W dzień zła

Nie jest to ksiązka koło której przechodzi mnie obojętnie, dziwne odczucie z jednej strony odrzucała mnie przynajmniej na początku a z drugiej musiałem wracać do lektury. To nie jest typowy kryminał. Myślę że jakiś czas książka pozostanie w moich myślach.

Elitarny klub alibi i bardzo bogaci faceci ktorym wiele uchodzi na sucho. Elena byla policjantka obecnie stajenna gdy dowiaduje sie o brutalnym morderstwie swojej kolezanki nie potrafi odpuscic. Zmierzy sie ze swoja przeszloscia lecz takze rosyjska mafia ktora ma pewne powiazania z tym co sie stalo. Od ksiazki jak ktos lubi kryminaly jak ja ciezko sie oderwac i chce sie poznac sprawce. Koniec zaskakuje.

Ocalony” Seana Slatera to thriller, który wciąga od pierwszej strony! Wartka akcja książki sprawia, że trudno się od niej oderwać – dynamiczne zwroty akcji i napięcie trzymają w napięciu do końca. Ciekawym i oryginalnym pomysłem było wprowadzenie czarnego charakteru, ocalonego z kambodżańskich pól śmierci, oraz motyw tirady, który dodał historii głębi i niecodziennego klimatu. Rozwiązanie fabuły było dla mnie średnio satysfakcjonujące, ale wciąż solidne i nie psuje ogólnego wrażenia. Polecam fanom szybkich, emocjonujących thrillerów!

Główny bohater Benedikt Devlin to dowcipny, niezbyt przepadający za alkoholem inspektor, któremu życie dało nieźle w kość. Niedawno przez jego pracoholizm prawie stracił rodzinę, a teraz przez nabór na nadinspektora znów się od niej oddala. Trudno powiedzieć, żeby miał w życiu szczęście. Nic nie idzie po jego myśli, ucieka jeden zbrodniarz, ginie drugi zbrodniarz, wkradziono leki na raka piersi i jeszcze dochodzi do tego wielki, porywający nastolatki facet. Żeby jeszcze tego było mało, organizm Bena zaczyna wariować. Co jakiś czas ma ataki spowodowane nadmiarem adrenaliny i nie może zasnąć. Jest na skraju wytrzymałości, ale mimo tego czuje, że musi odnaleźć mordercę z Alei Szubienic. Jest zdeterminowany, dzięki czemu, pomimo przeciwności, śledztwo posuwa się na przód. Akcja jest dynamiczna, a język prosty. Każdy bohater jest inny i m dłużej czytamy tym trudniej określić, kto jest dobry a kto zły. Każdy ma coś na sumieniu. Książkę czyta się szybko, góra 2 dni. Fabuła jest przemyślana, nieraz autor zaskakiwał mnie swoimi pomysłami, a ciekawe i nieprzewidywalne zakończenie jest dodatkowym plusem. Minusem jest to, że szybko zapomina się o losach bohaterów. Książkę czytałam dość dawno, dlatego musiałam sobie przekartkować i trochę poprzypominać. Po prostu po dołożeniu na półkę nie zostaje nam po niej żaden ślad. Nie jest to wybitne dzieło, ale też nie zła książka. Można ją nazwać mianem przeciętnej, na jeden, góra dwa wieczory. Książka jest po prostu ciekawym i wciągającym czytadłem na rozluźnienie. Polecam miłośnikom kryminałów. Myślę, że przypadnie Wam do gustu, ale nie spodziewajcie się po niej zbyt wiele.

