W naszym domu

Historia zrośniętych bliźniaczek przez jakiś czas towarzyszyła mi przed snem. Niekiedy usypiała innym razem wywoływała śmiech. Rose i Ruby Darlen urodziły się złączone głowami 30 lipca 1974 roku. Matka porzuciła dziewczynki po ich urodzeniu. Zaopiekowała się nimi pielęgniarka ciocia Lovey, która razem z mężem Słowakiem dała bliźniaczkom miłość i wsparcie. Większość książki opisuje Rose - większa, silniejsza to ona przez całe życie nosi na rekach Ruby (drobną dziewczynkę ze ślicznym noskiem), która dodaje do autobiografii (chociaż fikcyjnej) sporą część ich bólu i cierpienia związanego z tętniakiem, który je zabija. Dziewczyny są samodzielne. Pracują w bibliotece, przeżyły wiele tragedii. Szykują się do swoich 30 urodzin, chociaż nie wiedzą czy dane im będzie świętować. Stan zdrowia Rose pogarsza się z dnia na dzień. Styl pisarski Ruby to coś jak "pamiętnik" dużo powtórzeń zwracanie się do czytelnika "przyjacielu". Natomiast Rose opisuje wydarzenia wprowadzając napięcie. Całość czyta się dobrze. Jest mnóstwo książek na rynku i takie fikcyjne biografie zostawię dla innych. Chociaż ubawiłam się podczas podróży i pobytu rodziny Darlen na Słowacji. Słowianie to specyficzny naród ze swoimi wierzeniami. Jest to pozycja INNA. Na pewno mogę ją polecić rodzinom z syjamskimi bliźniętami.

Ta książka to opowieść o rodzinie, w której wiele nie zagrało. Wiele kłamstw, niedomówień i przemilczeń. Boją się prawdy i łatają dziury w sieci wspomnień, zamiast próbować wszystko wyprostować. Laurel niby jest super matką - próbuje nadrobić swoje błędy sprzed lat. Ale tak naprawdę jest ślepa na to co ma przed oczami. Nie wiem, dlaczego ale bardzo emocjonalnie ruszyła mnie ta książka. A Maggie niby taka dojrzała, a kurczę tak naprawdę skrzywdzone dziecko z niej - widać, że trauma z dzieciństwa nigdy z niej nie wyszła. Ale to co najmniej mnie zdumiało to zachowanie Jamiego. Przedstawiony jako ideał, który postępuje zawsze słusznie, a jednak... Cóż, niby empatia dla niego taka ważna, a tak naprawdę zwyczajny cham i tchórz.

Niby ciekawa historia (postacie też - czasami myślę o nich już po przeczytaniu), a strasznie mi się dłużyła. Dopiero pod koniec książki akcja przyspiesza, ale nawet wtedy pojawiają się zbędne opisy, które czasami pomijałam. A praktycznie nigdy mi się to nie zdarza. Po prostu przegadana. I ta historia z odkurzaczem... To już wręcz bolało.

Ciekawy pomysł, niezła fabuła, niestety rozczarowujące zakończenie. Dodatkowo bardzo denerwowało mnie że autorka (sprawdziłam też angielskie recenzje i problemem nie jest raczej tłumaczenie) myli zespół Münchhausena z zastępczym zespołem Münchhausena a to dwie różne rzeczy: w pierwszej chory wywołuje objawy u siebie, podczas gdy w drugim u osoby bliskiej (najczęściej dziecka). Niestety w książce przez 99% akcji jest mowa o zwykłym zespole Münchhausenaco jest sprzeczne z treścią książki. Ktoś na etapie redakcji powinien był tego dopilnować.

„Ocal mnie” Lisy Scottoline to poruszająca opowieść o trudnych wyborach, przed jakimi stają rodzice, i o granicach matczynej miłości. Historia Rose, która z pozoru niewinną decyzją o pomocy w szkolnej stołówce zmienia bieg wydarzeń, uświadamia, jak skomplikowane bywają relacje między dziećmi i dorosłymi. Obserwując losy Melly, która musi mierzyć się z okrutnymi docinkami rówieśników, nie mogłam pozostać obojętna wobec dylematu, który dotyczy tak wielu rodziców: reagować, ryzykując, czy pozwolić dziecku radzić sobie samemu? To książka, która zmusza do refleksji i pozostaje w sercu na długo.

