Wiadomość z nieba

Przepiękna powieść pokazująca piękno każdego dziecka bez wyjątku. No bo jak można skreślić niewinne maleństwo? Autorka pięknie opisuje swoje emocje, dojrzewanie do miłości dla cudownego daru jakim jest dziecko, nawet te z 46 chromosomami. Nigdy nie wiemy co w życiu nas może spotkać. Kelle miałoby się wrażenie idealna kobieta, żona, matka i przyjaciółka, lecz kiedy okazuje się że jej nowo narodzona córeczka rodzi się z zespołem Downa kobieta wpada w lekką depresję, podłamuje się, ale z pomocą przychodzi rodzina i niezwykli przyjaciele. Z takim wsparciem można pokonać wszelkie trudności jakie zsyła nam życie. Polecam z zapoznaniem się opowieści Kelle Hampton:)

Faktycznie główna bohaterka może nieco irytować. Zgadzam się z tą opinią, niemniej jednak to czyni ją prawdziwą, ludzką. Tematyka jest mi bliska więc zabrałm się z ciekawością do lektury. Zdziwiło mnie, że mimo niedużych gabarytów liczy sobie sporo stron. Mimo to, czyta się szybko i z ciekawością. Mnogość wątków nie przeszkadza, bo autorka świetnie sobie radzi z ich połączeniem. Unika zbędnych opisów przyrody i szczędzi niepotrzebnych wywodów ala Werter ;) Polecam :)

Rodzicielstwo po raz pierwszy napawa większość z nas lękiem spowodowanym tym, czy poradzimy sobie w każdej sytuacji, czy dobrze odczytamy sygnały od naszego dziecka, czy będziemy podejmować dobre decyzje wychowawcze itp. Obok ogromu miłości jest również mnóstwo obaw. Ale to jest kropla w morzu w porównaniu z tym, jakie lęki i trudnosci ma rodzic, który nie widzi. Jak mocno ograniczona jest jego rola w opiece nad niemowlęciem, a najzwyklejsze codzienne czynności urastają do rangi takich nie do pokonania. A mimo to, muszą znaleźć sposoby żeby sobie z nimi poradzić. Te wspomnienia niewidomego taty poruszają, a jednocześnie pokazują, że wszystko jest do zrobienia kiedy się naprawdę tego chce. Wzruszająca, ale pełna siły i nadziei historia. Polecam :-)

Do tej publikacji lepiej nie zabierać się, jeśli ktoś ma słabe nerwy. Nie jest może (w moim odczuciu) napisana aż nadto brutalnie. Paradoksalnie autor potrafił trudne rzeczy przekazać w taki sposób, że da się to wszystko przyjąć i przeczytać, ale i tak włos się jeży na głowie, że w dzisiejszych czasach handluje się dziećmi i zmusza je do prostytucji. Autor perfekcyjnie pokazał, że obok naszego cywilizowanego, postępowego i teoretycznie wolnego świata istnieje zupełnie inna rzeczywistość, którą trudno ogarnąć rozumem. Polecam tę książkę - myślę, że poszerza horyzonty i uwrażliwia na ludzkie cierpienie.

Ciężko się czyta coś, czego jesteśmy tak bardzo blisko. Książka dla mnie trudna - emocjonalnie trudna. Książka weszła we mnie aż za bardzo, wciągnęła mnie tak, ze sama zaczęłam się zastanawiać (tak jak w części "dlaczego napisałam Córki mordercy?") "co by było gdyby?" - pochłonęła mnie na tyle, że zaczęłam patrzeć w tył - w przeszłość, jak by wyglądało moje życie teraz. No właśnie, "co by było gdyby?". Czytając, przed oczami miałam moją młodszą siostrę, moją mamę i.. jego. Szaleństwo. Czytając książkę z reguły mamy przed oczami coś co sobie wyobrazimy, fikcyjne postacie - ale nie tutaj. Tutaj miałam na tacy moją rodzinę i tak zwane "demony" przeszłości. Jestem przerażona autentycznością tej książki, ale tylko do czasu.. Zastanawiało mnie kilka wątków, czy jako najstarsza siostra w późniejszych latach postąpiłabym tak samo? Czy trzymałabym wszystko w tajemnicy? Czy nie chciałabym rozmawiać o przeszłości? Czy czułabym niechęć do jedynych ludzi, którzy chcą mi pomóc? Odwróćmy role. Czy jako młodsza siostra, wiezienie ojca zasiedliło by się we mnie tak głęboko, że nie potrafiłabym sobie ułożyć własnego życia? Czy byłabym w pewnym sensie uzależniona od siostry? Czy brnęłabym do powodzenia prawdy? Czy próbowałabym o tym rozmawiać z siostrą? Nie wiem, naprawdę nie wiem. Książka bardzo jest smutna. Smutna opowieść o dwóch dziewczynkach, w wielkim świecie, które mają tylko siebie..

