The Chosen – Wezwałem cię po imieniu

Bardzo prosta, utrzymana w konwencji konferencji, więc słowa mówionego w konkretnym miejscu i czasie pozycja. Nawet jeśli mam co do części spraw obiekcje, to nie mogę zaprzeczyć żarowi i wewnętrznemu przekonaniu, z którym są formułowane. Nie da się też ukryć, że niektóre argumenty do mnie trafiły skłaniając mnie do przemyślenia pewnych przekonań na nowo, stąd relatywnie wysoka ocena tej pozycji.

„… emocje, są jak konie pociągowe. Bez nich nie zrobisz tego, co postanowiłeś, one mają siłę pociągnąć nas do działania, ale nie mogą być koniem, który prowadzi wóz…” Co jest siłą kobiety? Najważniejszą misją? To bycie matką, żoną, gospodynią, kobietą o sprecyzowanej drodze kształtowania kariery zawodowej. Może tym razem zastanowimy się nad tymi słowami: „…O tym kim jest kobieta, stanowi jej relacja z Bogiem…”. W pewnym momencie dla Tamar świat męski przestaje istnieć. Wszak do odkrycia własnej tożsamości nie jest potrzebny żaden mężczyzna. Po długiej nieobecności na blogu, pora nadrobić książkowe zaległości i wejść do świata literatury, który daje wiele dobrego, rozwija myśli, pobudza wyobraźnię, wzbudza radość i przede wszystkim wpływa też na aspekt wewnętrznej przemiany i duchowości. Książka, o której pragnę napisać kilka słów podpowiada kobietom wiele wskazówek. Nie zawsze trzeba być szarą myszką, która boi się odezwać. Uległość i pokora nie stanowią przykładu prawidłowego funkcjonowania. Cieszę się, że jako (dziewczyna – kobieta) – mogę przyjrzeć się innemu punktowi widzenia – Adama Szustaka OP. Dominikanin, wędrowny kaznodzieja. Dzieli się Słowem Bożym z każdym, kto tego potrzebuje i gdzie jest taka możliwość… Intensywnie udziela się w Internecie prowadząc kanał YouTube „Langusta na palmie” z blisko 800 tys. subskrybentów. Tamar to kolejna – po Judycie i Esterze – niezwykła kobieta z kart Biblii, której historia opowiedziana w książce pokazuje ponadczasową tożsamość kobiet, wskazuje źródła piękna i siły. Historia Tamar opisuje to, z czym kobiety spotykają się w świecie, z czym się mierzą i jak są traktowane. Biblia lubi opowiadać o tych nieszczęśliwych kobietach. To też obraz tego, jak na niewiastę patrzy Bóg. Dla Tamar moment trudny stanie się jednak kluczowy. Nieprzewidywalny. Niejednokrotnie mężczyźni traktują kobiety bardzo przedmiotowo. Widzą je najczęściej w kuchni i domu przy sprzątaniu, gotowaniu i wychowaniu dzieci. Wdowy są np. bacznie obserwowane, bo jak dadzą