Utkane z miłości. 5 opowieści na dobry wieczór

Podobała mi się tematyka i przedstawienie seniorów nie jako czekających na śmierć starców, ale po prostu ludzi, którzy chcą i mogą pięknie żyć, pomimo wieku. Niestety zupełnie nie przekonał mnie sposób, w jaki ta książka została napisana. Trójka głównych bohaterów jest tak mdła, że nie wzbudzają żadnych emocji, o kompletnie pozbawionym chemii wątku romantycznym nie wspominając...

Mój rok zaczął się dość.... nostalgicznie. Tak bym to ujęła :) Dlatego ważne jest dla mnie, aby szukać pocieszenia w małych gestach i chwilach. W nucie nadziei bijącej z cudzych historii. Taką właśnie funkcję odegrała u mnie książka "Festiwal lodowych serc" od @agata_przybylek Ten tom jest kontynuacją losów bohaterów, których poznaliśmy w "Wypożyczalni Świętych Mikołajów". Mija rok i wiele się zmieniło. Nie wszystko przebiega sielankowo i bajecznie. Pewne wielkie marzenia nie chcą się spełnić, w innym przypadku życie narzuca nagłe niespodziewane zmiany, a jeszcze w innym pokazuje, że nadzieja i miłość spada niespodziewanie. Ta książka to dla mnie właśnie takie przypomnienie, że czasami życie układa się samo. Nie zawsze nasze plany idą tak, jakbyśmy chcieli. Czasami warto odpuścić i zobaczyć, co nam przyniesie jutro. Nie ważne, jak mocno życie nas poturbowało, zawsze jest szansa na miłość i szczęście. Musimy tylko odpuścić i zrobić kolejny krok. Każdy zasługuje na drugą szansę i próbę ułożenia życia na nowo. Te historie są proste, życiowe i nieskomplikowane. Każdy z nas może się utożsamić z którymś z bohaterów, znaleźć wspólny problem i może wspólne rozwiązanie. To właśnie ta prostota i przyziemne podejście kupuje mnie w książkach autorki. Czekam ja więcej :)

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2025/12/214-25-magiczny-czas-agnieszka-lis/ „Magiczny czas” Agnieszki Lis to powieść, która pokazuje, że życie to nie bajka, a książę może okazać się ropuchą. Na przykładzie życia Danuty przekonałam się, że trzeba wiele siły i samozaparcia by wyrwać się z toksycznego związku. Wobec kobiety mąż stosował przemoc fizyczną, psychiczną i ekonomiczną. A ona robiła wszystko by ochronić syna przed gniewem ojca. I tak od wigilii do wigilii biegnie czas i cicha nadzieja, że kolejne święta upłyną w spokoju i rodzinnej atmosferze. Dlatego jeżeli pragniesz przeczytać cukierkową świąteczną powieść, to nie czytaj „Magicznego czasu”. Tego tu nie znajdziesz, chociaż okładka sugeruje słodką historię. Jednak gdy masz ochotę na historię, która może wydarzyć się naprawdę, ponieważ pokazuje realia w jakich żyje wiele rodzin, to śmiało zagłębiaj się w „Magicznym czasie”. Autorka bez zbędnego retuszu pokazała drogę życia, którą przeszła Danuta.