„Dziewiętnaście minut” to książka, która boli, która rani, kłuje, uciska, pozostawia po sobie trwały ślad. Mało kto lubi, kiedy jego komfort zostaje naruszony, kiedy spokój znika zastąpiony silnymi emocjami, których na codzień nie odczuwamy w aż tak silnym natężeniu. Nigdy wcześniej o niej nie słyszałam o tej książce, a dodatkowo, tematyka którą porusza nie jest łatwa, ani tym bardziej przyjemna. Bałam się, że się w niej nie odnajdę, ale kiedy tylko zaczęłam czytać - przepadłam. "Dziewiętnaście minut" to pozycja, która dostarcza całkowicie innych emocji niż większość powieści na rynku. Nie tylko zmusza do refleksji, ale również do spojrzenia z perspektywy z@&jcy. Historia zaczyna się od tego najgorszego momentu i wraz z każdą kolejną stroną dowiadujemy się coraz więcej o bohaterach, ich przeszłości, motywacjach. Autorka mierzy się z tematem strzel//iny w szkole, przedstawia szkolne życie oczami nastolatka z każdą jego wadą, o której jako dorośli zapominamy. Pokazuje bardzo, jak wrażliwy jest rozwijający się umysł dziecka, które wszystko, co mu się przytrafia, traktuje bardzo emocjonalnie. Nawet "błahostka" może zmienić go na zawsze. Środowisko szkolne, szczególnie to w Stanach Zjednoczonych nie jest łatwe, nastolatki od najmłodszych lat dzielą się na grupy, a jeśli do jakiejś nie pasujesz, to niestety skazany jesteś na porażkę. Prz3ś/@dowanie to dla niektórych codzienność, która jest ignorowana przez tych, którzy powinni stać na straży dobra dziecka. Jedni radzą sobie z tym lepiej, inni gorzej, a przyczyn, które wpływają na ich podejście, jest mnóstwo. Uwarunkowanie genetyczne, charakter, wpojone wartości, wychowanie. Dzieci, które są inne od ogółu, od najmłodszych lat wiedzą, że muszą się dopasować do reszty, bez względu na koszty, jakie będą musieli ponieść. Nie każdemu się jednak udaje, a niektórzy postawieni pod ścianą przestają już widzieć jakiekolwiek inne możliwości, niż te najbardziej drastyczne decyzje. Na ponad 600 stronach powieści autorka przedstawia perspektywę wielu bohaterów, sędzi, jej córki, detektywa, który zajmuje się sprawą, rodziców chłopaka, który strzelał, jak i samego Petera, czy jego obrońcy. Poznajemy ich przeszłość z różnych okresów życia, jak i bolesną, trudną teraźniejszość w świecie, którego bezpieczeństwo i komfort pękły jak bańka mydlana, pozostawiając uczestników tych wydarzeń w szoku, z bólem, który odmienił ich na zawsze. Widzimy wiele scen, które krok po kroku pozwalają zrozumieć, że świat nie dzieli się tylko na czerń i biel, a na wiele odcieni szarości. N/3nawiść do oprawcy podczas lektury stopniowo maleje, dociera do nas, że w jego przypadku, to nie jest takie proste. Nasza codzienność i panujące realia są niezwykle wymagające wobec tych najbardziej wrażliwych, którzy nie odnaleźli swojego miejsca w żadnej z szufladek. Autorka nie stara się usprawiedliwić czynu Petera. Stara się pokazać, że nic nie dzieje się bez przyczyny. I robi to zaskakująco dobrze. Gdy poznajemy jego życie od najmłodszych lat, zaczynamy rozumieć. Jego, jak i innych, którzy nieświadomie każdego dnia popychali go coraz bliżej krawędzi. Język autorki świetnie oddaje myśli bohaterów, a całość czyta się z ogromnym zaangażowaniem. Spędziłam przy tej książce sporo