Templariusze. Historia i mity

Syntetyczna popularnonaukowa historia Wikingów. Przez to, że autor miał ambicję pisać o wszystkim książka jest dosyć nierówna. Rozdziały o podbojach i wojnach na Wyspach Brytyjskich są potwornie przeładowane faktami i ciężkie w lekturze. Za to te o eksploracji i kolonizacji Islandii, Grenlandii czy wyprawach do Ameryki bardzo przyjemne w lekturze.

„Krew sięgała koniom do pęcin” – ten makabryczny obraz, wyjęty prosto z kronik Pierwszej Krucjaty, stanowi doskonałe memento dla monumentalnego dzieła Thomasa Asbridge’a. „Krucjaty. Wojna o Ziemię Świętą” to książka, która w świecie mediewistyki pełni rolę potężnego taranu: rozbija romantyczne mity o szlachetnych rycerzach, ale też uproszczone wizje barbarzyńskich najeźdźców, oferując w zamian obraz tak krwawy i złożony, że momentami przypomina on mroczne fantasy, tyle że boleśnie prawdziwe. Rozmach bez uprzedzeń Asbridge podejmuje się zadania niemal niemożliwego – opisania dwóch stuleci zmagań między chrześcijaństwem a islamem w sposób, który nie faworyzuje żadnej ze stron. To, co wyróżnia tę pozycję na tle dziesiątek innych, to rygorystyczne korzystanie ze źródeł łacińskich i arabskich w równym stopniu. Autor z ogromną wprawą zestawia ze sobą relacje kronikarzy krzyżackich z pismami takich postaci jak Ibn al-Asir, co pozwala czytelnikowi spojrzeć na oblężenie Jerozolimy czy bitwę pod Hittin z obu stron murów. Autor nie boi się brutalności. Opisy kanibalizmu w Ma’arrat an-Numan czy rzezi po zdobyciu Jerozolimy w 1099 roku są wstrząsające, ale u Asbridge’a nigdy nie służą taniej sensacji. Są one niezbędne, by zrozumieć psychologię tamtych ludzi – ich fanatyzm, desperację i głębokie przekonanie, że działają z mandatu niebios. Bohaterowie z krwi i kości Jednym z najmocniejszych punktów książki jest sposób kreowania postaci historycznych. Asbridge nie buduje pomników. Jego Ryszard Lwie Serce to genialny strateg, ale też człowiek o porywczym i trudnym charakterze, natomiast Saladyn zostaje odarty z nadmiaru dziewiętnastowiecznej legendy, by ukazać polityka pragmatycznego, który budował swój autorytet równie sprawnie mieczem, co dyplomacją. Autor wyśmienicie analizuje ich relację, pokazując, jak wzajemny szacunek mieszał się z bezwzględną chęcią zniszczenia przeciwnika. Krytyka: Erozyjna szczegółowość Czy „Krucjaty” mają wady? Dla czytelnika przyzwyczajonego do wartkiej akcji powieściowej, problemem może być ekstremalna szczegółowość. Asbridge potrafi poświęcić kilkanaście stron na analizę logistyki dostaw wody do obozów oblężniczych. Choć dla historyka to czyste złoto, laik może poczuć się przytłoczony natłokiem dat, nazwisk drugoplanowych baronów i topograficznych detali syryjskich zamków. Książka wymaga od czytelnika ogromnego skupienia; to nie jest lektura do pociągu, lecz wielkie danie, które trzeba trawić powoli. Można by również zarzucić autorowi, że momentami zbyt mocno skupia się na aspektach militarnych i politycznych, nieco po macoszemu traktując życie codzienne prostych pielgrzymów czy kwestie kulturowego przenikania się Wschodu z Zachodem, które działo się „pomiędzy” bitwami. Werdykt Mimo tych drobnych zastrzeżeń, dzieło Thomasa Asbridge’a to absolutny majstersztyk. To historia pisana z rozmachem kinowego hitu, ale wsparta twardymi dowodami naukowymi. Autor udowadnia, że krucjaty nie były czarno-białym starciem dobra ze złem, lecz tragicznym, wielowarstwowym splotem wiary, chciwości, odwagi i niezrozumienia. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć korzenie dzisiejszych napięć między światem Zachodu a islamem, choć Asbridge słusznie ostrzega przed zbyt łatwym wyciąganiem współczesnych paraleli. To książka, która zostawia czytelnika z poczuciem podziwu dla ludzkiej wytrwałości i przerażenia nad tym, do czego zdolny jest człowiek w imię Boga.