„Kiedy piszę, nie czuję upływu czasu…” Zaczyna się mocno, wizytą w redakcji słynnego „Przekroju” i rozmową z redaktorem naczelnym Marianem Eile. To tam z Irki z maturalnej klasy narodziła się nowa osobowość: Joanna Chmielewska. To przyczynek do świetnej i pełnej niezwykłych zwrotów akcji książki o życiu Joanny Chmielewskiej. Zaledwie przedwczoraj popełniłam na blogu recenzję poradnika o wydawaniu własnej książki. Patrząc na zwykle trudne początki literackiej drogi, jakże pięknym prezentem dla przyszłej autorki, młodej dziewczyny, było usłyszeć po swoich pierwszych próbach literackich takie słowa od liczącej się wydawniczej persony: „Pisać bezwarunkowo, pisać i napisać. Potem opublikujemy w odcinkach u mnie. Później wydamy w książce, mam znajomych w Czytelniku, zechcą wziąć, szukają takich pomysłów. Jakieś wątpliwości? Za miesiąc tekst?” Katarzyna Droga ukazuje w „Niełatwo mnie zabić. Opowieść o Joannie Chmielewskiej”, wydanej z okazji dziesiątej rocznicy śmierci pisarki, fabularyzowane losy jednej z najpoczytniejszych polskich pisarek (z zawodu architektki, kto wiedział?!), autorki rewelacyjnych powieści kryminalno-sensacyjnych, komedii obyczajowych, a także książek dla dzieci i młodzieży. Droga z czułością, lecz i reporterską uważnością odtwarza losy jednej z najbardziej niepokornych i barwnych postaci polskiej literatury popularnej, tworząc opowieść, od której trudno się oderwać. Autorka nie szczędzi czytelnikom odniesień do wspomnianych książek, do opowieści o pisarstwie w czasach socjalizmu, o pierwszych, młodzieńczych relacjach ze znajomymi, o oglądaniu zburzonej stolicy i szukaniu swojego miejsca w pokręconej rzeczywistości oraz wciąż jeszcze niepewnym świecie, gdzie szczególnie artystyczna dusza musiała z mozołem przebijać się do publicznej świadomości…Chmielewska „ożywa” na kartkach, w pełnej charakteru i podszytej ironii historii, w której Katarzyna Droga nakreśliła tak ekspresyjnie jej portret, że poczytna autorka nie powstydziłaby się sama podobnego pisarstwa. Dusza, zaznaczmy, bardzo pragnąca wolności, o który w szarym czasie PRL-u nie było łatwo. W powieści mamy ogrom odniesień do tego okresu, w którym kochano, przyjaźniono się, pisano, spotykano ze sobą zawsze w ważnych dla rodzin i ojczyzny sprawach. Dzięki talentowi pisarki ma się wrażenie, że plakaty z kanciastymi postaciami robotników, spodnie dzwony, pierwsze kolorowe peweksy, zakłady FSO na obrzeżach miasta, ujęcia z Kroniki Filmowej przed filmowymi hitami, wyświetlanymi w przytulnych kinach czy słynny sygnał Programu Pierwszego Polskiego Radia, są tu tak blisko, że aż chcemy je zamknąć na zawsze w segregatorze wspomnień. Powracamy do przeszłości i najlepszych książek Joanny Chmielewskiej. Wraz z nią dorastamy, aż znajdujemy się w apogeum popularności jej pisarstwa i czasach przełomu, który był dla niej najłaskawszy, co potwierdza jaką kobietą, nie tylko zdolną i rzutką, ale też świetnie dostosowującą się do miejsc i czasów była. „Joanna nadążała za tymi zmianami […] ale częściowo żyła w świecie swoich książek. Powstawały one teraz jedna po drugiej, wydawane w dużych nakładach, sprzedawały się znakomicie. Stała się znaną pisarką. Tłumaczono je na czeski i rosyjski i za granicami sąsiadów także bardzo się podobały. Jej humor i pełen ironii sposób, w jaki patrzyła na świat, odpowiadały czytelnikom, może były jakimś sposobem na poprawę nastroju. Joanna udowadniała, że młoda, ładna i mądra kobieta da sobie radę nawet z mafią i nie zależy od żadnego ustroju ani od innej zwierzchniej siły. Młodzież z jej powieści była inteligentna i zaradna, pełna pasji. Czytelnicy czekali w kolejkach na książki Chmielewskiej, to była jej dekada". Dla jej fanów niespodzianek nie będzie, ale dla tych którzy Chmielewskiej dogłębnie nie czytali, momentami odniesienia i to szerokie, do jej licznych powieści, mogą być dość zagadkowe i trudne w zrozumieniu. Ja także czasami gubiłam się trochę podczas lektury: to już o życiu Joanny, czy o życiu jej bohaterów, o pisaniu, czy planach pisania, a może o jakiejś większej, realnej aferze? I wiecie co? Powoduje to ogromny wyrzut adrenaliny podczas czytania, stąd dziwią głosy niektórych czytelników, że ta książka bywa momentami nudna lub nie wiadomo, jaki był jej cel…No ale każdy ma przecież prawo do własnego zdania i tym literatura też żyje! Zanim podsumuję recenzję, muszę podzielić się jeszcze czymś: okładką książki autorstwa Marii Gromek! Piękna, w pastelowych kolorach, kojarząca się z literaturą dziecinnych lat i może troszkę z czasami PRL-u, gdzie chociaż nie było zbyt kolorowo, to na prywatkach i sylwestrach sypały się cekiny i kotyliony, a w kawiarniach królowały wymyślne desery oraz koktajle mleczne w mlecznych barach. Ta okładka jest po prostu „smaczna” i daję za nią dodatkowy plus! Zresztą tak samo urocza jest okładka niedawnej książki Pani Katarzyny Drogi „Jaskółki. Powieść o kobietach mody PRL-u”, po którą mam nadzieję także wkrótce sięgnąć. Powieść na pewno przenosi nas w czasy dzieciństwa, jest klimatyczna, szybka; dialogi są świetnie skonstruowane – tak jakby bohaterowie byli tuż obok i rozmawiali bynajmniej nie szeptem! W opisach codziennego życia Autorka nie unika również ciemniejszych tonów z biografii Artystki: pokazuje samotność pisarki, jej walkę o własną przestrzeń i tożsamość, jej dziwactwa oraz niespełnienia, mozolną walkę o każde zdanie i książkę, a także paradoksy życia w cieniu sukcesu z różnymi mężczyznami u boku. Warto jeszcze na koniec ponownie zaznaczyć, że nie jest to biografa uznanej pisarki, ale luźna opowieść o jej życiu i tworzeniu najpopularniejszych dziełek. Moim zdaniem to coś oryginalnego, przekraczającego nawet formę biografii. O Joannie Chmielewskiej powstało tak wiele poważnych, sztywnych i uładzonych biograficznych materiałów, że każdy kto zechce, sięgnie po nie bez problemu, ale Katarzyna Droga stworzyła coś „ponad” – może nawet trudniejszego w pisaniu niż sama biografia. Nie ma tutaj podanych na tacy informacji, jest ogromna pisarska wyobraźnia, polot i nieustanne zgadywanie, czy w danych momentach mogło być dokładnie tak, a nie inaczej. To książka, która zaciekawi zarówno wiernych fanów Joanny Chmielewskiej, jak i tych, którzy być może dopiero teraz odkrywają, jak wyjątkową osobą była ta elegancko ubrana, energiczna, niekonwencjonalna i pełna ciętego humoru pani. Brawa za ciekawe podejście do osoby, która nie była jednowymiarowa, a nad jej życiem od początku do końca unosił się kolorowy dymek tajemnic. ZAPRASZAM NA MOJĄ STRONĘ: https://www.facebook.com/TatraLang/

