Pucio w mieście. Zabawy językowe dla młodszych i starszych dzieci

Ważnym atutem tej książki jest jej edukacyjny charakter. Dzięki niej dzieci uczą się nazw emocji, takich jak radość, smutek, złość czy strach. Feluś i Gucio poznają emocje zachęca do rozmowy na temat uczuć, co może pomóc dzieciom w lepszym zrozumieniu siebie i innych. Jednak najważniejszy jej przekaz jest taki, że trzeba mówić o swoich uczuciach. Nie tylko, by je zrozumieć, oswoić się z nimi, ale i nauczyć się sobie z nimi radzić. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na to, że tekst jest prosty i zrozumiały, co czyni go odpowiednim dla najmłodszych. Całość na https://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2020/10/13/felus-i-gucio-poznaja-emocje-katarzyna-kozlowska/

Czy wiecie, że adaptacja przedszkolaka odbywa się jeszcze zanim trafi on do grupy przedszkolnej? 👧👦 Warto przygotować dziecko do zmian, do nowego etapu edukacji zawczasu 💚 Całe szczęście powstało bardzo dużo książek wspomagających ten trudny proces 💚 "Feluś i Gucio idą do przedszkola" to jedna z nich! Feluś ma już 3 lata! Nadszedł czas zmian w jego życiu... Idzie do przedszkola! 🏡 Wspólnie z rodzicami szykuje się do wyjścia, pakuje plecak, zabiera swojego ukochanego misia Gucia i może ruszać w drogę! Chłopiec cały czas uczy się samodzielności. Nadchodzi czas pożegnania z mamą... Należy pamiętać, że rozstania z rodzicami, szczególnie w pierwszych dniach adaptacji mogą być trudniejsze 🥹 Jest to z pewnością i dla rodzica i dla dziecka trudny czas, dziecko potrzebuje bliskości, ale też warto tutaj wspomnieć, że im dłuższe pożegnania, tym ciężej dziecku wejść do sali przedszkolnej. W grupie Felusia dużo się dzieje! Sala pełna jest zabawek, przyborów plastycznych, dzieci z pewnością nie będą się nudzić 💚 Pozycja ta opisuje też typowy przedszkolny plan dnia, zabiegi higieniczne, wspólne posiłki, zabawy, zajęcia, wyjścia na dwór czy drzemki. Co mi się najbardziej podoba w tej książce? To, że czytając ją widzę to tak, jak powinno wyglądać przedszkole! Czyli tworzenie grupy, nieocenianie siebie i innych, pozwalanie dzieciom na emocje, które są i będą, ale też wspieranie w trudnym czasie i poszukiwanie rozwiązań ułatwiających dziecku przebywanie w nowym miejscu 💚 Nas adaptacja przedszkolna czeka za rok, ale Feluś i Gucio coś czuję, że zostaną z nami na dłużej 💚

W książce każdej emocji przypisany jest inny kolor. Forma, w jakiej została wydana (obrazki w 3d) zaciekawi nawet najmłodsze dzieci. Krótkie i zwięzłe opisy ułatwiają maluchowi zrozumienie danej emocji. Używam jej podczas zajęć TUS w przedszkolu i sprawdza się doskonale, szczególnie z filcowymi postaciami z książki. Polecam

Pucio zostaje kucharzem Jedzenie daje dużą radość, a niektórym jeszcze wtedy kiedy sami posiłek przygotowali. Tym razem w rolę kucharza wciela się Pucio. Zupełnie przypadkiem trafiają z mamą do restauracji gdzie dostaję pyszne makaronowe kluseczki, a dodatkowo mogą przyjrzeć się temu jak kucharze pracują. Zafascynowany tym Pucio postanawia spełnić się w tej właśnie roli. Razem z mamą i Misią idą na targ po zakupy (dzisiaj już niewiele jest takich miejsc). I są to ulubione strony naszych dzieci, na których mogą przyglądać się różnym warzywom i owocom. W końcu mogą zacząć gotowanie, wszyscy dostają jakąś rolę do spełnienia, i każdy i mocno przejęty. Na końcu można spróbować efektów starań, o jak wiadomo wspólne gotowanie prowadzi do wspólnego posiłku (a to fundament wspólnego czasu każdej rodziny).