sobie radę po śmierci męża… To z jednej strony rodzaj swoistej ciekawości. Przyznaję, że wzorem dla mnie jest np. moja Mama, kobieta silna i charakterna. Tamar – pragnienie macierzyństwa. Juda wziął żonę dla Eva, swego pierworodnego, a jej imię to Tamar. Ta staje się kobietą nieszczęśliwą, taką która dosłownie przynosi nieszczęście. Zdana jest na łaskę i niełaskę otoczenia. Tamar uwodzi Judę. Poprosiła od niego sygnet, sznur i laskę. Zaszła w ciążę z Judą. Jej były mąż – syn Judy był niepłodny, ale wówczas było to niedopuszczalne. Wszyscy myśleli, że synowa dopuściła się nierządu. Mieli ją wyprowadzić i ukamienować. Wtedy powiada: „…Z mężczyzną, do którego to należy, ja jestem w ciąży”. Juda wtedy odpowiada: „..Ona jest sprawiedliwsza ode mnie…”. Tamar powiła bliźnięta, dwóch synów (Peres i Zerach). Tamar i o tym musimy pamiętać - zbuntowała się przeciw przyjętym obyczajom, dlatego jest na swój sposób wyjątkowa. Juda po części obwiniał kobietę za śmierć swoich synów. Czytając książkę poznamy także zasadę „pięciu P”, czyli: - Przemyśl - Pytaj - Przewiduj - Przemódl - Poczekaj Tamar jest kobietą, która doświadczyła wszystkich możliwych nieszczęść, smutków i tragedii – głównie za przyczyną mężczyzn. Spotkało ją najgorsze, a jej świat stał się niczym nieurodzajna ziemia. Na własne oczy możemy zobaczyć, jak w Tamar zachodzi zmiana i staje się ona zupełnie nową, spełnioną kobietą. Tamar wraca, też do Ewy – matki żyjących, czyli także symbolicznego źródła kobiecości. To przedstawienie namiętności mężczyzn względem kobiet. Zaspokojenie żądz. Tamar jest niezależna. Pokazane zostaje, że każda kobieta, ma swoją misję. To walka o siebie. „Tamar. Wszystkie nieszczęścia kobiet” to symboliczna opowieść o tym, z jakim rodzajem męskości zderza się kobieta we współczesnym świecie. Tamar nie walczy i nie próbuje przekonywać męskiego otoczenia do swoich racji. Maryja i Tamar mają wiele wspólnych cech i wydarzeń z życia. Obie kobiety mieszkały z mężem, który (wziął ją do siebie), ale z miłości i czci dla Bożych spraw nie zbliżał się do niej. W książce przeczytamy o dwóch rodzajach żałoby. To żałoba zdrowa i patologiczna. Za pojawienie się tej drugiej, odpowiada sfera emocjonalna. Gorąco polecam wartościową publikację. Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: RTCK Rób to co kochasz Oprawa: miękka Projekt okładki: Jakub Kosakowski Liczba stron: 136 Wydanie I (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