Recenzja ,,Cud na zamowienie" Karolina Wilczyńska Co łączy 5 obcych osób ktorzy spotykają się w wigilijną noc u jednej z osób? Mamy tu Katia która pomaga jako wolotariuszka schroniskom dla zwierząt oraz bezdomnym ludziom, Rafał jest programistą samotnikiem ktory spędza czas w domu ze swoim psem, Robert jest policjantem,ktory zmaga sie z problemami rodzinnym oraz alkoholem. Jowita to zdeadzona mezatka ktora chce wykechsc daleko od miasta na swieta oraz Mili,która musi utrzymać siebie, tatę i synka oraz sama przechodzi we wnętrzu siebie swa walkę z przeszłością. I te osoby spotykaja sie na wigilii u Mili w przypadkowych sytuacji gdy miala kurs z Robertem oraz Jowitą wracajacy do domu na swięta. Jest fajnie przeplatane historie kazdego z bohaterow. Poczulam w tej ksiazce atmosferę oraz magię świąt, ktora zadziałała na bohaterow wyznajac swe sekrety obcym osobom. Bardzo fajna powieść pokazujaca ze kazdy z nas zasluguje na uwagę oraz drugą szansę

Ktoś Mi Bliski Uszanowanie Moi Drodzy. Lena i Zoja Wiśniewskie to były pracowite kobiety. Prowadziły antykwariat o nazwie Fortuna Vintage i sprzedawały swoje obrazy. Pewnego dnia przyszedł do nich pewien pan, który dał im znaleziony w swoim mieszkaniu skarb. Dostały ten skarb pod warunkiem, że część z jego sprzedaży przekażą na opiekę nad zwierzętami.   Wśród tego skarbu był medalion należący do babci Jakuba. Jego babcia chciała go odzyskać, bo należał do jej ojca, który przez przypadek zginął i do dziś nikt nie wiedział dlaczego? Był nawet na zdjęciu. Dopiero dowiedziała się prawdy po przybyciu Stanisława, chłopaka, którego kilkanaście lat temu kochała. Wnuk Celiny z kontaktował się z Leną prosząc o zwrot tego medalionu. Gdy się spotkali to nieoczekiwanie zakochał się w jej siostrze Zoi. Historia jest super. Jaką tajemnicę tak naprawdę kryje medalion i czy Zoja i Jakub zakochają się w sobie? Czy pojawi się ojciec dziewczyn, którego tak dawno nie widziały? Cała akcja toczy się w Warszawie. Powiem Wam szczerze, że każda historia autorki kryje w sobie jakąś tajemnicę. Bardzo mi się to podoba. Moja ocena to: 10/10 punktów. Nie może być inna. Polecam Wam czytać ciekawe książki i tą niezwykłą historię. Pozdrawiam Serdecznie.

