Transplantacja

Książka wciągająca, z wartką akcją i wg mnie nie do końca przewidywalna, ponieważ cały czas zastanawiałem się jak to się stanie itp. Zabrakło mi kontynuacji motywy szeptu z pierwszej części, może w III tomie coś się zmieni. Końcówka z bardzo watką akcją i dość zaskakujące zakończenie, bo czytając końcówkę już czułem, że w kolejnej części będą "ścierać rozlane tu mleko", a tu na końcu surprise i wszystko inaczej się kończy. Polecam przeczytać - sci-fi + akcja = dobra rozrywka :)

Byłem dość sceptycznie nastawiony na powieść sci-fi, zwłaszcza po przeczytaniu opisu. Książka jednak pozytywnie mnie zaskoczyła. Niezłe wprowadzenie, później akcja się rozkręcała i na koniec bombowe zakończenie po którym każdy chce sięgnąć po kolejną część, która na szczęście jest napisana.

Książka Wyspa zombie przedstawia tematykę nieumarłych z zupełnie innej perspektywy. Na wyspie Lobofni na Adriatyku pojawiają się nagie osoby. Są ociężałe, o bladej skórze, nie muszą oddychać i jeść. W pierwszych dniach uczy się je jak się poruszać i funkcjonować w społeczeństwie. Spójna struktura i jednostkowe rolę mają dać namiastkę życia jak u ludzi, aczkolwiek na wyspie są sami Lobofnijczycy. Główny bohater, który otrzymał w przydziale imię Johannes van der Linden otrzymuje pracę w archiwum i od tego czasu drąży historię swojej natury. Dlaczego znalazł się w takim położeniu, czy ma jakąś przeszłość i dlaczego nie pamięta niczego zprzed obudzenia? Zaczyna coraz bardziej poznawać swoje ciało i możliwości. Odkrywa klucz do stania się bardziej ludzkim ale czy zwyczajni ludzie to zaakceptują? Książka bardzo odmienna od wszystkich o zombie. Nie ma tu krwiożerczych istot, które chcą tylko zjeść ludzki mózg. Jest dosyć spokojna wędrówka egzystencjalna głównego bohatera. Całkiem miła odskocznia od utartych schematów. Mamy tu postawę innych Państw, ich politykę obronną a nawet wpływ kościoła na wyspę Lobofnię. Bardzo ciekawie pokazana jest ich natura oraz zwyczaje. Idealna dla zombiemaniaków. ⬇️

Ciekawa opowieść o walce wampirów z ludźmi. Pierwszy tom nie zakończył niektórych wątków, co zmusza nas do przeczytania kolejnych części jeżeli chcemy się dowiedzieć co zaszło dalej. Mi się książka podobała, początek był o wiele bardziej dynamiczny niż reszta historii, jednak wciąż przyjemnie się czytało. Polecam :)

Spiralę czytałam już ponad 10 temu, zapamiętałam ją jako ciekawy, wartki kryminał, ale jak dla mnie zbyt wiele pomysłów na jeden raz. Co widać w treści, Autor - profesor fizyki, nanotechnolog, w swoim debiucie przekazuje wszystkie koncepty jakie wpadły mu w ręce podczas pisania, co trochę przytłacza. Pomysł oddychania 'tym samym atomem' te lata temu zrobił na mnie wrażenie :)

Przyznam szczerze, że moje oczekiwania względem tej książki były całkiem inne niż to, co zafundował Autor. Spodziewałam się jakiejś sensacji, realności. Historia podzielona jest na trzy części. Pierwsza - fenomenalna! Czytałam z wypiekami na twarzy, o samolocie który się rozbił. Akcja ratunkowa, trzeba uratował tyłu ludzi ile się da, nieznane miejsce - świetnie mi się czytało. Druga część była jak dla mnie lekko chaotyczna, albo ja jej do końca nie zrozumiałam. No i trzecia - znów bardzo dobra, zakończająca opowieść. Ale książka pozostawia po sobie pytania bez odpowiedzi, czy rozwój technologii to na prawdę jest ważna rzecz? Czy też ważniejsi są ludzie? No właśnie. Książka napisana w 2014, a tak bardzo prawdziwa i realna pod pewnymi względami w dzisiejszych czasach.