Rekolekcje... dla mnie noworoczne. Ks. Grzywocz - teolog duchowości, wykładowca, egzorcysta. Co ciekawe w tych rekolekcjach ks. Grzywocz kilkakrotnie odnosi się symboliczne do Alp Francuskich i Szwajcarskich. Ks. Grzywocz w 2017 r. zaginął w Alpach Lepontyńskich, w okolicy szczytu Bortelhorm na granicy między Szwajcarią i Włochami. Rekolekcje proste - nie jako wykładnia ale jako modlitwa i wskazówki do życia prostego, nieprzeładowanego, skromnego, opartego na miłości, wzajemności, bo liczą się rzeczy istotne a nie podrzędne. Bo warto stracić, a żeby skupić się na tym co ważne. "Najprostszy dar do tego co jest istotne, najprostszy gest miłości (jedna modlitwa, jedno ciepłe spojrzenie, jedno podanie dłoni z miłością, jeden wieczór spędzony z dzieckiem) ma olbrzymią, nieporównywalnie większą moc niż cały ogrom destrukcyjnej bezowocności zła tego świata" Bo zło nigdy nie jest potężniejsze od dobra. Warto!

Kolejny raz, czytając powieść ks. Arkadiusza Paśnika, zachwyciłam się tym, jak subtelnie ożywia znane z kart Biblii postaci i jak z szacunkiem "dotyka" sacrum, pomagając nam z nim obcować. Jaki jest więc wykreowany przez autora święty Józef? Oprócz tego, że odznacza się szlachetnością i pracowitością, to przede wszystkim w każdej sytuacji i zdarzeniu nieustannie szuka woli Bożej. Ma świadomość, że "WOLA NAJWYŻSZEGO JEST ZAWSZE MIŁOŚCIĄ" i zgadza się z nią nawet wtedy, kiedy nie spełnia jego oczekiwań. Zakochany w Miriam, tuż po pierwszych zaślubinach słyszy w głębi serca głos: "Miriam jest twoją żoną, ale należy do Mnie". I mimo że go nie rozumie i nie pojmuje głębi Bożych planów, widząc brzemienną Maryję, z pokorą i ufnością, choć po stoczeniu wewnętrznej walki, je przyjmuje. Kiedy jest mu po ludzku trudno, bo nie znajduje schronienia dla rodzącej Miriam, musi uciekać z rodziną do Egiptu albo "gubi" Jezusa z drodze z Jerozolimy do Nazaretu... zawsze wsłuchuje się w swoje serce. Wie, że to w nim przemawia do niego Bóg! Ale też wzrusza się, kiedy Jezus mówi do niego po raz pierwszy "tatusiu". Wyraża swoją miłość w prostych gestach. Ze wszystkich sił stara się chronić życie, którego wielkości pojąć nie umie. Jest zwyczajnym człowiekiem, którym "Bóg pisze historię zbawienia". "Oto wszystko, co mam. Oto moje szczęście. Moja droga. Moje powołanie. Jestem ojcem inaczej niż inni ojcowie. Jestem mężem inaczej niż inni mężowie. O innym życiu myślałem. Inne planowałem. A Ty, Najwyższy, dałeś mi Miriam i Jezusa. Dałeś mi życie, jakiego nie planowałem. Wciąż jesteśmy w drodze..." Z całego serca polecam Wam tę powieść, dzięki której święty Józef może stać się Waszym przyjacielem albo duchowym ojcem! Jestem pewna, że i Was ksiądz Paśnik zachwyci pięknem słowa, wymownymi symbolami i delikatną kreską, którą ożywia postaci biblijne!

Miała być audiobook a okazało się ze to nagranie z jakiejś prelekcji podzielone na rozdziały, ale ok. Za Szustakiem nigdy nie przepadałem, ale to nie znaczy, że będę anty w każdym aspekcie, sporo ciekawych rzeczy zawartych w tej pozycji... tylko, że "do tanga trzeba dwojga" a w rodzinie czasem nawet więcej... niestety....

Książka dobra, ale jest zbiorem wypowiedzi (kazań/homilii), które w większości słyszałem, więc brakuje tu efektu świeżości. Nie jestem namiętnym słuchaczem ks. Pawlukiewicza, więc albo często powtarzał swoje myśli, albo akurat trafiłem na te, które zostały zapisane. Same w sobie są wartościowe i dałbym 7, ale ten 1 punkt odbieram za brak nowości w treści (która jak redakcja przyznaje jest zapisem jego kazań).

