Traktor Stasia. Nauka liczenia z okienkami

Może i nie jestem już targetem książek dla dzieci, ale ta, kupiona na prezent, zdobyła mnie samym tytułem i okładką. Uwielbiam tematykę zamkową i jestem pewna, że kilkuletnia ja nie mogłaby się od niej oderwać. Ba, nawet obecnej mnie zajęła dobre pół godziny, a to tylko 12 rozkładówek, na których nie pada ani jedno słowo (poza przedstawieniem bohaterów). Sporo charakternych postaci, bardzo szczegółowe, ładne obrazki I spójne historie rozłożone na 12 miesięcy pomogą w ćwiczeniu spostrzegawczości i na pewno nie znudzą się zbyt szybko. A jak dziecko lubi tworzyć historyjki, to znajdzie tutaj fajny materiał wyjściowy do rozwijania wyobraźni. Polecam, jest duża szansa, że będzie to trafiony prezent.

Prześliczna ,mała kartonowa książeczka w sam raz dla maluchów. Ta część poświęcona jest złotej polskiej jesieni. Książka przypomina trochę ,,Złodzieja liści'' Alice Hemming czy ,,Wiewiórki, które nie chciały się dzielić '' Bright Rachel , Fielda Jima. Akcja toczy się w lesie. Główną bohaterką jest wiewióreczka. To za nią podążamy przez malowniczy las pełen czerwieni, żółci, pomarańczy, brązu i ich odcieni. Najpierw budzimy rudzielca w dziupli i okazuje się ,że kołderką do spania był jej własny ogon, wielka puszysta kita. Podążamy za jeszcze trochę rozespaną wiewiórką. Obserwujemy przy tym inne leśne zwierzątka jak borsuki, dziki i ptactwo. Przy okazji do koszyka wkładamy zebrane po drodze grzyby. Pełno skarbów jest jesienią w lesie. Wiewiórka chciałaby coś przekąsić, rozgląda się za leszczynowym orzeszkiem. Próbuje rozgarniać liście. Udało się! Jednak znalazła. Jeżeli chcecie iść dalszym tropem wiewiórki przez las , podpatrywać ją i towarzyszyć jej przez cały dzień ,zapraszam do wspólnego czytania i oglądania przecudnych kolorowych ilustracji. Wspaniała rozrywka z dzieckiem was czeka, gdyż możemy naśladować wspólnie zwierzątko tzn. rozgarniamy z nim liście, klepiemy się po brzuszku po smacznym orzeszkowym śniadanku ,naśladujemy skoki wiewiórki czy korzystamy z onomatopei jak np. kap kap - odgłosy deszczyku. Jeżeli nie macie pod ręką ususzonych kolorowych liści ,nic prostszego jak rozbudować zabawę o ich wycinanki. Miłej zabawy! A tak już poza lekturą. Spotkanych w prawdziwym lesie zwierzątek nie można zaczepiać ani dotykać.

W książce każdej emocji przypisany jest inny kolor. Forma, w jakiej została wydana (obrazki w 3d) zaciekawi nawet najmłodsze dzieci. Krótkie i zwięzłe opisy ułatwiają maluchowi zrozumienie danej emocji. Używam jej podczas zajęć TUS w przedszkolu i sprawdza się doskonale, szczególnie z filcowymi postaciami z książki. Polecam

Ciekawa książka, która z jednej strony przybliża maluchom cyfry i liczenie do dziesięciu, a z drugiej - trochę mimochodem, przywołuje temat powiększenia się rodziny o nowe rodzeństwo. Można więc poćwiczyć trochę matematykę, a przy okazji porozmawiać o ewentualnym rodzeństwie, jeśli takowe jest w planie lub jego pojawienie się zbliża:) Podobnie jak w "Literkowej książce" mamy tu ilustracje zrobione na szydełku. Mam wrażenie, że w pierwszej części były trochę lepsze, ale tutaj też sprawdzają się całkiem nieźle. Tutaj również strony z cyframi przeplatają się ze stronami z obrazkiem, wierszykiem i zadaniami do zrobienia, związanymi z obrazkiem. Mój trzylatek był zainteresowany książką, więc jest ok. Chociaż ja czuję pewien niedosyt.

