Westerplatte: Załoga śmierci

Jan Karski to człowiek-legenda. To on przeniósł tajne informacje o sytuacji w Polsce. Jednak jeśli ktoś z czytelników jest historykiem szybko odkryje fakty, które są sprzeczne z prawdą historyczną. Jest to zabieg na potrzeby ujednolicenia historii. I tak doktor Fisher uosabiał wroga Jana Karskiego, którym po prawdzie było wielu Niemców, Joanna nie była jedyną kobietą Karskiego, we wrześniu 1939 roku nie było śniegu, a w szpitalu nie opiekował się Janem niemiecki lekarz. Jednak ani na chwilę komiks nie traci z oczu tego co najważniejsze: poświęcenia jakiego dokonał Karski i ogromu cierpienia, które widział własnymi oczyma. Choć to tylko ułamek tego, co on przeżył, nadal zwala z nóg ogromem. Więcej o fabule na http://www.monime.pl/jan-karski-czlowiek-ktory-odkryl-holokaust/

Van Hamme jest wielkim pisarzem, podobnie jak Hermann rysownikiem. Pewnego razu obaj panowie wpadli na pomysł napisania dość dziwnej powieści, w której dwoje upartych mężczyzn, w wyniku głupiej sprzeczki, doprowadziło do śmierci kilkorga ludzi. Brzmi trywialnie, a mimo to Krwawe gody zawierają pewną unikalną prawdę. Pokazują jak mały spór może przerodzić się w otwartą wojnę, w której giną niewinni. Tylko dlatego, że dwoje upartych ludzi, nie umie odpuścić i każdy musi postawić na swoim, ciągle się usprawiedliwiając. Wplątują wtedy oni w ten konflikt nie tylko swych bliskich oraz podwładnych, ale również osoby, które pojawiły się na arenie w nieodpowiednim miejscu i czasie. Sam Van Hamme zwraca na to uwagę czytelnika już na pierwszej karcie komiksu, gdzie opowiada długą, wręcz blisko dziesięciu letnią, historię jego powstania. A wszystko zaczęło się od imprezy, na której pewien nieznajomy opowiedział pisarzowi wesoła anegdotę o weselu i pomidorach nadziewanych nieświeżymi krewetkami. Jean Van Hamme opisuje na początku przyczyny powstania Krwawych godów oraz, tak jak w sztuce teatralnej do której stale się odnosi, przedstawia wszystkich bohaterów tej tragedii. W sumie jest ich trzydzieścioro, włącznie z psem odgrywającym krótką, ale jakże istotną rolę w całym tym przedstawieniu. Dwadzieścia dziewięć osób oraz pies, wiejski hotel w którym odbywa się wesele oraz nieudana przystawka, od której rozpoczął się cały ten konflikt. Autorzy jednak już na początku zadają nam pytanie. Czy opisane tutaj wydarzenia nastąpiły z powodu głupiego incydentu, a może chodziło zwyczajnie o ludzką głupotę? Dramat rozgrywa się na wsi w małym pensjonacie o ciekawej nazwie Farma mańkuta. Odbywa się tam właśnie skromny obiad weselny, który sponsoruje ojciec pana młodego Jean Maillard. Człowiek majętny, wpływowy w lokalnej gminie, ale jednocześnie bardzo wybuchowy, agresywny i nieustępliwy. Jak sam przyznaje nigdy nie waha się sprowokować wojny, zawsze będąc pewnym swych racji oraz wygranej. Po drugiej stronie barykady mamy właściciela pensjonatu, Franza Bergera, Luksemburczyka z pochodzenia, który również nie grzeszy cierpliwością oraz łagodnym usposobieniem. Na początku posiłku pomiędzy dwoma mężczyznami dochodzi do kłótni o świeżość jednej z przystawek - pomidorów faszerowanych krewetkami. Każdy obstawia przy swoim, żaden nie chce ustąpić, zatem Maillard docyduje o zmianie lokalu. Akurat w tej chwili jego synowa oraz żona są w łazience, co wykorzystuje Berger i je tam zamyka. Kiedy goście opuszczają pensjonat, zatrzaskuje im bramę i mówi Maillardowi, że odda mu kobiety, kiedy ten zapłaci czek za obiad weselny. To doprowadza do serii wydarzeń, które zakończa się śmiercią kilku oraz milionowymi stratami. Komiks w rewelacyjny sposób pokazuje kolejne etapy rodzące wojnę. Od początkowej sprzeczki, podszytą uporem z obu stron, przez powolne zaognianie sytuacji, podczas których dochodzi do nieporozumień oraz popełniania błędów przez oba obozy, po tragiczny finał w formie otwartej wojny, podczas której zawsze giną niewinni. Autorzy umiejętnie pokazali to na hotelowych gościach, z których każdy ma inne podejście do całego konfliktu. Małżeństwo akademickich naukowców, nie chcące brać udziału w sprzeczce pokazuje dwie skrajności - on ma na wszystko filozoficzną teorię i się upija, ona stara się być mediatorem, którego i tak niemal wszyscy lekceważą. Kongresmen spędzający weekend z kochanką, stara się nie mieszać, aby nie zdradzić miejsca swego pobytu i nie daj Bóg pobrudzić ręce. Były angielski wojskowy staje po jednej ze stron, jednocześnie każąc swej rodzinie się nie mieszać, co oczywiście nie ma szans na zaistnienie, skoro głowa rodziny wtrąca się w cały konflikt. Każda z tych osób odgrywa mała, jednak za każdym razem niezwykle istotną rolę w całym dramacie, popychając trwający spór w stronę otwartej wymiany ognia. Jednak największą winę ponoszą za to dwaj przywódcy - Maillard oraz Berger. Żaden nie umie pójść na kompromis, żaden nie myśli o kapitulacji i stawia na szali wszystko aby tylko udowodnić światu, że to on jest lepszy, zmyślniejszy i ma rację. Angażują zatem wszystkie siły oraz środki jakie posiadają, jednak w gorączce przygotowań zapominają o drobiazgach. To powoli zaczyna doprowadzać do sytuacji gdzie tracą kontrolę nad osobami jeszcze bardziej narwanymi od nich, mającymi spore skłonności ku przemocy, szczególnie wobec słabszych. Finał tego typu nieporozumień oraz pomyłek może być tylko jeden - śmierć. Krwawe gody to naprawdę dopracowane dzieło, co zresztą widać na każdym kroku. Typowy dla Hermanna rysunek, zmyślnie napisana przez Van Hamme'a fabuła oraz umiejętnie dobrana kompozycja barw sprawiają, że album czyta się niezwykle szybko. Co więcej zapada on w pamięci, w szczególności zaś ostatnia karta, która w milczeniu podsumowuje cały ten koszmar, jaki rozegrał się na naszych oczach. Mawiają że ludzka głupota nie zna granic i chyba udało się to ładnie zilustrować. Krwawe gody to swego rodzaju manifest antywojenny, ale przede wszystkim ostrzeżenie przed naszą arogancją, uporem oraz zwykłą, najzwyklejszą głupotą.

