W poszukiwaniu Pietrostwora

Kolejny komiks Tomka Samojlika. Ale tym razem nie tylko o zwierzętach. W prastarej puszczy żyje bartnik Ignat. Dogląda pszczół, zbiera miód i chroni barcie przed intruzami. Zyje on poza czasem, jest mocno osadzony w świecie przyrody. Czasy jednak się zmieniają, po rozbiorach Polski tereny te przypadają w udziale carycy Katarzynie. A ona przekazuje część Puszczy Białowieskiej generałowi Sobakiewiczowi. W spokojne życie mieszkańców okolicznych wiosek wkrada się niepokój o los. Generał zastrasza ludzi, zabiera się do wyrębu drzew, chce znaleźć skarb ukryty w głębi lasu. Czy uda się sługusowi carycy wydrzeć leśne tajemnice? Czy Ignat powstrzyma wycinkę drzew? Czy puszcza i jej mieszkańcy przetrwają? Uwielbiam kreskę Samojlika. Komiks jest prosty, przesłanie jasne - chrońmy naturę, dbajmy o nią. W tej publikacji poruszona jest także historia naszego kraju, jego rozbiorów. Autor dodatkowo na końcu komiksu umieścił przypisy z rysunkami objaśniające sytuację geopolityczną. Choć z treści też wiadomo, kto jest dobry a kto... niekoniecznie. Publikacja ma piękną wyklejką nawiązującą do rękodzieła ludowego Podlasia. Syn zachwycony. Ja też. Nic tylko polecać dalej.

http://www.polskanapiechote.waw.pl/do-poduszki Pan Jeleń. Widzimy go na okładce – zamożny elegant w dobrze skrojonym garniturze, z teczką w ręku. Stoi na tle wieżowców ze szkła i betonu. Współczesne miasto i jego mieszkaniec – typowy przedstawiciel białych kołnierzyków. Ale nie o pracy w korporacji traktuje książka Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel, bo dla Pana Jelenia najważniejsze jest mieszkanko. Małe i przytulne, jest azylem, którego Pan Jeleń w ogóle by nie opuszczał, gdyby nie musiał. A jeśli już naprawdę musi, to wsiada do samochodu i jedzie – do pracy, sklepu, pralni, biblioteki. Jedzie znanymi uliczkami w równie znane miejsca. Pan Jeleń miał swoje mieszkanko, a jego samochód – miejsce na parkingu. Ale do czasu. Pewnego dnia miejsce parkingowe zajął sąsiad. I żadne inne nie było wolne, nie tylko przed blokiem, w którym na Pana Jelenia czekało przytulne mieszkanko, ale nigdzie indziej. Pan Jeleń jeździł z parkingu na parking, przemierzał ulicę, za ulicą, krążył dalej i dalej, i nic… wszędzie stały samochody. Po raz pierwszy w życiu Pan Jeleń zapuścił się w nieznane rejony zamieszkane przez różne groźnie wyglądające typki. To nie miejsca, w których można zaparkować samochód. Jechał więc Pan Jeleń i jechał, aż wjechał w tunel. A jak wiadomo, każdy tunel kończy się światełkiem. Tak było i tym razem. Światełko rozjaśniło oblicze Pana Jelenia – po raz pierwszy widzimy jego uśmiech – i odmieniło życie. „Jeleń” to książka o mieszkańcu wielkiego miasta, który wiedzie schematyczne, uporządkowane życie, większość czasu spędzając w bezpiecznych czterech ścianach własnego mieszkanka. Jeśli go opuszcza, to tylko w samochodzie. To również książka o zniszczeniach, jakie w przyrodzie poczyniła cywilizacja. Wystarczy zestawić ilustracje przedstawiające las „gęsty, ciemny, nieprzenikniony” z zapchanym samochodami miastem bez jednego drzewa. Samochody są głównym elementem miejskiego pejzażu, świetnie oddanego przez ilustratorkę Grażynę Rigall. Zajmują każdy jego wolny skrawek. Gdzieś pomiędzy nimi trafia się wieżowiec. Miasto jest szare, bure, jakby spowite smogiem, nieprzyjazne (świetnie narysowane postacie zwierzęcych miejskich opryszków). Ale jest też inny świat, który warto odkryć. To świat natury oferujący ciszę, zieleń, świeże powietrze. My, mieszkańcy miasta, przemieszczając się między pracą a domem, często zapominany o jego istnieniu. „Jeleń” to druga po „Praktycznym panu” książka, w której Roksana Jędrzejewska-Wróbel ratunku dla nas upatruje w kontakcie z przyrodą. Pan Jeleń dotarł do niej przez przypadek. Nie bądźmy jeleniami i z własnej woli korzystajmy z tego, co nam oferuje. Autorka, pisząc „Jelenia”, zastosowała ciekawy zabieg literacki. O ile kot z „Praktycznego pana” wygląda i zachowuje się jak każdy inny przedstawiciel swojego gatunku, o tyle Pan Jeleń jest zwierzęciem uczłowieczonym. Ubrany w garnitur, wykonuje ludzkie czynności: sprząta, pracuje, prowadzi samochód. Antropomorfizacja zwierząt występuje w literaturze dziecięcej od zarania dziejów. Najczęściej służy celom dydaktycznym. W tym przypadku jest podobnie, Pan Jeleń, wydostając się w miasta, zwraca uwagę na wielkomiejski, niezgodny z naturą tryb życia i niszczenie środowiska. Autorka idzie jednak o krok dalej. Propagując powrót do natury, odchodzi też od antropomorfizacji, pozbawia swego bohatera elementów ludzkich kojarzących się wielką aglomeracją. Pan Jeleń – któremu zapach lasu wydaje się „dziwnie znajomy” – wraca do swej zwierzęcej postaci: zdejmuje garnitur i znów staje się „jeleniem na rykowisku”.