Zła córka nie jest lekką i łatwą książką. Przepełniona jest emocjami, które targają Luizą. Luiza to młoda dziewczyna, której matka choruje na raka. Nie była ona idealną matką, niemniej jednak Luiza nie potrafi się odciąć, matka zawsze zostaje matką, niezależnie od tego ile krzywdy nam wyrządziła. Gdy dziewczyna dowiaduje się, że sama spodziewa się dziecka, że teraz to ona będzie matką przepełnia ją strach. Boi się odpowiedzialności i tego, czy sobie poradzi. Ponadto nie potrafi poinformować umierającej matki, o rodzącym się w jej łonie życiu. Trudna i niezwykle emocjonalna książka, która jednak mnie nie porwała. Zbyt długie opisy i rozpamiętywania. Choć historia miała potencjał, uważam, że nie do końca został on wykorzystany.

Autorka podejmuje temat trudności z poczęciem dziecka i adopcji. Wzruszająca historia, przedstawiająca trudną relację matka-córka. Czytelnik ma okazję poznać historię z perspektywy każdej z nich. "Tyle jeszcze do powiedzenia. Do przypomnienia sobie. Czekaj, ja... Muszę jeszcze pomyśleć o kilku sprawach. Czy wiedzą, że ich kocham? Proszę niech się dowiedzą, że ich kocham."

Bardzo poruszająca i trudna powieść. Robin jest młodą, utalentowaną biegaczką, odnoszącą sukcesy i wygrywającą maratony. Pewnego dnia podczas treningu doznaje zawału serca, w wyniku którego zapada w śpiączkę... Autorka pokazuje nam, jak tragedia wpływa na wzajemne relacje w rodzinie. Nie brakuje tu skrajnych, trudnych emocji. Na jaw wychodzą też fakty, które mają wpływ, na całą rodzinę.

I w żaden sposób nie dziwi mnie fakt tak wielkiego zainteresowania książką Sabiny Berman na całym świecie, bo stworzyła dzieło wybitne. Pojawia się powieść, która już od pierwszych stron wprowadza czytelnika w tak zaskakującą, piękną i zjawiskową historię Ja zwanej później Karen, iż dopiero poznanie jej osobiście da ten niezwykły w każdym aspekcie wyraz, jaki pojawi się po lekturze na twarzy zaskoczonego czytelnika. Każdy, kto na niego spojrzy będzie miał świadomość, że zaniemówił z wrażenia. Przejęty czymś niezwykłym nie dostrzega otaczającego go świata i długo jeszcze nie potrafi się otrząsnąć z wrażenia po podróży do Mazatlan i spotkania z Karen. Tak właśnie jest, bo każdy, kto spotka na początku tę niepozorną dziewczynkę, z czasem młodą dziewczynę, obcując finalnie z dojrzałą kobietą, nigdy nie będzie już taki sam. (...) W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

Paweł Anderen m dwoje małych dzieci i żonę, która nagle opuszcza rodzinę i znika. Poszukiwania nie dają rezultatu, więc młody ojciec nagle sam musi się zmierzyć z rzeczywistości, i zadbać o dzieci, by nie odczuły boleśnie zniknięcia matki. Co robić, jak wytłumaczyć im postępek Sary? Jest ona obecna w ich domu, w otoczeniu, dlatego Paweł decyduje się wyjechać do rodziców, do nadmorskiego miasteczka w Bretanii. Zresztą inni dorośli, nauczyciele ze szkoły nie potrafią wspierać dzieci, które cierpią z powodu wrogości i naigrywania się rówieśników. Brak empatii u nauczycieli i opiekunów jest realistycznie przedstawiony. czy dzieci oraz główny bohater odzyskają pogodę ducha i spokój? Czy Paweł przestanie mieć nadzieję, że żona wróci? Co tak naprawdę się stało z Sarą, czy w życiu mężczyzny pojawi się ktoś nowy?