Po rewelacyjnym serialu HBO zapragnąłem więcej Czarnobyla. Wszak jestem rocznik 86. i sprawa pośrednio mnie dotyczy. Jest to niezły komiks z bardzo dobrymi rysunkami. Prawie w całości skupia się na zwykłych ludziach, którzy mieszkali w Prypeci lub wioskach oddalonych od elektrowni, ale będących w zagrożonej mocnym promieniowaniem strefie. Szybko się czyta.

Dzienniki ukraińskie i Dzienniki rosyjskie to historia celowych morderstw milionów ludzi. W większości krajów na świecie prowadzi się zaciekłe poszukiwania każdego mordercy nawet jednej zamordowanej osoby. To jest nasza kultura, nasz standard myślenia, każde morderstwo powinno być rozwikłane, a morderca osądzony. Tutaj pokazane są bezkarne morderstwa milionów ludzi. Te komiksy, pomimo lekkiej obrazkowej formy, wcale nie mają lekkiego przekazu. Są wołaniem o prawdę. Igor Tuveri spędził na Ukrainie i w Rosji dwa lata zbierając wspomnienia osób pośrednio lub bezpośrednio dotkniętych reżimem, Hołodomorem, torturami, zsyłkami, porwaniami, terrorem. To wszystko pozostaje wciąż bezkarne, a kolejni przywódcy Rosji pogłębiają strach swojego narodu, a ataki na kraje sąsiadujące wciąż się powtarzają. Kiedy to się skończy?!?

Zanim omówię ten komiks - krótkie ostrzeżenie: "Blizny" to żaden tom 1 Orbitalu, tylko 1.1. Narracja kończy się niezgorszym cliffhangerem w samym środku historii, więc upewnijcie się przed lekturą, że macie dostęp do tomu 1.2 "Pęknięcia". Przy pierwszym pobieżnym przeglądaniu tego tomu zwróciłem uwagę na bardzo oszczędną paletę, operującą przede wszystkim tonami szarości i brązów. Jednym z najjaskrawszych kolorów zdaje się być pewien rodzaj rdzawoburej czerwieni. Muszę jednak przyznać, że taka kolorystyka bardzo dobrze się sprawdza, zwłaszcza przy przedstawianiu otoczenia o dużej wilgotności powietrza i małym nasłonecznieniu (mocny opad śniegu, rzęsisty deszcz, kopalniane podziemia). Ponieważ Serge Pellé przeszedł do komiksu ze świata reklamy, gdzie rysował często przeróżne gadżety, nie ma on żadnych problemów z przedstawieniem techniki światów Orbitala - czasami ma się nawet wrażenie oglądania rysunków technicznych. Kreska tego Francuza łączy takie elementy z pracą z flamastrami, co daje czasami bardzo ciekawe efekty przy teksturach. Nie zawsze wychodzi mu to perfekcyjnie, ale ogólnie jest dobrze. Scenariusz zapożycza typowy dla space-opery setting: Para nowych agentów à la Valerian & Laurelina zostaje świadomie wysłana na bardzo trudną misję, podczas której pojawiają się kolejne, przyjazne lub wrogie postaci. Całość kończy się bardzo dramatycznie, ale, jak wspominałem, jest to tylko cliffhanger do następnego tomu. Sylvain Runberg wykreował interesujący plot i ciekawych protagonistów. Na razie widzę tutaj naszą Unię Europejską w krzywym zwierciadle SF, co jest obiecującym początkiem historii. Ludzie jako rasa nie są tutaj bynajmniej świętoszkami, ale i wśród innych ras znajdzie się sporo złoczyńców. Aby jednak sprawiedliwie ocenić scenariusz trzeba koniecznie przeczytać tom 1.2.