Mała małpka chce się trochę usamodzielnić. Postanawia, że wdrapie się na najwyższe drzewo w dżungli. Przecież da radę, jest zwinna i szybka. Ale ktoś się za nią czai, skrada, idzie jej tropem. Widać go na każdej kolejnej stronie opowieści. Ma paseczki i ostre pazury. Czy złapie naszą małpkę? Przepiękne ilustracje przybliżają nam dżunglę i jej mieszkańców. Opowieść pokazuje, że nie ważne czy jest się dużym czy małym można wyznaczać sobie cele. Nawet te wielkie i trudno osiągalne. Wystarczy odkryć w sobie ciekawość świata, śmiałość i chęć działania, a wszystko się uda. Nawet małe cuda.

Poznajemy parę owiec, która chce adoptować dziecko. Odwiedzają sierociniec w którym mieszka Rufus. Rufus jest wilkiem, ale nie do końca wie, co to znaczy. Widzi, że inne zwierzęta się go boją i nikt nie chce go przygarnąć. Owce po chwilowym wahaniu, podejmują się wychowania chłopca. Wilczek trafia do nowej szkoły, nowe środowisko generuje pewne problemy... Komiks wydaje się prostą opowieść o adopcji i akceptacji. Ale z każdą stroną widzimy, że mamy tu głębszą historię. Autorzy poruszają temat stereotypów, tolerancji, akceptacji, miłości, poszukiwania przyjaciół i swego miejsca w świecie. Może być wyjściem do rozmów o strachu, przemocy, ale także o pokonywaniu swych lęków. Bartosz Sztybor i Agnieszka Świętek umieścili akcję komiksu w świecie zwierząt. I to było świetne posunięcie (Świętek już to zrobiła w Obiecankach). Prosto, jakby z automatu sami przypisujemy bohaterom ich zwierzęce zachowania - delikatne, naiwne owce; zły wilk itp. Dajemy się złapać na stereotypowe myślenie. Ale z każdą stroną, ba z każdym okienkiem zmieniamy zdanie. Nic nie jest oczywiste. Wszystko w co wierzymy, zostaje poddane weryfikacji, gdyż zwierzęta nie wpisują się w swoje cechy gatunkowe. Dodam na koniec, że komiks ma wielobarwną, żywą i radosną szatę graficzną która ucieszy czytelnicze oczy i serca. Publikacja została nagrodzona w III edycji konkursu im. Janusza Christy.

