Upiorni

Moskwa. Miastem wstrząsa seria brutalnych morderstw. Jednego dnia zostały popełnione brutalne morderstwa. Jednego dnia zaleziono parę ciał. Ofiarami były osoby, które parały się oszustwem, udzielali kredytów, chwilówek na tak wysokim oprocentowaniu, że ludzie tracili często wszystko. Jednak chyba po raz pierwszy i społeczeństwo, i policja nie bardzo chcą, by sprawca został złapany. Jednak trzeba zrobić swoją pracę. Dokąd zaprowadzą ich ślady? I jaka jest historia mordercy? To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora. Nie jestem pewna, ale chyba to jest jakaś seria. Niestety nie ma oznaczenia. W każdym razie niezbyt pałam miłością do tego kraju, gdzie dzieje się cała historia. Daje mi to trochę na minus. Ale reszta jak najciekawsza. Akcja jest szybka i pełna napięcia. Autor podaje nam też liczne zwroty akcji, zwodzi za nos. Bohaterowie, działają tu pod presją czasu. Wiedzą, że zabójcy o coś chodzi, najprawdopodobniej o zemstę. Też domyślają się, że jeszcze nie skończył. I choć po cichu mu kibicują, to muszą bronić innych obywateli przed nim. Autor oprócz ciekawej historii, przedstawia nam jedną ważną myśl. Jest to ogromny dylemat moralny. Czy ktoś, kto rozlicza się z tymi, co okradają innych, prowadzą często do tragedii i na tym się jeszcze bogacą, jest tak naprawdę złą osobą? Każdy musi w swoim własnym sumieniu odpowiedzieć na to pytanie. Jednak porusza on świetnie te struny naszych sumień, moralności. Ale ogromy plus ma autor u mnie za zakończenie. Jestem w prawdziwym szoku, że tak to zakończył. Jednak nie chcę zdradzać zakończenia, ale to daje dużego plusa ocenie książki.

Odludne miejsce z dala od cywilizacji, pechowy splot wydarzeń, który zupełnie odcina budynek od świata oraz morderstwo, za które odpowiedzialny może być każda z przebywających w nim osób. Było to udane spotkanie z nowo "poznanym" autorem i jego twórczością. Książkę czyta się dobrze, a fabuła jest mroczna, gęsta i trzyma w napięciu do samego końca. Bohaterowie nieźle wykreowani, choć nie polubiłam żadnego z nich. Klimat grozy i to jak autor wodzi nas za nos plus szczypta tajemnic daje ogólnie dobry thriller.

Za ten tytuł miałam się wziąć dopiero jak autor wyda kolejną książkę,bo już tylko ta mi została. Jednak autor się trochę obija 😅 panie Adamie ile jeszcze karze nam Pan czekać??? 😅 No więc książka miała czekać ale już nie mogłam się jej doczekać! Także przyszła kolej Sznyty i muszę powiedzieć,że jak zawsze autor nie zawodzi. Postacie Adriana, Iwana i Natalii fajnie wykreowane, chociaż samej Natalii trochę mało było w książce, a szkoda. Zagadka skonstruowana jak zawsze w przypadku autora świetnie. A morderca... oczywiście co chwilę zmieniałam zdanie co do jego tożsamości, zresztą ani razu nie trafiłam 😅 Nie byłabym sobą gdybym nie wspomniała o mojej ulubionej postaci czyli jedynym w swoim rodzaju patologu Hektorze Wist 🖤 troszkę sie bałam,że go nie będzie ale na szczęście pan Adam nie zawiodł i mam nadzieję,że w kolejnych książkach autor również nie zrezygnuje z tej postaci! No i jak już jesteśmy przy temacie... to kiedy jakiś nowy tytuł się pojawi na rynku??? 😁🙏 Książkę oceniam 10/10 i polecam każdemu kto lubi zawiłe historie 🙂 Zaczytanego książkoholicy 📖❤️