„…Innymi słowy, kiedy Bóg stwarzał aniołów, robił to z myślą o nas. Duchowa przestrzeń ich życia to rzeczywistość, w której także i my mamy się poruszać…” Kiedy jest sielsko i anielsko? Życie to wiele nieprzewidzianych wydarzeń, wzlotów i upadków. Tym razem z czytelniczym zacięciem przeczytałam książkę, która daje taki spokój i poprawia nastrój. Aniele Mój … ten jest tuż obok. Czy jesteś gotów na niebiańską podróż? No to zaczynamy! Każdy Anioł jest inny i niesie dobrą nowinę, lub przesłanie prawdziwego szczęścia. To towarzysz trudnej codzienności i małych radości. Ochrania i umacnia, szczególnie - Anioł Stróż albo ten Anioł, który zwiastował Maryi. Ten pokazuje Nam sens wiary. Sama nazwa „anioł” wywodzi się od greckiego słowa angelos. Anioł to stabilność i gwarancja bezpieczeństwa. Kiedy próbujemy ocalić nasz dobrostan? Co się wtedy z nami dzieje? Sposób patrzenia na zagadnienie nie ogranicza i nie krępuje. Dla anioła dystans np. nie jest żadną przeszkodą. Anioł zawsze na Nas czeka i nie robi sobie wolnego. To jest moim zdaniem najfajniejsze. Aniołowie są istotami czysto duchowymi, nie posiadają ciała fizycznego, choć w Biblii mogą przyjmować postać, by komunikować się z ludźmi. Kim są Serafini i Cherubini? Kiedy dostrzegamy, że coś jest dobre, a nawet lepsze – mimowolnie się uśmiechamy. Człowiek myśli, analizuje, dedukuje, ale momentami zwyczajnie się boi, kiedy w powietrzu unosi się niepewność o jutro. To chyba taki symbol naszych czasów – niepewność. Literatura, sztuka i muzyka. Każda z nich ma coś wyjątkowego. Putto czyli popularny w sztuce renesansu i baroku motyw dekoracyjny przedstawiający pulchnego, nagiego małego chłopca, często uskrzydlonego. Anioł nie myśli się. Nie zmienia decyzji. Aniołów znajdziemy na kartach Pisma Świętego. W Księdze Rodzaju, w Apokalipsie. Z kolei w Dziejach Apostolskich anioł ratuje Piotra z więzienia. Anioł ocala też na pustyni niewolnicę Hagar. Aniołowie, to temat interesujący, coś co pociąga – tematyka prawdziwa. Kościół i jego nauczanie są dynamiczne. Biblia, to słowo stałe. To od Nas zależy, co wyniesiemy z jej tekstu. Padają ważne słowa: „…Tym, który jako pierwszy przywita nas po śmierci, będzie nasz Anioł Stróż…”. Anioł to taki przewodnik i stróż. Ludzie nawet dzisiaj czują się samotni. Gabriel znaczy „Bóg jest mocny”. Maryja jest Królową Aniołów. Rafael „Bóg leczy, Bóg uzdrawia”, a archanioł Michał „Któż jak Bóg”. Nie zapominajmy o problemie Aniołów upadłych. To też zwodzenie pokusami na wolności. Każda interpretacja jest indywidualna. Czytamy „...Widzą świat zupełnie inaczej. A zatem jest przy nas istota, która funkcjonuje w sposób niezależny od materii...”. Na koniec moich rozważań nawiążę do twórczości Zbigniewa Herberta i słów, które pokazują zarówno odwagę człowieka i anioła: „…bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny w ostatecznym rozrachunku jedynie to się liczy…”. Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: RTCK – Rób to co kochasz Wydanie I Oprawa: miękka Liczba stron: 164 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej, domowej biblioteczce

Ile tu najprostszej i najczystszej mądrości. Piękna książka – rzadko tak o książkach myślę, a jeszcze rzadziej piszę. Ale chcę docenić niezwykłą mądrość x. Grzywocza i o. Prusaka. Dwóch wspaniałych kapłanów – z których ten pierwszy już niestety nie żyje. Odszedł za wcześnie ale pozostawił po sobie wystarczająco by serce zostało dotknięte i by łaska mogła je przemienić. Książka jest o potrzebie samotności. Czegoś co wystrzegamy się jak ognia, boimy strasznie, coś co wywołuje w nas najgłębsze lęki, dlatego, że samotność mylimy z osamotnieniem. A to nie to samo i warto się przekonać jakie są różnice. Warto wiedzieć by lepiej żyć. Dla siebie i innych. Samotność prowadzi do wspólnoty z drugim człowiekiem/ludźmi. Wspólnoty jeszcze lepiej przeżywanej która jest wartością każdej osoby. Póki człowiek samotny myśli, że jest idealny, a najlepszym lustrem aby się poznać są oczy, serce i rozum drugiej osoby. O tym w tej książce. Może krótkiej. Ale wiele nie potrzeba by lepiej żyć. Potem jest tylko chęć i wola. Zachęcam.