"Długa wędrówka" to piękna i poruszająca książka dla dzieci, która opowiada historię podróży, przemiany i odwagi. Książka porusza temat pokonywania trudności, odwagi w obliczu nieznanego, ale również relacji i współpracy. To opowieść o sile przyjaźni, a także o tym, jak istotne jest wsparcie, które możemy dawać innym i otrzymywać od nich w trudnych chwilach. Piękne, pełne detali ilustracje autorstwa Emilii Dziubak doskonale oddają klimat tej wyjątkowej historii, pełnej emocji i refleksji.

Poznajcie Marysię. Ta przecudna mała dziewczynka wszędzie zostawia... okruszki. Towarzyszą jej od zawsze. I są wszędzie- we włosach, w kieszonkach, na koszulce, a nawet w pępku! I nie ma znaczenia czy Marysie je z otwartą czy zamkniętą buzią, okruszki zawsze, ale to zawsze jej towarzyszą. Dla Marysi okruszki to normalna rzecz, ale dla jej rodziny już nie. Zabierają dziewczynkę do lekarza, na różne badania, ba nawet do psychologia. Ale wszyscy zgodnie twierdzą, że dziewczynka jest zdrowa a z kruszenia może kiedyś wyrośnie. Gdy dziewczynka miła kilkanaście lat, okruszki zaczęły jej przeszkadzać. Czuła, że wszyscy mieli rację... Marysia przestała jeść. Aż pewnego dnia, gdy siedziała przy oknie... Pięknie ilustrowana publikacja skierowana do młodych czytelników. Autorka porusza temat odmienności i jej akceptacji. Warta polecenia.

Motyw choroby w postapokaliptycznym świecie został już poruszony w tomie drugim. W trzeciej odsłonie serii autor postanowił wykorzystać podobny pomysł. Czy można to uznać za autoplagiat? Bajka i Wiktoria w trakcie swojej wędrówki zostają złapane przez deszczową pogodę. Jednakże deszcz ten ma niezwykłe właściwości. Na początku trochę obawiałem się, że znowu Wiktoria pochoruje się, a Bajka będzie musiała ją uratować. Jest to jednakże mylne wrażenie. Skutki deszczu okazują się o wiele bardziej pomysłowe, a bohaterki będą musiały nieźle się natrudzić, żeby się uratować. Domyślam się, że miało to być metaforą skutków promieniowania, które w innych utworach postapokaliptycznych przyczyniają się do licznych mutacji. Tutaj też świetnie zostaje pokazana relacja między Bajką i Wiktorią. Nie zawsze jest idealnie, a obie muszą często iść na kompromisy, żeby się ze sobą dogadać. Dokładnie jak w życiu. Proste rysunki Marcina Podolca przedstawiają kolejne fantastyczne pomysły. Tym razem pojawia się bardzo klasyczny motyw, ale też pewien bardziej groteskowy element. Ten tom podobał mi się chyba najbardziej. Głównie ze względu na rozbudowanie warstwy obyczajowej i pomysłowe elementy fantastyczne.