Od kiedy urodziłam mam bardzo mało czasu na czytanie dorosłych książek. Ale z drugiej strony mam okazję sięgnąć po te wszystkie dziecięce książki, które już od dawna przykuwały mój wzrok. Jedną z nich była książeczka pt. "Nawet nie wiesz jak bardzo cię kocham" autorstwa S. McBratney'a i A. Jaram. Jest to książeczka o tym, że czasem szukamy odpowiednich słów o tym, żeby powiedzieć komuś, że bardzo go kochamy. Jednak miłość bardzo ciężko jest zmierzyć. Wiedzą o tym Mały Brązowy Zajączek i Duży Brązowy Zając z powyższej książeczki o uczuciach, cieple i zrozumieniu. "Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham", to książeczka o miłości - wszechwładnej i potrzebnej do życia każdemu. Zdecydowanie jest to pozycja dla kochających, kochanych i pragnących miłości. Właściwie na tym mogłabym się zatrzymać, bo sam opis tej książeczki moim zdaniem jest wystarczająco zachęcający do tego, żeby czytać ją z dzieckiem (nawet przed snem). Jednak muszę dodać coś od siebie. "Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham" to książeczka, która sprawiła, że bardzo się wzruszyłam i w moich oczach pojawiły się łzy. Szczerze mówiąc to nie spodziewałam się, że książka dla dzieci wywoła we mnie takie emocje. W dodatku jest to opowiastka, która jest przepięknie wydana i na pewno moja córka będzie dorastać razem z nią. Mogę tę książkę polecić z całego serca dla rodziców i ich małych dzieci. Ja na pewno poszukam innych książeczek z tej serii i będę je czytać mojej małej Klarze.

Kolejna część o Puciu ulubiona seria mojego młodszego syna którą czytamy co dziennie przed spaniem. Książka pełna obrazków, ciekawych tekstów i pytań skierowanych do dzieci które mogą odpowiadać ciesząc się że znają odpowiedzi. Nie dziwie się że te książki robią takie wrażenie na dzieciach i cieszę się że wychodzą bo dzięki takim pozycją może niektóre dzieci chętniej będą sięgać do książek.

Książka spodobała się mojemu dwulatkowi. Oj musiałam ją przeczytać wiele razy, a syn zna już chyba całą na pamięć i powtarza fragmenty przy różnych okazjach. Dla niego chyba najciekawszym elementem byłą możliwość zajrzenia do pieluszek zwierzątek przez odchylenie klapek. U nas póki co książka nie zachęciła do siedzenia na nocniku, ale przydała się, gdy syn miał mieć robione badanie USG. Bo łatwiej je zniósł po rozmowach o tym, że doktor ma taką myszkę, która chce zajrzeć do jego pieluszki. Łatwiej było w ten sposób opisać mu badanie (głowica usg brzmi mniej sympatycznie niż myszka :) ) i chyba dlatego dość dobrze je zniósł i nie protestował za bardzo.

Uwielbiam 'czytać' Lato w zimie, moja niespełna 2 letnia Juleczka pokazuje głównie czarnego kotka na każdej stronie i balony. Na końcu jest przyjęcie urodzinowe w parku z prezentami - opowiadamy o tym z mężem. Uwielbiamy Czereśniową ! polecam dla całej rodzinki

Jaka fajna książeczka! Boli, boli, pochuchamy, pogłaszczemy, ukochamy, plasterek przykleimy. Do wesela się zagoi. Upadek to nie koniec świata, ale dla malucha coś strasznego. W takich momentach dzieci potrzebują wsparcia i pocieszenia. Dziecko uczone jest tutaj empatii, prawidłowego zachowania w trudnych sytuacjach, pomocy, wsparcia dla drugiego człowieka. Mała publikacja - potężne przesłanie! Cudna, cudna, cudna.

Dla maluchow, ktore wyrosly z jedzenia ksiazek, jak znalazl. Swietny pomysl z kamieniem. Nawet dorosli lubia macac! Dodatkowo tekst, ktory szybko w zapada w pamiec, mozna powtarzac nie tylko podczas spacerow, ale w kazdych okolicznosciach, ktore sprzyjaja. Moze byc pomocna podczas nauki mowienia.

Nasza najulubieńsza ulica w ogóle. Choć dzieciaczki biorą ją do ręki i mówią „choć poczytamy”, to wiem, że łatwo nie będzie i nie chodzi to wcale o odtwórcze czytanie. Książka wymaga kreatywnego zaangażowania, myślenia, spostrzegawczości. Zwracania uwagi na rzeczy małe, na pozór niewidoczne i nieistotne, bo z takich najlepiej się tka fascynujące opowieści. Przyglądamy się więc każdej postaci z osobna i śledzimy jej losy na kolejnych stronach za każdym razem dochodząc do przeróżnych wniosków. Dlatego ta książka, tak bogato ilustrowana i bogata w detale może być dużo ciekawszą przygodą niż dobra książka. Bo będąc na ulicy Czereśniowej wiosną sam tworzysz własną opowieść.

