Wild ​Reverence. Dziedzictwo bogów

Jest to opowieść o upadającym królestwie Eversańczyków, o księżniczce Briony Rosewood i jej bracie, który miał być następcą tronu, ale zginął. Po przegranej bitwie powstaje chaos, wielu zostaje zabitych, a Briony i inne kobiety pojmane, ich magia zablokowana oraz są wystawione na sprzedaż na aukcji. Bomardczycy słono płacą za niewolników, by przejąć ich magię, a że niektóre rodzaje magii są związane z połączeniem seksualnym, są zmuszani do wypicia specjalnego eliksiru. Briony wykupuje najzamożniejsza rodzina, a właściwie Towen, jej szkolny kolega, w którym się wcześniej durzyła. Teraz niestety są wrogami, kontrolowani przez władczynię Bomardu i innych jej następców tronu.. (dużo przemocy, też seksualnej)

Zanurzymy się w odmęty świata morskich fae poznamy miłość i oddanie. Popłyniemy na fali przeznaczenia i otwartości. Przystąpimy do walki o tron i o to żeby być niezłomnym i najsilniejszym wiecznym królem. Pięknie przedstawiona historia, przemieszane wątki walki o władzę, niepewnej przyszłości, zarazy i walki między "dwoma" rodami. Na środku są oni. Młode pokolenie, które ma szanse zmienić bieg historii. Poruszające morskie romantasy. Czekam na dalszy los!

Oblya to miasto, w którym rewolucja przemysłowa zajęła miejsce magii. Marlinchen i jej siostry są czarownicami, ale ich usługi z każdym dniem coraz bardziej tracą na popularności. Ojciec, wielki czarnoksiężnik obciążony klątwą nienasycenia, nie może tego zaakceptować, a jego tyrania zdaje się nie mieć końca. Pod osłoną nocy siostry wymykają się, by cieszyć się tym, z czego słynie tętniące życiem miasto. Podczas jednego z takich wypadów Marlinchen poznaje Savasa, który pokazuje jej, że świat ma do zaoferowania znacznie więcej, niż mogła sobie wyobrazić. Jednocześnie przez miasto przetacza się fala brutalnych morderstw. Marlinchen, rozdarta między instynktem a człowieczeństwem musi podjąć decyzję, której skutki wykroczą poza bramy magicznego domostwa. Ava Reid powraca z kolejnym retellingiem. Tym razem opowiada nową wersję baśni braci Grimm "Krzak jałowca", a jej reinterpretacja jest równie mroczna jak pierwowzór. Jeśli nie lubicie przerysowania, elementów horroru, groteski, opisów brzydoty czy brutalności, to "Jałowiec i cierń" nie jest pozycją dla was. To szokująca w swojej bezpośredniości wizja świata, w którym młoda kobieta, zresztą jak wielu innych bohaterów, nieświadomie traci kontrolę nad swoją sprawczością. Marlinchen na początku historii irytuje naiwnością, ale pod koniec stawia czoła swoim koszmarom - także tym, które czają się w niej samej. Wątek relacji romantycznej został przedstawiony w stosunkowo subtelny sposób, który kontrastuje z ciężkością narracji. Baśniowy klimat jest gęsty, niemal lepki. Autorka wielokrotnie skupia się na opisach cielesności, które momentami mogą szokować. W tym wszystkim Savas jest dla Marlinchen jak powiew wiosennego wiatru, szybko staje się jej ostoją, chociaż jego także ścigają potwory. Powieść porusza tematykę oddania (rodzinie, idei, uczuciu, pasji) i jednocześnie problem wolności. Czy jako ludzie kiedykolwiek jesteśmy tak naprawdę wolni? Książka jest niestety stosunkowo krótka, co da się odczuć. Zakończenie mnie zaskoczyło, chociaż wydawało mi się zbyt nagłe, jakby autorka na siłę próbowała jak najszybciej dokończyć pisanie. Przedstawiony świat został potraktowany równie pobieżnie, a szkoda, bo to naprawdę zmarnowany potencjał. Nie jestem także fanką tempa narracji, myślę, że zbyt duża monotonność pierwszej części może odstraszyć wielu czytelników. Jeśli fabuła Was nie przekonuje, dajcie szansę tej pozycji dla samego klimatu, bo ten zdecydowanie pozostaje w głowie na długo.