Po tą serię sięgnąłem zachęcony resztą francuskich komiksów młodzieżowych, które od jakiegoś czasu Egmont wydaje u nas nad Wisłą. Chodzi o takie tytuły jak "Lou!", "Ernest i Rebeka" czy "Ptyś i Bill". Są jeszcze "Sisters", ale nie wchodzą one w skład tej kolekcji. "Studio tańca" wypadło nienajgorzej, choć to bardziej lekka, humorystyczna seria, niż mocna rzecz pokroju "Lou!" albo "Ernest i Rebeka". Tak, tutaj też przewijają się pewne wątki, jak rozwiedzeni rodzice, jednak wsystko jest to ukazane w krzywym zwierciadle i tak naprawdę na pierwszym planie mamy taniec, znane i lubiane klisze postaci oraz tonę rozrywki. Wiecie, taki "Step Up" na wesoło. Przynajmniej tak to odebrałem podczas lektury. Album zawiera trzy tomy, każdy opisujący pewien okres z tytułowej szkoły tańca. Głównymi bohaterkami są Julia (blondynka) Lusia (ruda) i Alia (czarna), a często towaryszy im rywalka Carla, klasyczna szkolna zołza o ostrych i wrednych rysach twarzy, oraz Bruno, jedyny chłopak na kursie baletu. Ich perypetie można opisać jednym słowem - klasyka. Jeśli ktoś, tak jak np. moja osoba, czytała dość dużo francuskiego komiksu humorystycznego, ewentualnie amerykańskiego, to raczej niczym nie będzie tutaj zaskoczona. Klisza goni kliszę, ale czyni to w sposób udany i całość po prostu się pochłania. Wiecie, to jak z przygodami "Mikołajka" - wiemy co będzie, ale czekamy na tą scenę z wypiekami na twarzy. Oczywiście dla mnie seria "Mikołajek" jest niebotycznie ciekawsza od "Studia tańca", ale to dlatego, że się na niej wychowałem. Zatem przemawia przez mnie spory wymiar nostalgii za czasami dzieciństwa. Z drugiej strony, dziewczynkom, zwłaszcza wchodzącym w okres nastoletni, raczej przypadnie do gustu "Szkołą tańca", bowiem zdaje się być urzeczywistnieniem wielu marzeń młodych kobiet. Tak to wygląda na mój chłopski rozum :) Zatem mamy pierwsze poważne związki, relacje damsko-męskie i pokazanie, czemu chłopaki są głupi i nie warto się nimi interesować, a swą uwagę lepiej skupić na starszych, dojrzalszych mężczyznach i tak dalej. Oczywiście wszystko kręci się wokół tańca, a tych jest tutaj wiele odmian. Dominuje taniec klasyczny oraz balet, jednak też znajdziemy sporo hip-hopu, salsy, czy tańca afrykańskiego. Nie zabrakło też rywalizacji albo tematu wagi, która w przypadku baletnic jest rygorystycznie przestrzegana. Ciekawie też pokazano rolę Bruna, jedynego chłopaka na zajęciach baletu, co kompletnie nie przeszkodziło mu utracić mitycznej męskości. W zasadzie tylko na tym zyskał, bo bohaterki nawet zwracają pewnego razu uwagę, że teraz wiedzą czemu tancerze są tacy umięśnieni. Sympatyczne to było. Podsumowując pierwszy album "Studia tańca", to powtórzę to, co napisałem an wstępie. Dla mnie nie jest to coś wybitnie zapadającego w pamieć, ale czytało mi się bardzo dobrze, bo umiejętnie wykorzystano ugrane schematy i klisze. Fajna opowieść, przesycona humorem, w nieco karykaturalny sposób pokazująca trudną sztukę, jaką jest taniec. Na dodatkowy plus należy policzyć wszelkiej maści przypisy, wyjaśniające terminologię taneczną. Ułatwiło mi to zrozumieć wiele gagów związanych z poszczególnymi figurami lub sekwencjami w tańcu. Zatem jeśli wasze dziecko interesuje się tą formą sztuki (i sportu), to z czystym sumieniem mogę polecić "Studio tańca".