To książka, która trafia prosto w serce. W serca dorosłych i dzieci. Dla mnie to must have każdego rodzica (nawet naprawdę świadomych rodziców) i polecam wszystkim, którzy mają w domu przedszkolaki i dzieci wczesnoszkolne. Wiele się mówi o tej książce i wiele się słyszy, ale dopiero kiedy się ją przeczyta, to staje się jasne, dlaczego jest taka znana. Ciężko to nawet wyrazić słowami, trzeba przeczytać!

Sporo nasłuchałem się o tej książce, ale nie jest tak dobra, jak sądziłem. Nie mówi o akceptacji, przyjaźni, tolerancji czy niezwracaniu uwagi na wygląd. Jest o sprycie małej myszki, której udało się wszystkich wykiwać. Jest też wierszowana i trzeba przyznać, że czyta się ten wiersz całkiem sprawnie i płynnie. To zabawna opowieść, jednak trochę bez morału. Dobra do poczytania przed snem, jednak skąd te ochy i achy? Nie mówiąc już o tym, że rysunki są co najwyżej przeciętne.

Naprawdę nie spodziewałam się, że książka może wywołać tyle pozytywnych emocji. A jednak . Książki z serii "Śpij, króliczku", "Nie płacz, króliczku", "Do kąpieli, króliczku" wydawnictwa Dwie Siostry , są po prostu GENIALNE. I to nie przypadek ,że na pierwszy odcinek mojej serii o książkach "Szumi bajki" pojawiła się recenzja właśnie tych książek. Ktoś wreszcie zauważył , że małe dzieci trzeba zachęcić do czytania, oczarować. Te książki na pewno wyręczają w tym rodziców :) Na pozór bardzo proste historie o króliczku, który się skaleczył, idzie się kąpać i kładzie się spać. Ale w tych książkach zachodzi magia, bo dzieci czytając je muszą wykonywać różne zadania i to jest WSPANIAŁE :) Zazwyczaj rozbrykany dwu - trzy latek po dwóch stronach lektury się już nudzi a tu dziecko z niecierpliwością czeka dalej co ma zrobić :) I możemy je czytać bez końca. Do tego wszystkiego ten słodki króliczek, bardzo ładnie namalowany. Rysunków jest tylko tyle ile potrzeba dziecku czyli minimum, tak żeby tło nie przeszkadzało w odbiorze treści. Oczywiście każda z tych książek ma za zadanie zachęcić dziecko do kąpieli, spania i wytłumaczyć, że stłuczone kolona niedługo się zagoi. I moim zdaniem te książki robią to w idealny sposób. Polecam każdemu i BARDZO żałuje, że nie ma ich więcej. Jeśli chcecie zobaczyć reakcje dzieci jak czytamy te książki to zapraszam na kanał Szumi mama (https://youtu.be/X9U6PL05MGA), po więcej......

To kolejna książka, którą z okazji Dnia Dziecka trwającego u mnie przez cały czerwiec, chciałabym Wam polecić. Bardzo króciutka, opowiadająca o jak ważnej istocie_akceptacji uczuć. Mały Taylor postanowił pewnego dnia COŚ zbudować. Jak postanowił, tak też zrobił. Niestety doszło do tragedii, bo budowla zawaliła się... I wtedy chłopcu przyszli z pomocą różni doradcy: 🐥,🐻,🐘,🐍,🦘 a nawet hiena. każdy miał dla niego jakąś radę, każdy chciał Taylorowi powiedzieć, co ma czuć, jak się zachować i co ma zrobić. Ale chłopiec tego nie potrzebował. Doradcy więc sobie poszli. I w tym momencie przykicał 🐰. Królik, który wysłuchał Taylora i jego opowieści o tym, co się wydarzyło, co czuł, co chciał zrobić ... A jak historia się skończyła? Przeczytajcie sami. Natomiast sobie i wam życzę, żeby każdy z nas miał w swoim życiu, obok siebie, chociaż jednego takiego prawdziwego Królika i byśmy również i my byli dla innych takimi 🐰. Książka z którą pracuje z maluchami jeżeli chodzi o emocje, uczucia, ale też polecam ją rodzicom, dorosłym w trakcie prowadzenia warsztatów Szkoły dla Rodziców i Wychowawców. Tak często zapominamy o tym, że tak niewiele potrzeba. Wystarczy po prostu być, bo "czasem uścisk znaczy więcej niż słowa"🫂 Cudowna. Polecam

Kicia Kocia trafia do nas od czasu do czasu, bo dziecko wypożycza ją sobie z biblioteki. Ten tom mnie trochę zaskoczył, bo okazał się całkiem ciekawy. Pomysł, by okienka do otwierania był oknami domów i mieszkań jest fajny. Dzięki temu każda lektura może być ciut inna, bo zwrócimy uwagę na innych bohaterów drugiego planu. A są oni bardzo różnorodni: starzy, młodzi, niepełnosprawni, o innym kolorze skóry. Wykonują różne prace. Dobry pomysł na książkę do czytania z maluchem, który w kółko chce czytać to samo:)