fajny dodatek do serii, bardzo przyjemnie się czytało, urzekły mnie strasznie te ilustracje w środku, było ich sporo co jest na plus, bo zazwyczaj w takich książkach są może 4 na krzyż. Sama historia ciekawa, ponownie się płynęło po niej, ubolewam nad jej długością, mogłaby trwać jeszcze.. Z chęcią chciałabym przeczytać kolejne tomy gdzie Signa pomaga przejść duchom na drugą stronę... Zakończenie daje mi szansę na możliwą kontynuację? W końcu nadal nie mamy pojęcia co stało się z rodziną Signy.. Tak bardzo chciałabym kolejny tom🥺🥺

Co dostaniemy, gdy połączymy baśniowy klimat Królewna Śnieżka z energią relacji w stylu inspirowanym światem Harry Potter? Mroczne romantasy, które od pierwszych stron wrzuca nas w wir intryg, klątw i zakazanej magii, Główna bohaterka - Viola, posiada moc cieni - dar, za który w jej królestwie grozi jej wyroku śmierci. Po zabójstwie króla czarownice, takie jak ona, które już i tak miały złą reputację, stają się głównymi podejrzanymi, a królowa postanawia działać wobec nich bez litości. Egzekucję ma przeprowadzić Roze - książę, królewski łowca i syn zamordowanego władcy. Ciąży na nim jednam klątwa siedmiu cierni: ma tylko 7 dni, by zabić Violę. Jeśli tego nie zrobi - sam umrze. Jednak, zamiast wykonać rozkaz matki, proponuje on jej układ. Udawane narzeczeństwo. Wspólne śledztwo. I desperacką próbę odkrycia prawdy, zanim czas się skończy. Największą siłą w tej historii jest relacja bohaterów. To enemies to lovers oparte na realnym konflikcie, dumie i walce o przewagę. Ich niechęć jest wyczuwalna, dialogi iskrzą, ich miłość powoli narasta mamy tu czysty slow burn, a napięcie budowane jest przez drobiazgi: rękawiczki chroniące przed śmiertelnym dotykiem, wspólne jedzenie zakazanego jabłka sceny, w których jedyne, na co mogą sobie pozwolić, to zetknięcie palców. To własnie te momenty robią klimat Świat przedstawiony ma w sobie mroczną baśniowość: trujące mgły spowijające królestwo szkoła w zamku tajne stowarzyszenie duchy, wizje, klątwy i polityczne intrygi wymuszona bliskość i udawane zaręczyny Akcja toczy się tutaj w dość krótkim czasie, przez co fabuła jest intensywna, pełna zwrotów i presji odliczanych dni. Ostatnie rozdziały potrafią naprawdę zaskoczyć, były pełne zwrotów akcji których kompletnie się nie spodziewałam. Jednocześnie czuć jednak, że świat i niektóre watki mogłyby zostać bardziej pogłębione - momentami tempo jest nierówne, a potencjał aż prosi się o większą przestrzeń (ta historia spokojnie uniosłaby dylogię! A autorka dzięki temu miałaby więcej pola do popisu). Mimo drobnych niedociągnięć to książka mnie naprawdę wciagnęła i przyjemnie mi się ją czytało. Była emocjonalna, klimatyczna, z wyraźnym napięciem między bohaterami i baśniowym mrokiem w tle. Jeśli wiec lubicie dworskie intrygi, relacje oparte na konflikcie i historię, która działa jak powoli zaciskające się zaklęcie - warto dać jej szansę.

Po Słowiku i sercu z kamienia czytając odczułam ulgę. W tej części oszczędzono mi fanatyzmu religijnego. Poznajemy nową bohaterkę, z inną mocą niż dotychczasowe postacie, do tego mamy dość ciekawie wykreowaną postać męską. Królestwa Nyaxii się rozbudowują, mam nadzieje, że z Syliną i Atriusem będzie możliwość spotkania się w kolejnych tomach. To bardzo ciekawy duet.