Czytałam ją kilka razy. Najpierw, zaciekawiona losami bohaterów, dosłownie pożerałam tekst. Później dawkowałam sobie kolejne rozdziały, delektując się opisami chorwackiego wybrzeża i małego miasteczka, gdzie zaczyna się miłość głównych bohaterów. Obecnie trzymam ją na półce, zmazaną podkreśleniami i dopiskami, i kartkując powieść, wracam do ulubionych fragmentów. Głównym słowem, opisującym "Każdego dnia..." jest miłość. Miłość od dziecka, miłość, która rośnie z bohaterami, miłość, która wystawia na próbę i sama jest na nią wystawiana przez odległość i czas. Miłość, która daje tyle samo bólu co radości, miłość niełatwa, miłość na trudne i lepsze chwile, miłość na całe życie. Klimatyczne i subtelne studium tego, jak uczucie z dzieciństwa może wpłynąć na całe życie człowieka, jego decyzje i relacje. Polecam

Nie wiem jak to się dzieje, ale bezwiednie wybieram książki, w których przebijają się losy Żydów podczas wojny we Francji. I tak też poznałam "Tajemnicę" , którą podzielił się z nami bohater powieści, na początku mały zagubiony chłopiec, czujący, że nie przystaje do swoich rodziców, poszukujący brakującego ogniwa, zamykający się w świecie przez siebie wymyślonym, bo nikt mu "nie tłumaczy" miłości. Z biegiem lat poznaje w opowieściach przyjaciółki rodziny swoje ciotki i stryjów, ale nie jest to opowieść miła dla uszu nastolatka. Będąc pełnoletni sam decyduje się na to, czego nie mógł zrobić ojciec; odkrywa zakończenie tajemnicy. Zostaje przytulony przez ojca - pierwszy raz w życiu. I takie oto są pokłosia tych strasznych czasów.

Trochę się zawiodłam, choć mój zawód mógł być spowodowany tym, że po opisach na okładce spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Książka bardziej psychologiczna niż trzymająca w napięciu, gdyż czytelnik od samego początku domyśla się prawdy. Po przestawieniu swojego podejścia, okazała się być nawet wartościowa, wzruszająca i pouczająca. Było kilka zgrzytów i braków, ale można uznać, że były wybaczalne i że to nie na tych kilku szczegółach należało się skupić. Ogółem: dobra.

Książka trzymała mnie do końca jedynie dlatego, że byłam ciekawa co stanie się na koniec. I się rozczarowałam. Liczyłam na lepsze zakończenie. W książce wiele wątków jest niepotrzebnych, a na początku książki za mało jest informacji o pierwszej miłości Emilie.

Książka ta, to opowieść o rodzinnej tragedii. Jednocześnie o wielkiej nadziei- szokująca i wzruszająca do łez (a mnie nie łatwo doprowadzić do łez!) Na pierwszy rzut oka, sądziłam, że to będzie doskonała odskocznia od rodzinnych wakacji, lekka, mała książeczka o rodzinie. Szybko zorientowałam się jednak, że przepadnę w niej do reszty i jeszcze wpłynie na mnie bardzo mocno. To książka nie tylko pokazuje jak powinni się zachowywać prawdziwi ludzie wiary, ale wszyscy ludzie. Nie chodzi o to w co lub kogo wierzysz, ale to jakim jesteś człowiekiem. Jak się zachowasz w obliczu próby.

„Nie moja córka” to książka, która mną wstrząsnęła – nie krzykiem, a cichym, bolesnym pytaniem: co to znaczy być dobrą matką? Czy miłość do dziecka może przetrwać wstyd, lęk i społeczne potępienie? Przeczytałam ją jednym tchem, z gulą w gardle i głową pełną wątpliwości. Poruszająco mądra.