[...] Dotychczas stroniłam od komiksów amerykańskich - nie wiedząc co tracę. Historia przedstawiona przez tandem Brian Wood [autor scenariusza, rysunki] oraz Riccardo Burchielli [rysunki] jest niepokojąco wciągająca, na swój sposób magiczna w silnym nasyceniu jej wątkami politycznymi. Autorzy już od początku podejmują się odważnej krytyki rządu amerykańskiego, kreślą ponurą wizję ponownej bratobójczej wojny. W tym świecie obywatele wciąż się boją, wciąż panują nastroje podobne do tych tuż po ataku na World Trade Center z 2001 roku [napis na murze: "Każdego dnia jest 9/11!" na stronie 9]. Oddziały wysyłane do strefy DMZ przeprowadzają zamachy, w których cierpią niewinni cywile: starcy, dzieci, kobiety. "Świat wyszedł z formy". Jednak nawet w tym szalonym świecie jest wciąż miejsce na ludzkie uczucia - na miłość, współczucie, na chęć pozostawienia po sobie czegoś dobrego. Właśnie to dostrzeże i obnaży w trakcie swojej pracy Matthew. Całość tekstu na moim blogu pod adresem: http://zapiski-z-przypomnianych-krain.blogspot.com/2013/05/dmz-w-strefie-tom-1-my-oni-my-oni.html

Bardzo ciekawy komiks o mrocznej historii sportów motorowych w Europie lat 30. XX wieku i roli Hitlera w ich rozwoju. Bardzo ładne ilustracje i interesująca historia, najbardziej została popsuta złym tłumaczeniem. Kierowcy wyścigowi to nie rajdowcy, a wyścigi to nie rajdy!

Manga z prawdziwego zdarzenia. Umieszczona w latach panującego Siogunatu - feudalnych książąt i wojen domowych w Japonii na przełomie XVII i XVIII wieku. Seria spisana w latach 70. XX wieku, a mimo to doskonale opisuje czasy bushi i pojedynków w duchu bushido blade - jedno cięcie decyduje o życiu lub śmierci. Tytułowy samotny wilk wybrał drogę meifumado - ścieżkę potępionych, ponieważ sprzeciwił się swojemu panu. Jest bezpańskim roninem, wraz z dzieckiem wędruje po ,,trupach'' - działa jako zabójca na zlecenie. Niby niczym nie zaskakuje, ale fascynaci Japonii sprzed boomu ekonomicznego, kiedy panowała era rodu Tokugawy - powinien zadziałać jak magnes na purystów historycznych. Zjawiska pogodowe jako aspekt narracyjny znakomicie wpływa na nastrój opowieści - duszne powietrze przecina samurajski oręż i yakuza (ta pierwotna, nie kojarzona z mafią). Kto uwielbia czasy feudalnej Japonii i wierzenia samurai - będzie zachwycony detalami. Pozostali mogą narzekać, że się wlecze albo posługują się nawiedzonym językiem. Zręcznie zrywa z mitami o posłusznym wojowniku - główny bohater to milczący, twardy mężczyzna potrafiący zrezygnować z dumy samuraja, tylko po to, żeby ocalić nocnego sokoła (czyli prostytutkę). Piękny, poetycki język miesza się z brutalną siłą mieczy - krwawych scen nie brakuje. Miodzio!

Pierwszy raz przeczytałem ten komiks w jakiś pirackim tłumaczeniu lata temu i pamiętam jak bardzo mną wstrząsnął. Był bluźnierczy, wulgarny i zły do szpiku kości. Wczoraj gdy do niego zasiadłem o 23, to planowałem przeczytać tylko kilka stron przed snem. Pochłonąłem cały i jakoś nie mogłem się oderwać. To jest ciężki komiks, nie dla każdego. Są w nim gwałty, morze przemocy i wszelakie wynaturzenia. Główny bohater to skończony dupek który nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć wyznaczony cel. Równocześnie jest to dość bolesny i przerysowany do granic możliwości komentarz otaczającego nas świata. Pełnego zła, władzy pieniądza i skupienia na sobie. Nadal jest to mocna i ciężka lektura, ale niestety już nie tak mocno dająca po pysku jak te kilka lat temu.

Dzienniki ukraińskie i Dzienniki rosyjskie to historia celowych morderstw milionów ludzi. W większości krajów na świecie prowadzi się zaciekłe poszukiwania każdego mordercy nawet jednej zamordowanej osoby. To jest nasza kultura, nasz standard myślenia, każde morderstwo powinno być rozwikłane, a morderca osądzony. Tutaj pokazane są bezkarne morderstwa milionów ludzi. Te komiksy, pomimo lekkiej obrazkowej formy, wcale nie mają lekkiego przekazu. Są wołaniem o prawdę. Igor Tuveri spędził na Ukrainie i w Rosji dwa lata zbierając wspomnienia osób pośrednio lub bezpośrednio dotkniętych reżimem, Hołodomorem, torturami, zsyłkami, porwaniami, terrorem. To wszystko pozostaje wciąż bezkarne, a kolejni przywódcy Rosji pogłębiają strach swojego narodu, a ataki na kraje sąsiadujące wciąż się powtarzają. Kiedy to się skończy?!?