"Wiedziałam, że policzki mi płonęły, ale resztę ciała przeszywały rozkoszne choć przyprawiające o mdłości dreszcze zachwytu wymieszanego z lękiem. Czułam sie rozdarta, rozkoszując się jego obecnością i jednocześnie marząc, by odsunął się, nim zrobię coś, co zawstydziłoby nas oboje." Historia, która przenosi czytelnika do odosobnionego miasteczka, gdzie życie mieszkańców zostaje zakłócone przez tajemnicze istoty. Autorka buduje napięcie klimatem małomiasteczkowym, gdzie każdy każdego zna, a każdy problem jest rozwiązywany przez społeczność. Dodatkowo mrocznego klimatu nadają tajemnicze istoty lasu, a także ludzka natura, gdzie wierzenia i zasady odgrywają główną rolę. W całym tym klimacie grozy nie zabraknie też wątku romantycznego. Podsumowując świetna, klimatyczna historia, która porywa od pierwszej strony. Gorąco polecam.

Recenzja książki "Zima by się nie zakochać" od Morgane Moncomble Oceniam tą książkę na taką mocno średnią. Nie powiem że była tragiczna i czytanie jej uważam za stracony czas, bo były czasem momenty, gdzie naprawdę podobała mi się akcja. Jednak w większości czasu, była dla mnie nijaka. Teoretycznie myślałam, że mnie zaciekawi historia Lily i Oriona, ale było wręcz przeciwnie. Nie czułam tych emocji podczas czytania. Może to bardziej wynikało ze mnie, niż z tego że książka była nudna. Nie wiem. Przygotowania do zawodów, przeciwności losu, narastające uczucie. Powinno mnie to zaciekawić, a wręcz przeciwnie. Nie przeżywałam tej książki, nie myślałam co będzie dalej. Była dla mnie po prostu lekturą do czytania.

Jest to coś w rodzaju mrocznej baśni dla starszych - o życiu, śmierci i przemijaniu. Hazel, trzynaste i niechciane dziecko w dniu narodzin zostaje oddana Bogu Śmierci. Po latach Merrick wraca i zabiera Hazel do swojego domu, gdzie ta będzie szkolić się na uzdrowicielkę. Uczy się nie tylko ratować życie, ale też je odbierać… i to właśnie nadaje tej historii taki ponuro- refleksyjny klimat. Relacja Merricka i Hazel jest jednym z najlepszych wątków książki. Jest mroczna, momentami surowa ale też pełna czułości. Co prawda w połowie trochę coś tam się urywa, no ale nie będę tu wam spoilerować.. Kiedy Hazel trafia na dwór króla, wszystko zaczyna się tak naprawdę rozkręcać i jej życie wreszcie nabiera tempa. Jest też wątek miłosny, ale zdecydowanie nie gra tu głównej roli, więc jeśli szukasz typowego romansu to nie tu. Książka momentami potrafi lekko zwolnić ( tak , miałam chwile , że chciałam ją odłożyć na bok) żeby zaraz znowu mocno wciągnąć. Miałam też wrażenie, że niektóre wątki jakoś dziwnie się nagle urywają.. Podsumowując - jest dobrze! :)

Jest ciekawa i na szczęście podobieństwa do Hermiony i Draco są trochę w wyglądzie i w schemacie, że ona jest dobra (na dodatek poukładana i trzymająca sie zasad aż do przesady), a on zły (a prawo ma w głębokim poważaniu). Nie jest wybitna i niesamowicie porywająca, ale ciekawa (choć na początku nie mogłam się wkręcić). Nie wiem jak to dobrze wyjaśnić, ale początkowo odczuwałam pewną sztuczność, jakby to była maskarada. I do samego końca miałam wrażenie, jakbym trochę oglądała tę historię z boku, a nie wciągała się w świat i bohaterów. Jakby oddzielał mnie niewidzialny mur od całej historii. Początkowo to odczucie było jednak silniejsze przez nieco specyficzny styl autorki i przedstawienie bohaterów, trzeba było po prostu przyzwyczaić się do całości. Historia jest mocno oparta na bohaterach, dużo wynika z dialogów (i tu czasami mamy do czynienia z ekspozycją łopatą, ale są to pojedyncze momenty). I tu mamy zmarnowany potencjał, bo jak lubię przepychanki między bohaterami i motyw enemies to lovers, tak tu nie były one tak pirywające jak oczekiwałam. Miałam do czymienia z wieloma o wiele zabawniejszymi i bardziej błyskotliwymi dialogami w książkach, to często dla nich sięgam po ksiażki z tym motywem. To co najbardziej mi przeszkadzało w bohaterach to trzymanie się przez Aurienne zasad i moralności aż do przesady, przy niemal zerowej elastyczności, przez co trudno było mi uwierzyć w prawdziwość tej postaci (a potem przypomniałam sobie, że jest wzorowana na Hermionie i wszystko nagle miało sens XD). Jednak w trakcie książki widać bardzo fajną, stopniową ewolucję postaci. Generalnie mocną zaletą tej książki jest powolny rozwój postaci i relacji między nimi, dzięki czemu łatwiej w to wszystko uwierzyć (nie tak jak to często bywa w romantasy, gdzie zmiany są nagłe i prawie niczym nie uzasadnione). Może nie jest to porywająca pozycja, ale z chęcią dowiem się co dalej