Manipulacje, ksenofobia, polityka - brzmi jak opis Wiadomości lub Faktów, a jednak są to główne tematy... komiksu dla dzieci. Wszystko to podane jest jednak tak przystępnie, że dzieci chłoną przygody TUDO z wypiekami na twarzy, przy okazji ucząc się życia w społeczeństwie.

Ech, młodość i jej problemy. Te czasy, gdy walka z komarami stanowiła sens życia. Albo niezapomniane chwile pierwszej miłości. Próby zdobycia podobizny naszej wybranki albo wybrańca. Próby zaimponowania osobie, która skradła nasze serce. Szalone wakacje u dziadków czy też imprezy przy muzyce, której słuchali rodzice. To wszystko znajdziecie w tym komiksie. Będzie zabawnie, zaskakująco a przede wszystkim prawdziwie. Właśnie ta normalność i przeciętność bohaterów mnie ujęła. No i ponadczasowość. Bez trudu mogę w wyobraźni podstawić w miejsce Ariola zarówno siebie, jak i moje dzieci. Polecam. Chwila dobrej zabawy - zapewniona.

Poznajemy szczęśliwą rodzinę, która mieszka blisko morza. Często korzysta z odpoczynku nad jego brzegiem. Ale pewnego dnia wszystko się zmienia. Wybucha wojna. Znika tata. Mama dba o rodzinę, ale przybywa jej coraz więcej trosk. W końcu postanawia, że wyjedzie z dziećmi do innego, dalekiego kraju. Pakują wszystko i... ruszają w drogę. W czasie podróży zmniejsza się ilość ich rzeczy, a zwiększa lęk, obawa. Mądra książka ukazująca bardzo ważny temat - emigrację, która spowodowana jest wojną. Wojna pokazana jest jako kolor... czerń, która wkrada się w życie i niszczy wszystko. Widzimy obraz rodziny, która w pierwszym odruchu zabiera wszystko, z każdą czytana stroną ma mniej rzeczy. Ograniczają się tylko do tych najważniejszych, niezbędnych. W sposób nienachalny i przystępny przedstawiono emigracje, podróż, poszukiwanie nowego domu. Wszystko przedstawione jest oczami dziecka. Książka powstała na podstawie rozmów Autorki z dziećmi, które musiały opuścić swój kraj, które jak nasi bohaterowie wyruszyli w podróż nie znając dokładnie celu.

Zabieram Was dzisiaj w podróż do krainy „jutra”, w bliżej nieokresloną przyszłość. To miejsce nie napawa optymizmem... To świat, który został zniszczony w wyniki wielkiego wybuchu. Krajobraz składa się głównie z dymiących kraterów, wymarłych lasów, gruzowisk i ciagnących się aż po smutny horyzont, ogromnych płaci zniszczonej, spalonej i wysuszonej ziemii. Wiktoria wędruje przez tą postapokaliptyczną krainę, a towarzyszy jej psinka o imieniu Bajka. Przemierzają razem zniszczone miasta i zrujnowane lasy. Podązają w kierunku świateł, które co jakiś czas pojawiją się na niebie. Wiktoria jest przekonana, że to znaki dawane przez jej zaginionych rodziców. Z pewnością ich szukają! Nie ma innej możliwości, prawda? Podczas wędrówki czekają na nie przeróżne przygody, które nie zawsze kończą się dla nich szczęśliwie. Padają ofiarami mechanicznego oszusta, dziwnego latającego robota, który wykorzystuje je do własnych celów. Spotykają też przyjazne, pomocne stworzenie - tapira, który wcześniej mieszkał w lokalnym ZOO. Tapir zaprowadza ich do prawdziwej, cudownej, zielonej oazy, czyli do ostatniego ogrodu. Zachowała się tam zieleń, a nawet jest czysta woda! Zdaje się, że to wspaniała kryjówka, miejsce do zamieszkania. Jednak Wiktoria musi odnaleźć rodziców... To pierwszy tom postapokaliptycznej, komiksowej serii dla dzieci, której autorem jest Marcin Podolec. To powieść graficzna, która wzrusza i skłania do przemyśleń, ale także potrafi rozbawić. Po przeczytaniu pierwszej części, mam ochotę od razu sięgnąć po kolejne przygody Wiktorii i Bajki. Moim zdaniem, komiks można czytać już nawet dzieciom w wieku 4/5 lat. Będzie też ciekawą lekturą dla starszych dzieci. Komiks przekazuje uniwersalne wartości i jest zaproszeniem do rozmów o ekologii, sensie ochrony środowiska i zgubnym wpływie człowieka na otaczający nas świat. Mamy tutaj idealny przykład tego, do czego może doprowadzić ludzka bezmyslność, do jakiej ruiny możemy doprowadzić naturę i obrócić wszystko w pył.