Historia pełna jest przypisów - wydarzeń marginalizowanych, wydarzeń, o których zapomina świat, mimo że bywały wstrząsające. Wydarzeń, o których chcą zapomnieć również świadkowie, bo trzeba żyć dniem dzisiejszym, szczególnie, że ten bywa okrutny. Takie dwa przypisy z 1956 interesują tym razem Sacco. Masakry z Chan Junis i Rafah to punkty, na których próbuje się skupić na tych 400 stronach. Próbuje, bo przypisy generują następne przypisy, a wspomnienia świadków mieszają się i tworzą dygresje. Rozmówcy reportera często wypierają prawdę, boją się wspomnień, konfabulują. Ten komiks to lekcja o tym jak podchodzić do faktów, jak ludzka pamięć je zmienia i przekształca. Relacje z tych samych zdarzeń bywają czasami diametralnie różne. Znowu dzieło tego autora jest w równym stopniu świadectwem, co opowieścią o tworzeniu reportażu. Wizualnie bez zmian - mistrzostwo

W dzieciństwie zostałem zarażony miłością do westernów, choć nie przetrwała ona próby czasu w swej pierwotnej formie. Dziś nadal chętnie sięgam po ten gatunek i uwielbiam takie serie komiksowe jak choćby "Comanche", ale to już nie to samo zauroczenie co dawniej. Jednak czasem lubię wrócić na Dziki Zachód, szczególnie jeśli ten jest pokazany od swej mrocznej, bardzo brutalnej strony. "Bez przebaczenia" należy właśnie do takich historii. Zwięzła, brutalna opowieść o ludziach zabijających bez skrupułów. Jedni kryją się za płaszczykiem prawa inni nawet nie noszą maski. Jednak każdy z zabójców miał swój początek na drodze śmierci, często wcale nie taki oczywisty jakby się mogło wydawać. Fabuła skupia się głównie na dwóch postaciach. Pierwszą jest Buck Carter - przestępca, morderca i człowiek nie szanujący innych. Pod płaszczykiem zwykłego obywatela dopuścił się wielu zbrodni, za które nie ma zamiaru odpowiadać. Ściga go niejaki Masterton, szeryf federalny o rękach równie mocno pokrytych krwią niewinnych ludzi co u Cartera. Starcie tych dwóch mężczyzn szybko staje się prywatnym pojedynkiem w oczach czytelnika, przez co ciekawiej się to czyta. Do tego scenariusz nie przewiduje taryfy ulgowej dla nikogo w tym konflikcie. Winny czy nie, stary czy młody, kobieta lub mężczyzna - dla Cartera i Mastertona nie ma znaczenia kogo zabiją, byle dopaść tego drugiego. Tak naprawdę nie różni ich nic. Pierwszy zabija w imię zysku jako przestępca, a drugi robi to samo, tyle że z gwiazdą szeryfa na piersi. Jeden i drugi są gotowi poświęcić, każdego, nawet własną rodzinę, aby tylko wyjść cało z opresji i się na tym obłowić. Dlatego czytelnik czuje wręcz odrazę do tych postaci, jednocześnie zdając sobie sprawę, że są oni bardzo realistycznie zobrazowani. Na dalszym planie mamy kolejnego mężczyznę, w praktyce nastolatka, któremu nie było dane spokojnie dojrzeć i został pożarty przez zemstę obu rewolwerowców. Chodzi o syna Cartera, Jeba. Chłopak staje się ofiarą zarówno ojca jak i ścigającego go szeryfa oraz jego ludzi. W efekcie tego zmienia się i przeobraża w potwora, do którego łatwo dopiąć łatkę mordercy bez sumienia. Osamotniony, ścigany i pozbawiony złudzeń co do przyszłości szuka swego miejsca na świecie pałając nienawiścią do ludzi, którzy bezpośrednio przyczynili się do tego kim się stał. Tak naprawdę to jego historia jest tutaj najbardziej poruszająca i przykuwa uwagę widza. Po zakończeniu lektury pamiętamy też tylko młodego Jeba Cartera, gdyż reszta wydaje się przy nim tandetną historyjką wałkowaną milion razy w wszelkiej maści książkach lub filmach. Jednak to trochę za mało aby przyciągnąć uwagę czytelnika na dłużej. Owszem, rysunki są dobre, scenariusz poprawny, a całość czyta się naprawdę przyjemnie. Do tego w całej opowieści nie ma słodzenia, pójścia na skróty czy cukierkowego zakończenia. Mimo wszystko jesteśmy wstanie sporo przewidzieć, a i całość niespecjalnie nas zaskakuje. W moim wypadku, jako osoby która już nie wraca tak często do Westernów, była to przygoda jednorazowa. Miła, o ile mogę użyć tego słowa w odniesieniu do tego komiksu, ale nadal nie czuję chęci powrotu do tej historii. Z drugiej strony jest ona napisana tak realistycznie, że fanom tego typu formy może bardzo się spodobać. Najlepiej więc w tym wypadku sprawdzić samemu i, tak jak w życiu, przekonać się na własnej skórze z czym mamy do czynienia.