„Otulina” Klaudiusza Szymańczaka to kryminał, który udowadnia, że nie trzeba epatować brutalnością, by zbudować duszną i niepokojącą historię. Groza rodzi się tu z atmosfery, niedopowiedzeń i miejsca akcji - Puszczy Kampinoskiej, pokazanej jako przestrzeń dzika, tajemnicza i obca. Fabuła rozpoczyna się pozornie niewinnie. Czworo licealistów wybiera się nocą do puszczy, jednak jedna z dziewczyn - Hania, znika. Jej ciało zostaje odnalezione wiele kilometrów dalej. Od początku wiadomo, że to nie był wypadek, a śmierć nastolatki uruchamia lawinę pytań, podejrzeń i sekretów. Każdy kolejny trop zamiast przybliżać rozwiązanie, jeszcze bardziej komplikuje śledztwo. Autor prowadzi dochodzenie w sposób daleki od schematów. Podejrzenia krążą między rówieśnikami Hani, jej rodziną i mieszkańcami Kampinosu. Szymańczak trafnie oddaje specyfikę małej, hermetycznej społeczności, w której milczenie, lojalność i strach przed ujawnieniem prawdy odgrywają kluczową rolę. Dużym atutem „Otuliny” jest warstwa psychologiczna i obyczajowa. To nie tylko kryminał o morderstwie, ale również opowieść o samotności, problemach psychicznych i zagubieniu młodych ludzi. Autor pisze o tych tematach z empatią, bez oceniania i taniej sensacji. Wątki dawnych wierzeń, działalności sekty oraz granicy między racjonalnością a lękiem dodatkowo zagęszczają klimat. Puszcza Kampinoska staje się niemal osobnym bohaterem powieści. Miejscem, które potęguje poczucie izolacji i zagrożenia. Styl autora jest spokojny, sugestywny, a dialogi naturalne. Brak drastycznych opisów działa na korzyść historii, bo napięcie budowane jest psychologią i atmosferą. „Otulina” to przemyślany, wielowarstwowy polski kryminał, który wciąga i zostawia czytelnika z niepokojącymi refleksjami. Idealna zarówno dla doświadczonych miłośników gatunku, jak i dla tych, którzy dopiero po niego sięgają.

"Rzeźnik i strzyżyk" to wciągającą lektura na jeden wieczór. Krótkie rozdziały,i w miarę wartka akcja sprawiają, że przyjemnie się ją czyta. Sam pomysł ciekawy, konstrukcja książki nieszablonową, ale czegoś w niej ewidentnie brakuje. Być może jedynie warsztatu pisarskiego, bo to debiut autorki. Jednak z przyjemnością sięgnę po kolejny tom serii, kiedy tylko się ukaże (i o ile powstanie).

Nazwisko autora ,jakie pojawiło się na okładce wprawiło mnie w lekką konsternację. Bo przecież Piotr Borlik to topowy autor kryminałów, a tu taki tytuł. Kim jest tytułowa Klara? z pewnością nie morderczynią ani ofiarą 😁. To kobieta ,którą polubiłam od jej pierwszej wady. Czasem zakręcona, czasem wredna,często impulsywna. Wszystkie swoje 23 wady rozłożyła na czynniki pierwsze. I wiecie co...? Okazała się cudownie niedoskonałą kobietą pełną rozterek, smuteczków, szalonych myśli, ale jednocześnie kochającą i wrażliwą. Doskwiera jej samotniść choć ma męża. Na szczęście ma obok siebie trzy przyjaciółki ,które albo ją sprowadzają na ziemię, albo wyciągają z dołków, potrafią sprawić ,że zapomina o wszystkim co nie udane w jej życiu. Ale czy na pewno?. Polecam książkę to świetna i lekka komedia obyczajowa z przezabawną Klarą.

