Przeklęty brzeg

Skuszony dobrymi opiniami o autorze zacząłem lekturę "Wiecznego uciekiniera" i przez większość książki było dość średnio i nie odczuwałem większej satysfakcji. Akcja w miarę szybka, wiele wątków, bohaterowie znośni, pojawiła się tajemnica i intryga (choć trochę wydumana ale realna),wszystko w średnio-dobrym schemacie sensacyjnej literatury popularnej. Brakowało mi jednak czegoś czego oczekujemy od lektur tego typu, czegoś nieokreślonego co nazywa się często klimatem książki. To oczywiście odczucie subiektywne, ale tak to zadziałało w moim przypadku. Do tego główny bohater adwokat Jack Swyteck, został moim zdaniem tak słabo opisany przez autora, w taki sposób, iż trudno było się z nim identyfikować, polubić lub znienawidzić, a dla mnie to dość duży mankament w tego typu literaturze. Kiedy oczekiwałem, że dotrwam jakoś z lekturą do spodziewanego końca, autor gdzieś po 2/3 książki zaskoczył mnie niebywale. Kulminacyjny punkt fabuły, jakieś 150 stron przeczytałem jednym tchem. Wszystkie dotychczasowe wątki zostały świetnie poprowadzone i okazały się fabularnie uzasadnione, intryga się zagęszczała, tajemnice powoli wychodziły na światło dzienne a całość napisana obrazowo, z werwą i trzymała mocno napięciu. Brawo dla autora. Z tego względu zasłużona 6/10 i zachęta dla mnie po sięgniecie na półkę po inne lektury pana Grippando.

Jedna z bardzo niewielu książek, które pokazują, że gatunek mocnego kryminału/dobrej sensacji, ciągle ma się dobrze. Wspominałem już kiedyś, przy okazji recenzji innej książki jak bardzo w dzisiejszych czasach książki(ale także i filmy) stają się ugrzecznionymi na siłę "sensacyjkami" w których super bohater robi "pif-paf", dwa razy kogoś kopnie, rzuci jakąś mdłą sentencję by na koniec w blasku chwały, z jedną małą raną(dla przyzwoitości) odejść z uśmiechem w stronę zachodzącego słońca. Na szczęście Ray Banks pokazuje, że można w dzisiejszych czasach pisać dobrą, kryminalną literaturę dla dorosłych. W tej książce nie ma "przebacz", jest brudno, jest ostro, jest czarny humor, jest dosadny język i jeszcze bardziej dosadne "akcje". Główny bohater? Bohater? To złe słowo. Mamy tutaj pierwszej wody kombinatora i oszusta, próbującego wypełnić swoją mało chwalebną misję. Po prostu ten człowiek ratuje własne 4 litery, za wszelką cenę. Nie zbawia otaczającego go ponurego i brutalnego świata, który to świat de facto zbawienia nie potrzebuje. Jak ktoś szuka moralizatorstwa i odrobiny sprawiedliwości-niech poszuka sobie innej książki. Tempo akcji jest momentami wręcz zawrotne ale uznałbym to za duży atut. Podsumowaniem niech będzie trafny opis umieszczony na okładce- "Filmowe tempo, czarny humor i ponury półświatek podrzędnych gangsterów w brutalnym thrillerze dla fanów Rodziny Soprano". Nic dodać, nic ująć. POLECAM.

Kevin Brace nazwany głosem Kanady przyznaje się odrazy do zabicie swojej żony. Ze swoim adwokatem w ogóle nie rozmawia tylko porozumiewają się na piśmie. Dlaczego? Jak się odnajdzie jego adwokat ponieważ pierwszy raz ma rozprawę gdzie jego klient nie chce z nim ani z nikim rozmawiać? Co ukrywa, że się tak zachowuję? Pierwsza przeczytana książka prawnicza z ciekawością i z takim zakończeniem. Trzymająca w napięciu, pokazuje psychologiczne oblicza zachowania ludzi. Polecam.

Taką piękną literaturę chciałabym częściej czytać. Jednak nie ma więcej pozycji tegoż autora. Zapewne powrócę do jego książek za jakiś czas. Dobrze, że mam swoje. Delektować się słowem opisującym życiowe historie i psychologiczne portrety bohaterów to czysta przyjemność.