Biorąc pod uwagę rozmiar tej powieści czyta się ją naprawdę dobrze. Zaskoczyła mnie specyfika połączenia sensacji i równoczesnej edukacji czytelnika. Może nie zostanę po tej lekturze programistą, ale kilku ciekawych rzeczy się jednak dowiedziałam. Nie mówiąc już jak bardzo książka napisana w 2012 roku jest teraz, gdy ludzkość zachłystuje się AI, prawdziwa.

Książka opowiada historię Melanie Etat, sportsmenki która wraz z rodziną przyjeżdża na Światowe Igrzyska Lekkoatletyczne.Poznajemy tutaj losy Mel, która poszukuje brata zaginionego w trakcie ataku zakażonych. Historia przedstawiona ciekawie od momentu poznania Mel do momentu jej końca. Dobrze przedstawiona bohaterka. Ciekawe było wprowadzenie jej wspomnień. To prequel gry Dying Light.

Uwielbiam książki drogi z motywem przetrwania w trudnych czasach. Czytałem z zapartym tchem, a emocji było co nie miara. Ciekawy przekrój bohaterów - od samców alfa, poprzez laleczki barbie, beztroskich luzaków, tych bardzo pokręconych do zimnych @!#!@#. Razem jadą, rozwiązują problemy i koegzystują, bo muszą. Zakończenie wymaga drugiej części, oby dobrej.

Początek książki nie był porywający ale klimat i dalszy rozwój wydarzeń wynagrodził cierpliwość czytania. Czytając można przenieść się do epoki dorożek, więzienia w którym każdy kolejny przeżyty dzień jest cudem. Książka jest niepowtarzalna i żeby to docenić trzeba przeczytać do końca.

"Lekka" lektura skończona.. Kurczę nie miałem świadomości o tym, że wirus eboli jest aż tak strasznym tworem. To pokazuje jaki człowiek jest malutki przed obliczem natury. Samą książkę czytało się jak thriller, mimo że jets oparta na faktach. Minus za częste powtarzanie tych samych informacji.

Przyznam się że przeczytałam tą książkę by poznać styl autora i bo czekałam na apokalipsę Z. Ale książka mnie wciągnęła. Niby już setki razy poruszany temat a jednak autor swoją wizją tchnął w niego nowy powiew. Nie lubię horrorów Ale ten przeczytałam z przyjemnością.

Opowieść z antropologią w tle. Projekt Manhattan jest kluczem do całej historii. Ból po stracie bliskich jest czasami przeogromny i może tkwić w człowieku dlugo i różnie na jego życie wpływać. Szybko się czyta z ciekawością i chętnie można pomyśleć o cdn.