Uwielbiam trylogię ᴄᴀʀᴀᴠᴀʟ i ʙᴀśń ᴏ ᴢᴌᴀᴍᴀɴʏᴍ ꜱᴇʀᴄᴜ, więc nie mogłam przejść obojętnie wobec kolejnej książki Stephanie Garber. Zaczynając czytać nie wiedziałam o niej zbyt wiele, chodź widziałam różne mieszane opinie. Już od samej zapowiedzi byłam podekscytowana i nie mogłam doczekać się, aż poznam tą historię. Holland St. James zdeterminowana, by zmienić swoją tragiczną przeszłość, pragnie udowodnić w pracy dyplomowej, że najsłynniejsze hollywoodzkie zbrodnie były dziełem samego diabła. Ale gdy tajemniczy Zegarmistrz ostrzega ją, że umrze o północy, Holland wpada w labirynt kłamstw, tajemnic i miejskich legend. Czas ucieka, a do gry wchodzi dwóch pociągających i niebezpiecznych mężczyzn… Komu może zaufać, gdy stawką jest życie? ᴀʟᴄʜᴇᴍɪᴀ ᴛᴀᴊᴇᴍɴɪᴄ wręcz przepełniona jest legendami, sekretami, magią i intrygami. Już od pierwszych stron zostajemy wciągnięci w wir akcji, niepowtarzalny klimat oraz lekko mroczny świat stworzony przez autorkę. Akcja dzieje się w Los Angeles we współczesnym świecie, co jest czymś zupełnie innym w porównaniu z poprzednimi książkami Stephanie Garber. Jej powieści zawsze sprawiają, że zapominam o wszystkim wokół i zatracam się w tych niesamowitych światach. W przypadku tej historii także tak było. Bardzo spodobało mi się połączenie urban fantasy z elementami thilleru, chodź samej fantastyki nie było tutaj wiele. Cały czas była mowa o magii, aczkolwiek ten wątek określiłabym jako subtelny. Fabuła jest tak nieprzewidywalna! Dosłownie nie dało się przewidzieć w jaką stronę to pójdzie i wielokrotnie byłam zaskoczona obrotem spraw. Motyw wyścigu z czasem sprawia, że akcja pędzi na przód nie dając ani chwili wytchnienia. Autorka trzyma w napięciu i niepewności, wprowadzając chaos oraz niedopowiedzenia. Czasami ten chaos mnie nieco przytłaczał, gdyż momentami gubiłam się w tym co się dzieje. Wiele wątków nakładało się naraz, przez co nie raz nie potrafiłam nadążyć za wydarzeniami. Holland to postać do której od początku do samego końca miałam mieszane odczucia. Z jednej strony polubiłam ją za jej wiarę w magię, pomysłowość i odwagę, ale jednocześnie ciężko było mi ją polubić. Główna bohaterka była naiwna, łatwowierna i często podejmowała decyzje dla mnie niezrozumiałe. Miałam wrażenie, że Holland ufała każdemu kogo spotkała, co bywało frustrujące. Tymi cechami przypominała mi Donatelle z ᴄᴀʀᴀᴠᴀʟ. Do żadnej z postaci nie udało mi się przywiązać. Akcja dzieje się w zaledwie kilka dni, więc ciężko było bliżej poznać któregoś z nich. Do samego końca nie byłam też pewna komu można zaufać i kto jest dobry, a kto zły. Pojawia się tu sporo bohaterów, więc czasami można się było pogubić w tym kto jest kim. Męskie postacie, którzy się tu pojawią wzbudzali nieufność i wydawali mi się tacy "bladzi" oraz bez charakteru. Chciałabym, aby zostali oni lepiej przedstawieni, chodź mimo wszystko byli ciekawi. ᴀʟᴄʜᴇᴍɪᴀ ᴛᴀᴊᴇᴍɴɪᴄ to powieść, która wzbudziła we mnie mieszane odczucia. Określiłabym ją jako chaotyczną, zakręconą, ale i zaskakującą. Zakończenie sporo namieszało oraz wielu rozwiązań się nie spodziewałam. Finał pozostawił mnie z masą pytań oraz odniosłam wrażenie, że niektóre wątki pozostawały porzucone. Mam nadzieję, że w kolejnym tomie zostają one wyjaśnione. Bardzo spodobał mi się klimat, który przypominał mi ᴄᴀʀᴀᴠᴀʟ, a także polubiłam wątek miejskich legend, tajemniczych wykładów i mnóstwa sekretów oraz iluzji. To książka wciągająca, którą szybko się czyta, ale mi zabrakło większych emocji. Pozostawiła mnie ona z niedosytem i czuję, że nie będę myśleć o niej zbyt dużo. Jeśli lubicie poprzednie pozycję od tej autorki - jak najbardziej możecie sięgnąć i po tą! Bookstagram: books_witholiwia