Małe miasteczko i przyjaciele, którzy przeżyją tragedię. Walk, przed laty złożył w sądzie zeznania, które doprowadziły do skazania jego najlepszego przyjaciela Vincenta Kinga. Vincent przyczynił się do śmierci siostry ich przyjaciółki Star. Po trzydziestu latach od tragedii Walk jest komendantem policji w miasteczku, a Vincent ma opuścić więzienie. Star ma dwójkę dzieci, Duchess, trzynastoletnią samozwańczą banitę i pięcioletniego Robina. Ponownie dochodzi do tragedii. Powoli odkrywamy okoliczności tragedii, morderstwa, tajemnic z przeszłości a nawet historię miłosną. Trzymająca w napięciu opowieść o ludziach, o zbrodni i poświęceniu, czasem zaskakująca.

Pewnego wieczoru dochodzi do pożaru na Śląsku. Ginie matka wraz z czwórką dzieci, przeżywają jedynie ojciec i najstarsza córka. Do wyjaśnienia sprawy zostaje wyznaczony młody prokurator, a w odkryciu prawdy ma mu pomóc doświadczona i nieokrzesana policjantka. Okazuje się, że to nie był zwykły pożar, a rodzina nie była tak krystaliczna jakby mogło się wydawać. Do powieści pisanych w oparciu o fakty mam trochę inne podejście niż do czystej fikcji. Czytając i poznając krok po kroku prawdę, kiedy zdajesz sobie sprawę, że to wydarzyło się w rzeczywistym świecie, musisz zmierzyć się z myślą, że te bestialskie zachowania nie zostały wymyślone przez autora, a zadziały się w umyśle człowieka z krwi i kości. Swąd to powieść, gdzie akcja toczy się dość dynamicznie. Skupia się typowo na rozwiązaniu sprawy, z małymi wątkami pobocznymi, które wzbogacają książkę. Śledzimy przebieg dochodzenia, jednocześnie sami zadając sobie pytania: jakie tajemnice skrywała ta rodzina? Co tak naprawdę się wydarzyło? Czy to był przypadek spowodowany problemami z instalacją czy celowe działanie? Poznajemy bliżej ocalałych członków rodziny oraz relacje, które ich łączyły. Zostają nam przybliżone również wydarzenia sprzed pożaru, by lepiej zrozumieć przebieg całej sytuacji. Jest to dość krótka powieść, jednak w pełni satysfakcjonująca i wciągającą. Szybko się czyta, płynnie się przechodzi z rozdziału na rozdział. Dużo wątków zostało dodanych przez autorów, trzeba mieć na uwadze że ta pozycja nie jest odwzorowaniem tragedii, a jest nią jedynie inspirowana. Jednym może przeszkadzać trochę chaos, wprowadzony przez wieloosobową narrację, jednak mi to nie przeszkadzało. Dla mnie książka jak najbardziej na plus, tym bardziej że był to debiut jednego z autorów.