„Mysz, która chciała być lwem” – Rachel Bright Niepozorne książki dla dzieci często kryją w sobie więcej prawdy o świecie niż niejedna powieść napisana z myślą o dorosłych czytelnikach. Mają zaledwie kilkadziesiąt stron, kilka zdań na rozkładówce, twardą oprawę i ilustracje, które z pozoru wydają się lekkie, czasem wręcz figlarne. Nie znajdziemy w nich rozbudowanych opisów ani skomplikowanych wątków, które prowadzą czytelnika przez setki stron. A jednak potrafią zatrzymać na chwilę i dotknąć czegoś bardzo czułego — tej części w nas, która pamięta, jak to jest być małym. Małym ciałem. Małym głosem. Małym wobec świata, który wydaje się ogromny, głośny i nie zawsze gotowy, by nas wysłuchać. Może właśnie dlatego tak dobrze działają również na dorosłych. W tych prostych historiach kryją się emocje, które znamy aż za dobrze: niepewność, potrzeba bycia zauważonym, pragnienie odwagi, której czasem tak trudno w sobie znaleźć. Literatura dziecięca ma niezwykłą zdolność upraszczania spraw skomplikowanych — nie spłycając ich, lecz pokazując ich sedno w sposób, który trafia prosto do serca. Taka właśnie jest książka „Mysz, która chciała być lwem” autorstwa Rachel Bright, z ilustracjami Jim Field (w oryginale znana jako The Lion Inside). To historia, która na pierwszy rzut oka wydaje się prostą, rymowaną opowieścią o zwierzętach zamieszkujących sawannę. Krótkie wersy, rytmiczna narracja i przyjazne ilustracje sprawiają wrażenie, że mamy do czynienia z lekką bajką do przeczytania przed snem. Ale im dłużej zatrzymujemy się przy tej historii, im uważniej przyglądamy się jej bohaterom i ich emocjom, tym wyraźniej widać, że kryje się w niej coś więcej niż tylko sympatyczna opowieść o myszy i lwie. Pod warstwą humoru i prostoty pojawia się temat znacznie bardziej uniwersalny — potrzeba odwagi, pragnienie bycia usłyszanym i ten moment zawahania, kiedy zastanawiamy się, czy nasz głos w ogóle ma znaczenie. To opowieść o głosie. O odwadze. O tym, że czasem najbardziej boimy się… po prostu odezwać. Mała bohaterka w wielkim świecie Główna bohaterka tej historii jest maleńką myszką. Żyje gdzieś na skraju wielkiej sawanny, w miejscu, które dla innych zwierząt wydaje się zupełnie nieistotne. Dla niej jednak jest całym światem — pełnym zakamarków, cieni i miejsc, w których można się schować, gdy wszystko wokół wydaje się zbyt duże. Bo właśnie taki jest świat z jej perspektywy: ogromny, głośny i trochę onieśmielający. W samym jego centrum znajduje się lew — potężny, majestatyczny, niekwestionowany król sawanny. Jednym rykiem potrafi sprawić, że wszystko wokół na moment zamiera. Inne zwierzęta milkną, spoglądają w jego stronę z mieszaniną respektu i strachu, a przestrzeń nagle wypełnia cisza. Myszka obserwuje to z dystansu. Jest zbyt mała, by ktoś zwracał na nią uwagę, zbyt cicha, by jej głos mógł się przebić przez hałas świata. Patrzy więc na lwa i powoli dochodzi do wniosku, który wydaje się jej oczywisty: siła tkwi w głosie. W tym, kto potrafi być głośny. W tym, kto potrafi sprawić, że inni go usłyszą. W jej małej głowie rodzi się prosta zależność — jeśli chce zostać zauważona, musi nauczyć się ryczeć jak lew. To bardzo dziecięcy sposób myślenia. Bez niuansów, bez skomplikowanych rozważań. Prosty wniosek wyciągnięty z obserwacji świata. A jednocześnie — w pewien sposób boleśnie dorosły.Bo czy my sami nie uczymy się przez lata podobnych mechanizmów? Czy nie słyszymy, że świat należy do tych, którzy mówią najgłośniej? Do tych, którzy nie boją się wejść w przestrzeń innych, zaznaczyć swojej obecności, podnieść głosu wtedy, gdy inni wolą milczeć? Bardzo łatwo uwierzyć, że to właśnie głośność jest synonimem siły. Myszka nie marzy o byciu lwem z próżności. Nie chodzi jej o władzę ani o to, by ktoś się jej bał. Ona po prostu nie chce już być niewidzialna. Chce, żeby ktoś ją zauważył. Chce, by jej istnienie miało znaczenie większe niż cichy szelest gdzieś w trawie. I właśnie dlatego podejmuje decyzję, która dla niej samej wydaje się niemal niemożliwa. Zbiera w sobie resztki odwagi i postanawia zrobić coś, czego jeszcze nigdy wcześniej nie zrobiła — podejść do lwa. Strach, który ma oczy większe niż rzeczywistość To, co najbardziej uderza mnie w tej historii, to sposób, w jaki pokazuje mechanizm lęku. Nie w dramatyczny, przerysowany sposób, ale bardzo subtelnie — niemal mimochodem. Myszka wyobraża sobie lwa jako istotę niemal mityczną. Potężną, nieosiągalną, groźną. W jej głowie urasta on do rozmiarów czegoś znacznie większego niż tylko zwierzę. Staje się symbolem wszystkiego, czego można się bać. Każdy krok