Fault Line (ebook) Alex Treven jest prawnikiem. Przygotowuje wniosek patentowy dla zaawansowanego algorytmu komputerowego o nazwie Obsidian. Tymczasem w podejrzanych okolicznościach ginie zarówno uczony, autor nowej technologii, jak i ekspert pracujący nad wnioskiem w urzędzie patentowym. Znikają też pliki i backupy programu, zachowały się jedynie na laptopie Alexa notatki programisty. Prawdopodobnie dlatego do domu prawnika następuje włamanie, a on sam czuje się zagrożony. Prosi o pomoc starszego brata, Bena, agenta wojskowych służb specjalnych. Czyni to niechętnie, ponieważ od czasu serii rodzinnych tragedii stosunki między braćmi bardzo się pogorszyły. Tytułowa Fault Line, w wersji polskiej Linia uskoku, to nie tylko i nie przede wszystkim nawiązanie do struktury geologicznej i zagrożeń sejsmicznych na terenach, gdzie toczy się akcja powieści, w Dolinie Krzemowej i innych okolicach San Francisco. Choć do najgorszych tąpnięć w rodzinie Trevenów doszło przed laty, wstrząsy wtórne trwają do dziś i mocno rzutują na sytuację w trzyosobowej ekipie usiłującej rozwiązać zagadkę Obsidiana i spisku, który ludziom z nim związanym nadal zagraża. Jest ich troje, ponieważ do ekipy dołącza Sarah Hosseini, asystentka Alexa, która zresztą stanowi kolejny wstrząsotwórczy element całej rozgrywki. Nie tylko dlatego, że obydwaj bracia są pod wpływem jej wdzięków. Bena który, nie ma co ukrywać, działa jako zawodowy zabójca terrorystów, mocno niepokoi jej irańskie pochodzenie. Bo przecież szybko staje się oczywiste, że za zainteresowaniem Obsidianem przez złych facetów kryją się prawdopodobnie jakieś cyberprzestępcze zamysły, mogące godzić w bezpieczeństwo państwa. A z tym wiąże się najważniejszy dylemat bohaterów powieści, którego rozwiązanie może zburzyć świat każdego z nich: czy misja zawsze jest ważniejsza od ludzi? The mission comes before the man - według takiej maksymy zawsze postępuje Ben Treven, główna postać dwutomowego cyklu Barry’ego Eislera. W porównaniu z najbardziej znanym serialem autora o Johnie Rainie, mniej jest w Linii uskoku spektakularnych zwrotów akcji, więcej refleksji i inteligentnie wplecionych w bieżące wydarzenia retrospekcji, jednak bez zbędnego przegadania. Dalekie od sztampowości postaci reprezentują, jak zwykle u Eislera, inny typ wrażliwości niż typowi amerykańscy twardziele z thrillerów szpiegowskich à la Tom Clancy czy Vince Flynn, nawet jeśli są zawodowymi killerami. Przy czym, nie ma co ukrywać, amerykańskim pisarzom uprawiającym ten gatunek taka „lewicowa” wrażliwość na ogół słabo wychodzi. Barry Eisler jest pod tym względem, moim zdaniem, chwalebnym wyjątkiem. Chyba po prostu jest to kwestia talentu!

Świetna książka. Dużo akcji, dobrze się czyta. Zagadki, morderstwa, poszlaki,strach o rodzinę. A zaczęło sie od tego że Alex, miał wszystko dom, rodzinę, pieniądze i pracę lecz przez przypadek został oskarżony o oszustwo. Po czterech latach pobytu w więzieniu, wychodzi na wolność... Pozbawiony został rodziny, domu oraz kasy. Została tylko do rozwiązania sprawa osoby która wrobila go w to oszustwo , kim jest ta osoba, dlaczego akurat on.... przeczytajcie :)

Szalu nie ma. Szybko sie czyta, wciaga, ale czasem mam juz dosc sytuacji, w ktorej zwykla osoba, w tej sytuacji prawnik, ktory cale zycie siedzi za biurkiem ratuje swiat. O ile w innych ksiazkach,w ktorych sytuacja taka ma miejsce, to jeszcze jestem w stanie zaakceptowac, ze robi to doswiadczony policjant, komandos, wojskowy czy najemnik. Jezeli kogos to nie drazni to ok. mozna przeczytac, nawet sie wciagnac. No, ale w sumie od czego sa ksiazki. Od tego zeby nas czytelnikow, w takie nierealne, troche glupkwate sytuacje porywac.