Jak dla mnie przyjemne zaskoczenie. Zupełnie nie znałam tego autora i nastawiałam się poniekąd na skandynawskie smęcenie, ale wychodzi z tego całkiem niezły thriller psychologiczny. I nie, nie szukamy w nim, kto jest piromanem, bo to wiadomo od początku. W tej książce bardziej chodzi o grę przestępcy z otoczeniem, i długotrwałą nieświadomość tego drugiego. Poza tym powieść łączy 2 motywy - autor opisuje swoje wspomnienia z dzieciństwa i czasów dorastania, opowiada jak został pisarzem, a w tle tego rozgrywa się dramat małego miasteczka, w którym grasuje piroman, sam będący mężczyzną w podobnym przedziale wiekowym co autor, i można tylko domyślać się próby nakreślenia paralleli między losami tych dwóch mężczyzn - oraz konkluzji "co w jego życiu poszło nie tak". A może w moim? Polecam, przeczytałam ze szczerym zainteresowaniem.

Na początku troszkę się nudziłem, styl pisania nie do końca mi odpowiadał. Czułem się tak jakbym czytał powieść nie do końca doświadczonego pisarza, który chce pokazać wszystko aż "za bardzo". Z czasem jednak akcja rozwinęła się dość ciekawie i ostatnie strony na prawdę trzymały w napięciu. Jest to dobra książka, po przeciętnym starcie jest lepiej, dlatego ocena jaką jej wystawiłem wydaje mi się sprawiedliwa. 3/52

Fabuła robi wrażenie, czasem warto zaufać impulsowi i wykazać się asertywnością, bo efekt motyla bywa nieprzewidywalny. Towarzyszymy bohaterom od etapu znudzonych nastolatków do wieku dojrzałych mężczyzn porządkujących swoje życie lub próbujących ostatnim rzutem wyrwać dla siebie garść dobrego losu. W tle dużo muzyki z lat 70tych i późniejszych, warto przy czytaniu mieć YouTube pod ręką :) Ogólnie jestem na tak, interesująca pozycja, ale na deszczowy lub zimowy wieczór

Okładka mocno zmyla skąd od znajomej z LC moja opinia I właśnie okładka mnie zmyliła.Spopdziewałem się,powieść osadzonej w latach XVI wieku.Dostałem,w miarę ciekawy kryminał obsadzony w spółczesnym Amsterdamie. Z jego mostami ,kanałami i panienkami z okienka. Sardoniczny kliomat,tej powieści.To keyminał,mocną podpudową emocjonalną. Zanikający mózg chorej.Na azhajmera kobiety. Plus kochający mąż,starający się wyjaśnić śmierć nastolastka. Nie będę obarczał,nikogo moim marnym przedstawieniem.Fabuły,bo autor już to zrobił.Oceniam,tę powieść na dobrą.Bo niektóre wydarzenia są dla mnie.Mało realne,w przypdku Holandii. Na koniec uwaga,w Nowej Gwinei nie ma tukanów ani małp.

Choć nie mam w zwyczaju oceniać książek po okładce, tym razem zrobiłam wyjątek. Zobaczyłam Nicolasa Cage'a a pierwsza myśl, która zaświtała w mojej głowie była mniej więcej taka: "Muszę to przeczytać. Jeżeli w filmie na podstawie tej książki gra NICOLAS CAGE, na pewno jest świetna". Wypożyczyłam, przeczytałam... i co? Nie myliłam się! Bo tej książki się nie czyta, przez nią się płynie. Naprawdę trudno się oderwać. No ale skoro już ją przeczytałam, oceniłam 10/10, z czystym sumieniem mogę siąść przed laptopem i odpalić... "Naciągaczy" ;)

Byłam sceptycznie nastawiona - brytyjska książka, pilot RAF i makler w jednym, świat finansów... Ale okazało się, że to świetna książka, wciągająca akcja a terminologia finansowa do przełknięcia. Na pewno sięgnę po inne książki tego autora. Polecam wielbicielom sensacji!