#1514 - „Jeden miesiąc na miłość” - Gabriela Gargaś - Wydawnictwo Lekkie #184/2024 „Blanka weszła po schodach do eski. Tak jak lubiła biegać, ćwiczyć, tak nie znosiła wchodzić po schodach i kiedy tylko mogła, wjeżdżała windą. Sama nie wiedziała, dlaczego tym razem skorzystała ze schodów.” 📖 Książka ma 304 strony. 📅 Swoją premierę miała dnia 25.10.2023. 📘 Jest to pierwszy tom z cyklu – Jeden miesiąc na miłość. 🏠 Ksenia przyjmuje pod swój dach swojego przyjaciela geja. ❤️ Oboje zakładają się, że w ciągu miesiąca znajdą sobie partnerów. 📻 Czy Tinder, radio i przyjaźń mogą iść w parze? ✔️ Zdecydowanie tak, a przy tym dostarczają dużo dobrego humoru. https://www.facebook.com/photo/?fbid=1364295278199543&set=a.782581979704212

Marzena Rogalska po raz kolejny zaprasza czytelników do swojego wyjątkowego świata, w którym ciepło, serdeczność i refleksja mieszają się z wyzwaniami codziennego życia. *„Opowieści wigilijne”* to idealny przykład literackiego „comfort read” – książki, po którą sięgamy, by poczuć się lepiej i odnaleźć odrobinę magii w codzienności. Autorka tworzy niezwykle przytulny i miły klimat, który idealnie współgra z zimowym, świątecznym nastrojem. Chociaż bohaterowie niejednokrotnie mierzą się z trudnymi momentami, cała historia napawa nadzieją i otula niczym ciepły koc w chłodny wieczór. To świat, do którego chce się wracać – pełen ludzkich emocji, serdecznych relacji i niepowtarzalnej atmosfery. *„Opowieści wigilijne”* to książka, która idealnie sprawdzi się w okresie świątecznym, ale również poza nim. Rogalska po raz kolejny pokazuje, że potrafi uchwycić ulotne chwile, które nadają życiu sens i piękno. Gorąco polecam wszystkim, którzy szukają literatury, dzięki której poczują się jak w domu.

Wzruszająca książka o losach małżeństwa, miłości gdy każdy chce dobrze, a nawet jeszcze lepiej od drugiego i każdy w trosce o los drugiej polowy, zamartwia się i boi o siebie wzajemnie. Zupełnie jak ja zawsze na zapas się martwię i nie potrafię tego wyłączyć. Dobrze się czyta. Polecam.

Inspirowany prawdziwymi wydarzeniami thriller obyczajowy, który łączy elementy kryminału z głęboką analizą społeczną. Akcja rozpoczyna się od znalezienia ciała młodej studentki Pauliny Hajduk w mieszkaniu na jednym z katowickich osiedli. Brak widocznych śladów przemocy sprawia, że sprawa od początku budzi niepokój i liczne wątpliwości. Śledztwo prowadzone przez starszego aspiranta Michała Góralskiego stopniowo odsłania coraz bardziej złożony obraz życia ofiary oraz jej otoczenia. Autorka nie skupia się jedynie na zagadce kryminalnej, ale przede wszystkim na tle psychologicznym i społecznym tragedii. Powieść porusza temat dorastania, presji współczesnego świata oraz relacji rodzinnych, które często pozostawiają trwały ślad w życiu młodych ludzi. Narracja jest spokojna, ale konsekwentnie buduje napięcie, prowadząc czytelnika przez kolejne etapy śledztwa i emocjonalne warstwy historii. To refleksyjna i niepokojąca książka, która skłania do zadawania trudnych pytań o przyczyny tragedii i odpowiedzialność dorosłych za świat, w którym dorastają młodzi ludzie.