czasu, przeżywając każdą kolejną scenę mocniej, nie mogłam przestać zachwycać się stylem autorki i tym, jak prowadzi tę opowieść, jednocześnie wielokrotnie byłam bliska łez, a moje serce zdawało się raz za razem rozpadać na kawałki. Większośc scen uderza z siłą taranu, jednak tymi najtrudniejszymi w odbiorze, była nowa codzienność rodziców Petera. Poznawanie ich myśli i przeżyć po tej tragedii kłuło niemiłosiernie każdą cząstkę mnie. Matka chłopaka jest położną, osobą, która na co dzień zajmuje się sprowadzaniem dzieci na świat. Jej wspomnienia o maleńkim synu i konfrontacja ich z tragiczną rzeczywistością, podejście społeczności po tych wydarzeniach, ostracyzm, z którym się teraz mierzy, to zaledwie niewielki ułamek jej nowego życia. Z osoby podziwianej stała się wyrodną matką, która urodziła potwora. Ale przecież, to jej dziecko, maleńkie stworzonko, którym zajmowała się od chwili poczęcia. Starała się być dobrą matką, była dobrą matką. Prawda? Jej wewnętrzny konflikt i próby zrozumienia, co zrobiła nie tak, bolą. I to okrutnie. Z drugiej strony jest ojciec, którego aprobaty szukał kilkuletni Peter. Ojciec, który nauczył syna strzelać do zwierzyny i był dumny z jego umiejętności. Ojciec, który po tym co się stało, nie potrafi pogodzić się z tą myślą, który nie chce nawet o tym myśleć i który nie chce już nawet widzieć swojego syna na oczy. Przecież nieświadomie bardzo mu to ułatwił. To niezwykle głęboka opowieść, która wielokrotnie łamie serce. Nie skupia się tylko i wyłącznie na strz3/@ninie i jej następstwach. Pokazuje także inne problemy, z którymi mierzyli się bohaterowie, problemy, o których nie chcieli myśleć, czy to ze strachu, czy z braku czasu. Toksyczna miłość, problemy rodzinne, ż@&oba, d&∆resja. To historia, która zadaje ból, kłując w miejscach, które są najbardziej niekomfortowe. To opowieść o wielu osobach, które cierpiały tak bardzo, że robiły wszystko, byle tylko przestało ich boleć. Nawet jeśli oznaczało to utratę samego siebie, wtopienie się w tłum, zmianę własnych upodobań, uczuć, myśli. To opowieść, o decyzjach, które doprowadzą do momentu, gdy szala goryczy się przeleje, owocując masakrą, która skrzywdzi kolejne osoby w nieodwracalny sposób. To opowieść o sprawiedliwości, o krzywdzie, która rozpoczyna krąg prz3πocy, który zdaje się nie mieć końca, a także o ignorancji wobec sygnałów alarmowych, które powinny zwrócić uwagę i zostać natychmiast naprawione. Nie spodziewałam się, że tak bardzo mnie poruszy, nie spodziewałam się, że będę sama siebie powstrzymywać, byle tylko jeszcze jej nie kończyć. Nie sądziłam, że wwierci się w moją głowę tak bardzo, że za każdym razem, gdy ją odłożę, nie będę mogła przestać o niej myśleć. Jak bardzo trzeba być skrzywdzonym, żeby nie widzieć dla siebie innej możliwości, niż morderstwo kilkunastu osób? Co trzeba przeżyć, żeby nie być w stanie odeprzeć od siebie tej myśli? Czy po tak tragicznym wydarzeniu rodzice, rodzeństwo, świadkowie, będą w stanie odnaleźć spokój? Czy da się zadośćuczynić każdemu, kto ucierpiał, włącznie z samym prześladowanym chłopakiem, który stał się katem? To książka, która zasługuje na każdą twoją minutę. I mam nadzieję, że jej się oddasz. Tylko ostrzegam, po jej lekturze nie będziesz już takx samx.