„Rok w górach” to kolejna część serii, która przenosi młodego czytelnika w świat górskich zwierząt przez rok. W bardzo ciekawy sposób autorka przedstawia nam różne gatunki zwierząt ptaków, ssaków, owadów. Autorka pokazuje też najmłodszym czytelnikom co porabiają turyści w górach i górale. Książeczka jest miła dla oka. Na każdym z obrazków dziecko może nam dokładnie opisać historię jaka tam jest. Mamy tutaj górski potok, chatę górala hodującego owieczki czy wyciąg narciarski. W sumie mamy tutaj 12 rozkładówek przedstawiających kolejne miesiące. Na pierwszej rozkładówce mamy wszystkie przedstawione w książce postacie oraz leśnego duszka. Na ostatniej stronie jest zagadka w znalezieniu 10 różnic na zdjęciu. Polecam dla każdego malucha.

Ładna opowieść o szukaniu odpowiednich przyjaciół, którzy dadzą nam wsparcie, jakiego potrzebujemy w trudniejsze dni. Jeż czuje się smutny i potrzebuje przytulenia, ale nikt nie chce tego zrobić, bo ma kolce. W końcu trafi na tego kogoś, komu niestraszne igły. Fajne minimalistyczne ilustracje uzupełniają prosty, zrozumiały tekst.

10/10 - książka obrazkowa, której głównym elementem są auta - uwielbiane przez najmłodszych. Mój synek przeglądając ją jest zachwycony, bo słowo „brym brym” z uśmiechem na twarzy jest nieustanne. Niestety jest jeszcze zbyt mały, żeby wykonać kilka drobnych zagadek/zadań, które wyznaczył autor, ale już w tym momencie sięga po nią bardzo często i jest zachwycony. Po prostu jest piękna i wzbudza duże zainteresowanie malucha.

Im więcej czytam komiksów, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że pod względem fabularnym w niczym nie ustępują dziełom literackim czy filmowym. Są to twory z pogranicza literatury i sztuki (oczywiście jedne lepsze, inne gorsze), w których ważny jest storytelling. Oczywiście komiksy korzystają z innych środków wyrazu niż np. powieści, jednak potrafią przekazać te same treści równie wyraźnie i inspirująco. Dlatego tak bardzo smuci mnie, gdy słyszę, że rodzice nie dają dzieciom czytać komiksów bo "to je odciągnie od książek" (autentyczne!). Tymczasem uważam, że bardzo ważnym elementem edukacji kulturalnej najmłodszych jest zaznajamianie ich nie tylko z prozą i poezją, nie tylko z filmem i teatrem oraz muzyką, ale także z komiksem. To równoprawna gałąź kultury, którą warto poznać i rozumieć. Nie każdy w niej zagustuje, jednak aby się o tym przekonać, trzeba spróbować. Kłopot z komiksem jest taki, że ze względu na swoją budowę, niespecjalnie nadaje się do głośnego czytania dziecku. Przekonaliśmy się o tym z mężem nie raz, próbując czytać Wojtkowi wybrane przez niego komiksy, jeszcze zanim nauczył się czytać. Zdecydowanie wolę czas teraz, kiedy siadam sobie z Wojtkiem na kanapie, każde ze swoim komiksem, i pogrążamy się w lekturze. Ale - jak się okazuje - można z komiksem oswajać już najmłodszych, jeśli ma się pod ręką taką perełkę jak "Wielka podróż dziadka Eustachego" Aleksandry i Daniela Mizielińskich. Państwa Mizielińskich pewnie nikomu przedstawiać nie muszę, bo ich nazwisko to marka sama w sobie i rodzice małych moli książkowych są z nim zapewne oswojeni. Powiem za to, że do bogatego dorobku swoich publikacji dołożyli właśnie... komiks bez słów. Jego bohaterem jest sympatyczny niewysoki staruszek, który pewnego dnia pędzi do sklepu po pluszowego niedźwiadka, a następnie pakuje plecak i wyrusza w długą podróż. Zanim dotrze do celu, przeżyje wiele ekscytujących przygód. Ze względu na brak typowych dla komiksu chmurek dialogowych można by tę książkę określić mianem historyjki obrazkowej, jednak niezależnie od nomenklatury, właśnie ten brak słów jest jej głównym atutem. Jest to bowiem pozycja, którą możemy zaproponować dzieciom nieczytającym do samodzielnej "lektury" lub zasiąść do niej wspólnie z nimi. Słowo "lektura" wcale nie jest tu na wyrost, ponieważ ta historia ma wyraźną, zamkniętą w kadrach historię, którą możemy śledzić scena po scenie - i co najważniejsze, każda ze scen jest dla nas zrozumiała. Słowa są tu właściwie zbędne, za to przyjemność z "czytania" jest nie mniejsza niż w przypadku innych książek. "Wielka podróż dziadka Eustachego" to świetna historia obrazkowa z ciekawą fabułą i wzruszającym zakończeniem, która będzie idealna dla najmłodszych czytelników, ale i tym starszym sprawi niemałą frajdę. Narysowana w charakterystycznym dla Mizielińskich stylu, zabiera nas w świat opowieści bez użycia słów. To uniwersalna książka, oferująca sporo możliwości wykorzystania zarówno jako element rozrywki, jak i domowej nauki. Tak że polecam to cudeńko wszystkim, bo każdy znajdzie tu coś dla siebie.