w jego stronę jest dla niej jak wspinaczka na stromą górę bez zabezpieczenia. Waha się, zatrzymuje, analizuje każdy ruch. Wyobraźnia pracuje intensywnie, podpowiadając kolejne scenariusze — te najgorsze, najbardziej zawstydzające, najbardziej bolesne. Bo przecież jeśli podejdzie i coś pójdzie nie tak, jeśli powie coś głupiego albo jeśli lew ją wyśmieje, nie będzie już odwrotu. A przecież… w gruncie rzeczy chodzi tylko o rozmowę. I właśnie w tym miejscu pojawia się coś niezwykle cennego. Książka w bardzo delikatny sposób pokazuje dzieciom, że strach często rośnie przede wszystkim w naszej wyobraźni. Że to, co wydaje się ogromne i nie do pokonania, bywa w rzeczywistości znacznie prostsze, niż się spodziewamy. Najtrudniejszy jest moment przed — ten krótki czas, kiedy stoimy jeszcze w miejscu i zastanawiamy się, czy zrobić pierwszy krok. To także przypomnienie o tych wszystkich lękach, które pojawiają się znacznie wcześniej, zanim wydarzy się cokolwiek realnego. Lęku przed kompromitacją. Lęku przed odrzuceniem. Lęku przed tym, że ktoś się zaśmieje, że ktoś uzna nas za zbyt małych, zbyt nieśmiałych, zbyt nieważnych. To doświadczenie jest zaskakująco uniwersalne. Niezależnie od wieku. Bo czy nie pamiętamy momentów z własnego dzieciństwa, kiedy baliśmy się podnieść rękę w klasie? Kiedy długo zastanawialiśmy się, czy zadać pytanie, które wydawało się banalne? Albo kiedy zwykła rozmowa z kimś wydawała się czymś niemal nie do przejścia? Myszka niesie w sobie wszystkie te drobne, codzienne odwagi. Takie, które z zewnątrz mogą wyglądać niepozornie, ale dla osoby, która je podejmuje, są ogromnym krokiem. I może właśnie dlatego ta historia działa tak dobrze — bo przypomina, że prawdziwa odwaga rzadko ma spektakularną formę. Częściej jest cichym, niepewnym krokiem naprzód. Lew też się boi I tu dochodzimy do momentu, który w tej historii okazuje się kluczowy — chwili, w której wszystko, co do tej pory wydawało się oczywiste, zaczyna się powoli zmieniać. Kiedy myszka wreszcie zbiera się na odwagę i staje przed lwem, napięcie, które towarzyszyło jej przez całą drogę, nagle znajduje swoje ujście. Wszystkie wyobrażenia, wszystkie czarne scenariusze, które budowała w swojej głowie, zderzają się z rzeczywistością. I okazuje się, że ta rzeczywistość wcale nie wygląda tak, jak ją sobie wyobrażała. Lew, owszem, potrafi ryczeć. Jego głos wciąż jest potężny, a obecność robi wrażenie. Wciąż jest królem sawanny, którego inni darzą respektu. Ale kiedy przyjrzymy się mu bliżej, dostrzegamy coś, czego wcześniej nie było widać z daleka. W jego wnętrzu kryje się bowiem coś bardzo ludzkiego — choć przecież mówimy o zwierzęcym bohaterze. Pojawia się cień samotności, niepewności, może nawet pewnego rodzaju smutku. I nagle obraz lwa przestaje być tak jednoznaczny. To bardzo piękny i mądry zabieg narracyjny. Autorka w prosty sposób odwraca perspektywę, pokazując, że rzeczy nie zawsze są takie, jakimi wydają się na pierwszy rzut oka. Mały nie musi oznaczać słaby. Duży nie zawsze oznacza odważny. A ktoś, kto z zewnątrz wygląda na silnego i pewnego siebie, może w środku zmagać się z własnymi lękami. Właśnie w tym momencie historia nabiera głębi. Bo przestaje być tylko opowieścią o małej myszy, która chce nauczyć się ryczeć jak lew. Staje się historią o spotkaniu dwóch zupełnie różnych światów — i o tym, że każdy z nich niesie w sobie coś, czego drugi potrzebuje. Ta zamiana perspektywy działa na kilku poziomach. Dzieci uczą się empatii. Uczą się, że nawet ktoś, kto wygląda na bardzo silnego, może czasem potrzebować wsparcia. Uczą się też, że strach nie jest czymś wstydliwym — że jest częścią doświadczenia każdego z nas. Dorośli natomiast dostają coś w rodzaju subtelnego przypomnienia. Jak często oceniamy innych wyłącznie na podstawie tego, co widać na powierzchni? Jak łatwo jest przypisać komuś rolę silnego, pewnego siebie, nieomylnego — nie zastanawiając się, co tak naprawdę nosi w środku? W tej krótkiej, dziecięcej historii pojawia się więc coś bardzo ważnego: myśl, że każdy z nas — niezależnie od tego, jak wygląda z zewnątrz — ma swoje wątpliwości, swoje lęki i momenty niepewności. A czasem wystarczy jedno spotkanie, jedna rozmowa, żeby zobaczyć drugą osobę w zupełnie innym świetle. O sile, która nie ma rozmiaru Największą wartością tej książki jest to, że w bardzo prosty, a jednocześnie niezwykle trafny sposób redefiniuje pojęcie siły. W świecie przedstawionym przez autorkę siła nie polega na dominacji nad innymi. Nie polega też na wzbudzaniu strachu czy podporządkowywaniu sobie otoczenia. Nie wynika z tego, że