"Przybywa z Ziemi, planety z oddali z innego czasu i innego świata. Niesie nam miłość, a wojnę obali i nieprzyjaciół pieszczotą oplata..." Najgorszym grzechem czytelnika w przypadku "Barbarelli" byłoby rozpatrywanie albumu tylko pod kątem fantazji erotycznych. Fantazje owszem, istnieją, ale mają ścisły związek z konwencją i konkretnym czasem. "Barbarella" bowiem to pocisk miłości, kolejny gwóźdź do purytańskiej trumny. Jako wyraz emancypacji jest nie tylko komiksem inteligentnym, ale też świadomym i zabawnym. W tej samoświadomości jest to album również niezwykle uczciwy. Zabawne jest natomiast to, że główna bohaterka wydaje się być ponad tym wszystkim, ponad gatunkiem, w którym umiejscowił ją w 1962 roku Jean‑Claude Forest. "Barbarella" to przede wszystkim dzieło głęboko zakorzenione w swojej epoce. Kamp, era Wodnika, seksualna rewolucja. Barbarella jako emisariuszka wszystkich wolnościowych petycji niesie w sobie niezliczone pokłady uroku. Jej bronią jest naturalny wdzięk i seksapil. Fabularnie to kwintesencja frymuśnej absurdalnej space-opery. Młoda kosmiczna podróżniczka i awanturniczka, najczęściej odziana skąpo (lub nierzadko w ogóle) przemierza galaktykę trafiając na niezwykłe światy i osobliwe cywilizacje. Wplątuje się w lokalne konflikty, polityczne intrygi, doświadcza naukowych eksperymentów. Oprócz tego prowadzi kosmiczny cyrk (delirium, nazwa jak znalazł) i odwiedza coraz bardziej abstrakcyjne światy. Opowiastki mają epizodyczny charakter, co kilka plansz możemy znaleźć się z główną bohaterką w zupełnie innym miejscu i w zupełnie innym czasie. Jean‑Claude Forest doskonale wie jakim materiałem dysponuje. Łączy science fiction, erotykę i surrealistyczny humor. Natomiast ona, emisariuszka tylko pozytywnych wartości, świadoma swojej seksualności, niezależności i kobiecej siły stała się jednym z wielu symboli wyzwolenia. Lekka kreska autora, która wychodzi jasno ze szkicu, fantastycznie kontrastuje z gęsto przedstawionymi światami. Tak, światami, bo ta wspomniana epizodyczna struktura "Barbarelli" to również cały kalejdoskop kosmicznych środowisk. Czegoż tu nie ma! Od razu trzeba zaznaczyć, że Mirosław Birek wspiął się na translatorskie Himalaje kreując wszystkie te nazwy własne. Mniemam, że trudna była to walka, ale każda jedna potyczka wygląda na tą zwycięską. Odważny wizerunek nowoczesnej kobiety, symboliczna kulturowa zmiana i jasny sygnał dla rzeszy innych twórców, że to już jest ten moment, gdy komiks dla dorosłego odbiorcy ma rację bytu. Przetarte szlaki i sygnał dla innych? Jasne, ale "Barbarella" nawet jeżeli nosi znamiona bycia ramotką, to dzielnie przetrwała po dzień dzisiejszy. Mimo upływu kilku dekad wciąż pulsuje energią. Rysunek wciąż potrafi zachwycić, a treść przyprawić o zawrót głowy.

𝗗𝗢𝗦𝗞𝗢𝗡𝗔Ł𝗬 ! 𝗣𝗥𝗔𝗪𝗗𝗭𝗜𝗪𝗔 𝗛𝗜𝗦𝗧𝗢𝗥𝗜𝗔 𝗣𝗢𝗟𝗦𝗞𝗜𝗘𝗚𝗢 𝗦𝗨𝗣𝗘𝗥𝗕𝗢𝗛𝗔𝗧𝗘𝗥𝗔 ! Komiks powstał na kanwie losów jednego z uczestników powstania warszawskiego *Kazimierza Leskiego "Bradla". Podoba mi się graficzna strona i wciągająca fabuła, akcja płynie wartko, a mroczne życie w konspiracji lekko przerysowanych postaci intryguje. 𝗗𝗟𝗔 𝗠Ł𝗢𝗗𝗬𝗖𝗛 𝗜 𝗧𝗬𝗖𝗛 𝗦𝗧𝗔𝗥𝗦𝗭𝗬𝗖𝗛 - 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠 ! 𝗡𝗜𝗘 𝗧𝗬𝗟𝗞𝗢 𝗭𝗘 𝗪𝗭𝗚𝗟Ę𝗗𝗨 𝗡𝗔 𝗖𝗭𝗔𝗦 - 𝗦𝗜𝗘𝗥𝗣𝗡𝗜𝗘Ń. 𝗞𝗔Ż𝗗𝗬 𝗦𝗣𝗢𝗦𝗢́𝗕 𝗝𝗘𝗦𝗧 𝗗𝗢𝗕𝗥𝗬, Ż𝗘𝗕𝗬 𝗣𝗔𝗠𝗜Ę𝗧𝗔Ć ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 : *𝗞𝗮𝘇𝗶𝗺𝗶𝗲𝗿𝘇 𝗟𝗲𝘀𝗸𝗶, 𝗽𝘀. „𝗕𝗿𝗮𝗱𝗹” - ur. 21 czerwca 1912 w Warszawie, zm. 27 maja 2000 tamże – polski inżynier mechanik, wynalazca, doktor nauk humanistycznych, pułkownik pilot Wojska Polskiego. Uczestnik kampanii wrześniowej, oficer wywiadu i kontrwywiadu Armii Krajowej w ramach Oddziału II Informacyjno-Wywiadowczego, dowódca kompanii „Bradl” batalionu Miłosz w powstaniu warszawskim. Za męstwo odznaczony Krzyżem Virtuti Militari i 3-krotnie Krzyżem Walecznych. W latach 1994–1997 prezes Związku Powstańców Warszawskich. Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, honorowy obywatel miasta stołecznego Warszawy. Był wnukiem bankiera Kazimierza Natansona i synem neofity pochodzenia żydowskiego inżyniera Juliusza Stanisława Natanson-Leskiego i Marii z domu Olszyńskiej herbu Pniejnia. Jego siostra Anna Leska była pilotką Wojska Polskiego, pierwszą kobietą i jedną z trzech Polek w brytyjskiej pomocniczej służbie rozprowadzającej samoloty Air Transport Auxiliary. więcej na wiki.