Moja 3 letnia córka kocha dinozaury i ma o nich już sporą wiedzę. Książka jest świetnym źródłem dla rodzica, chociaż nieraz prawie łamię sobie język na tych nazwach. Piękne ilustracje osadzone w ciekawej historii Pana Kudłacza. Bardzo polecam. Pani Emilia jest moją ulubioną ilustratorką.

To jest hit hitów, który nigdy nie znudzi. Od dwóch lat ulubiona książka synka, nie ma tygodnia, żebyśmy jej nie czytali. A właściwie to opowiadali, bo tekstu nie ma, za to są piękne ilustracje. Książka rozwija wyobraźnie i spostrzegawczość . Za każdym razem odkrywamy coś nowego.

Tytułowy Gucio jest jednorożcem. Ma magiczną tęczową grzywę. Nie, nie jest jednorożcem LGBT - tęczowa grzywa Gucia pokazuje skalę i rodzaj jego emocji. Dziś Gucio czuje się bardzo źle. Dlaczego jest taki smutny? Dziś ma trudny dzień w przedszkolu, nie dogaduje się z kolegami. Dzieci chcą się bawić w berka a Gucio chce robić coś innego - ma ochotę pograć w piłkę. Zostaje sam. Przez cały dzień jest smutny. Czuje w głowie ogromną, deszczową chmurę. Nagle próbuje ćwiczeń oddechowo - relaksacyjnych i po chwili czuje, że jego przygnębienie powoli odchodzi. Jest mu lekko i wesoło - odzyskał swoje kolory:)

Książka spodobała się mojej dwulatce, u mnie pozostawiła pewien niedosyt. Mam wrażenie, że im dłużej jest wydawana ta seria, tym pomysły na książki są mniej trafione i nudniejsze. "Co robi moje ciało" trzyma się formuły właściwej dla całej serii, ale brak jej tej zabawnej iskierki, która pojawia się w wielu innych częściach. Książek o ciele znamy wiele i do tej raczej nie będziemy wracać.

ULUBIONA KSIĄŻKA MOJEGO SYNA ! Synek nie przepada za książkami a tą wprost uwielbia i sięga po nią nawet kilka razy dziennie ! Pucio To chyba jakiś fenomen wśród książek dla maluchów bo znam mnóstwo małych pucio-fanów :D W tej książce wszystko jest jak należy : - solidne wykonanie -ładne ilustracje - wskazówki dla rodziców - potrafi zaciekawić dziecko Razem z Puciem i jego rodziną zwiedzamy wiele miejsc takich jak plac budowy , sklep , dworzec kolejowy , plac zabaw czy galeria sztuki . Możemy zajrzeć do pracy Taty by zerknąć na to co robi weterynarz , przejechać się autobusem ,zatrzymać na kawę czy lody :) Różne miejsca ,ludzie i sytuacje dzięki temu nie ma miejsca na nudę :D Jeśli macie w domu fanów różnych pojazdów to z pewnością będą zachwyceni ! W książce aż roi się od samochodów, pojazdów ratunkowych i budowlanych :) Cieszę się ,że książka nie jest taka wyidealizowana i przedstawia realne sytuacje w mieście jak to ,że Tata nie umyje auta bo jest duża kolejka albo,że utknęli w korku a np. babcia jest zmęczona miejskim hałasem ;) Chętnie sięgniemy po kolejne części .