Pomysł na prezent dzięki interesującemu opisowi na tylnej okładce. Niestety, ten ekstrakt sugeruje zupełnie inną treść niż lektura. To budzi słuszny zawód, oczekiwałam kryminału w świecie materiałów, głównej bohaterki wyniesionej na piedestał zagadki logicznej oraz przewodnictwa odnośnie tkanin. Dostałam kryminał psychologiczny, jak na angielską prawniczkę przystało, co skutkowało zwróceniem uwagi na aspekt płci pisarza. Zaintrygowana czuję niedosyt fabułą, ale także zakończeniem, bezsensownie unieważniającym wszystkie domysły oraz wyjaśnienia pióra autorki. Jest to jednocześnie bardzo filmowy tekst, nadawałby się na dobrą ekranizację BBC. Brutalność i przemoc czynią z powieści kłopotliwy egzemplarz na półce w celu poszukiwania nowego właściciela. Anonimowa opinia na okładce, że po lekturze "już nigdy nie włożysz ubrania bez lęku", zniszczyła wszelki obiektywny odbiór tego kryminału. Spodziewałam się wyjaśnienia tego przekonania, a dostałam literówki już na 28 stronie. A stopka redakcyjna informuje o dwóch korektorkach. DWIE osoby nie potrafiły wyłapać prostych błędów, czeskich literówek czy kwestii odmiany imienia Jack - Jakiem. No to Jack czy Jake? Raz jedynie wkradł się błąd autorki, która opisała postać tytułowej Marianne Shearer jako kobietę zawsze ubraną w spodnie, a opis prawniczki po procesie zawierał informację o spódnicy. I ten tytuł... Czułam pod koniec lektury, że to nie może być angielski tytuł i miałam rację. "Blood from stone" nadaje zupełnie inny wymiar wszystkim relacjom między bohaterami, jakie zaszły i nakazuje zapytać, czy na pewno chodziło o Marianne (zapewne) czy jednak Ricka Boyda albo Hen Joyce. Cóż, zawiodłam się na wydawnictwu, które tak ceniłam, bo nie rozumiem ludzi ignorujących błędy wydawnicze, na które kiedyś nie było miejsca. Trudno wydawać erraty? Domyślam się, że ciężko jest pracować na dokumencie w Wordzie, ale są egzemplarze recenzenckie... Książka nie ma nawet 300 stron, ale literówki muszą być. Na szczęście, nie wydałam za wiele pieniędzy, aczkolwiek w obliczu takiego niedbalstwa edytorskiego żałuję zainwestowanych pieniędzy, bo wstyd dawać w prezencie książkę z błędami. Powieść jest całkiem dobra, tylko trzeba mieć do niej odpowiedni klucz odczytania.

Na początku troszkę się nudziłem, styl pisania nie do końca mi odpowiadał. Czułem się tak jakbym czytał powieść nie do końca doświadczonego pisarza, który chce pokazać wszystko aż "za bardzo". Z czasem jednak akcja rozwinęła się dość ciekawie i ostatnie strony na prawdę trzymały w napięciu. Jest to dobra książka, po przeciętnym starcie jest lepiej, dlatego ocena jaką jej wystawiłem wydaje mi się sprawiedliwa. 3/52

Na końcu nie bardzo wiedziałem czemu morderca mści się, za nieswoje ""(?) winy. No i dlaczego musiał zorganizować swój odwet w tak spektakularny sposób, budując scenę zbrodni z takim rozmachem, zaangażowaniem środków, własnego udziału tak intensywnego - to , jakby chciał pokazać swoją niezwykłą sprawność. Ale konstrukcja opowieści całkiem nieźle trzyma do końca...

Nawet niezły kawałeczek kryminału. książka podzielona została na trzy części, każda z nich zatytułowana nazwiskiem ofiary- co przez kilka stron mnie denerwowało, bo zbyt wcześnie zdradzało dany fakt. Poza tym nie mam zastrzeżeń. Czytało się dobrze, śledztwo powoli odsłaniało kolejne fakty, mordercę czytelnik miał możliwość wytypować, chociaż może nie do końca zrozumieć jego motywy. Całość na dobrym poziomie, nawet ucieszyła mnie wiadomość, że to początek serii. Na minus tylko mam jedną uwagę- drugoplanowi bohaterowie byli mało charakterystyczni, zlewali się w jedną masę, a niektórzy okazali się ważni dla akcji. Ostatnia uwaga, główny bohater inspektor Devlin jest porównywany do komisarza Wallandera, co mnie bardzo denerwuje, nie cierpię takich porównań. Każdy niech będzie inny, bo każdy jest sobą i przez to bardziej interesujący. Ale to moje osobiste odczucie.