Doceniam książkę gdzie głównymi bohaterami są zwierzęta. Doceniam przybliżenie zachowań zwierząt w naturalnym środowisku. Ale ogólnie to była dziwna historia. Nie podobał mi się zasmiecony las, wredne psy, szalona sowa i końcówka. Boję się o łapkę rysia. Zbyt brutalna, jakkolwiek to brzmi xd Dla fanów Samojlika spoko.

Kim będziesz gdy dorośniesz? Zapewne wiele dzieciaków słyszy to pytanie z ust dorosłych. Nauczycieli, rodziców, krewnych czy sąsiadów. Większość z nas wtedy nie wie, co odpowiedzieć, bo jeszcze tak naprawdę niewiele wie o życiu i swoich możliwościach. Owszem, są wyjątki, ale ja do nich na pewno nie należałem. Długo nie wiedziałem kim chcę być, gdzie chce pracować i co robić. W szkole chciałem być biologiem, a konkretniej zoologiem, który pracowałby w terenie i badał zwierzęta w ich naturalnym środowisku. Chciałem też odbyć służbę wojskową, aby móc lepiej przygotować się do wypraw w teren, np. do Amazonki. Niestety natura nie obdarzyła mnie zdrowiem i dopieprzyła zdrowo już za młodu. Na komisji wojskowej wlepiono mi kategorię D, choć że wszystkich sił starałem się wykazać, że spokojnie można mi dać B. Potem na studiach zawaliłem sprawę i poszedłem do pracy. Krzątałem się od zawodu do zawodu, aż przez przypadek zaczęła się moja praca z dziećmi. To naprawdę pokochałem i wtedy już wiedziałem co chce robić. Zajęło mi to jednak szmat czasu, a życie pokazało przez ten czas swoje pazury. Nie powiem, ze wszystko musiałem mu wydzierać, ale wiele moich planów legło w gruzach. Wszystko rozbiło się o zdrowie lub mało zasobny portfel. To drugie jeszcze jestem wstanie nadrobić, ale pierwsze, jak czas pokazał, już nie. Czy żałuję, że robię obecnie coś innego niż praca z dziećmi? Po troszku tak, choć mam nadzieję, że w przyszłości moje projekty gier planszowych i książek trafią do młodego pokolenia i dadzą im radochę. Tal samo, jak dają im książki pokroju "Kiedy dorosnę..." autorstwa Quentin Greban. Jest to bardzo krótka, ale ciekawie wykonana pozycja, gdzie pani w przedszkolu pyta swych podopiecznych o to, kim chcą zostać w przyszłości. Antek odpowiada, że policjantem, bo rządzi na podwórku. Z kolei Robert zawsze wszytko znajdzie, więc zostanie detektywem. Helenka ma smykałkę do budowania, dlatego w przyszłości będzie budowała domy, a Lenka uczciwie przyznaje się do łakomstwa, dlatego chce sprzedawać lody. Jedynie Julka nie jest pewna, co chce robić, choć ostatecznie podaje bardzo zaskakującą odpowiedź. Całość zdobią przecudne rysunki, gdzie na jednej stronie mamy szczeniaczka, a na drugiej dorosłego psa, wykonującego wyśniony zawód. Wygląda to naprawdę przecudnie, a każdy obrazek jest pełen szczegółów. Jeśli ktoś interesuje się historią, to znajdzie też kilka ciekawych nawiązań, ale to pozostawiam wam do samodzielnego odszukania, drodzy czytelnicy. Wydaje mi się, że warto sięgnąć po tą książkę, jeśli nasza latorośl próbuje już samodzielnie czytać. Tekstu jest tutaj stosunkowo mało, ale tematyka powinna przykuć uwagę młodego czytelnika. Do tego wspaniały rysunek i odwieczne pytanie, nurtujące każde pokolenie od zarania dziejów - Kim będę, kiedy dorosnę?