ktoś jest większy, głośniejszy albo potrafi zająć więcej przestrzeni niż pozostali. To ważne, bo właśnie w taki sposób często postrzegamy siłę — jako coś, co musi być widoczne, donośne, wręcz imponujące. Coś, co sprawia, że inni robią krok w tył. Tymczasem ta historia proponuje zupełnie inną perspektywę. Siła okazuje się tu czymś znacznie bardziej subtelnym. Siła to odwaga, by być sobą. Myszka nie staje się nagle lwem. Nie przechodzi spektakularnej przemiany, która zmienia jej wygląd czy sprawia, że zaczyna górować nad innymi zwierzętami. Nie rośnie, nie staje się potężniejsza, nie zdobywa żadnej nadzwyczajnej umiejętności. W gruncie rzeczy pozostaje dokładnie taka sama jak na początku historii — mała, niepozorna i delikatna. Zmienia się jednak coś znacznie ważniejszego: jej sposób patrzenia na samą siebie. W trakcie tej krótkiej, ale znaczącej przygody zaczyna rozumieć, że jej głos — choć cichy — również ma znaczenie. Że odwaga nie polega na braku strachu, ale na tym, że mimo tego strachu decydujemy się zrobić krok naprzód. Nawet jeśli jest to krok niewielki, niepewny i pełen wątpliwości. To przesłanie brzmi niezwykle prosto. Wydaje się wręcz oczywiste, gdy czytamy je na kartach książki dla dzieci. A jednak w praktyce okazuje się zaskakująco trudne do przyjęcia — również dla dorosłych. Bo bardzo łatwo uwierzyć, że aby zostać zauważonym, trzeba się zmienić. Stać się kimś bardziej wyrazistym, bardziej imponującym, bardziej dopasowanym do oczekiwań świata. Czasem próbujemy mówić głośniej, niż czujemy się komfortowo, albo przyjmować role, które wcale do nas nie pasują. Ta książka przypomina natomiast o czymś bardzo prostym, a jednocześnie niezwykle ważnym: nie zawsze trzeba stawać się kimś innym, by zasłużyć na uwagę. Czasem wystarczy odwaga, by pozostać sobą. Ilustracje, które mówią więcej niż słowa Nie sposób pisać o tej historii bez zatrzymania się na chwilę przy warstwie graficznej, bo w przypadku książek obrazkowych ilustracje są czymś znacznie więcej niż tylko estetycznym dodatkiem. W „Myszy, która chciała być lwem” to właśnie obraz w dużej mierze prowadzi czytelnika przez emocje bohaterów i buduje atmosferę całej opowieści. Ilustracje autorstwa Jim Field są pełne ciepła, subtelnego humoru i drobnych detali, które sprawiają, że każdą stronę chce się oglądać dłużej, niż wymagałby tego sam tekst. Sawanna przedstawiona na kartach książki jest barwna i żywa, ale jednocześnie nie przytłacza nadmiarem szczegółów. Kolory są ciepłe, miękkie, przyjazne dla oka, a przestrzeń między bohaterami pozwala skupić się na tym, co naprawdę ważne — na ich emocjach. Dzięki temu nawet młodsze dzieci mogą bez trudu śledzić historię, odczytując ją nie tylko z tekstu, ale także z mimiki i gestów postaci. Sama myszka została narysowana w sposób niezwykle sympatyczny. Jest drobna, trochę nieporadna, momentami wręcz zagubiona w ogromie otaczającego ją świata. Widać to w jej postawie, w sposobie, w jaki chowa się w cieniu albo spogląda w górę na znacznie większe zwierzęta. To sprawia, że bardzo łatwo jej kibicować — nawet zanim padnie pierwsze zdanie tekstu. Lew z kolei zachowuje swój majestat i królewską aurę, ale ilustracje pozwalają dostrzec w nim coś więcej niż tylko potężnego władcę sawanny. W niektórych kadrach jego sylwetka wydaje się mniej pewna, spojrzenie bardziej zamyślone, a gesty nieco powściągliwe. To właśnie w tych drobnych detalach kryje się prawdziwa siła ilustracji — pokazują one emocje, których nie trzeba nazywać słowami. Widać tu moment zawahania, niepewne spojrzenie, delikatny uśmiech czy subtelne napięcie między bohaterami. Wszystko to buduje historię równolegle do tekstu, czasem nawet ją wyprzedzając. Dziecko może więc „czytać” tę opowieść również oczami, śledząc zmiany w zachowaniu postaci i samodzielnie interpretując to, co dzieje się między kolejnymi wersami. W książkach obrazkowych obraz zawsze odgrywa ważną rolę, ale tutaj jest on czymś więcej niż ilustracją do tekstu. Staje się równorzędnym narratorem, który prowadzi czytelnika przez emocjonalną warstwę historii. Nie jest dodatkiem — jest przewodnikiem, który pozwala lepiej zrozumieć zarówno małą myszkę, jak i wielkiego lwa. Dlaczego ta książka działa również na dorosłych? Choć „Mysz, która chciała być lwem” autorstwa Rachel Bright jest przede wszystkim książką skierowaną do najmłodszych czytelników, trudno nie zauważyć, że działa również na dorosłych. Z pozoru mamy tu wszystko to, co typowe dla literatury przedszkolnej: prosty język, rytmiczny, rymowany tekst oraz czytelne, jasne przesłanie. A jednak pod tą lekką