Dennis Lehane, autor kryminałów, między innymi książek "Rzeka tajemnic", "Gdzie jesteś Amando" w komentarzu na okładce książki określa Michaela Korytę nad wyraz wzniośle. Otóż, określił Korytę jako pisarza, którego można na równi postawić ze Stephenem Kingiem. Moja wielka sympatia dla Kinga nie ma tu absolutnie żadnego znaczenia, ale tak pochlebna wypowiedź moim zdaniem jest nieco przesadzona. Po przeczytanej "Tajemnicy rzeki Lost River" mogę śmiało stwierdzić, że Michael Korytę czyta całkiem przyzwoicie, potrafi zaciekawić, trzymać uwagę czytelnika, a sama treść powieści zostaje w pamięci na dłużej, nie ucieka gdzieś daleko w niepamięć. Tematyka i styl w tej książce przypomina trochę Kinga i na tym podobieństwie można zakończyć rozważania nad porównaniami. Nie wiem czy kogokolwiek można postawić na równi z Kingiem. Jego stylu, narracji prowadzenia opowieści, czytania rzeczywistości, gawędziarstwa, wartości bijącej z treści, jej oryginalności, nie da się podrobić, skopiować, powtórzyć. Ktoś go może literacko przypominać, jak przykładowo wspomniany tutaj Michael Koryta i nic więcej...! Sama fabuła tej książki jest osadzona w klimacie, w którym dobrze się czuje, odnajduje się w nim. Wizje i sny w odpowiednich rękach, w wyobraźni, która potrafi odjechać daleko od realizmu mogą stać się doskonałym literackim narzędziem. W wizjach i snach nie trzeba się trzymać sztywnych ram, określonych proporcji. Jeśli poziom abstrakcji autora jest na wysokim poziomie, wtedy może sięgnąć daleko do swojego umysłu i stworzyć świat całkowicie oderwany od rzeczywistości. W zależności od możliwości warsztatu, w wizjach i snach można sobie pozwolić na wszystko, każdy absurd, bezsens, pozbawione logiki połączenie, niedorzeczność stworzonego świata może wygodnie się rozgościć w treści. ######## "(...) przeszłość pociągnie was ku ziemi, każe wyłapywać szepty wiatru i bezsensowne opowieści drzew ocierających się o siebie. Będziecie rozszyfrowywać dziwne kody, próbować złożyć w całość to, co się rozpadło. To zupełnie bezcelowe. Przeszłość jest wyłącznie ciężarem: kulą u nogi, kamieniem u szyi." Lauren Oliver – Delirium ######### W wizjach i snach w "Tajemnicy rzeki Lost River" autor pojechał bardzo daleko w plastyczność abstrakcji, absurdalność treści, a wmieszanie do tego jeszcze przeszłości sprawiło, że to, co realne w tej książce dostało dodatkowego smaczku. Przeszłość trzyma się naszych myśli niestrudzenie. Ciągle do nas wraca, nieustannie nam o sobie przypomina. Jest naszą ważną częścią, ale nie jedyną i najważniejszą. Oprócz przeszłość jest jescze przyszłość, którą trzeba kształtować. Przeszłość i przyszłość pod względem znaczenia, odgrywa w naszym życiu porównywalną wartość. To teraźniejszość powinna stać na najwyższym stopniu podium, a przeszłość i przyszłość powinna być jej prawą i lewą ręką. Jedna i druga kończyna tak samo ważna, ale będąca tylko jej uzupełnieniem, a teraźniejszość jej tułowiem, umysłem.. Nie można zanurzyć się głęboko w przeszłości, bo w niej utoniemy i zmarnujem sobie życie. Nie powinno się także z przesadą myśleć o przeszłości, o jej planowaniu, bo się w tym wszystkim pogubimy, zaplączemy, zakręcimy. Najważniejsza jest teraźniejszość, tu i teraz, "Carpe diem", a wspomnienia, to co było i przyszłość, która może, albo i nie, nadejść, niech będzie jej uzupełnieniem o równych proprocjach. "Żyj chwilą obecną, wspominaj przeszłość i nie lękaj się przyszłości, ta bowiem jeszcze nie istnieje i nigdy nie będzie istnieć. Jest tylko teraz." Christopher Paolini – "Najstarszy"