Są rzeczy, których ludzie nie mówią na głos, nawet najbliższym.* Sławek wraz z rodziną mieszka w małej miejscowości, gdzie życie toczy się utartym torem. Jako pilarz spędza dużo czasu w lesie i bardzo to lubi. Wszystko zmienia się, gdy po przerwie świątecznej w czasie pracy odkrywa przykryte śniegiem ciało młodej dziewczyny. Szybko okazuje się, że to znajoma z klasy jego syna. Fakt ten powoduje, że jako pierwsi stają się podejrzanymi. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, gdy mężczyzna odkrywa w lesie kolejne zwłoki. Kim jest morderca i czemu wszystko łączy się z rodziną Sławka? Nie często sięgam po kryminały, ale czasem daje się namówić i tym razem udało się to @mania.ksiazkowania, która bardzo polecała ten debiut. No i muszę przyznać, że nie mam czego żałować. @hubertmalek.profilautorski stworzył rewelacyjny kryminał z połączeniem wątku obyczajowego. Skupia się nie tylko na sprawie, która jest rewelacyjnie poprowadzona, ale i na relacjach rodzinnych. Niezadowoleni teściowie, zbuntowany nastolatek, nadużywanie alkoholu i codzienne problemy. Trochę tego jest w książce, ale autor rewelacyjnie całość opisuje i łączy. Skupia się na tym, co najważniejsze i buduje napięcie. Skłania do refleksji nad poświęceniem dla dzieci, ale też zastanowienia się, czy każdy wybór rodzica jest właściwy, nawet jeśli kierowany szlachetnymi pobudkami. Sam wątek kryminalny może nie zaskakuje, bo wiadomo, czym kieruje się morderca i gwałciciel. Dość łatwo odkryć, kto jest winny, ale za finał autorowi należą się ogromne brawa, skończyłam ją jakiś czas temu, a nadal siedzi mi w głowie, to jak ta historia się zakończyła. Muszę też pochwalić klimat, z jednej strony mroczny i duszny - potrzebowałam w pewnym momencie chwili, by odetchnąć, bo czułam się wręcz przytłoczona. Z drugiej zaś zachwycały mnie opisy przyrody. Polecam każdemu, kto lubi lektury poruszające moralne dylematy, niejednoznacznych bohaterów oraz fascynującą fabułę, o której trudno zapomnieć.

Spotkanie z autorką zaczęłam od książki "Diable" i muszę stwierdzić, że książka mnie nie zachwyciła- to nie do końca moje klimaty. Teraz sięgnęłam po pierwszą książkę jaką napisała autorka "Okaleczone" i z przyjemnością muszę stwierdzić, że książka mnie zaciekawiła nie mogłam się od niej oderwać. Teraz sięgam po drugą część serii z prokurator Hanną Osul.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i już wiem, że nie ostatnie. Zupełnie nie spodziewałam się, że połączenie wątków historycznych z kryminalnymi może tak dobrze zagrać. Ten splot był przemyślany i wciągający, a całość czytało się z rosnącym zainteresowaniem. Najbardziej zafascynował mnie motyw mentalizmu. Przyznaję, wcześniej niewiele o nim wiedziałam, a tutaj został pokazany w bardzo ciekawy sposób i dodał historii wyjątkowego klimatu. To była naprawdę dobrze spędzona lektura. Z przyjemnością sięgnę po kolejne książki autorki, bo jeśli trzymają ten poziom, to zapowiada się piękna czytelnicza przygoda. Jeszcze raz polecam. Jestem zachwycona.

Kilka dni przed pierwszymi świętami wielkanocnymi po pandemii dochodzi do tragedii. W jednym z warszawskich centrów handlowych ktoś rozpędzonym samochodem wjeżdża do środka, taranując ludzi. Wiele osób zostaje rannych, a kilka ginie. Wśród ofiar śmiertelnych jest również sprawczyni zdarzenia, starsza kobieta prowadząca samochód. Media początkowo mówią o ataku terrorystycznym, później pojawiają się pytania, czy osobom starszym powinno się odbierać prawo jazdy. Jedną z poszkodowanych jest Lilianna. Dziewczyna trafia do szpitala w Pruszkowie z zanikiem pamięci, która nie wie, kim jest ani co się wydarzyło. Wierzy jednak, że jest córką sprawczyni tragedii, choć nikomu o tym nie mówi. Młodszy aspirant Krystian Batel, który tego dnia przebywa na urlopie, marzy o awansie, więc nic dziwnego, że pojawia się na miejscu zdarzenia. To on znajduje Liliannę i przekazuje ją ratownikom medycznym. Dziewczyna gubi fotografię, którą odnajduje policjant i to właśnie ten drobny szczegół zaczyna mieć znaczenie. Książka ma konstrukcję przeplataną: raz śledzimy losy Lilianny, innym razem zaglądamy do życia Krystiana. Dzień gniewu to psychologiczny thriller, który potrafi zaskoczyć i skłania do refleksji: jak my zachowalibyśmy się w podobnej sytuacji? Nie chcę zdradzać zbyt wiele, żeby nie spoilerować. Niestety momentami pojawiają się dość „dziecinne” rozwiązania fabularne oraz powolne tempo akcji, przez co tym razem książki Bartosza Szczygielskiego nie mogę ocenić na 10/10.