Trzecia (i ostatnia) część serii ŚNIEŻYSKA okazała się najsłabsza. Takie połączenie wątków z dwóch poprzednich tomów i wrzucenie wszystkiego do jednego, świątecznego worka. Sielski klimat górskiej miejscowości obsypanej śniegiem w obliczu jarmarków świątecznych i przygotowań do Wigilii taki jak w poprzednich częściach i robił tu całą robotę, gdyż nastrajał pozytywnie i wprowadzał w zimowo-świąteczną atmosferę, zachwycały smaki i zapachy, kolory, ale perypetie bohaterów już mnie tak mocno nie wciągały, gdyż odbywało się to wszystko na zasadzie "odgrzewanych kotletów." Ponownie jesteśmy w Lenartówce, w której mieszka pani Wiktoria z dobrze znaną nam parą, będącą małżeństwem a mianowicie Laurą i Marcinem. Zaginiony wnuk Bruno nadal się nie odnalazł i w jego zastępstwie księgarnię prowadzi Laura. Pewnego dnia trafia tam zabiedzona i głodna dziewczynka Ala, która mieszka z bardzo schorowaną babcią. To dziecko całkowicie skradło serce nie tylko bohaterów książki, ale również i moje. Wciąż zachwyca przytulność tej księgarni oraz atmosfera życzliwości jaka tam panuje. Na odległość można poczuć ogromny szacunek do książek, ale i do drugiego człowieka. Posłużę się tu cytatem: "Do książek zawsze z szacunkiem i czystymi dłońmi". Do Śnieżyska przyjeżdża na dwa tygodnie urlopu znana piosenkarka Magda (pseudonim artystyczny Madlenne), która chce w tym urokliwym miejscu wypocząć, przemyśleć różne sprawy osobiste i może napisać kilka nowych piosenek. Tymczasem poznaje tam bratnią duszę, może nawet miłość, ale na drodze tej znajomości stoi wiele przeszkód, które wydają się być nie do pokonania. Dziewczyna sprawnie wtopi się w lokalne środowisko i nawiąże z kilkoma osobami serdeczne relacje. Bohaterkę poprzedniej części Juliannę autorka zepchnęła gdzieś na margines. Pojawia się w książce tylko po to aby pisać listy do Bruna. Zmienia się to nieco pod sam koniec książki, ale czy nie za późno? Można było poprowadzić ten wątek w taki sposób, aby Julianny było tu więcej, tym bardziej, że to dosyć ciekawa postać, a zeszła gdzieś na trzeci czy nawet czwarty plan. Akcja ponownie dzieje się w okresie około świątecznym, ale momentami za dużo jest tu lukru, przez co całość trochę przesłodzona i chwilami strasznie infantylna. Niektóre dialogi pomiędzy bohaterami były wręcz żenujące. Natomiast podobała mi się pomoc sąsiedzka (ustanowiono nawet Dzień Sąsiada) oraz to, że cała społeczność Śnieżyska skrzyknęła się aby zebrać środki na pomoc dla babci Ali - pani Irenki. Ludzie tam odnoszą się do siebie z szacunkiem i troszczą jeden o drugiego. W pamięci utkwił mi cytat: "Pozostawienie blisko emocjonalnie, to czasem znaczy więcej niż przygoda na jedną noc". Całą serię o Śnieżysku czytało mi się przyjemnie, tym bardziej, że robiłam to w okresie świąteczno-noworocznym. Nie jest to wybitne dzieło, ale lektura, która pozwala wczuć się w klimat świąt, pomimo, że są tu one zbyt wyidealizowane. Troszkę to wszystko naiwne, ale celem tego typu książek jest głównie rozrywka i wprowadzenie w cały ten świąteczny galimatias, a to się autorce udało idealnie. Dobrze się przy tej serii bawiłam, bo mnie mocno odprężyła i chyba o to w tym wszystkim chodzi.

Książka która przeniesie Cię w świat pachnący czekoladą. Ale czekolady są różne, biała, mleczna, z nutą cynamonu ale również ciemna. Jak w życiu, czasami kolorowo a czasami wręcz przeciwnie. Warto spędzić czas z bohaterami tej powieści i wyciągnąć wnioski, co w życiu tak naprawdę jest ważne. Polecam... :)

Kolejny raz mogę powtórzyć, że śledzenie poczynań literackich Anny Karpińskiej nie jest straconym czasem. Tym razem pisarka serwuje nam coś, co z pozoru wydaje się bajkowe, bo świąteczne, ale słynne grudniowe święta to tylko baza do prawdziwych, bardziej smutnych wydarzeń. Co więcej, wprowadzona retrospekcja nie jest zabiegiem przypadkowym. Wręcz przeciwnie- wszystko, co działo się niegdyś w życiu Romy i Marceliny, miało niebagatelny wpływ na rozwój i postępowanie życiowe obu pań. Co takiego przeszły? Czego doświadczyły? O tym już musimy przekonać się sami. Czy zawsze potrafimy docenić to, co przynosi nam los? Okazuje się, że nie, a wiadomo, że czasu cofnąć nie można… Myślę jednak, że Anna Karpińska chciała nam dobitnie pokazać, że bycie matką to naprawdę odpowiedzialna rola, a nie zabawa lalką, by potem rzucić ją w kąt. Która z bohaterek okazała się lepsza w tej roli- Roma, a może Marcelina? Tego też nie zdradzę, choć przeszłość obu pań jest tu szalenie istotna. Ktoś na forum uznał, że „Zasłużyć na szczęście” można traktować jako dwa odrębne opowiadania. Zgadzam się z tym w stu procentach, a połączenie pewnych istotnych faktów następuje dopiero na końcu powieści. Czy warto poznać wszystkie rozdziały? Myślę, że wielu czytelników nie zawiedzie się, choć nie jest to najlepsza książka autorki.