formą kryje się coś, co potrafi poruszyć także starszego odbiorcę. Być może dlatego, że każdy z nas był kiedyś taką myszką — małą wobec świata, niepewną swojego głosu, zastanawiającą się, czy w ogóle ma prawo się odezwać. I niemal każdy z nas spotkał kiedyś swojego lwa. Czasem był to nauczyciel, którego autorytet wydawał się niepodważalny, czasem przełożony w pracy, czasem rodzic albo ktoś, kogo zdanie ważyło więcej niż nasze własne. Innym razem „lwem” była po prostu sytuacja: pierwsza rozmowa kwalifikacyjna, nowa szkoła, przeprowadzka, zmiana życiowej drogi, która wydawała się zbyt duża, by ją udźwignąć. Ta krótka historia przypomina więc coś bardzo prostego, a jednocześnie niezwykle ważnego — że wiele z naszych lęków powstaje w wyobraźni i rośnie tam do rozmiarów znacznie większych niż w rzeczywistości. Jednocześnie ogromną rolę w odbiorze tej opowieści odgrywa język. Tekst jest rytmiczny, melodyjny i niezwykle przyjazny do czytania na głos, co w przypadku książek dla dzieci ma ogromne znaczenie. Rymy płyną naturalnie, nie brzmią sztucznie ani wymuszenie, a ich tempo sprawia, że historia czyta się lekko i z przyjemnością — zarówno dziecku, jak i dorosłemu, który siedzi obok z książką w ręku. Co ważne, prostota języka nie oznacza tu uproszczenia treści. Wręcz przeciwnie — w kilku krótkich zdaniach autorka potrafi zawrzeć myśl, nad którą można zatrzymać się na dłużej. A to w literaturze dziecięcej jest prawdziwą sztuką. Czy jest to książka idealna? Prawdopodobnie nie — ale też nie o to w niej chodzi. Nie próbuje rewolucjonizować gatunku ani burzyć schematów znanych z innych historii dla najmłodszych. Motyw małego bohatera, który stopniowo odkrywa własną wartość, pojawiał się w literaturze wielokrotnie. Tutaj jednak został opowiedziany w sposób niezwykle ciepły, spokojny i pozbawiony nachalnego moralizowania. Nie ma tu podniesionego palca ani wyraźnie wypowiedzianej lekcji. Jest natomiast opowieść, która daje przestrzeń do rozmowy, refleksji i własnych wniosków — zarówno dziecku, jak i dorosłemu, który czyta ją razem z nim. Podsumowanie: Choć na co dzień częściej sięgam po literaturę bardziej wymagającą — taką, która zostawia czytelnika z ciężarem refleksji, moralnymi dylematami albo emocjonalnym niepokojem — przy „Mysz, która chciała być lwem” autorstwa Rachel Bright złapałam się na czymś zupełnie innym. Na ciepłym uśmiechu. Na spokojnym oddechu między kolejnymi stronami. Na tym szczególnym poczuciu łagodności, które płynie ze świata przedstawionego, mimo jego celowej prostoty. To trochę jak powrót do dzieciństwa — do czasu, w którym rzeczywistość była prostsza, emocje bardziej bezpośrednie, a drobne codzienne momenty potrafiły mieć ogromne znaczenie. Kiedy czytamy takie historie jako dorośli, często odkrywamy w nich coś więcej niż tylko bajkę dla dzieci. Pojawia się nuta nostalgii, przypomnienie własnych pierwszych lęków, pierwszych nieśmiałych prób odnalezienia się w świecie, który wydawał się wtedy ogromny i nie zawsze przyjazny. Być może właśnie dlatego ta historia działa tak dobrze — bo pod płaszczem humoru i lekkiej formy opowiada o czymś bardzo uniwersalnym. O potrzebie bycia zauważonym. O odwadze, która czasem zaczyna się od jednego małego kroku. Pamiętam pewien zimowy wieczór, kiedy czytałam tę książkę z moją trzyletnią chrześnicą. Siedziałyśmy przy małym stoliku. W pokoju było ciepło i spokojnie, a jedynym centrum naszej uwagi stała się książka rozłożona między nami. Z każdą kolejną stroną widziałam, jak jej oczy coraz bardziej rozświetla ciekawość. Śmiech i zachwyt mieszały się z pytaniami, które pojawiały się niemal co chwilę: „Dlaczego mysz chce być lwem?” albo „Czy ona naprawdę jest odważna?”. To było te kilka minut prawdziwej bliskości i uważności — takich chwil, które w dzisiejszym, nieustannie przyspieszającym świecie wydają się coraz rzadsze. Wspólne czytanie stworzyło przestrzeń, w której nie trzeba było się spieszyć, niczego tłumaczyć na siłę ani wyciągać wielkich morałów. To właśnie w takich momentach widać prawdziwą siłę literatury dziecięcej. Nie w wielkich fabularnych zwrotach ani spektakularnych przesłaniach, ale w tym, że potrafi zatrzymać nas na chwilę i stworzyć przestrzeń do wspólnego przeżywania historii. Dlatego jeśli szukacie książki, która nie przytłoczy, nie zmęczy nadmiarem treści i nie będzie próbowała na siłę wychowywać młodego czytelnika, „Mysz, która chciała być lwem” może okazać się bardzo dobrym wyborem. To spokojna, ciepła opowieść, która daje coś znacznie prostszego, a jednocześnie niezwykle wartościowego — czas spędzony razem.