"Spójrz mi w oczy" Lisy Scottoline to książka, która wbija szpilę w serce i nie pozwala jej wyjąć aż do ostatniej strony. To nie jest tylko thriller – to moralny labirynt, w którym każdy wybór ma swoją cenę. Ellen Gleeson wciąga nas w swoją obsesję, która zaczyna się od niewinnej ulotki, a kończy na krawędzi życia i śmierci. Czytając, czułam, jakby ktoś podsuwał mi nieustannie pytanie: ile jesteś w stanie poświęcić dla miłości do dziecka? Ta historia nie daje łatwych odpowiedzi, ale zostawia ślad, którego długo się nie wymaże.

Jeszcze się nie zdarzyło aby któraś książka Nicholasa Evansa mnie zawiodła. Podobnie było i tym razem. Wysoki kunszt pisarski, wyraziste postacie pierwszo i drugoplanowe, świetnie nakreślone tło obyczajowe oraz doskonale oddany klimat Ameryki lat 60-tych i przemysłu filmowego ze złotego okresu Hollywood. Losy głównego bohatera, Tommego Bedforda przedstawiono dwutorowo: w przeszłości i obecnie. Ale nie tylko jego, bo w zasadzie całej rodziny Bedfordów: rodziców oraz siostry Diane i jej partnera Raya Montane. Sporo się tam działo, a wydarzenia z przeszłości w znaczący sposób wpłynęły na przyszłość Tommego. Świetnie oddana atmosfera panująca w tej rodzinie i pewne zachowania jej członków nawet nie tyle patologiczne co w jakiś sposób chyba nie do końca przemyślane. Chodzi tu o rodziców i siostrę Tommego. Pewnie myśląc, iż postępują słusznie, nie przewidzieli konsekwencji swoich decyzji i ich dalszego wpływu na życie poszczególnych członków rodziny. Osobną sprawą jest światek filmowy Hollywoodu. Autor bardzo celnie odtworzył klimat panujący w tym środowisku, czułam się jakbym tam była i we wszystkim uczestniczyła osobiście. Frajdę sprawił mi fakt, że wydarzenia w książce toczą się na przełomie lat 60-tych i 70-tych Ameryki, który to należy do moich ulubionych okresów historycznych: hippisi, dzieci – kwiaty, gwiazdy filmowe wielkiego formatu. Do tego sporo kowbojskich a nawet indiańskich akcentów, co podkreśliło specyficzny charakter tamtej epoki. Jedyne, co mi przeszkadzało podczas czytania, to jakoś nieuporządkowane chronologicznie przeskoki akcji z przeszłości w przyszłość. Trochę się gubiłam, bo autor przechodził z rozdziału w rozdział jak dla mnie nieco bez czytelnego ładu, no ale jakoś dawałam radę się w tym odnaleźć. Drobne niedoskonałości warsztatowe nie przesłoniły doskonałej całości. Uwielbiam styl i język Nicholasa Evansa. Cudownie pokazuje też amerykańską przyrodę, wspaniale pisze o zwierzętach. Czuję się w pełni usatysfakcjonowana tą lekturą. Trzyma poziom i sprawiła mi dużo czytelniczej satysfakcji. Świetna literatura , która rozbudziła apetyt na więcej i dlatego od razu zabieram się za kolejną książkę tego autora.

Książka o tym jak ważni są rodzice gdy mamy naście lat. Wiadomo hormony burzą nam krew w żyłach i wpływają na to jak postrzegamy świat. Rodzice często nas chronią przed konsekwencjami nieprzemyślanych decyzji. CeeCee nie miał kto chronić i zmieniło to jej całe życie dorosłe.

Ta książka jest o dorosłych ludziach, którzy zarazem są tchórzami i nimi nie są, ale przede wszystkim mają dziwne pojęcie miłości. Opieka nad kimś to jedno, szczęście z kimś to drugie. Bo lepiej żyć z czystym sumieniem ale nieszczęśliwym? Ta książka pokazuje, że będąc nieszczęśliwym nie masz czystego sumienia.