Niestety ta książka nie przypadła mi do gustu, mimo że ogromnie doceniam autentyzm i szczerość autorki. Książki są lustrem, dzięki któremu mamy szansę spotkać się sami ze sobą. Mnie niestety ta książka przerosła emocjonalnie. Zmęczyły mnie także nieustanne nawiązania w stylu katolickim, które także uważam, że były wartością tej książki, jednak dla mnie było ich zwyczajnie zbyt wiele. Poza tym uważam, że jest to wartościowa pozycja i dobrze, że dociera do szerokiego grona odbiorców!

Szczeście w prezencie autrstwa Anny Szczęsnej to pełna emocji opowieść książka przypadkowo trafiła w moje rece w wersji audiobooku. Chyba zaczynam doceniać coraz bardziej tą formę czytelniczą ksiązek. Emilia samotnie wychowuje swojego siostrzeńca,któremu stara się zapewnić spokojne i szczęśliwe dzieciństwo. Młoda dziewczyna dla tego malca zmienia całe swoje życie tak bardzo,że traci nie tylko wymarzoną pracę ale i ukochanego mężczyznę .Mało tego przez pomoc młodszej sostrze traci wsarcie rodziców. W tym trudnym dla niej czasie jedynym pocieszeniem staje sìe siostrzenic . Życie jednak nie znosi próźni i stawia na drodze mlodej dziewczyny różne osoby które jak dobre anioły pomagają jej w potrzebie. Stajac się dla niej nową rodziną . Niestety gdy tylko staneła na nogi i jako tako ułożyła sobie na nowo życie nagle jej siostra postanowiła odzyskać syna . Niespodziewanym oparciem stał się mężczyzna który podobnie jak ona wiele pezeżył. Czy nowa znajomość przetrwa ? Czy siostra odbierze siostrze dziecko ? Czy Emilia odnajdzie spokój i szczęście ? Tego dowiecie się sięgajac po ksiażķę. Myślę ,że naprawdę warto. Tego dowiecie się czytajac książkę lub słuchajac audiobooku. Ciekawe as czym dla was jest szczęście ? Czy można je kupić prezentami? . Spokojnych przygotowań do śwìat. #polecajki #audiobook #książki #recenzjaczytelnicza

Zielona gwiazdka autorstwa Krystyny Mirek .To druga książka tej autorki, którą przesłuchałam . Wspomonałam o niej już rok temu, ale nie udało mi się jej skończyć. W tym roku przypadkiem natrafiłam na audobook. To naprawdę niezwykłe. Książka bardzo ciekawa. Z początku myślałam, że to kolejny świąteczny romans pełen magi i bajkowej sielanki. Jednak wciągnął mnie na tyle ,że długo nie mogłam spać, bo chciałam dokonczyć. Też tak macie? Czy tylko mi odbiło? Autorka opisuje w niej piękno przyrody i urokliwe miejsca w małej miejscowosci w górach . Gdzie skromna lecz bardzo gościnna rodzina żyje razem pod dachem z pokolenia na pokolenie z pozoru bardzo szczęśliwa. Wszystko się zmienia gdy Lidia na koncercie przypadkiem poznaje młodego muzyka. Szybko się zaprzyjażniają ,a może coś więcej. Markus nie wszystkim jednak przypadł do gustu . Zawsze miły i wyrozumiały senior rodu zdaje się nie ukrywać niechęci do młodzieńca .Co takiego się stało, że ukochany dziadek tak bardzo się złości na nieznajomego . Rodzice też coś ukrywają co i rusz zachecając córkę do studiów w mieście. Wszystko jest bardzo podejrzane. Jak bardzo złudne potrafi być to co widzimy, o tym przekonać się miała też i Lidia, która mimo studiów w Krakowie swoją przyszłość wiąże z rodzinnym domem . Jak bardzo na losach naszych mogą odbić się czyny przeszłości? Jak wiele nieporozumień i cierpienia może wyniknąc z kłamstw i milczenia ? Tego i innych rzeczy miała się dowiedzieć Lidia i jej bliscy właśnie w święta z pozoru najlepsze i najpiękniejsze bo spędzone w starym rodzinnym domu w górach. Chichot losu. Zapewne. Jak to wszystko się skończy ? Co jest powodem wszystkich nieporozumień w rodzinie? Czy kochająca się rodzina ma szansę pretrwać mimo wszystko,? Tego już dowiecie się sami siegając po lekturę. Miłej niedzieli.#audiobook #recenzjeczytelnicze #polecajki #rodzinneświęta