Nie miałam jakiś wiekszych oczekiwań wobec tej książki i chyba dobrze bo w miarę czytania miałam coraz lepsze o niej zdanie iiii noooo dość mocno mnie zaskoczyła w ciągu czytania... fajny lekki mrok, że tak to ujme Ophelia i Alex... CD nastapi...to wkurza najbardziej!

Miałam wobec tej książki pewne oczekiwania i częściowo zostały spełnione. Klimat jest naprawdę ciekawy, a system magiczny złożony i intrygujący. Niestety, wykonanie nie dorównuje potencjałowi. Pierwsza połowa książki sprawia wrażenie bardzo rozwleczonego prologu… niewiele się dzieje, tempo jest wolne, wręcz nudnawe. Co do wątku romantycznego na pewno nie jest to enemies to lovers jak niektórzy uważają… Największym plusem okazało się dla mnie zakończenie, bo to właśnie ono najbardziej mnie zaangażowało i sprawiło, że poczułam jakiekolwiek większe emocje. Postacie są w porządku, ale niestety nie wyróżniają się niczym szczególnym. Brakuje im oryginalności, głębi czy czegoś, co zapadłoby w pamięć na dłużej. Ostatecznie to po prostu kolejne romantasy jakich wiele, z powtarzalnymi motywami i dość schematycznym wątkiem romantycznym. Nie jest to zła książka, ale zdecydowanie nie wnosi nic nowego do gatunku.

Ta seria bardzo długo czekała na mojej półce na Legimi. W międzyczasie chciałam coś przeczytać o czarownicach: szukałam innych książek, wchodziłam tutaj i czytałam opinie które średnio zachęcały. Ale teraz udało się i nie żałuje! Bardzo podobał mi się pomysł na klątwę! Emocje między bohaterami były i są w części drugiej. Tutaj zdecydowanie więcej się dzieje, mamy podróże które uwielbiam. Czasami nawet można było się poczuć jak na Titanicu 🚢🙃. Ok, ok dużo rzeczy było przewidywalnych ale to wcale nie psuło zabawy! Smutno mi że to już koniec. Tu się aż prosi o kontynuację (żeby to wszystko jeszcze bardziej rozbudować). Czytajcie i nie zwlekajcie tak jak ja! 😃