O. Wojciech Kowalski pokazuje w swojej książce że Bóg przychodzi do nas przez nasze słabości tam gdzie czujemy się słabi tam gdzie jest w nas "czarna dziura" . Nieraz wzruszyłem się czując jak Bóg przychodzi do mnie przez slowa zawarte w ksiązce O. Wojciecha bowiem "wystarczy Ci mojej łaski ,moc bowiem w słabości się doskonali,, (2 Kor 12:9) .

Wstań! Albo będziesz święty, albo będziesz nikim Jaka jest najlepsza definicja małżeństwa: wspólnota dwojga ludzi co chwilę sobie przebaczających. Mądra myśl od księdza Pawlukiewicza, takich w tej książce jest zdecydowanie więcej. Wszystkie mają jedną wspólną cechę: są naprawdę proste w zrozumieniu i nie zawsze łatwe w zastosowaniu. Może więc dlatego wiele osób wykłada się na chrześcijaństwie. Może chcieliby kochać Jezusa i żyć Bogiem, ale nie dając wiele od siebie. Bo przecież spotykając Boga, który jest Miłością nie można być już takim samym jakim się jest. Decyzja, potrzebujemy decyzji. Bo jesteśmy nie tym co czujemy ale co tak na dobrą sprawę wybieramy. Książka niezwykle prosta, miejscami banalna, ale przy całym skomplikowaniu życia chodzi by ciągle te proste prawdy sobie przypominać.

Przyjemnie się czyta, napisana lekkim współczesnym stylem; są miejscami ciekawe spostrzeżenia/wglądy dotyczące niektórych fragmentów Ewangelii, ale są też miejsca, gdzie autor pozwala sobie na dziecinne i nielogiczne wnioski (jak np. komunia na rekę jest ok, bo jak pojedziesz do innego kraju to zobaczysz że tak się robi..). Ogólnie warta przeczytania, ale spodziewałem się bardziej praktycznych rad dotyczących codziennego czytania PŚ ...

To dziwne uczucie zagłębiać się w tę lekturę, jeśli równolegle czytam książkę tak różną od tej. "ChwałaMU" przedstawia Boga jako dobrotliwego ojca, zbawiciela i dobrodzieja, natomiast "27 śmierci Toby'ego Obeda" i postępowania opisanych tam bohaterów pokazuje, że Bóg jest nieustępliwym tyranem, cieszącym się z krzywdy ludzi... Jak te odmienne wizje Boga dają do myślenia... "ChwałaMU" to wartościowy poradnik o tym jak uwielbiać Boga, uwierzyć w jego moc i miłość do nas - ludzi. Podnosi na duchu wskazując, że jesteśmy ważnymi i niezwykłymi postaciami na scenie życia, że każdy z nas zajmuje szczególne miejsce w świecie i nie powinien rozmyślać nad swoją beznadziejnością, bo ona nie istnieje. Otwiera umysł na siłę jaką ma w sobie Bóg, daje nadzieję, że możemy osiągnąć wiele i sięgać do najwyższych celów. Daje ogląd jak uwielbiać Boga i za co.