"Pan [...] powiada, że tu, daleko na Północy, wszystko co martwe trwa latami." "Pozwalam sobie wątpić, czy zdołałby Pan pojąć, jaki wpływ może wywrzeć na człowieka konieczność spędzenia zimy w tamtym rejonie, co mogą z nim uczynić samotność i pustka, i to pomimo wielu wygód dostępnych w naszych czasach. A przede wszystkim jak zniesie niekończącą się ciemność." "Coś czaiło się na skraju skał. Było zupełnie mokre, jakby przed chwilą wyszło z morza. Mimo to nic nie zakłócało ciszy. Nie słyszałem szmeru wody ściekającej na śnieg i kamienie, nie słyszałem szelestu mokrej odzieży, kiedy wyprostowało się, powoli i niezdarnie.Stało twarzą do mnie, zupełnie czarne na tle morza. Ramiona zwisały nieruchomo po bokach, jedno wyraźnie wyższe od drugiego. Głowa była zupełnie okrągła. Od razu się zorientowałem, że to nie traper z sąsiedniego obozu, nie polarna fatamorgana ani nie „złudzenie optyczne". Umysł nie podsuwa wyjaśnień przeczących faktom tylko po to, by zaraz potem je odrzucić. Wiedziałem, co to jest. Wiedziałem - a raczej wiedziała jakaś moja pradawna, ukryta głęboko cząstka - że to coś jest martwe. Skutecznym lekarstwem na chwilową niechęć do czytania jest powrót w znajome regiony literatury. "Cienie w mroku" autorstwa Michelle Paver, czytane kilka lat temu, niegdyś stanowiły dla mnie prawdziwe arcydzieło grozy, dlatego dziś stojąc w zupełnie innym momencie życia, ponownie zabrałem się za dziennik lodowej wyprawy z 1937 roku. Po wszystkich strachach, którymi napełniłem sobie głowę ciężko było oczekiwać, że Cienie będą pozycją, która mnie ruszy, jednak autorka w dalszym ciągu dała radę. Opinie są dość zróżnicowane i sporo osób uważa prezentowaną publikację za przeciętniak, jednak osobiście znalazłem tu wszystko, co kocham w grozie. Stopniowo gęstniejący (zamarzający) klimat; zagrożenie, o którym nie można z pełną świadomością napisać, że jest w pełni realne (może to jedynie skrystalizowana samotność autora?); stopniowe "gotowanie żaby" objawiające się coraz większą manifestacją (tak jakby sama rozmowa powodowała pojawienie się bytu); czy w końcu tajemnica jaką emanuje ta sprawa, sprawiły że w niektórych momentach odwracałem się za siebie. Do elementów, które sprawiły, że prezentowana powieść jest tak dobra, mogę zaliczyć: nieoczekiwaną samotność narratora Jacka Millera, świadomość bezlitosnej i martwej pustki, a także noc polarną, stopniowo coraz mocniej emanującą na narratora. Michelle świetnie uchwyciła zmianę charakteru Millera, zaczynając od biednego i rozgoryczonego biedaka, poprzez badacza-amatora o optymizmie zdolnym do przenoszenia gór, kończąc na złamanym psychicznie odludku, który nie jest w stanie ufać swoim zmysłom. Przed rozpoczęciem powieści dowiadujemy się, że Jack jest racjonalistą wierzącym w fizykę, więc co się stanie, gdy na swojej drodze spotka nagle coś czego jego "Bóg" nie jest w stanie wytłumaczyć. Książka zbiera zróżnicowane opinie, jednak osobiście jestem po tej stronie barykady, która "Cienie w mroku" pokochała całym sercem. Paver zrobiła tu coś, co w mojej opinii jest istotą dobrej grozy, mianowicie podpuściła moją wyobraźnię i pozwoliła płynąc jej swoim rytmem. W tej powieści nie chodziło o to, by oddać klimat mroku (który, mimo wszystko wyszedł idealnie), lecz zaprezentować humanoidalną postać stojącą na tle tej ciemności. Pisząc te słowa, przed oczami mam odosobnioną stację badawczą, przed którą stoi postać niepozostawiająca kroków, i możecie mi wierzyć, że czuję jak na te myśli mózg skacze pod ścianą czaszki. Pisząc swoje wrażenia, nie mogę pominąć kwestii historycznego umiejscowienia powieści. Wyprawa odbywa się w wspomnianym 1937 roku i osobiście uważam ten zabieg za strzał w dziesiątkę. Nie mam problemu do grozy podejmującej się przenoszenia strachu na racjonalizm XXI wieku, jednak czerpię większą przyjemność z opowieści, które opowiadają o grozie bez współczesnych nowinek technicznych. Ciężka, nieporęczna radiostacja jako jedyne okno na świat nadała dodatkowego klimatu izolacji. Ciężko żebym pisał, że Paver jest lepsza od Ligottiego, Padgetta, Guni, Bielawskiego, Slatskyego, Majcherowicza i innych, których stawiam na piedestale, jednak kobieta w dalszym ciągu robi na mnie wielkie wrażenie w tym, co robi. Ocenianie grozy to zawsze subiektywna sprawa i w zasadzie ciężko się dziwić, że niektórzy byli rozczarowani, jednak osobiście uważam, że jest to jedna z niewielu książek, którym mogę dać 9/10.

Jestem naprawdę mile zaskoczony, że "Infekcja" Scotta Siglera okazała się tak świetnym thrillerem. Ależ to była jazda! Powieść okazała się niezwykle wciągająca i trzymająca w napięciu. Autor miał świetny pomysł na fabułę i doskonale go zrealizował. Wybrnął ze wszystkich pułapek i ciemnych zaułków. Odrobina naukowej terminologii tylko uwiarygodniła całość fabuły. Mimo że nie brakowało brutalności i krwawych koszmarnych scen, to jednak Sigler zachował świetny dystans do opisywanych zdarzeń i rzecz całą podał lekko i z humorem. Postać głównego bohatera Perry'ego Dawseya zainspirował z samego siebie, o czym wspomniał na końcu w podziękowaniach. Przez takie piekło, jak Perry, pewnie nie przechodził, ale w swej powieści dał mu taki wycisk, że najwięksi twardziele u innych autorów mieli przy Perrym wręcz sielankę. Ależ niesamowite były te Trójkąty i te ich głosy: "my głodne skurwysynu". Przyznam, że setnie się ubawiłem, to było naprawdę super! Reasumując, powieść naprawdę świetna! Napisana z werwą, z polotem i humorem. Idealny relaks przed sylwestrową nocą. Oczywiście sięgam zaraz po kolejny tom. Ale to już w Nowym Roku... Polecam gorąco nie tylko wielbicielom mrocznych thrillerów i horrorów science-fiction!