To była absolutnie wspaniała przygoda, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, wielkich stawek, ciekawych i nieoczywistych postaci oraz znajdzie się tu co nieco dla fanek/ów slowburn'u, zaciekawieni? Rhya Fleetwood jest półelfką co w rozdartym wojnami i prześladowaniami wszelkich oznaków maegii oznacza ciągłe spoglądanie za ramię w oczekiwaniu ciosu. W momencie gdy wszystko wydaje się już przesądzone, a w jej najbliższej przyszłości zdaje się widnieć jedynie szafot zjawia się pewien generał zupełnie odwracając koleje jej losu, a podróż w którą ją poprowadzi zawiedzie ją nie tylko w odległe i nieznane rejony świata ale także w głąb siebie i prawdy o swojej naturze, a co dzieję się dalej to już musicie sprawdzić sami. Od samego początku czytałam tą książkę z zapartym tchem wyczekując czym na kolejnej stronie zaskoczy mnie autorka tym razem. Historia od początku toczy się dość dynamicznie przez co jest absolutnie niedokładalna, pod sam koniec nieco zwalnia tylko po to aby dać nam złudzenie bezpieczeństwa, a następnie wywalić nas zakończeniem z kapci. Wspominałam już, że potrzebuję drugiego tomu na wczoraj? Równie wartym wspomnienia jest sposób poprowadzenia relacji między naszymi głównymi bohaterami, który bardzo mi się podobał, ich utarczki słowne to absolutne złoto, a powolne przyciąganie dodatkowo rozgrzewało atmosferę, jednak na koniec w moim odczuciu ciut za bardzo przyśpieszyło, ale co kto lubi. Bohaterowie zarówno poboczni jak i główni są świetnie wykreowani dzięki czemu nawet gdy w pewnym momencie poznajemy sporo osób na raz to są one od siebie tak inne, że z łatwością można się w tym odnaleźć, a ich wprowadzenie nadaje tej historii dodatkowej świeżości oraz humoru. Czy jest coś lepszego niż gdy główny bohater mruk ma zabawnego kompana? Nie sądzę. Myślę, że jest to idealna książka dla fanek/ów slowburn'u, Dworu Cierni i Róz oraz osób szukających nieco innego niż zwykle systemu magicznego. Recenzja powstałą w ramach współpracy barterowej z Wydawnictwem Zysk i S-ka.

Absolutnie 5/5⭐ Kocham, kocham,kocham ❤️. Zostałam opętana tą historią. Przepadałam. To ile emocji we mnie wyzwoliła. Uzależniła mnie. Chcę więcej i więcej. Świetnie napisana historia i postacie. Emrys ❤️ Nie mam słów. Uwielbiam slow burn a ten w fantastycznym świecie nie ma sobie równych. Boże jakie to było dobre. A to zakończenie? Jestem upłakana 🥹. Potrzebuję kolejnej części na już.

Historia o losie pierwszej hybrydy, która musi odnaleźć swoje miejsce w świecie, gdzie ludzie, wilkołaki i wampiry od lat się nie dogadują. Czy wieść o tym, że ludzie i wilkołaki mogą mieć dzieci zjednoczy podzielony świat, czy może ściągnie na Serenę niebezpieczeństwo. Książkę przeczytałam w 11 godzin. Podobała mi się. Z początku zapowiadało się dużo akcji z wampirami, zostało to trochę spłaszczone, a na pierwszy plan wysuwa się relacja bohaterki z jej przeznaczonym partnerem. Mimo minusów, książka warta uwagi.