Nie jest tak źle, jak świadczą o tym niektóre komentarze, ale no faktycznie zabrakło głębszych relacji między bohaterami, jakiegoś tła historii, a oni tak po prostu są i już. Pierwsze dwie części słuchało mi się dobrze, ale trzecia nie dojechała, przez co końcówka na której powinno dziać się najwięcej i najlepiej strasznie mi się dłużyła. Po drugą część pewnie sięgnę, bo historia mnie mimo wszystko zaintrygowała.

Thriller na bogato: psychopata z hollywoodzkim rozmachem, barbarzyńskie morderstwa kobiet (to zawsze są kobiety), diaboliczny scenariusz w tle i desperackie śledztwo. Dzieje się więcej niż w Jamesie Bondzie, tempo jest imponujące... tyle, że czegoś brakło. Moim zdaniem umiaru. A także większej dawki logiki i sensu. To jedna z tych opowieści, w których wydarzenia nie rozgrywają się według reguł prawdopodobieństwa, ale według wycyzelowanego scenariusza przypominającego amerykańskie blockbustery, pozbawionego natomiast wiarygodności. Antagonista to postać rodem z opowieści marvelowskich. Wie wszystko, widzi wszystko, kontroluje wszystko. Zawsze wszystkich ubiega, zawsze piętnaście kroków przed policją. Jego doba ma około stu godzin lekko licząc. Śledzi ofiary, ustala ich plan dnia, porywa je zawsze niewidziany, przeprowadza na nich wielogodzinne operacje, ciała - lub jeszcze żywe ofiary - podrzuca w różnych miejscach, na przykład w domu policjanta, a wszystko z całkowitym brakiem szacunku do istnienia czasoprzestrzeni. Nikt go nie widzi, on natomiast zawsze wie gdzie jest każdy z protagonistów powieści i jeszcze każdy z ich bliskich, więc rozgrywa ich sobie jak chce. Nie je. Nie śpi. Nie defekuje. Nie bzyka. Widzi przez ściany. Teleportuje się po całej Polsce. I na bieżąco czyta scenariusz. Po prostu nie sposób nie skojarzyć tego z amerykańską literaturą z lat 90tych. To ten poziom. Dla odmiany policja to towarzystwo wzajemnej adoracji. Ofiar przybywa, a śledztwo prowadzi dwójka detektywów i... dziennikarz. I jeszcze dwóch emerytowanych gliniarzy. I ciągle ćpający dzieciak. Nawet na chwilę nie pojawia się prokurator, a i przełożony protagonistów ma wszystko w pupie. Jest tak profesjonalnie, że nikt nawet nie próbuje namierzyć numeru, z którego Zły kontaktuje się regularnie z dziennikarzem, w zamian za to śledczy hackują co się da (jak na policję przystało). Czemu do śledztwa wciągani są głównie ludzie spoza policji? Czemu nikt tak naprawdę nie jest zainteresowany postępem w pościgu za zabójcą klasy Doktora No? Last but not least: co z tą burzą? Trwa koniec świata czy co? No i... czemu tyle tych papierosów? Jakby wyciąć fragmenty, w których ktoś pali, zapala, gasi lub bawi się papierosami, to książka byłaby zauważalnie lżejsza. Oceniam 6/10 bo pewne fragmenty mi się podobały, momentami byłem całkiem wciągnięty. Książka raczej dla wielbicieli komiksowych fabuł niż dla szukających naprawdę twardego, mocno ugruntowanego kryminału. Rozumiem, że to debiut autora i także z tego powodu oceniam wyżej niż zamierzałem - jak na pierwszą powieść to jest to dobra robota. Widać pracę. Nawet jeśli nie pasują mi jej efekty.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Joanny Opiat-Bojarskiej nie należało do udanych, dlatego do Fejmu podchodziłam z lekką rezerwą. Na szczęście tym razem było zdecydowanie lepiej, choć nie nazwę tej książki thrillerem idealnym, to ogólnie oceniam ją pozytywnie. Historia od początku mnie zaciekawiła. Fabuła została zbudowana w taki sposób, że szybko chciałam poznać rozwiązanie zagadki. Autorka dobrze namieszała i w odpowiednich momentach wrzucała zwroty akcji, które dodawały całości charakteru. Szczególnie podobało mi się, że niektórych twistów naprawdę się nie spodziewałam, a to w thrillerach bardzo cenię. Z drugiej strony mam jednak problem z kreacją bohaterów. Postacie były opisane w taki sposób, który kompletnie do mnie nie trafia. Nie potrafiłam się z nimi zżyć, nie budziły mojej sympatii ani nie wywoływały większych emocji. A szkoda, bo gdyby bohaterowie byli lepiej nakreśleni, książka miałaby jeszcze większy potencjał. Fejm to thriller, który dobrze się czyta, z ciekawą zagadką i solidnymi zwrotami akcji. Zaskoczyło mnie zakończenie, a sama historia była wciągająca, ale nie sądzę, żebym na długo zapamiętała tę lekturę. To jednak zdecydowanie lepsze doświadczenie niż moje pierwsze spotkanie z autorką i z pewnością dam jej jeszcze jedną szansę.