Wrzucam swoją recenzję komiksu, którą dawno temu napisałem dla Kzet. Nie wiem czy jest dobra, bo pisana dawno temu, ale nic w niej nie będę zmieniał. :) Okazuje się, że nawet na Górnym Śląsku żyją superbohaterowie. Dziś dowiesz się drogi czytelniku, dlaczego warto kupić komiks o pewnym katowickim mścicielu. Każda mroczna postać musi mieć swego rodzaju origin. Pierwsza wzmianka o Ratboyu pochodzi z ust generała Szłapy, który zaniósł małego chłopca o mysiej twarzy do domu dziecka prowadzonego przez siostry św. Witolda. Jak twierdzi sam autor komiksu – „wiele mogło wskazywać na to, iż generał Szłapa mógł być jego ojcem”. Niestety wojskowy nie ukazuje nam się jako pozytywna postać. Najpierw oddał małego chłopca na wychowanie siostrom, a po 20 latach zamierza przeprowadzać na nim eksperymenty. Ale dlaczego? Czyżby Ratboy, poza osobliwym wyglądem, posiadał jakieś przydatne wojsku moce? Dokładnie tak. Jedną z – nazwijmy to – super umiejętności tytułowego bohatera komiksu jest swobodne przeciskanie się przez rury kanalizacyjne, niczym postać z jednego z pierwszych odcinków „Z archiwum X” pt. „Squeeze” (wspomina o tym nawet sam autor w przypisach). Pamiętam swoje lęki z dzieciństwa, kiedy po obejrzeniu tego epizodu, przez co najmniej rok bałem się chodzić do łazienki za potrzebą. Nie dziwota zatem, że nocny stróż w pewnym katowickim banku był przerażony wizytą „dużego szczura”, który nie wszedł jak normalny człowiek przez drzwi. O właśnie, cały Ratboy. Potrafi nawet napaść na bank. Wyglądem przypomina Myszkę Miki z kreskówek Disneya. Nie jest jednak słodką postacią z bajek dla dzieci, a szczurem-anarchistą, który nie waha się sięgnąć po broń (choć jak sam mówi, po broń defensywną), czy też dopuścić się porwania. Człowiek-szczur nie stoi jednak po ciemnej stronie mocy. Wręcz przeciwnie. Jest raczej postacią pozytywną. Przede wszystkim – delikatnie mówiąc – nie przepada za władzą i zniszczonym przez pogoń za pieniądzem społeczeństwem. Kradnie pieniądze z banku tylko tym najbogatszym, aby biednym było lepiej (niezły Robin Hood, prawda?), porywa gnieźnieńskiego biskupa, aby władza wypuściła młodych chłopaków, wtrąconych do więzienia za odmowę odbycia służby wojskowej, itp. Pomaga nawet zakonnicy, która padła ofiarą niewybrednych żartów ze strony współpasażerów podróży. Jest to nieco zaskakujące, ponieważ w komiksach Krzysztofa Owedyka mamy najczęściej do czynienia z pojazdem po wszystkim, co z kościołem związane. Fani Prosiaka, nie martwcie się jednak – przygoda z zakonnicą to wyjątek od reguły. Klerowi dostaje się w „Ratboyu” nie raz i nie dwa. Prawie każdy fajny komiksowy bohater ma przyjaciela, tak jak Batman ma Alfreda. A Ratboy? Arcyzabawnego udomowionego szczura. Ponieważ mieszkanie naszego młodego anarchisty znajduje się w kanałach, gryzoń nie miał chyba nic przeciwko takiemu stanowi rzeczy. Szczur to taki katowicki Alfred. Potrafi dogryźć głównemu bohaterowi kąśliwą uwagą i ma łeb na karku. I w końcu najważniejsze: to z jego ust (pyszczka?) padają najmądrzejsze słowa w całym komiksie, które pozwolę sobie w tym miejscu zacytować w całości: „Pieniądze! Phi! Ludzie to potrafią być głupi! Wymyśleć sobie tak bezwartościową rzecz by ta kierowała ich życiem! Żeby tak zawierzyć jej swój los! Żyją dla pieniędzy, umierają dla pieniędzy, aby godnie żyć muszą zarobić, żeby zarobić kogo trzeba wyzyskać…CHA CHA! Jakież to upokarzające. W głowie się nie mieści…”. Komiks Prosiaka jest pełen takich ideologicznych wywodów. Czasem może to męczyć, a nawet drażnić czytelnika, ale jest w tym jakaś mądrość. „Ratboy” to wartościowy komiks, zawiera wiele ciekawych informacji o latach 90. Nie tylko o Katowicach, ale o tym jak wtedy się żyło w Polsce. Najciekawsze są chyba jednak przypisy autora, umieszczone na końcu książki, które czytałem z wypiekami na twarzy. W komiksie zawarty jest kawał historii, ale żeby ją zrozumieć, współczesny czytelnik potrzebuje pomocy i takową od Prosiaka dostaje. Gdybym miał podać jakieś minusy tego albumu, wskazałbym na zbyt dużą ilość tekstu. Nie oszukujmy się, „Ratboy” jest nieco przegadany. Na niektórych kadrach jest dosłownie więcej tekstu niż rysunku. Niewątpliwym plusem jest natomiast dbałość o szczegóły. Główny bohater przechadza się, wyglądającymi tak jak w rzeczywistości, ulicami Katowic i odwiedza prawdziwe miejsca. Gdy akcja przenosi się do Gniezna, elementy panoramy tego miasta znowu nie różnią się niczym od oryginału. A to wszystko dzięki temu, że autor komiksu poprosił o zdjęcia kolegę mieszkającego blisko Gniezna. Troska, nie tylko o pierwszy plan, ale i o otoczenie, architekturę miast w których dzieje się akcja komiksu, robi wrażenie. Najbardziej podobał mi się jednak wielki finał historii. Prosiak przygotował naprawdę bombowe zakończenia. Gdyby jego komiks kiedyś sfilmowano, byłby potrzebny niezły budżet, aby pokazać wydarzenia z ostatnich stron komiksu. A kadr, który Owedyk uważa za swój ulubiony (oczywiście z wielkiego finału), naprawdę jest fantastyczny. W sumie warto kupić „Ratboya”. Jeśli ktoś ma poprzednie wydanie, to też może się na nowe skusić, bo przypisy w nim zawarte są, poza oczywistą integralnością z przedstawioną historią, wartością samą w sobie. Zdradzę tylko, ze album przeczytałem raz, a przypisy już trzy razy. http://kzet.pl/2012/08/ratboy.html