Nawet niezły kawałeczek kryminału. książka podzielona została na trzy części, każda z nich zatytułowana nazwiskiem ofiary- co przez kilka stron mnie denerwowało, bo zbyt wcześnie zdradzało dany fakt. Poza tym nie mam zastrzeżeń. Czytało się dobrze, śledztwo powoli odsłaniało kolejne fakty, mordercę czytelnik miał możliwość wytypować, chociaż może nie do końca zrozumieć jego motywy. Całość na dobrym poziomie, nawet ucieszyła mnie wiadomość, że to początek serii. Na minus tylko mam jedną uwagę- drugoplanowi bohaterowie byli mało charakterystyczni, zlewali się w jedną masę, a niektórzy okazali się ważni dla akcji. Ostatnia uwaga, główny bohater inspektor Devlin jest porównywany do komisarza Wallandera, co mnie bardzo denerwuje, nie cierpię takich porównań. Każdy niech będzie inny, bo każdy jest sobą i przez to bardziej interesujący. Ale to moje osobiste odczucie.

Książka na pewno jest interesująca od początku do połowy. Potem powoli wszystko zaczyna się wyjaśniać i choć zawsze nadchodzi taki moment, to tutaj zabrakło trochę zaskoczenia, ponieważ wiele sytuacji dało się przewidzieć. Czytało się dobrze, ale zabrakło efektu wow. Było kilka sytuacji na tyle ciekawych, że aż nie mogłem się oderwać od książki, ale im bliżej końca, tym bardziej się męczyłem, gdyż wszystko już przewidziałem.

Nigdy dotąd nie słyszałam o Jamesie Grippando. Prawdopodobnie nie sięgnęłabym po jego książkę, gdyby nie zostawiła jej tuż przed moim nosem inna czytelniczka. Teraz jestem wręcz zachwycona tym przebiegiem zdarzeń. „Poza wszelkim podejrzeniem” to kryminał składający się w większej części z samych dialogów. Zdawałoby się, że przez nie lektura będzie mniej udana, lecz stało się całkiem odwrotnie. Nadały one bowiem wartkości i sporej dynamiki całej akcji. Dzięki temu dzieło to czytało się także lekko i przyjemnie. Choć jest to druga część serii, nie trudno było ją zrozumieć, nawet nie znając pierwszej. Autor wysnuł niesamowitą intrygę, której zakończenia zupełnie się nie spodziewałam. Czytelnik zagłębiając się w nią dosłownie czuje, jakby co każdą stronę następowały zwroty akcji. Nie był to najlepszy kryminał, jaki czytałam, jednakże wciągnął mnie i z chęcią w przyszłości sięgnę po inne dzieła autora. Przyznam, że dość mnie zaintrygował. Myślę, że warto zasięgnąć po to dzieło. Bardzo dobry przerywnik od cięższych lektur i zabijacz czasu. Polecam wszystkim, którzy lubią kryminały nieco odbiegające od przyjętych norm.

Pierwsza powieść z cyklu o Jacku Taylorze, upadłym gliniarzu, pijaku intelektualiście i prawym człowieku. Zupełnie nie rozumiem, dlaczego w Polsce nie przetłumaczono pozostałych powieści z cyklu Jack Taylor, a jest ich, jak do tej pory, jedenaście. Ken Bruen jest tam bestsellerowym pisarzem. Kultura irlandzka w Polsce jest nadal mało znana i propagowana, pomimo tak dużej emigracji Polaków. Cykl ten, oprócz ciekawych historii kryminalnych, przemyca wiele faktów z historii, kultury i obyczajowości Irlandii, opisuje miasto Galway, mówi o nadużyciach zakonu sióstr Magdalenek, wspomina klasyczny dramat irlandzki Johna Millingtona Synge'a - "Deirdre of the Sorrows". Mała dygresja: jakieś dwa, trzy lata temu, mogłam pocieszyć się serialem, nakręconym na postawie powieści Kena Bruena, pierwszych pięć długometrażowych odcinków pokazał kanał Ale Kino i chwała mu za to. Genialny Iain Glen, zabawny Kilian Scott, niezła Nora Jane Noone.

Czyta się bardzo dobrze, jest to bardziej thriller. Widać pewnie nieścisłości, jak np. niewiarygodne jest jak Ben mógł przez tyle czasu unikać FBI, przy ciągłej obserwacji. Dodatkowo nie rozumiem jak próba zakopanie ciała Sheridana miałaby zachęcić Franka do uwidocznienia się perspektywy FBI- przecież z ich perspektywy on wiedział że Sheridan jest niewinny.

Cykl liczy 11 części, po polsku wydano 3 + wersja skrócona czwartej części w Reader's Digest. Alex McKnight, były policjant z Detroit, rozwiedziony, osiadł w lasach w okolicach Michigan, blisko granicy kanadyjskiej. Prowadzi śledztwa z przyjacielem - Vinnie LeBlanc. Siłą tego cyklu są opisy i nieśpieszne prowadzenie akcji. Polecam, bo to klimatyczna seria!