Powieść sensacyjno-prawnicza i psychologiczna, której zadaniem – poza rozrywką – jest przybliżenie czytelnikowi zagadnień transpłciowości i tranzycji. Choć nie mam pewności, czy coś takiego możliwe jest w Polsce, to jest kraju, w którym pan w średnim wieku, pytany podczas sondy ulicznej o to, co by zrobił, gdyby okazało się, że jego syn jest homo sapiens, odpowiada, że zatłukłby orczykiem zboczeńca. Wyjaśnienia. Tranzycja to, ogólnie, przechodzenie z określonego położenia lub stanu w inny. W tym konkretnym przypadku chodzi o cały zespól różnych działań, które prowadzą do zmiany sposobu eksponowania swojej płci z takiego, który jest spójny z płcią biologiczną stwierdzoną po narodzinach, w kierunku takiego, który zgadza się z płcią odczuwaną przez daną osobę. Natomiast transseksualizm, będący podzbiorem transpłciowości, jest to psychiczne identyfikowanie się z płcią inną niż wynikająca z własnych cech biologicznych, połączone z silnym pragnieniem zmiany własnej płci. Najprościej rzecz ujmując chodzi o osoby, które mają osobowość, psychikę, emocje, sposób myślenia i odczuwania kobiety, ale urodziły się z męskimi narządami płciowymi – lub odwrotnie. Problem nienawiści i braku tolerancji dla osób transpłciowych obecny wśród niektórych środowisk może utrudnić, i tak niełatwy, proces ujawnienia się. W Polsce największym problemem społeczności osób trans jest brak akceptacji i zrozumienia – tylko co czwarta z nich jest akceptowana przez najbliższe grono osób. Samuel Emmanuel Barnes, vel Sharise Barnes, vel Tamiqa Emanuel. Młoda transpłciowa prostytutka, karana wcześniej wiele razy za drobne wykroczenia, tym razem oskarżona jest o zamordowanie klienta. Twierdzi, że owszem, uderzyła nożem synalka znanego milionera i senatora o wielkich wpływach, jednak było to w obronie własnej. Facet miał się wściec, gdy okazało się, że atrakcyjna dziewczyna, którą wynajął, posiada męskie narządy płciowe. Sharis ma bronić dwoje adwokatów. Duane Abraham Swisher. Afroamerykanin, trzydzieści pięć lat, żona Corrine Swisher, z domu Butler. Mieszka w Scotch Plains i ma jedno dziecko, dwuletniego syna Austina. Studiował na wydziale prawa Uniwersytetu Columbia. Po Columbii wstąpił do FBI. Pracował tam przez siedem lat. Tutaj sprawy się nieco komplikują. Podobno trzy lata temu dobrowolnie zrezygnował z dobrej posady w FBI, ale pewne źródła podają, że odszedł, ponieważ był przedmiotem wewnętrznego śledztwa, które być może trwa nadal. Drugą częścią tej dwuosobowej spółki jest Erin Bridget McCabe, która nazywała się wcześniej Ian Patrick McCabe. Ian Patrick McCabe, rasy białej, trzydzieści pięć lat, rozwiedziony, dawniej żonaty z Lauren Schmidt, bezdzietny. Dwa lata temu zmienił nazwisko na Erin Bridget McCabe i zaczął praktykować prawo jako kobieta. Wszystkie jego dokumenty prawne zostały zmienione, aby odzwierciedlić jego nowe imię i płeć. Od tamtego czasu kontynuuje praktykę prawniczą, ale nie obnosi się jakoś szczególnie ze swoją zmianą płci. Problematyczna sprawa i dwoje bardzo problematycznych obrońców. Od początku jasne jest, że ludzie bezwzględnego senatora Townsenda, będą mieli na nich mnóstwo haków. Powieść stanowi udane połączenie dwóch głównych wątków. Kryminał prawniczy i próba rozwiązania zagadki, co naprawdę, dlaczego i w jakich okolicznościach, stało się z dwudziestoośmioletnim Williamem Townsendem juniorem. Kwestie społeczne i psychologiczne dotyczące osób transpłciowych, ich relacje z znajomymi, rodzinami, współpracownikami, szanse na ułożenie sobie, choćby w przybliżeniu, normalnego życia.