Każdy chciałby być jak Luna, a często podobny jest do Logana, zajączka domatora lubiącego spokój domu, własne towarzystwo albo najbliższych tylko przyjaciół. Wymogi jednak życia powodują, że czasem musimy wyjść z tego co nam znane, opuścić co już dawno oswojone. Kapitalna książka uświadamia mi jak ważne jest przełamywać samego siebie gdy od tego zależy lepsze życie. Dzieci może nie potrafią jeszcze tak tego dotrzeć jednak zasiane ziarno ciekawości wyda owoc kiedy przyjdzie na niego pora. Polecam tą książkę do wspólnych przemyśleń rodziców i dzieci. 

Dostaliśmy w prezencie dla naszego synka. Okładka taka sobie, rysunki też jakoś specjalnie nie zachwycają za to treść przeurocza. Bardzo nam się spodobała. Rymowanki naprawdę przednie za co wielkie podziękowania dla Pani tłumacz bo tłumaczenie jest równie wielką sztuką jak napisanie książki. Czytamy i czytamy i pozwalamy się przenieść w miły świat ciężko pracujących maszyn. Powiedziano nam, że jest dobra dla usypiania malucha; nie bardzo chciałem w to uwierzyć ale póki co sprawdza się. Ma może jakiś dar wyciszania. Sam nie wiem. Ważne że działa. Książka na 8,5!

Kolejna z serii o ZOO zabawna książka zachęcająca dzieci do mycia zębów. Lekka, w sam raz na wieczorne czytanie przed snem. Sympatyczni bohaterowie, ciekawa historyjka, atrakcyjna grafika. Zwierzęta w Zoo dzięki pomysłowości dyrektora, z pomocą jeża Ignacego zostały skutecznie zachęcone do szczotkowania uzębienia.