SZANSA NA ŻYCIE Catherine Ryan - Hyde jest jedną z tych amerykańskich autorek, której książki zapadają w pamięć na długo. "Używane serce" to tytuł, który wciąż czekał na przeczytanie i cieszę się ogromnie, że wreszcie udało mi się poznać tę niezwykłą opowieść. Poznajcie zatem Vidę, która od urodzenia cierpi na wadę serca i każdy kolejny dzień jest dla niej małym zwycięstwem. Dziewczyna przeszła już kilka operacji, które doraźnie poprawiły jej szanse, ale niestety nie rozwiązały problemu. Teraz w wieku dziewiętnastu lat bohaterce pozostaje już tylko transplantacja. Jej chore i zmęczone serce ma coraz mniej siły, a ona coraz mniej czasu na czekanie... Tymczasem w pewien deszczowy wieczór Lorrie ulega ciężkiemu wypadkowi i nie ma szans na przeżycie. Jej mąż Richard decyduje się przekazać narządy żony do przeszczepu. Dzięki tej dwudziestokilkuletniej kobiecie Vida ma szansę otrzymać zdrowe serce i tym samym rozpocząć swoje życie na nowo. Wszystko jest przygotowane, operacja kończy się sukcesem i dziewczyna może zacząć normalnie żyć. Okazuje się jednak, że osobowość bohaterki ulega dość nagłej i nieoczekiwanej zmianie... Co wywołało w Vidzie taką przemianę? Jak działa pamięć kwantowa i energia komórkowa? Czy dawca i biorca mają ze sobą aż tak wiele wspólnego? Jak zaakceptować używane serce? Czy miłość zapisana jest w mózgu, czy raczej to kwestia serca? "Używane serce" to kolejna świetna książka autorki. Historia, która na pewno zostanie w mojej pamięci na długo. Spodobała mi się nieoczywista forma przekazu, czyli wprowadzenie motywu pamiętnika, dziennika, w którym Vida dzieli się swoimi przemyśleniami, spostrzeżeniami i emocjami. Fabuła również nie jest zwyczajna biorąc pod uwagę podjętą tematykę. Lęk, niepewność, nadzieja i... sprzeczne emocje jakie są związane z oczekiwaniem na przeszczep to wrażenia, które trudno sobie wyobrazić będąc tylko niemym obserwatorem sytuacji. Autorka zadbała jednak o to, aby te wszystkie rozterki i trudne uczucia przenikały z kart powieści prosto do serca czytelnika. Sporo możemy się dowiedzieć na temat samej transplantologii i związanego z nią procesu przechowywania pamięci komórkowej. Catherine Ryan - Hyde skupiła się na ukazaniu zmian w życiu Vidy. Zdrowe serce to nowe możliwości i odmienne postrzeganie rzeczywistości. To także etap zachłyśnięcia się tym, co do tej pory było niemożliwe lub zakazane. Wyzwolona z ograniczeń bohaterka postanowiła zacząć w pełni korzystać z życia, doświadczać go całą sobą. I tutaj w moim przekonaniu rysuje się mały zgrzyt. Vida poszła zupełnie na żywioł, co moim zdaniem po przeszczepie nie byłoby tak szybko możliwe - ponad czterdziestostopniowe upały, pustynia, wspinaczka. Niby jest wzmianka na temat leków, ale temat został w zasadzie całkiem pominięty. Taki scenariusz wydał mi się mało wiarygodny. I druga kwestia... Opis wydawnictwa zamieszczony na okładce wspomina o obsesji, której tak naprawdę nie było, a wzmożone zainteresowanie ogranicza się tu jedynie do pociągu fizycznego i upodobania. Catherine Ryan - Hyde pokusiła się o pokazanie problemu transplantacji kardiologicznej z dwóch różnych punktów widzenia. Mamy szczęśliwą biorczynię, pełną nadziei, dla której otwiera się świat. A po przeciwnej stronie znajduje się pogrążony w żałobie mężczyzna, mąż, którego spotkała okropna tragedia. Richard nie może pogodzić się ze śmiercią ukochanej żony, której serce "przeżyło", ale ciało umarło. W tym miejscu pojawia się wiele pytań i wątpliwości, do głosu dochodzą wspomnienia i niezwykle realistyczne sny. Autorka po raz kolejny udowodnila, że nawet o najtrudniejszych tematach potrafi pisać w prosty, przystępny i zrozumiały sposób. Widać, że dobrze zgłębiła problem i potrafiła przenieść go w ciekawy sposób do powieściowej rzeczywistości. Historia intryguje, wzrusza, skłania do refleksji i pozwala poszerzyć wiedzę. Daje też możliwość dokładniejszego rozpoznania kwestii dotyczących pamięci komórkowej oraz przechowywania wspomnień. Muszę przyznać, że temat mocno rozbudził moje zainteresowanie. "Używane serce" to kolejna powieść Catherine Ryan - Hyde, którą z przyjemnością przeczytałam. Mimo drobnych mankamentów nie zawiodłam się. Opowieść jest emocjonująca, mądra i nieschematyczna. Mogę ją z czystym sumieniem polecić każdemu bez wyjątku.