Izabela to młoda dziennikarka przeżywa osobistą tragedię po ktòrej stacza się kobieta w alkoholizm. Dowiedziałam się z czytania książki o pięknych diamentach,o sklepach jubilerskich,połknęłam książkę jednym tchem. Historię ciekawą,intrygującą ukazała Pani Karolina Głogowska pisarka po raz kolejny budowała dobre emocje w książce,zrelaksowałam się przy książce. Znakomita lektura.

Chyba moje pierwsze zetknięcie się z autorem. No taki kryminał bez wielkiego zadęcia, toczący się raczej spokojnym niż nerwowym tempem. Kilka wieczorów mi zeszło na lekturze. Historia z retrospekcją jak ja to mówię czyli wychodzimy od współczesnej zbrodni a cofamy się do początku XXw. I teoretycznie jak i praktycznie nie ma opcji żeby je popełniała ta sama osoba ale jednak podobieństwo jest uderzające. Śledztwo prowadzi nie detektyw a dziennikarz któremu historię tę “sprzedał” jego kolega podczas zjazdu szkolnego. Czy rozwiązanie zaskakuje no nie do końca bo już od początku wiemy kto jest kandydatem na łobuza i zostaje tylko udowodnić tę tezę. Lektura na spokojne wieczory

Ciekawa, wciągająca. Może chwilami trochę niedopowiedzeń, tajemnicy, której trzeba się domyślać. Drzewo genealogiczne na końcu pomaga w zrozumieniu, kto jest kim. Zakończenie z jednej strony przewidywalne ale nie daje jednoznacznej odpowiedzi kto tak naprawdę zna przeszłość.

Mam mieszane uczucia, bo z jednej strony bardzo wciągająca historia, wszystko pięknie się wyjaśnia. Z drugiej jednak strony nie polubiłam żadnego z bohaterów i co gorsze nie potrafię wyjaśnić dlaczego tak się stało. Zapewniam jednak, że z wielką ciekawością sięgnę po kolejne książki tej autorki.