wychowuje się w pełnym miłości, bogatym domu jednak los jest dla niej i dla jej brata okrutny. Po latach ciężkiego życia trafia do posiadłości kuzynów. Mimo, iż dom jest na odludziu, a niektóre rzeczy wydają jej się dziwne to dziewczynka w końcu jest z rodziną. Jednak dom z każdym dniem zaczyna ją coraz bardziej przeraża. Słyszy dziwne dźwięki, płacz oraz widzi mroczne cienie. Mieszkańcy posiadłości próbują ją przekonać, że po prostu nie zna domu, nie wie że coś skrzypi i że straszy ją wiatr. Wszystko się zmienia, gdy Charlotte znajduje pamiętnik... Szepty w ciemności to bardzo klimatyczny i mroczy horror. Jest tu atmosfera grozy, niepewności i wszechobecnego zła. Książka jest cieniutka i czyta się ją niezwykle szybko, a fajni grozy zdecydowanie powinni być zadowoleni.