"Chrześcijańska duchowość może być zabójcza, gdy nie powiąże się jej ze zdrowiem emocjonalnym." "Duchowość zdrowa emocjonalnie" Peter Scazzero 😔Jak często spotykacie chrześcijan co do których macie wrażenie "coś tu jest nie tak"? Zachowują się, reagują jakby: byli niedowartościowani, mieli poczucie odrzucenia, doświadczyli jakiejś traumy dzieciństwie. Coś musiało się stać, że w taki sposób się zachowują. Mogą doświadczać czegoś niezwykłego na uwielbieniu, ale wewnątrz mogą być tak naprawdę wrakiem człowieka. Peter Scazzero zabiera czytelnika w podróż przez emocje, uczucia, relacje do dojrzałości emocjonalnej, a owocem tego jest zdrowa duchowość. 🌿Dużą część tej książki zajmuje nieustannie przypominanie czytelnikowi o konsekwencjach jakie wynikają z bagatelizowania w życiu chrześcijanina swoich emocji i uczuć. Peter nie pozostawia na sobie suchej nitki. Ubolewa nad swoimi błędami i głupotami, które popełnił oraz uczy czytelnika jak tych błędów uniknąć, a w konsekwencji żyć odrobinę szczęśliwszym życiem. ⭐Duchowość zdrowa emocjonalnie była najpierw wdrożona w życie, a dopiero potem spisana. ⭐W książce znajdziecie cytaty z dzieł ojców, doktorów Kościoła. To okazja do rozszerzenia wiedzy😃 ⭐Na końcu książki autor dodaje swoją adaptację "Ignacjańskiego rachunku sumienia"(sama korzystałam z niego wiele razy😉). ⭐Jako dodatek autor definiuje zdrowie emocjonalne i kontemplacyjną duchowość. To krótkie podsumowanie, które pomoże Wam zdefiniować to co się w Was dzieje. Polecam tą książkę wszystkim chrześcijanom i nie tylko. Nie można być dojrzałym duchowo człowiekiem, pozostając niedojrzałym emocjonalnie.

Książka jest napisana prostym, przystępnym językiem przez co bardzo dobrze i szybko się ją czyta. Jednak jeśli chodzi o treść to odnoszę wrażenie, że autor tylko powierzchownie dotyka podjętego problemu. Ciekawe przedstawienia regresów pojawiających się w życiu wybranych bohaterów Biblii, ale zbyt mało konkretnych przykładów, wskazówek jak rzeczywiście z takich życiowych "cofek" wychodzić, jak sobie z nimi radzić.

Wbrew temu, co mi się wydawało po nieudanej w moim przekonaniu książce ks. Marka Dziewieckiego na temat komunikacji, sięgnęłam po kolejne trzy książki wydawnictwa RTCK, które okazały się całkiem niedawno, a które zwróciły moją uwagę. Pewnie największą popularność ma szansę zdobyć "Jestem nikim" o. Adama Szustaka, jednak bardzo polecam również "Ukształtowanego" Wojciecha Kowalskiego SJ. Jeśli chodzi o "Jak się wygrywa wojny?" to wpisuje się ona w ideę, której przyświecają wszystkie wyżej wymienione pozycje. Mam wrażenie, że czytam wciąż o jednym i tym samym, choć przekazanym na różne sposoby. Ani jedno, ani drugie nie jest jednak zarzutem. Marcin Jakimowicz również podnosi temat tego, jak należy walczyć o lepsze dla siebie. Ponownie daje jasno do zrozumienia, że to, co przede wszystkim od nas zależy, to pewnego rodzaju przyznanie się przed sobą, że nie wszystko idzie zgodnie z naszymi planami i że być może nie tyle jest to kwestia tego, że złe są tu nasze intencje, co po prostu sam plan jest nieodpowiedni. Być może właśnie dlatego tak wiele rzeczy raz za razem nam nie wychodzi, nawet jeśli z determinacją usiłujemy zrobić coś kolejny raz w przekonaniu, że jest to dla nas dobre. Ta nieustanna walka skazuje nas na nieustanną porażkę, bo zamiast spróbować inaczej, spróbować czegoś zupełnie nowego, nieustannie wracamy do starego, zużytego i nietrafionego schematu naszego działania. A wtedy pojawia się złość, gniew, nieobliczalność, pycha, która w gruncie rzeczy nie ma racji bytu, bo właściwie z czego możemy być przesadnie dumni, skoro znów nie wyszło, skoro zniweczone zostaje coś, co już niby osiągnęliśmy? To również książka o tym, że mimo wszystko nie jesteśmy skreśleni. Ktoś inny na swoje barki może wziąć nasze słabości, wejść w to i zrobić rewolucję stulecia. To niełatwa sprawa, tym bardziej, że czasem trzeba zrobić krok do tyłu, wrócić do punktu wyjścia i z pewną dezorientacją i szalonym zaufaniem pójść za czymś, czego się do końca nie zna i nie rozumie, a za czym ukrywa się istota rzeczy i głęboki sens. Naprawdę bardzo polecam sięgnąć po tę książkę, a także "Ukształtowanego" i "Jestem nikim". Nie chodzi o to, żeby wklepać to sobie do głowy jak regułkę na pamięć, tylko spróbować się na to otworzyć. Poprzez książki też przecież mogą zadziać się dobre rzeczy.