Opowieść o konflikcie między rwandyjskimi ludami Hutu i Tutsi widziana oczami Deogratiasa, młodego człowieka, który nie umiejąc poradzić sobie z ludobójstwem, poddał się szaleństwu. W opowieści przeplatają się dwa czasy akcji, ale są wyróżnione delikatną zmianą w grafice, więc czytelnik nie ma problemów z odnalezieniem się w której rzeczywistości się znajduje. Bohaterowie nie są jednoznaczni i to jest chyba największe zaskoczenie tej książki. Różne punkty widzenia zmieniają nam odbiór postaci. Bardzo doceniam scenariusz komiksu, jednak kreska rysownika nie spodobała mi się.

Torpedo - pokaźnych rozmiarów integral. Jakiś czas temu postanowiłem przewietrzyć moje półki z komiksów, których nie potrzebuję. Jako, że sama kupka wstydu wynosi z jakieś 400 - 500 grzbietów - to jest co robić. Przy okazji powstał profil Klunej_komiksu, jako zbiór notatek co w moim odczuciu warte jest uwagi - a co nie. Główny cel - odsiać ziarna od plew. Ziarna zostawić. Plew sprzedać. Torpedo. Komiks, który stał u mnie z 5-6 lat zafoliowany na półce, zupełnie poza moim obszarem zainteresowania. Do tego weekendu…. Uff, że ja nie wiedziałem, że taka perełka stoi u mnie na półce! Kawał dobrego gangsterskiego noir. Calosc, ponad 600 stronnicowa cegła, podzielona jest na krótkie historie, które wbrew pozorom są bardzo dobrym rozwiązaniem. Dzięki temu można dawkować sobie historie, a znudzenie nam nie grozi. Obecnie jestem po ok 100 stronach lektury (1/6 tomu)- i nie mogę powstrzymać się od wystawienia oceny: Punkty: 9/10 U mnie póki co topka! (Chyba że zmienię opinie na koniec) Tylko dla dorosłych!