Pierwsza strona i od razu z grubej rury: użytkowniczka Pis-anka i te wszystkie "mamusiowie" określenia. Moja pierwsza myśl: nie przeczytam tego, nie ma opcji. Jednakże zachęcona brakiem alternatywnej książki, przebrnęłam przez kilka stron i zaczytałam się na dłużej. Książka do cieniutkich nie należy, jednak czyta się naprawdę szybko, żałowałam że nie było kilku rozdziałów więcej. Jeśli chodzi o rozwój akcji, to trochę smutno mi było, kiedy bohaterkom zaczęło się układać (wiem, to straszne!). Może to dlatego, że przez ten tytuł oczekiwałam więcej cierpienia? Później jednak trzymałam mocno kciuki i z szeroko otwartymi oczami pędziłam przez następne strony. Czy ta książka przyniosłaby pomoc osobom zmagającym się z utratą dziecka? NIE. Uważam również, że nie jest to najlepsza lektura dla bardzo wrażliwych osób, ze względu na realistyczne szczegóły dotyczące dzieci-aniołków. Naprawdę można się zasmucić... Nie jest to książka łatwa, za to jest bardzo mocno porywająca. Nie jest również w całości tragiczna, jednak posiada kilka mocniejszych momentów. Przeczytanie tej powieści zainspirowało mnie do poszukania innych, choć trochę podobnych historii.