„Na jedną noc” Magdaleny Kawki to propozycja, która na pierwszy rzut oka obiecuje lekki romans, ale w swojej istocie okazuje się być czymś znacznie bardziej złożonym – słodko-gorzką opowieścią o tym, jak jedna przypadkowa decyzja może wywołać lawinę zmian, których nie sposób już zatrzymać. Zawartość tomu to subtelny portret współczesnych relacji, w których pragnienie bliskości często ściera się z lękiem przed odpowiedzialnością i stabilizacją. Kawka z właściwą sobie lekkością, ale i pewną dozą melancholii, prowadzi nas przez emocjonalny labirynt, w którym granica między jednorazową przygodą a początkiem czegoś trwałego jest niezwykle cienka. Moja ocena tej publikacji to solidne 7/10. Autorka stworzyła historię, która nadaje całości wyjątkowej głębi dzięki wiarygodności psychologicznej, unikając przy tym najtańszych schematów literatury kobiecej. Największym atutem książki jest sposób, w jaki Magdalena Kawka kreśli losy swoich bohaterów, umiejętnie wplatając ich osobiste dylematy w autentyczne realia wielkomiejskiego życia. To nie jest bajka o księciu z bajki; to opowieść o ludziach z „krwi i kości”, którzy mają za sobą bagaż doświadczeń i nieudanych związków. Wyczuwalna w tekście kunsztowna więź z emocjonalną codziennością sprawia, że łatwo nam utożsamić się z bohaterami, gdy stają przed pytaniem: czy warto zaryzykować spokój dla kogoś, kogo właściwie się nie zna? Autorka z dużą dozą fantazji literackiej, ale i życiowego pragmatyzmu, pokazuje, że tytułowa „jedna noc” to jedynie katalizator dla procesów, które i tak musiały zajść w ich wnętrzach. Kawka sprawnie operuje nastrojem – od iskrzącego erotyzmu, przez dreszcz niepewności, aż po bolesną refleksję nad samotnością w tłumie. Choć sama historia opiera się na klasycznym motywie, kunsztowna więź między kolejnymi scenami sprawia, że akcja toczy się płynnie i angażująco. Dlaczego jednak tylko siedem punktów? Do wyższej noty zabrakło mi nieco odważniejszego przełamania pewnych gatunkowych klisz w finale, który – choć satysfakcjonujący – wydaje się nieco zbyt przewidywalny. Ponadto, momentami kunsztowna więź między wątkami pobocznymi a główną osią fabuły staje się zbyt luźna, co nieco rozmywa dynamikę opowieści. Mimo tych drobnych zastrzeżeń, „Na jedną noc” to lektura obowiązkowa dla fanek prozy Magdaleny Kawki i osób szukających w romansach czegoś więcej niż tylko ucieczki od rzeczywistości. To solidna, mądra i bardzo „ludzka” książka o tym, że czasem to, co ma trwać tylko chwilę, zostaje z nami na zawsze, definiując na nowo nasze pojęcie szczęścia.

Książka przenosi nas w świat, gdzie perfekcyjne zdjęcia na Instagramie zderzają się z chaotyczną rzeczywistością. Główna bohaterka, goniąc za „idealnymi” świętami, które będą świetnie wyglądać w mediach społecznościowych, zaczyna gubić to, co w Bożym Narodzeniu jest naprawdę istotne.