Grigorij Galicyn, pewien młody żołnierz, który dopiero przybył na Wyspę Północną, przymuszony przez starszych kolegów, daje pokaz swojej odwagi i głupoty. Kilka kadrów dalej widzimy go, jak siedzi przy radiostacji i nasłuchuje. Nagle odbiera pełne rozpaczy wołanie o pomoc, które zostało nadane z nieczynnej od wielu lat stacji meteorologicznej numer 16. Dowodzący jednostką postanawia wysłać do stacji misję zwiadowczą. Patrol pod dowództwem sierżanta Woronina ma sprawdzić, dlaczego i skąd pochodziło wezwanie S.O.S. Gdy wyruszają, panuje piękna pogoda, ale gdy zbliżają się do celu, zaczyna szaleć śnieżyca, która utrudnia lądowanie. Na miejscu okazuje się, że na stację składa się kilka zdewastowanych baraków, maszt radiowy, połamane i dziurawe ogrodzenie. Żołnierze podzielili się na dwie dwuosobowe grupy i systematycznie przeszukują puste, początkowo, budynki. Nie będę zdradzał suspensu, bo wierzę, że znajdą się osoby, które chętnie po ten album sięgną. Wspomnę jedynie, że w wyniku wolty scenarzysty historia zyskuje inny wymiar i zmienia się z obyczajówki o relacjach męsko-męskich na rasowy horror z elementami science fiction (skojarzenia z filmem Coś z 1982 roku, w reżyserii Johna Carpentera, są jak najbardziej na miejscu). W wielu recenzjach spotkałem się z zarzutem wobec tego albumu, że scenariusz jest zbyt przewidywalny, jednakże przy ocenie należy pamiętać, że bliżej Stacji 16 do kina klasy B, niż do autorskich produkcji Petera Greenawaya... - - - cały tekst można przeczytać tu: https://dybuk.wordpress.com/2014/08/06/stacja-16/

Materiał opisuje komiksy "Bitwa" i "Berezyna" Ochoczo sięgam po komiksy historyczne, bowiem mamy ich coraz więcej na rynku. Jedne odnoszą się do wydarzeń z przeszłości i występujących tam postaci z troską o maksymalny realizm, inne natomiast luźno się inspirują. W obu wypadkach poziom takich dzieł jest różnoraki. Jak to wypada w przypadku "Bitwy" oraz "Berezyny"? Bardzo dobrze, szczególnie dla osoby mniej obcującej z komiksem. Jest tutaj masa ciekawych spostrzeżeń, odniesień do tamtejszych wydarzeń oraz dbałość przypisy historyczne. Z drugiej strony elementy fikcyjne, jak losy pierwszoplanowych bohaterów wypadają co najwyżej dobrze. Przynajmniej w moim odczuciu. Oba komiksy oceniam bardzo wysoko, jeśli idzie o całokształt. Mimo wszystko nie pozostały one w mojej kolekcji na długo. Z początku byłem nimi oczarowany, ale to za sprawą skupienia się na wydarzeniach z dalszego planu. Zacznijmy jednak od plusów, bo tych jest sporo. Po pierwsze świetny rysunek genialnie oddający realizm tamtych czasów. Chodzi mi tutaj nie tylko o stroje z początku XIX wieku, ale też relacje pomiędzy postaciami w zależności od sfery społecznej z której się wywodzą. Cudownie odwzorowano również architekturę Wiednia, Moskwy czy innych lokalizacji poruszanych w obu komiksach. Podobnie ma się sprawa z mundurami wszystkich walczących stron. Tak, rysunek to zdecydowanie największy atut serii i na tym polu nie mam się do czego przyczepić. Po drugie bardzo dobrze przedstawiono realizm teatru działań wojennych tamtego okresu. Skomplikowany łańcuch dowodzenia, tempo przekazywania rozkazów czy ogólny koszmar poszczególnych starć. Tutaj sporą role odgrywają sceny w lazarecie albo w trakcie wędrówki żołnierzy z jednego punktu do drugiego. Widać wyraźnie z jakim koszmarem musieli się mierzyć i dlaczego większość ich dobytku tak naprawdę pochodziło z grabieży. To są naprawdę ciekawe, choć też przerażające, elementy potrafiące przykuć uwagę czytelnika. Ostatnim ogromnym plusem jest sportretowanie postaci historycznych. Chodzi mi tutaj głównie o ich relacje, postawę wobec działań zbrojnych czy samych żołnierzy albo przeciwnika. Ten wątek wzbogaca opracowanie historyczne zamieszczone na końcu każdego z komiksów. Nie jest może długie, ale wnosi bardzo wiele do całości lektury. Niestety już tak dobrze nie wypada to w przypadku bohaterów fikcyjnych, mających być motorem napędowym dla scenariusza. Ich historia jest po prostu przeciętna. Za pierwszym razem czyta się ją świetnie, ale za drugim czułem spory niedosyt. Zatem komu ten komiks mogę polecić z czystym sumieniem? Z pewnością fanom literatury historycznej, miłośnikom komiksu francuskiego oraz osobom dopiero zaczynającym swoją przygodę z tym medium. To naprawdę świetnie narysowany i zaprojektowany tytuł, dotykający niezwykle ciekawego kawałka naszej historii. Jednak ja sam, mając już na koncie przeczytanych kilka tysięcy komiksów, zaczynam podchodzić do tego wszystkiego z sporą rezerwą. Rzadko wracam do jakiś pozycji, bo czasu mało, a też zwyczajnie nie czuję takiej potrzeby. W tym wypadku własnie tak jest. Przeczytałem tą historię dwa razy i wystarczy mi do końca życia, bo zwyczajnie będę ją pamiętał już zawsze.