Bezwzględny, okrutny i ukierunkowany wyłącznie na swoją korzyść. Takim poznajemy Jamesa Kiera bohatera powieści „Stokrotki na śniegu” autorstwa Richarda Evansa. Ten „rekin rynku nieruchomości” w swoich działaniach nie przebiera w środkach aby osiągnąć cel czyli kolejny duży zysk. Bez chwili zawahania niszczy wszystkich , których los postawił na jego drodze do sukcesu. Nadchodzi jednak przełomowy moment, który powoduje, że James postanawia odmienić siebie i naprawić wyrządzone innym krzywdy. W jego działaniach wspiera go osoba, którą zranił najbardziej. Kier usiłuje dotrzeć do swoich „ofiar” i zrekompensować im straty poniesione w wyniku jego działań. To bardzo trudna i wyboista droga, ale James jest wytrwały i chociaż częściowo mu się udaje. Richard Evans stworzył przejmującą i porywającą opowieść o tym jak pod wpływem silnego impulsu może zmienić się sposób postrzegania świata przez kogoś wydawałoby się pozbawionego ludzkich uczuć. Lektura „Stokrotki na śniegu” przywołuje wspomnienie Opowieści wigilijnej i w moim odczuciu taki był zamysł Autora. Obydwa przywołane tytuły niosą w sobie bardzo ważne przesłanie, że w każdym z ludzi znajdują się pokłady dobra i ciepłych uczuć tylko uwarunkowania środowiska w jakim przyszło nam żyć u niektórych uruchamiają cale zło i dopiero bardzo silne lub traumatyczne przeżycie powoduje, że dobro zwycięża. Takie przypowieści są nam potrzebne nie tylko w okresie Swiąt Bożego Narodzenia, ale przez cały rok. Tę świetnie napisaną powieść polecam tym wszystkim, którzy wierzą w ludzi, ich dobro i w to co w życiu jest najważniejsze . Czyta się ją z wypiekami na twarzy i nie można się o d niej oderwać

Jak pogodzić się ze śmiercią dziecka? Jak poradzić sobie ze świadomością że się kogoś zabiło? Jak stworzyć rodzinę po bolesnych przejściach? Tak wiele pytań i ból niedoukojenia a jednak życie toczy się dalej i przynosi nadzieję. Bohaterki tej książki dużo cierpiały ale warto poznać ich historie i przeczytać wspaniałą mądrą i wartościową literaturę.

Według mnie ciekawa i dobrze napisana książka o borykającym się z zespołem Aspergera 16 letnim Maxem, którego historia całkiem mnie zaskoczyła. Od razu powiem, że nie do końca rozumiem decyzji Daniell o pozostawieniu chłopca w szpitalu psychiatrycznym. Brakuje mi tu też konsekwencji na zgodę na niemal zupełne ubezwłasnowolnienie i ograniczenie wizyt matki z późniejszym odrzuceniem diagnozy lekarzy i obdarzeniem chłopca całkowitym zaufaniem. Oczywiście w szpitalu dzieją się dziwne rzeczy, a wyśrubowane diagnozy są wynikiem eksperymentalnych terapii. Wreszcie jakby tego wszystkiego było mało, dochodzi do tragedii – ginie jeden z młodych pacjentów Jonas, z którego matką zaprzyjaźniła się Daniell i to właśnie Daniell znajduje go zalanego krwią, a głównym podejrzanym staje się jej syn Max. Od tego momentu akcja przyśpiesza. Mimo ograniczeń formalnych Daniell rozpoczyna własne śledztwo, do którego na szczęście włącza się przypadkowy sprzymierzeniec. Czy jednak uda im się dotrzeć do prawdy? A przede wszystkim jakie tajemnice kryje prawda? Odpowiedź znajdziecie na kartach ‘Dotkąć prawdy’

Brudna, wstrząsająca. Nie sprawiła, że płakałam, ale wzbudziła inne emocje. Nienawiść, wstręt i przede wszystkim strach - co zrobiłabym, gdybym była na jej miejscu, czy miałabym siłę zawalczyć o siebie? Wiem, że już nigdy nie wrócę do tej książki, ale nie dlatego, że jest źle napisana. Po prostu wiem, że nie przebrnę przez to ponownie.