W społeczeństwie od zawsze pokutuje sterotypowe przekonanie, nawet swego rodzaju piętnowanie, że nie posiadanie dziecka to egoizm. A gdy już jest? Gdy pojawienie się go, burzy nasze życiowe plany? Czy nie jest to jeszcze większym egoizmem? A czy decyzja o macierzyństwie dla świętego spokoju, by zamknąć usta innym - czyż to także nie egoizm? Moim zdaniem dobrze by było, gdyby rodzicielstwo było świadome. Jednak nie zawsze tak jest, bo życie potrafi zaskakiwać i często nie daje nam wyboru.  Izabela M. Krasińska przedstawia losy czterech rodzin i ich różne podejście do rodzicielstwa. Ludzie lubią wtrącać się w nie swoje sprawy - czy to obcy, czy rodzina. Rodzice chcą zostać dziadkami, nie potrafią zaakceptować decyzji dzieci. Pojawiają się rozczarowania, awantury, odrzucenie, obwinianie. To bardzo boli, zwłaszcza że są to najbliżsi, od których oczekiwalibyśmy zrozumienia i wsparcia. To pokazuje też, jak mało jesteśmy wrażliwi na potrzeby drugiego człowieka, na jego wizję siebie. "Ludzie od zawsze byli niebezpiecznie okrutni w swoich osądach. Im mniej o kimś wiedzieli, tym więcej mieli do powiedzenia na jego temat." Autorka w subtelny, wrażliwy sposób ukazuje, z czym muszą mierzyć się bohaterowie. Obserwujemy nie tylko ich zmagania z presją otoczenia, ale i ich wewnętrzne konflikty, rozterki, depresję, samotność w małżeństwie, zdradę. Ważna w tej kwestii jest właściwa komunikacja i rozmowa, której tak często brakuje. I słuchanie siebie, przede wszystkim siebie. Warto też wspomnieć o tym, by ich nie oceniać, nie potępiać, nie poznawszy każdej z historii. "Zastanawiała się, czy po tylu latach powinna już przywyknąć do niewygodnych pytań, ciekawskich spojrzeń, aluzji i złośliwości? Czy to w pracy, czy w rodzinie, ciągle ktoś dopytywał, domniemywał, oskarżał, osaczał, ferował wyroki..." Widzimy, jak duży wpływ na dorosłe życie i wybory ma nasze dzieciństwo. Trudne relacje rodzinne, toksyczna matka czy alkoholizm nie pozostają bez echa jeśli chodzi o nasze poczucie własnej wartości, bezpieczeństwa czy życiowych postaw. Zdarza się, że nie zawsze doceniamy to, co mamy. A przecież tak łatwo możemy to stracić, gdyż nic nie jest nam dane na zawsze. Konswkwencje z podjętych decyzji mogą być dalekosiężne. Warto o tym pamiętać i w porę się zatrzymać.  Muszę jeszcze wspomnieć o narracji z perspektywy aż dziewięciu osób! Nie przypominam sobie, abym w jakiejkolwiek  książce spotkała się z takim ogromem. Co istotne, wcale nie odczuwałam zagubienia, wszystko jest tu spójne, a dzięki tej wielowymiarowości poczułam każdą myśl, odczucie i emocję postaci jeszcze z większą mocą. "Świadomy wybór" to mocna, życiowa, wzruszająca powieść o odwadze, odpowiedzialności i sile, by podejmować własne decyzje. To historia, która pokazuje, że rodzicielstwo to nie jedyna droga do szczęścia. Każdy z nas ma prawo do życia na swój własny sposób. A akceptacja to słowo klucz do porozumienia.

Ewie ciężko jest się pogodzić ze śmiercią mamy. Porządkując jej rzeczy trafia na starą szkatułkę należącą do jej babki. Znajduje się tam stary album i kilka pamiątek. Chcąc dowiedzieć się więcej o przeszłości swojej rodziny, Ewa postanawia odnaleźć miejsce ze zdjęć. Ewa przyjeżdża do Lipowic, by odkryć tajemnice rodziny. Chce się dowiedzieć więcej o przeszłości, tak samo jak jej matka, która miała bardzo mgliste wspomnienia z dzieciństwa. Odnajduje chatkę w lesie, gdzie babka i matka spędziły kilka lat. Przeszłość skrywa jednak jeszcze wiele tajemnic, które kobieta będzie musiała odkryć. Uwielbiam wracać do historii rozgrywających się w Lipowicach i Białobrzegach, gdzie przeszłość przeplata się z teraźniejszością i ma na nią znaczny wpływ. Autorka i tym razem wykreowała cudowną historię, w której nie brak tajemnic, trudów życia i życzliwości napotkanych ludzi. Wraz z Ewą zgłębiałam się w zawiłą historię jej rodziny i odkrywałam kolejne sekrety, a podczas tej niezwykłej literackiej podróży czułam takie emocje, że nie potrafiłam się oderwać od tej powieści. Historia skupia się głównie na perypetiach rodzinnych, jednak nie zabrakło tu wątków romantycznych, które zostały przedstawione w subtelny sposób i w piękny sposób dopełniły całość. Autorka poruszyła tu także temat LGBT, co również świetnie się wkomponowało w tą historię. Ja zakochałam się w tej powieści, mam nadzieję, że Wy również dacie sobie na to szansę.