Dla mojego trzyletniego fanatyka pociągów książka jest już trochę za prosta, ale dajemy plusa za polskie lokomotywy, budowę parowozu i informacje techniczne. Wolałabym, żeby pociągi nie miały oczu. Taki styl pasuje mi w "Faktach i mitach o autach", ale w książce bardziej informacyjnej lepszy byłby jak z "Co jest w środku?". Niemniej, pozycja jest ciekawa, zróżnicowana. Myślę, że fajna pozycja na rozpoczęcie przygody z pociągami w okolicy 2 lat.

13 lutego tego roku na rynku wydawniczym dzięki wydawnictwu Mamania pojawiły się dwie książeczki z serii "Wydaje mi się, że widziałem... niedźwiedzia!" oraz "Wydaje mi się, że widziałem... lwa!". Dziesięciostronicowe wydania o grubych kartkach zawierają przesuwane palcem elementy, dzięki czemu wspomniane zwierzęta pojawiają się i znikają z zasięgu wzroku malucha. Dziecko towarzyszy królowi zwierząt oraz misiowi w codziennych sytuacjach, jak jazda autobusem czy wizyta u fryzjera. Przesuwane elementy doskonałe nadają się do rozwoju małej motoryki dziecka oraz nauki spostrzegawczości. Książeczki te są również świetną alternatywą dla tradycyjnych bajek pozbawionych ruchomych elementów, czy innych w dotyku faktur. Książeczki należą do serii przeznaczonej dla lat 0-3.

Głównymi bohaterami książki są oczywiście żaby, poznamy każdy etap ich rozwoju oraz dowiemy się na ich temat wiele ciekawych faktów. Książka przedstawia nam co żyje w stawie i jak dane zwierzęta potrafią ze sobą żyć w harmonii. Polecem wszystkim mlodym miłośnikom przygody