Tę książkę przeczytałam po raz pierwszy jako nastolatka ponad 10 lat temu. Zakochałam się z miejsca w świecie przedstawionym, bohaterach i samym pomyśle. W Delilah widziałam siebie - pechową nastolatkę introwertyczkę, która najchętniej nie wystawiałaby nosa z biblioteki. Poza tym który czytelnik nie życzyłby sobie znaleźć się w wewnątrz swoich ulubionych książek czy wyciągnąć z nich swoich ukochanych bohaterów? Po latach oczywiście dostrzegam niedoskonałości tej książki, ale już zawsze będę miała do niej ogromny sentyment.

#847 - Córeczka - Alice Sebold - Wydawnictwo Albatros #407/52/2021 Książka ma 368 stron. Swoją premierę w tym wydaniu miała dnia 01.11.2009 roku.. Helen zabija z premedytacją swoją matkę, która cierpiała na demencję starczą. Jako narratorka książki, opowiada nam o tym ze szczegółami. Bohaterka cofa się do swoich młodzieńczych lat, by opowiedzieć nam o relacjach panujących w jej rodzinie. Autorka książki pokazuje nam w ten sposób, jak wydarzenia z dzieciństwa wpływają na nasze późniejsze, dorosłe życie. Ciekawy jest tutaj rys psychologiczny głównej bohaterki. https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2782598712040011/

Takiej książki [chyba] szukałam. Pokazanie codzienności szpitala psychiatrycznego od wewnątrz. Bohaterka nie ma takich odchyłów jak jej znajomi, to trzeba przyznać, jednak codzienne funkcjonowanie jest trochę utrudnione... Tabletki, leczenie elektrowstrząsami, samobójstwo - wszystko zgrywa się w idealną całość. To są dowody, że gdy zniszczysz człowieka psychicznie - nie ma go. Książka pokazuje, że nawet gdy nie chcemy, pewne reakcje i tak weźmiemy do siebie. Że w zasadzie każde wydarzenie z naszego życia może działać na nas w mniej lub bardziej korzystny sposób. Widzicie jak to wsiąka?

Dorothy Koomson to dziennikarka i pisarka brytyjska. Znana jest również ze współpracy z wieloma gazetami i czasopismami kobiecymi. Wielu z was zna ją pewnie z książki "Zaopiekuj się mną". "Słodycze na śniadanie" to historia Kendry, która wraca z Australii do Londynu, gdzie przyjęła propozycję pracy. Szukając mieszkania do wynajęcia trafia na ogłoszenie Kyle'a i Ashlyn. Po przyjeździe do Londynu okazuje się, że Kyle i Ashlyn się rozstali, a ojciec sam wychowuje bliźnięta - Summer i Jaxona. Kendra unika rodziny, nie chcąc się angażować w żadne stosunki z nimi. Pewnego wieczoru budzi się przerażona, a nad jej łóżkiem stoją dzieci prosząc, aby sprawdziła co się dzieje z ich tatą. Kyle upił się tak, że leży nieprzytomny w otoczeniu zatrważającej ilości butelek, dzieci myślały, że ojciec nie żyje i szukając ratunku u Kendry podkradły ojcu klucz do jej mieszkania i poszły po pomoc. Kendie - bo tak nazywają ją dzieci - staje się dla nich przyjaciółką, opiekunką, "drugą matką". Mimowolnie angażuje się w ich życie, zaczyna odbierać je ze szkoły, troszczyć i martwić się o nie. Powoli Kyle i dzieci zaczynają zdradzać mroczne sekrety ze swojego życia z Ashlyn, Kendra spotyka się z nią i próbuje wpłynąć na jej decyzje. Książka świetna. Bez wątpienia warta przeczytania. Większość opinii z jakimi do tej pory się spotkałam jest negatywna. Mi podobała się głównie ze względu na kreację bohaterów. Kendra określana jest jako mdła, nieciekawa. Dla mnie jej zachowanie jest interesujące. Czy wyobrażacie sobie, że dwoje całkowicie obcych dzieci wpada do was w środku nocy? I to nie raz a kilka razy? To jak wobec nich zachowuje się główna bohaterka jest niesamowite. Kreacje dzieci również są mistrzowskie. Bardzo ruchliwa, emocjonalna i głośna Summer, której nie zamyka się buzia i milczący, wycofany, wstydliwy Jaxon, który przestał mówić przez matkę. Kyle, mąż i ojciec, który został rzucony na głęboką wodę, musiał pracę przenieść do domu i zacząć zajmować się dziećmi, z którymi spędzał wcześniej niewiele czasu i nie ma pojęcia co należy robić. Ashlyn, kobieta tak kochająca swoją rodzinę, że uświadamiając sobie jaki ma problem porzuca ich - dla ich własnego dobra. Zdecydowanie warto po tą książkę sięgnąć. Nie spodoba się ona każdemu,, bo jest dosyć obszerna, ale przebrnięcie przez nią gwarantuje poznanie ciekawej historii i zaskakującego zaskoczenia, po którym zbierałam szczękę z podłogi. To jak zachowała się Kendra i co stało się z jej życiem na końcu książki to coś naprawdę godnego podziwu. Tylko nie zaglądajcie na koniec przed przeczytaniem całości bo zepsujecie sobie niespodziankę!! :)