𝔹𝕖𝕫𝕝𝕚𝕥𝕠𝕤𝕟𝕖 𝕤́𝕨𝕚𝕒𝕥ł𝕠 - Sophie Clark Wydawnictwo @wydawnictwojaguar ☕☕☕,5 "Chciałaś zachować mnie dla siebie? Trochę to samolubne z twojej strony, 𝑚𝑜𝑛 𝑝𝑒𝑡𝑖𝑡 𝑙𝑎𝑝𝑖𝑛𝑜𝑢." Chyba dawno nie było tak popularnej książki, która miałaby tak podzielone opinie. Książka reklamowana była jako idealna pozycja dla fanów "Kpop Demon Hunters", przez co nie mogłam przejść obok niej obojętnie. Historia rozgrywa się w większości w Watykanie, gdzie trwa wojna między egzorcystami a demonami. Jeśli faktycznie spodziewaliście się klimatu jak z KDH, to możecie się trochę przeliczyć. Jednak to co najbardziej rzuca się w oczy to relacja Seleny i Jules'a, która bardzo przypomina dynamikę Rumi i Jinu. Przyznam że jest to największy atut tej książki. Od samego początku jesteśmy wrzuceni w akcję. Osobiście bardzo lubię taki zabieg, choć wielu osobom się to nie podobało. Sęk w tym że narracja potrafi być momentami toporna, mimo że lubię 3 osobową formę. Nie wiem czy to kwestia stylu pisarskiego Clark, czy może tłumaczenie polskie. Świat przedstawiony trochę pogmatwany. Nie wiele wiemy o systemie magicznym, skąd się wziął, wiemy że egzorcyści kradną moc demonom, by używać jej przeciw nim, ale kto to odkrył. Zostały jedynie przedstawione szczątkowe informacje. Selena na początku mnie denerwowała, zachowywała się jak rozpieszczona księżniczka, jednak potem jej zachowanie pod wpływem Jules'a zaczęło się zmieniać. Jest silną wojowniczką, ale jednocześnie niezwykle ludzką bohaterką, która w głębi duszy pragnie przynieść dumę swojej rodzinie. Jules to typ bohatera, który swoją pewnością siebie i charakterem od samego początku zdobył moją sympatię. Od dzieciństwa Jules nie wiele wie o swoim pochodzeniu i tożsamości. W raz z bohaterami powoli odkrywamy tą tajemnice. Relacja między bohaterami została cudownie przedstawiona. Momenty kiedy bohaterowie droczą się ze sobą, wywoływały uśmiech na mojej twarzy. Może nie jest to najlepsza książka, ale myślę że kolejny tom wyjaśni niespójności i opowie trochę o początkach. Czekam z niecierpliwością i polecam.

Emocjonalnie bardzo dużo się dzieje. Z każdą z bohaterek sympatyzowałam od początku. Po cichu liczyłam na happy end lottie I Sabine. Do momentu aż nie zaczęły być widoczne oznaki jej gnicia. Jej historia jest smutna , pewnie ze z jednej strony wolałabym żeby po prostu były nieśmiertelne. Jednak to odebrało by moc całej historii. Widzimy upadek Sabine. Powstanie Lottie, jej trudną historię, potrzebę miłości towarzystwa która koniec końców doprowadziła ją do śmierci. I mamy Alice która dopiero się "urodziła " . Ma przed sobą całe życie i to od niej zależy gdzie pojdzie. Kibicuje jej z całego serca . Zna mroczne historie swoich towarzyszek więc może wybrać inaczej. Całościowo historia mnie po prostu pochłonęła jakbym przeniosła się w każde z tych miejsc i była cichym obserwatorem. No i na koniec Giada mimo że w patrzeniu na całość historii była z nami krótko to wprowadziła takie światło że kiedy zgasło zrobiło się zupełnie ciemno 🥹 Jedyne czego mi trochę brakowało to perspektywy Sabine na koniec. Tak długo jej narracja mi towarzyszyła że jej brak był odczuwalny. Z ciekawości co działo się w jej umyśle kiedy odeszła Lottie, kiedy zaczęła polować na jej dziewczyny. I na sam koniec co sprawiło ze uwierzyła Alice, ściągnęła zbroję . Po części stała się zbyt pewna siebie, może to była pycha. Myśl że nic jej nie zagrozi bo wpływa w innych w 100% i ma wgląd do ich myśli. Albo po prostu przestała być ostrożna a wszelkie człowieczeństwo z niej odeszło i został tylko głód.

Fajnie było wrócić do Królestwa Mostu. Niestety ta część wypadła słabo w porównaniu z poprzedniczkami. Autorka tradycyjnie przeplata jedną intrygę kolejną i kolejną. Sytuacja Anny wygląda na taką bez wyjścia. Od początku do końca było mi jej zwyczajnie szkoda. A ostatnie rozdziały jeszcze mnie dobiły. Mam nadzieję, że kolejna część da mi więcej pozytywnych zwrotów akcji. Także czekam.....