Daria miała swoją ścieżkę życia. Kroczyła po niej pewnie i prosto ku jasnej dla niej przyszłości, torowanej przez posiadany talent muzyczny. Była uparta, dumna i młoda. Tą młodością roszczącą sobie prawo do przychylnego losu, egoizmu i ignorancji wobec słabszych, mniej odpornych na życie. Jak ona mnie irytowała! Tą pewnością siebie, że stery leżą tylko i wyłącznie w jej rękach, a obrany kurs, zależy tylko od niej. Tym przekonaniem o jedynej słusznej prawdzie. Jej prawdzie. Może dlatego poczułam tę złośliwą przyjemność, gdy świat Darii runął. Nikt dziewczynie nie powiedział, że nic nie jest pewne, niezmienne i dane na zawsze. Że do życia, do jego przeżywania, gładkiego, długiego, ciekawego, szczęśliwego trzeba mieć talent. "Zdolny człowiek potrafi ze swego życia uczynić dzieło sztuki, wypełniając je – według klasycznej zasady – jednością prawdy, piękna i dobra." To nie żart! Chociaż mogło to zabrzmieć jak truizm albo banał, bo co z tymi, którzy rodzą się bez tego daru? Przecież talent jako taki to przywilej niektórych, wręcz wybranych! To prawda, dlatego tylko nieliczni mają w życiu bardzo dobrze. Nikt też nie obiecywał ludzkości sprawiedliwości w tym zakresie. Reszta musi po prostu nauczyć się żyć. Jedni to robią, wyciągając wnioski z lekcji życia, inni nie, miotając się w nim tak bardzo i powielając błędy, że jedynym rozwiązaniem okazuje się wyjście ostateczne. Przecięcie zamotanego i zbyt mocno zaciśniętego supła na delikatnej nitce życia. Są jeszcze pętle, które ci najbardziej cierpliwi i rozsądni mogą rozsupłać, ale odzyskana nić ma zupełnie inną jakość, która zależy od przeżytych doświadczeń podczas procesu rozplątywania. Pętlę na nici życia, pewnej siebie i swego głównej bohaterki powieści, zawiązała w ciągu jednej, krótkiej chwili, niedbale rzucona uwaga, której moc zawartej w niej informacji miała siłę apokalipsy niszczącej nie tylko jej przekonania, światopogląd i postawy, ale również fundament jej istnienia – tożsamość. Mogłabym w tym momencie powiedzieć sobie – No! Nareszcie! Stało się! I co teraz panno Wszystko Wiem? Ale nie zrobiłam tego, bo kiedyś też taka byłam i być może ta moja początkowa irytacja była niewygodnym przypomnieniem własnej ignorancji. Ostatecznie nie to jest ważne, bo nie urodziłam się z talentem do życia, ale to, czego nauczyłam się. A czego nauczyła się Daria? Nie tylko czego, ale i jak się tego uczyła, niezwykle ciekawie, obrazowo i, wbrew skomplikowanej fabule, prosto (to ogromna zaleta, gdy o trudnych i skomplikowanych sprawach potrafi pisać się w jasny i logiczny sposób) opowiada ta powieść, sama swoją konstrukcją przypominając pętlę czasu. Uwięziona w niej Daria, dzięki swojemu uporowi, powoli, mozolnie, na nowo odbudowuje zniszczoną tożsamość niczym zbite lustro, w którym do tej pory tak pewnie się przeglądała. Ten proces odnowy nie był łatwy i lekki, ponieważ kawałki potrzebne do sklejenia go na nowo, tkwiły w umysłach jej najbliższych członków rodziny, wywołując z mroków pamięci bolesne wspomnienia. Wyrywane wręcz z pamięci innych, przepełnione cierpieniem tajemnice rodzinne nawet po wielu latach, raniły i krwawiły tak samo. Odbijały też za każdym razem inny, subiektywny, niewielki wycinek większej całości, którego kształt i treść zależała od opowiadającego. Dopiero pozbierane w jedną całość dały obiektywne spojrzenie na przeszłość. Ta nowa jakość składowych i nowe doświadczenia przeżyte podczas ich zbierania sprawiły, że powstałe lustro nie mogło być takie samo, a przeglądająca się w nim Daria tą samą dziewczyną. Książka-tłumaczka, która niczym życzliwa, mądra, doświadczona życiem osoba opowiada dlaczego ci, którzy mając wszystko, są nieszczęśliwi, z uporem rwąc nić życia, a ci, którzy nie mając nic, niestrudzenie snują wiecznie zrywającą się osnowę. W niej cała tajemnica trudnej sztuki życia i koronkowe mistrzostwo jej opisania słowem. http://naostrzuksiazki.pl/

Według mnie ciekawa i dobrze napisana książka o borykającym się z zespołem Aspergera 16 letnim Maxem, którego historia całkiem mnie zaskoczyła. Od razu powiem, że nie do końca rozumiem decyzji Daniell o pozostawieniu chłopca w szpitalu psychiatrycznym. Brakuje mi tu też konsekwencji na zgodę na niemal zupełne ubezwłasnowolnienie i ograniczenie wizyt matki z późniejszym odrzuceniem diagnozy lekarzy i obdarzeniem chłopca całkowitym zaufaniem. Oczywiście w szpitalu dzieją się dziwne rzeczy, a wyśrubowane diagnozy są wynikiem eksperymentalnych terapii. Wreszcie jakby tego wszystkiego było mało, dochodzi do tragedii – ginie jeden z młodych pacjentów Jonas, z którego matką zaprzyjaźniła się Daniell i to właśnie Daniell znajduje go zalanego krwią, a głównym podejrzanym staje się jej syn Max. Od tego momentu akcja przyśpiesza. Mimo ograniczeń formalnych Daniell rozpoczyna własne śledztwo, do którego na szczęście włącza się przypadkowy sprzymierzeniec. Czy jednak uda im się dotrzeć do prawdy? A przede wszystkim jakie tajemnice kryje prawda? Odpowiedź znajdziecie na kartach ‘Dotkąć prawdy’