Dawno nie czytałem tak wielkiego i złego kawałka antylisiej propagandy. To paszkwil na cały lisi ród i przejaw straszliwiej lisofobii (pomijam wilkofobię, bo im się należy). Komiks napisany pod dyktando kurzego lobby. Generalnie widać, że jest to antydzieło, skierowane przeciwko psowatym. Jedynie królik i świnka są pokazane w jako tako dobrym świetle. Kury, natomiast, ptaki z natury głupie i płochliwe, przedstawione są jako jakieś nadistoty. To się w pale nie mieści! Nie wierzcie propagandzie! Wiem z pewnych źródeł, że historia w komiksie opowiedziana miała zupełnie inny przebieg. Niestety prawda nie ma znaczenia i liczą się interesy kurzej mafii. Ktoś ewidentnie robi sobie jaja! Przecież tam nie ma ani jednego koguta! Oryginalna historia jednak nie nadawałaby się na komiks dla dzieci i z pewnością nie otrzymałaby nagrody dla najlepszego albumu dla dzieci, na festiwalu komiksu w Angoulême. Więc dobrze, robimy to dla uśmiechu dzieci. Ale my wam jeszcze pokażemy! STOP lisofobii!!11

Ojciec Meg Murrey oraz jej młodszego brata Charlesa zaginął bez wieści podczas tajnej misji rządowej. Kiedy w jej domu w pewną ciemną i burzliwą noc pojawia się dziwna staruszka, Meg nie ma pojęcia, że jest to początek wielkiej przygody oraz walki przeciw mrocznym siłom. Dziewczyna razem z Charlesem oraz ich przyjacielem Calvinem O'Keffe wyrusza, aby odnaleźć zaginionego ojca i uratować świat. „Pułapka czasu” to bardzo dobrze znana amerykańska powieść dla dzieci, którą Madeleine L'Engle zadebiutowała w 1962 roku. Rok później autorka otrzymała za nią medal Johna Newbery'ego, czyli kultową literacką nagrodę przyznawaną za książki dla dzieci. W Polsce po raz pierwszy książka ukazała się w 1998 roku pod tytułem „Fałdka czasu”. W ostatnim czasie znowu zaczęło być głośno o tej książce za sprawą filmu, który miał premierę w tym roku. Nie czytałam książki ani nie oglądałam filmu, a chciałam zapoznać się z tą historią i właśnie dlatego sięgnęłam po powieść graficzną. „Pułapka czasu” to ciekawa i bardzo przyjemna powieść graficzna. Historia może nie jest już tak odkrywcza, jak była ponad pięćdziesiąt lat temu, ale przez tak długi czas fantastyka dziecięca i młodzieżowa poszła bardzo do przodu. Niektóre motywy zostały wykorzystane już tak wiele razy, że  po prostu stały się schematyczne. W tej powieści główne skrzypce gra Meg, która nie radzi sobie za dobrze w szkole, jest nielubiana, rówieśnicy uważają, że jest brzydka i nie zadają się z nią. Dziewczynie brak pewności siebie i choć jest w gruncie rzeczy bardzo inteligentna, to nie potrafi uwierzyć w swoje możliwości. Oczywiście z czasem się to zmienia i pod wpływem przygód, które przeżywa, Meg zaczyna całkiem inaczej na siebie patrzeć. Dziewczynie towarzyszy jej młodszy brat Charles, który ma zaledwie kilka lat, ale jest nad wiek rozwinięty i czasami zachowuje się jak dorosły, co zazwyczaj wypada dość zabawnie. Jest jeszcze Calvin, który ma problemy rodzinne, ale od Meg i Charlesa otrzymuje wsparcie i przyjaźń. Razem wyruszają w bardzo daleką podróż, spotykają dziwne stworzenia i muszą stawić czoła złu.  