Chciałbym powiedzieć rewelacja, ale liczyłem na coś zupełnie innego. Przedstawiona książka to wywiad rzeczka między o. Tomaszem a ks. Wojciechem, który został spisany na podstawie audycji w radiu Emaus, które są dostępne na YouTube, zarówno na kanale radia jak i Dominikanów. Jeśli ktoś chciałby dostać darmowego ebooka tej książki to polecam zajrzeć. Ja jednak miałem nadzieję, że dostanę tutaj wiedzę bardziej skondensowaną, nie w formie dialogu, który słuchałem już dwa razy, ale raczej prozy z rozbudowaną bibliografią, do której można by zajrzeć i coś sobie doczytać. Nie mniej jest to książka, jak się wydaje, wyczerpująca temat na poziomie szarego wiernego, a nawet więcej.

Dzielę się z Wami książką ks. Arkadiusza Paśnika, wydaną przez @edycja_swietego_pawla będącą próbą wejścia w serce ucznia, który zdradził swojego nauczyciela. W książce znajdziemy historię opartą na przekazie ewangelicznym, w której na pierwszy plan wysuwają się emocje, motywacje, pragnienia, a wręcz żądze targające Judaszem. W jego życiu światło mieszało się z mrokiem, jednak pozwolił on na to, by zwyciężyła ciemność. Niezwykła opowieść stworzona przez ks. Paśnika sprawia, że Judasz w pewien sposób staje się bliski każdemu z nas. Przecież i w nas dobro miesza się ze złem, nie brak nam pokus, złych podszeptów, wątpliwości. Po lekturze w mojej głowie wciąż kołacze się myśl: przecież Judasz został wybrany, był jednym z dwunastu, najbliżej Jezusa. Realizował powołanie, jak wielu dzisiejszych ludzi, jak osoby duchowne, księża, o których mówi się tyle złego. Powołanie samo w sobie było piękne, lecz Judasz pozwolił, by zniszczyły je siły zła. Po zdradzie nie znalazł w sobie pokory, prawdziwej skruchy, nie chciał miłosierdzia, o którym tyle słyszał od Jezusa. Uderzyło mnie to, jak wielowymiarową był postacią-była w nim i chwała dla Jezusa i pogarda dla Niego. Judasz jest dla mnie symbolem straconej szansy, zmarnowanego talentu, zwycięstwa zła w człowieku. Oby w żadnym z nas ono nigdy nie wygrało. Książka ks. Paśnika daje nowe światło na postać Judasza, które pomaga podjąć nowe refleksje w tym wyjątkowym czasie Wielkiego Tygodnia. Polecam ją też, by każdy z nas zweryfikował dzięki niej swoje własne powołanie i tuż przed Świętami Wielkiej Nocy przygotował to, co najważniejsze- własne serce.

Kogoś może zastanawiać, czy można napisać całą książkę o świętym Józefie, skoro na kartach Ewangelii nie wypowiada on żadnego słowa. Ewangeliści nie poświęcają rzeczywiście ziemskiemu ojcu Naszego Zbawiciela zbyt wiele miejsca, ale autor książki pokazuje, że nawet z tych słów można wyczytać więcej niż się wydaje. Milczenie Józefa nie jest przypadkowe. Jego pokora, pracowitość, poddawanie się woli Bożej i sprawiedliwość (ewangelista Mateusz nazywa go "człowiekiem sprawiedliwym") od wieków były i są przykładem dla wszystkich ojców.