Nauka liter to na moim blogu temat bardzo często powracający. W nauce czytania niby nie ma nic skomplikowanego. Każdy z nas przecież się nauczył. No tak, ale troszkę to trwało. Trzeba było poznać literki, nauczyć się łączyć litery w sylaby, a później sylaby w wyrazy i w rezultacie czytamy kiepsko. Metodę nauki doskonalono, przez co powstała metoda symultaniczna (nauka sylab) i czytania globalnego (rozpoznawanie całych wyrazów i ich czytanie). Ja połączyłam te trzy metody (litery, sylaby i wyrazy), co pozwala mi urozmaicać naukę i zmieniać ją w zabawę. Nie poświęcamy takiej nauce wiele czasu. Szybko przelatujemy fiszki z podstawowymi wyrazami, sylabami oraz kartki z alfabetem, przeglądamy kolejne książki. Nie należy dziecka zmuszać. Nauka ma być zabawą i miło kojarzyć się dzieciom, aby nie musiały mieć takich wspomnień jak my oraz aby chętniej sięgały w przyszłości po książki. Pamiętacie swoją żmudną i nudną naukę pisania? Ja doskonale. Schematyczne odtwarzanie liter, szlaczków w zeszytach sprawiało, że się zniechęcałam. Nauka pisania i czytania była dla mnie drogą przez mękę i tylko cud sprawił, że dziś kocham czytać. Odwzorowywanie tych samych literek w zeszycie, przepisywanie czytanek stawiało mnie na dobrej drodze do nienawiści do książek. My nie musimy fundować takich doświadczeń dzieciom, ponieważ dysponujemy dużo ciekawszymi materiałami dostosowanymi do potrzeb i możliwości przedszkolaków. Właśnie dzięki takim materiałom kilka lat termu odkryłam, że pisanie i rysowanie może być interesującą zabawą dla dzieci. Kiedy córka miała ponad rok odkryłyśmy książki z pisakami suchościeralnymi. Od tamtej pory chętnie sięgamy po takie materiały edukacyjne, ponieważ pozwalają dziecku ćwiczyć ważne umiejętności i zapewniają dobrą zabawę. Kolejnym plusem jest przygotowanie do formalnej edukacji. Później sięgnęłyśmy po książeczki z naklejkami, czytanki z literami, barwne plansze z literami. A wszystko po to, aby naukę w szkole rozpocząć jak najmilej. Pójście do szkoły jest momentem, kiedy dziecko będzie uczyło się ręcznego pisania. Czasami zastanawiamy się czy w czasach nowych technologii taka nauka nadal jest ważna. Przecież większość dorosłych więcej tekstów pisze na różnorodnych urządzeniach, a nie na papierze. Dlaczego taki trening jest ważny? Badanie pokazują, że ręczne pisanie jest ważne w rozwijaniu umiejętności formułowania myśli i budowaniu logicznych wypowiedzi, a do tego poprawia koncentrację, rozwija twórcze podejście do problemów i pozwala trenować pamięć, a z czasem umiejętność aktywnego słuchania, weryfikowania informacji ważnych. Dziecko nie tylko musi odpowiednio chwycić długopis i odpowiednio napiąć mięśnie, ale i wykonać określone ruchy wymagające użycia określonych partii mózgu odpowiedzialnych za percepcję wzrokową, zdolności motoryczne, koordynację, orientację przestrzenną, abstrakcyjne myślenie. Dr Karin James pokazał, że pisanie ręczne ma sporą przewagę nad pisaniem na komputerze, ponieważ jest bardziej wymagające dla mózgu, czyli lepiej go ćwiczy. Ważnym obszarem ćwiczonym w czasie pisania jest ośrodek Broki odpowiadający również za umiejętności mówienie, łączenia samogłosek i głosek, łączenia je w wyrazy, a wyrazy w zdania, za formułowanie płynnych wypowiedzi, przez co nauka pisania staje się bardzo ważnym elementem edukacji oraz terapii nie tylko u dzieci. Większość dzieci jednak trudno zachęcić do pisania. Kolejne ćwiczenia wydają im się mozolne, a kaligrafowanie nudnym zajęciem, nieprzyjemną koniecznością związaną z chodzeniem do szkoły. Co zrobić, aby to zmienić? Przede wszystkim w wieku przedszkolnym musimy razem z dzieckiem ćwiczyć ręce, dłonie, palce i zachęcać do wodzenia palcami po szablonach, odwzorowaniu liter w kaszkach, mąkach. Łaczenie nauki z ruchem pomaga w ćwiczeniu koncentracji. Dobrze rozbudowane mięśnie sprawią, że dziecko w czasie pisania nie będzie się tak szybko męczyło. I tu z pomocą nie przyjdzie nam technologia tylko proste materiały jak różnorodne masy (o wielu pisałam na blogu), plastelina, kartki, pisaki, kredki i wszystko, z czym dziecko w czasie ćwiczeń będzie musiało ćwiczyć napięcie mięśni w dłoniach oraz nacisk, a także dostarczy mu różnych bodźców. Z tego powodu warto też sięgać po narzędzia do pisania i rysowania jak najwcześniej. Wychodząc naprzeciw potrzebom rodziców niektórzy producenci stworzyli nietoksyczne kredki i plastelinę, którą mogą bawić się już roczne dzieci (oczywiście pod nadzorem rodziców). Można też bawić się tym, co jest w kuchni, łazience: robić litery z pianki do golenia, pisać w mące czy kaszce, wyklejać literki z ryżu i korzystać z wielu innych materiałów. Zaangażowanie dziecka w naukę ściśle związane jest z atrakcyjnością dostarczanych mu materiałów. O ile roczne dziecko będzie świetnie bawić się rysując kreski, robiąc kropki, bazgrając po kartkach, kartonach, zeszytach i innych podsuwanych (a nawet chronionych) powierzchniach to dwulatek i starsze dzieci mają już większe wymagania. Można wtedy sięgnąć po materiały, które wzbudzą zainteresowanie. Do takich należą książeczki, po których można rysować pisakami suchościeralnymi. Na początku zabawa będzie polegała na spontanicznym rysowaniu przez dziecko i zmazywaniu przez niego rysunków. Takie specjalne książeczki mogą być kolorowe, oferować różnorodne kształty lub zwierzaki do zarysowywania lub zawierać szlaczki. Do kolejnej grupy należą książki stworzone do wodzenia po nich palcami. Cechują je duże, wyraźne litery oraz rozmieszczenie jednej litery na stronie. Świetnie sprawdza się tu książka Alicji Krzanik i Anny Salamon „Literowa książka”. Jest to dość nietypowa publikacja, ponieważ ma duży format, solidne kartonowe strony i inne niż znane mi książki ilustracje. Każda litera została wydziergana przez Annę Salamon. Do tego, co kilka liter znajdziemy krótką czytankę pozwalającą na urozmaicenie lektury, przerwę w nauce i materiał do zabawy w opowiadanie historyjek na podstawie tego, co się widzi. Na każdej stronie znajdziemy zadania dostosowane do wieku i umiejętności czytelnika. Literom towarzyszą proste ćwiczenia logopedyczne. Dzięki temu będziemy mieli możliwość szybkiego zorientowania się, z czym nasze dziecko ma problemy . Ponad to ilustracje wręcz zachęcają do tego, aby wodzić po nich palcami, dotykać ich. Pozostaje tylko żałować, że nie są to ilustracje sensoryczne. To dopiero byłaby atrakcja!