Adaptacją książkowej wersji na powieść graficzną zajęła się Hope Larson – amerykańska ilustratorka, zajmująca się przede wszystkim tworzeniem komiksów. Jej ilustracje są dość proste, w iście kreskówkowym stylu, jednak według mnie bardzo dobrze oddają klimat całej historii. Nie są kolorowe, ale również nie są tylko czarno-białe, gdyż zostały wzbogacone o jasnoniebieskie cieniowanie. Warto wspomnieć także o jakości wydania tej powieści graficznej. Została ona wydana w miękkiej oprawie i choć zazwyczaj preferuję twarde okładki, to w tym wypadku nie mam powodów do narzekań. Powieść liczy sobie prawie czterysta stron, więc miękka okładka według mnie poprawia komfort czytania. Kartki nie są śliskie, co uważam za wielki plus, bo nie przepadam za śliskim papierem. Cena okładkowa również jest według mnie bardzo przystępna, gdyż czterdzieści złotych za tak wydaną powieść graficzną to moim zdaniem naprawdę niewiele.  „Pułapka czasu” to ciekawa historia, ale skierowana głównie do młodszych czytelników. Dobrze się przy niej bawiłam, jednak gdybym zapoznała się z tą historią, gdy byłam dzieckiem, na pewno bardziej by mi się ona spodobała. Nie mam raczej zamiaru sięgać po powieściowy pierwowzór, ponieważ, to co otrzymałam na kartach powieści graficznej, w zupełności mi wystarczy.  http://someculturewithme.blogspot.com/2018/08/fadka-czasu.html

Świetna książka zarówno graficznie jak i w treści, mój trzyipółlatek zaśmiewa się do rozpuku z ciekawych przygód Alberta i Oskara. Kolorowe strony z dużą ilością elementów do obserwacji ( ale nie ma tu przesady ) a dziecko za każdym razem odkrywa coś innego co go zainteresuje. Bardzo polecam!

Jak ja się świetnie bawiłam, czytając tę książkę :) To zwariowana historia o wilku (wielkim, złym wilku), który postanowił zebrać ekipę zwierząt o równie kiepskiej reputacji i równie bogatej kartotece policyjnej po to, aby zmienić ich wizerunek. Aby ludzie (i inne zwierzęta) przestali uciekać na ich widok. Postanowił, że odtąd nie będą siać strachu i grozy, nie będą pożerać wszystkiego, co stanie na ich drodze, ale zewrą siły, aby zrobić coś dobrego. Ot, choćby na początku miało to być jedynie ściągnięcie małego kotka z drzewa (co zresztą nie idzie do końca z planem). Ta pierwsza akcja będzie tylko wstępem do planu poważniejszego. Bo wilk będzie chciał z psiego więzienia uwolnić około dwustu psów. A do tego będzie już potrzebna konkretna logistyka i zaangażowanie poszczególnych członków ekipy złych (którzy od teraz mają być ekipą dobrych). Będzie kupa śmiechu i dobrej zabawy w czasie lektury. I to bez względu na wiek czytelnika :)