W kamienicy w centrum Parmy ginie stara kobieta, a dochodzenie prowadzi Komisarz Soneri, jak większość postaci jest indywidualistą. Okaże się przy tym, że nikogo - nawet swych najbliższych - nie znał tak dobrze, jak mu się wydawało. Inne oblicze Włoch. Zadawnione urazy, surowa mentalność apenińskich górali, nielegalne aborcje. Oto Italia, jakiej nie znamy. Autor niemal od początku zdradza, że to, kto zabił, jest w tym przypadku najmniej istotne. Soneri odkrywa nie tylko to, że jego ukochana Parma jest przeżarta lichwą, narkotykami i korupcją, ale też że miejscowi lichwiarze, łapówkarze i dealerzy są niczym w porównaniu z tymi, którzy właśnie się pojawili i sięgają zbyt wysoko, by prowincjonalny komisarz policji mógł im zagrozić. „Pokoje do wynajęcia” jest powieścią o uniwersalnym przesłaniu, gorzkim portretem nowoczesnego miasta. Przeczytana 07.05.2022

Gdyby ktoś liczył na powieść typowo sensacyjną z wartką akcją, to szczerze by się zawiódł. Dlatego może czytałam dużo niepochlebnych opinii na temat tej książki. Ja jednak mam inne zdanie. Autor w swojej powieści obala mity związane z pojęciem wolności głoszonej według amerykańskich mediów. Być może jest to aktualne w dużych aglomeracjach, ale nie w takiej mieścinie jak Aurelius. Mieszkańcy wiodą spokojne życie, mają ukształtowany światopogląd i trzymają się niego. Ich świat jest bezpieczny, zrozumiały i przewidywalny. Wszystko się zmienia, gdy w tajemniczych okolicznościach znikają trzy dziewczynki. A gdy okazuje się, że najpewniej porywaczem jest jeden z mieszkańców, mieszkańcy ukazują swoje prawdziwe oblicze. Okazuje się, że są pełni uprzedzeń, z podejrzliwością odnoszą się do nowych mieszkańców. Podejrzany jest każdy, który nie mieści się w ich ciasnych schematach, czyli ma inny kolor skóry, jest innego wyznania, nie integruje się za bardzo z resztą społeczeństwa. Największe oburzenie wywołuje jednak fakt, że ktoś może poddawać w wątpliwość istotę głoszonych zasad i norm panującego systemu. Kto zadaje pytania jest podejrzany. Po każdym porwaniu nasilająca się histeria powoduje, że ludzie skłonni są do samosądów na podstawie jakichś bzdurnych podejrzeń, usprawiedliwiają przemoc, a nawet zbrodnię. Pośrednio za to winę ponosi system edukacyjny oparty na dostarczaniu uczniom wiedzy wybiórczej, schematycznej, która w ogóle nie uczy samodzielnego myślenia i poszukiwania prawdy. Autor z ironią podchodzi do zachowań i postaw bohaterów. Niektórzy czytelnicy zarzucali autorowi rozwlekłość i to, że poświęcił za dużo miejsca na opis postaci niezwiązanych z akcją. Uważam, że to jednak stanowi o wartości tej powieści. Myślę, że autorowi bardziej zależało na pokazaniu tego, co kryje się pod "taflą", co jest ukryte pod powierzchnią. Nie zmniejsza to w żadnym stopniu dramatyzmu książki, chociaż nie ma szczegółowego opisu zbrodni. Było to zbędne, bo przerażające jest to, że każdy może stwarzać pozory przyzwoitego człowieka, prawidłowo funkcjonować, a okazać się potworem.

Tajemnice z pozoru nie do rozwiązania, emocje, zwroty akcji. Te słowa idealnie opisują "Pustkowia Żałoby". Książkę kupiłam za 5 zł na stoisku taniej książki podczas rejsu na Mazurach dla zabicia czasu. Okazała się strzałem w dziesiątkę! Z zabijacza czasu przemieniła się w książkę godną polecenia. Ciekawa ,i w idealnym tempie rozwijająca się, akcja jest wielkim atutem tej książki. Działa jak magnes na czytelnika, przyciąga i nie chce puścić!