Twoje dziecko interesuje świat zwierząt? A może chcesz w nim zaszczepić bakcyla miłośnika przyrody? To mam dla Ciebie super serię o duszku Tuli Tuli. Tym razem przybliża on maluchom świat podwodny. 🌊🪸 ⚜️𝗢 𝗰𝘇𝘆𝗺 𝗷𝗲𝘀𝘁? 👻W tej książce narratorem jest sympatyczny duszek opiekuńczy Tuli Tuli, który zaprasza nas w podróż po oceanie. W tej części opowiada on o żółwiku Pikinie🐢 – przedstawia jego historię od momentu wyklucia, przez bieganie po plaży, aż po pierwsze przygody w oceanie. Opowieść osadzona jest w pięknie zilustrowanym świecie podwodnym, bogatym w zwierzęta, rośliny, ale i zagrożenia – w tym ludzkie śmieci i zanieczyszczenia. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🔹świadomość ekologiczna - historia to doskonały punkt wyjścia do rozmowy o ochronie środowiska wodnego i ograniczaniu plastiku. 🔸Tuli Tuli i żółwik Pikin pobudzają dziecięcą ciekawość świata i chęć jego poznawania 🔹edukacyjna narracja opowieść jest prosta, ale zawiera ważne fakty o życiu i zagrożeniach w oceanie. 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? Publikacja będzie idealna dla dzieci powyżej 3. roku życia. 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 "Żółwik z oceanu. Tuli Tuli opowiada, kto gdzie mieszka” Zofii Staneckiej to edukacyjna perełka dla dzieci w wieku od ok. 3 lat. Łącząc atrakcyjną narrację z ekologicznym przesłaniem, książka rozwija wiedzę o życiu oceanu i rozwija empatię wobec środowiska. Seria to skarbnica ciekawostek i przygód dla najmłodszych, a ten tom to doskonały start do rodzicielskich rozmów o naturze i ochronie ziemi 💙

Duże wydanie, ładne ilustracje. Książka podobała się dwulatkowi i czterolatkowi. Czytaliśmy wielokrotnie, dzieci też chętnie rozwiązywały zadania (szukanie różnic, znalezienie kotów, jabłek itd.). Trudno było się rozstać z książką, by zwrócić ją do biblioteki, może wkrótce wypożyczymy ponownie :)