Kim jest Samuel Carver? Najłatwiej sklasyfikować go jako płatnego zabójcę. Niezmiernie skutecznego. Gdy przyjmuje zlecenie zabicia islamskiego ekstremisty nie spodziewa się kogo tak naprawdę unicestwi i jakie będą tego następstwa. Nie spodziewa się także, że ta niezwykła misja miała się okazać jego ostatnią. Czy uda mu się dotrzeć do ludzi, którzy zdołali go wrobić i zastawili na niego pułapkę? Nie będzie to łatwe zadanie, na szczęście ktoś mu w tym pomoże. Jestem zaskoczona, że "Zabić księżną" jest debiutanckim thrillerem Toma Caina. Cechuje go bowiem świetny styl, zwarta akcja i niezmierne dopracowanie szczegółów. Spodziewałam się większej ilości powiązań ze śmiercią księżnej Diany, jednak nie zmienia to faktu, że książkę czytało mi się miło, z lekkim napięciem i dreszczykiem. Polecam! :)

Szału nie ma. Rozmowy między przyjaciółmi są bardzo nędzne i czasem nawet dość żenujące (a dialogów w tej książce jest niestety sporo). Bardzo mnie zmylił w bibliotece ten szumny napis, że to bestseller New York Timesa ... Czytam, czytam i się nadziwić nie mogę, co to za słabizna ... Ponownie sprawdzam ... Wydawnictwo: Harlequin. I wszystko jasne ;)). Dlatego, biorąc pod uwagę, że to nie rasowy kryminał, tylko takie nie wiadomo co, przedstawiające świat, gdzie są tylko same piękne kobiety, wysportowani faceci postury wikingów, plaże, romanse i na dokładkę zbrodnia ... Nie jest źle, czytało się szybko. Nie zaniżam oceny, bo i nie można zbyt wiele wymagać po tego rodzaju literaturze. Tylko dla fanów gatunku, jako lekka, niezobowiązująca rozrywka.

Skuszony dobrymi opiniami o autorze zacząłem lekturę "Wiecznego uciekiniera" i przez większość książki było dość średnio i nie odczuwałem większej satysfakcji. Akcja w miarę szybka, wiele wątków, bohaterowie znośni, pojawiła się tajemnica i intryga (choć trochę wydumana ale realna), wszystko w średnio-dobrym schemacie sensacyjnej literatury popularnej. Brakowało mi jednak czegoś czego oczekujemy od lektur tego typu, czegoś nieokreślonego co nazywa się często klimatem książki. To oczywiście odczucie subiektywne, ale tak to zadziałało w moim przypadku. Do tego główny bohater adwokat Jack Swyteck, został moim zdaniem tak słabo opisany przez autora, w taki sposób, iż trudno było się z nim identyfikować, polubić lub znienawidzić, a dla mnie to dość duży mankament w tego typu literaturze. Kiedy oczekiwałem, że dotrwam jakoś z lekturą do spodziewanego końca, autor gdzieś po 2/3 książki zaskoczył mnie niebywale. Kulminacyjny punkt fabuły, jakieś 150 stron przeczytałem jednym tchem. Wszystkie dotychczasowe wątki zostały świetnie poprowadzone i okazały się fabularnie uzasadnione, intryga się zagęszczała, tajemnice powoli wychodziły na światło dzienne a całość napisana obrazowo, z werwą i trzymała mocno napięciu. Brawo dla autora. Z tego względu zasłużona 6/10 i zachęta dla mnie po sięgniecie na półkę po inne lektury pana Grippando.