Okładka zachęciła mnie do przeczytania, choć nie jestem zwolenniczką tego typu książek. Lecz zaskakuje w każdym detalu. Gra wymyślona przez młodych ludzi- polegająca na karaniu ludzi, którzy źle postępują w życiu, krzywdząc innych- jest czymś osobistym i intrygującym. Kiedy w pewnym momencie, gracze przekraczają niepisaną granicę, dochodzi do niespodziewanej tragedii- ginie jeden z nich. Nieoczekiwana zmiana planów jest wielkim szokiem, lecz nie mogą tracić zmysłów i muszą pozostać anonimowi. Słuchają swojego przełożonego, który zawsze wszystko idealnie planuje- w pełni mu ufają. Lecz niestety sytuacja wymyka się im spod kontroli, kiedy jeden z nich nie panuje nad emocjami. Wpadają po kolei, pozostając skazani. Morderstwa, które zostały ukazane w lekturze, zaskakują, gdyż nawet byśmy się ich nie spodziewali. Są świetnie wymyślone, dopracowane w każdym szczególe. Przywódca natomiast postanawia się zemścić co okazuje się, gdy w ostatnich słowach autorka przedstawia nam "zaufaną przyjaciółkę" Bestii. Książka kończy się zaskakująco, pozostawia wielki niedosyt, pozwala puścić wodze fantazji, dokańczając sobie historię bohaterów.

Zaczyna się mocnym akcentem. Do rąk dyrektora prestiżowego prywatnego liceum trafia kaseta z filmem, na którym kilkoro uczniów uprawia seks grupowy. Szybko okazuje się, że jedyna w tym towarzystwie dziewczyna ma zaledwie czternaście lat. Początkowa próba zatajenia tej sytuacji nie udaje się; wybucha skandal obyczajowy. Obserwujemy typowy efekt kuli śniegowej - machina rusza i w jej tryby wpadają kolejne osoby. Narracja to całkowity misz masz - mamy klasyczny opis zdarzeń, mamy opinie biegłych, intymny list nastolatka, spontaniczne, jakby reportażowe wypowiedzi osób mniej lub bardziej związanych z tą sprawą. Poznajemy opinie nauczycieli, uczniów, rodziców, naukowców - każdy odmiennie patrzy na tę sytuację, dla każdego znaczy ona coś innego. Książka zmusza do myślenia, do stawiania sobie pytań. Czy jeden błąd powinien ważyć na całej reszcie życia? Czy powinniśmy oczekiwać dojrzałości od nastoletnich chłopców? Na ile znamy swoje własne dziecko i możemy go być pewni? Czy ofiara zawsze jest tak niewinna, jak pokazują to media? I kto tak naprawdę jest ofiarą, a raczej ofiarami w tej historii? Warto przypomnieć sobie tę książkę, kiedy obserwujemy kolejny serwowany nam przez tabloidy skandal, wydajemy sądy i jesteśmy pewni, że wiemy wszystko.