Trudno nie patrzeć na tą książkę w oderwaniu od kontekstu jakim jest postać autorki i jej udział w serialu Z Archiwum X. Ma to plusy i minusy. Czasami powoduje, że oczekiwana sią inne, czytaj wyższe, ukierunkowane, niż gdyby autorem był ktoś "bez przeszłości". NIe powiem, że książka była dla mnie odkryciem i jestem w szoku. Niemniej dobrze się ją czytało, postaci były wyraziste i myśle, że sięgnę po drugi tom. Biorąc pod uwagę fakt, że kupiłem wszystkie trzy od razu, to na pewno sięgnę :)

Jeśli nie wierzy się że książka naprawdę kryję odpowiedź na to frapujące nas od dawna pytanie tj. Kim tak naprawdę był Kuba Rozpruwacz? I przeczytamy tę książkę jako powieść - to otrzymamy powieść całkiem dobrą, utrzymaną w klimacie Edgara Allana Poe (notabene ulubionego pisarza głównego "bohatera").

Książka podobała mi się bardziej od Bastionu Kinga ponieważ mnie zaskoczyła i nie ma takiego durnego zakończenia . 1/3 książki to thriller o niezwykłej dziewczynce i agencie FBI . Potem jest post Apo . Autor w jednej książce zawarł dwie 😄. Pierwsza część książki to dłuuugi wstęp i geneza światowej katastrofy potem jest walka ludzkości o przetrwanie . Wampiry w tej opowieści są wyjątkowo przerażające, co mi bardzo się podobało. Książka kończy się satysfakcjonujaco można na nie poprzestać ale warto sięgnąć po kolejne dwie . Trzymała mnie w napięciu przez prawie cały czas . Autor potrafi pisać . Można by ją nieco skrócić ale mniej by się czytelnik zżył z bohaterami . Bardzo polecam .

Widzę, że sporo tu negatywnych opinii, ale ja chyba jestem mniej wymagająca. Mnie ta powieść wciągnęła i przyjemnie mi się czytało. Autorzy niby zaznaczyli, że to nie przewodnik, ale dobrze było wiedzieć, gdzie aktualnie dzieje się akcja. Znajomość Gdańska i Malborka zdecydowanie uprzyjemniła mi czytanie opisów. Bardzo podoba mi się to, że akcja dzieje się właśnie w Polsce. Nie podobał mi się za to sam początek. Tak samo jak np. w the Walking Dead główny bohater jest kompletnie nieprzytomny i budzi się zupełnie sam już w nowej rzeczywistości, a informacje o tym, co się właściwie stało dostajemy szczątkowe od innych bohaterów.

Przedsmak trylogii Przegląd Końca Świata Miry Grant, Countdown czyli krótkie wprowadzenie do dalszych części historii. Każdy kto kiedykolwiek czytał bądź oglądał jakiekolwiek dzieło związane z tematyką zombie zastanawiał się skąd wzioł się owy wirus i jak do tego wszystkiego doszło. Atak chemiczny, zmutowany patogen czy też boska kara zapowiadająca sąd ostateczny, domysłów było wiele ale w większości przypadków autorzy pozwalają nam tylko domyślać się o powodach wybuchu epidemii. Autorka zdecydowała się wprowadzić nas w świat żywych trupów od środka, od samego początku powstania tego co doprowadziło do końca... Wirus był w środku każdego żywego człowieka który tylko czekał by się aktywować, jak zwykle o tym co było później zadecydował przypadek oraz splot niepomyślnych zdarzeń który doprowadził do tragedii ale i nowego początku... A pomyśleć że jak to zwykle bywa ludzie chcieli dobrze a wyszło jak zwykle... Witajcie w Przeglądzie Końca Świata...