Książkę czyta się bardo szybko, akcja toczy się jakby w pośpiechu, tak że czytelnik na pewno nie zdąży sie nudzić. Dużo się dzieje, splątane na pozór odległe losy bohaterów i wydarzenia naprzemiennie są opisywane. Kryminał dobry, człowiek ma ochotę dowiedzieć się jak to wszystko się skończy, chce rozwiązać zagadkę a ta wychodzi całkowicie na jaw dopiero na ostatnich stronach książki. Mroczne aspekty, szaleństwo wplecione w psychikę i zachowania bohaterów a także motywy odrażające sprawiają, że książka jest naprawdę ciekawa.

„Śmierć ma swój zapach, ledwie wyczuwalny, ale obecny na długo przedtem, nim ciało zacznie się rozkładać.” Przypadkowo trafiłam na serię, zaczęłam od drugiego tomu, zamiast pierwszego ("Cień"), ale i tak dobrze się odnalazłam w kryminalnej intrydze. Podobała mi się, i to bardzo. Plus za fantastyczną kreację kluczowej postaci, nietuzinkową i frapującą policjantkę, pracującą w zespole do spraw dzieci i przemocy w rodzinie. Karen Sharpe podążała szlakiem dwóch śledztw, z których to właśnie nieoficjalne bardziej ją wciągało, chociaż oba dotyczyły uprowadzeń i gwałtów na dzieciach. John Connor sprawił, że uwierzyłam w bohaterkę, tajemnica jej przeszłości intensywnie oddziaływała na wyobraźnię. Chętnie zagłębiałam się w rozterki i zwątpienia Karen. Miałam nadzieję, że w pierwszym tomie dowiem się o niej jeszcze więcej. Powieść od pierwszych stron przykuwała uwagę, fabuła cechowała logiczna konstrukcja, intensyfikowała się niepewność kolejnych zdarzeń. Zagadka kryminalna nie należała do najtrudniejszych, niektóre jej elementy udało mi się przewidzieć, tym niemniej sensacyjna odsłona zakończenia przyjemnie wpłynęła na poziom czytelniczej adrenaliny. I jeśli nawet wymykała się prawdopodobieństwu, to znakomicie współgrała z klimatem książki, osobowością postaci, realiami z jej życia zawodowego. A i życie osobiste stawiało wyzwania przed Karen. bookendorfina.pl

W tej książce mam wrażenie, że dzieje się bardzo dużo, a jednocześnie niewiele. Akcja nie zwalnia ani na moment, co z czasem staje się nieco męczące. Przydałoby się okroić fabułę z mniej istotnych wątków i rozwinąć te naprawdę kluczowe. Nadmiar zwrotów akcji pod koniec sprawił, że rozwiązanie zagadki wydało mi się mniej wiarygodne. Na plus zdecydowanie wyróżniają się pełne napięcia interakcje między bohaterami, wykorzystanie zbrodni jako elementu lokalnej polityki oraz ukazanie prawdy o ludzkiej naturze – nikt nie jest tym, kim się wydaje, a pozory potrafią mylić. Ogólnie to solidna pozycja, choć nie zaliczam jej do najlepszych książek autora.

Nikki pracuje w agencji turystycznej, która specjalizuje się w wycieczkach po niezwykłych i tajemniczych miejscach Nowego Orleanu. Nie wierzy w duchy, o których opowiada turystom, a wróżby i czary to dla niej wielkie oszustwo. Jednak to właśnie jej przydarzy się coś, co przeczy zdrowemu rozsądkowi... Oto pewnej nocy przy jej łóżku staje Andy, przyjaciółka z biura, która została zamordowana we własnym domu ,rozpaczliwie błagając o pomoc. Jedyną osobą, która wierzy w jej opowieść, jest detektyw Brent Blackhawk... tajemniczy mężczyzna z plemienia Indian Lakota , któremu obcowanie z duchami nie jest obce. Wspaniałe opisy Nowego Orelanu z całąotoczką tajemniczości , opisy urokliwych miejsc to jeden z atutów ksiązki .