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony książka dotyczy dość intrygującego wycinka funkcjonowania Imperium Romanum, który chyba nie doczekał się zbyt wielu publikacji dostępnych w języku polskim. Dodatkowo jest ona napisana zdecydowanie w stylu popularnonaukowym, nastawionym na szersze grono odbiorców. Jednak z drugiej strony bardzo długo męczyłem się z tą pozycją. Mam wrażenie, że autor czasami przykładał zbyt dużą wagę do szczegółów, które miały znaczenie nie tyle dla gwardii pretoriańskiej, co generalnie dla państwa rzymskiego.

To nie jest tylko książka o przeszłości — to opowieść o mechanizmach, które działają do dzisiaj. Historia Templariuszy od lat rozpala wyobraźnię — między legendą a faktami, między sacrum a polityką. Dan Jones w książce „Templariusze. Rozkwit i upadek świętych wojowników” robi coś znacznie cenniejszego niż powielanie mitów: porządkuje tę opowieść i nadaje jej wyraźny, ludzki wymiar. To fascynująca historia o tym, jak z niewielkiej grupy rycerzy powstała potężna, międzynarodowa struktura, przypominająca dzisiejszą korporację. Zakon, którego pierwotnym celem była ochrona pielgrzymów do Ziemi Świętej, szybko przekształcił się w organizację o ogromnych wpływach politycznych i ekonomicznych. Templariusze nie tylko walczyli — zarządzali majątkami, tworzyli zręby systemu bankowego i doradzali władcom Europy. Ich potęga rosła, ale wraz z nią narastała niechęć i podejrzliwość. Jones prowadzi czytelnika przez tę historię sprawnie i z wyczuciem narracji — nie przytłacza nadmiarem dat, a jednocześnie nie upraszcza. Pokazuje mechanizmy władzy, zależności i strachu, które ostatecznie doprowadziły do upadku zakonu. Dramatyczny finał — procesy, oskarżenia o herezję i śmierć Jakuba de Molaya — wybrzmiewa tu nie jako legenda, lecz konsekwencja politycznej gry. To książka dla tych, którzy lubią historię opowiedzianą z rozmachem, ale bez zbędnego patosu. Dla tych, którzy chcą zrozumieć, jak rodzi się potęga — i dlaczego zawsze ma swoją cenę. [Współpraca barterowa] Strona.insta

Świetna opowieść jak wyglądały różne etapy odkrywania i zdobywania zachodniej strony Ameryki Północnej. Od pierwszych podróżników wytyczających szlaki, przez pionierów osiedlających się na dzikich terenach i gorączkę złota oraz gorączkę bydła, aż po mordowanie przeszkadzających Indian.

Adrian Goldsworthy w „Pax Romana” podejmuje temat jednego z najczęściej idealizowanych okresów w dziejach Europy – rzekomego „złotego pokoju” w cesarstwie rzymskim. Autor od początku podważa popularne wyobrażenie, że panowanie Rzymu było łagodne i sprawiedliwe. Zamiast tego pokazuje, że pokój rzymski był w dużej mierze wynikiem brutalnej siły, przemyślanej polityki i nieustannej gotowości do stosowania przemocy. Goldsworthy pisze przystępnie, ale nie upraszcza historii. Potrafi łączyć wojskową precyzję z analizą polityczną i społeczną, dzięki czemu czytelnik widzi, jak funkcjonował mechanizm władzy w imperium. Dużą wartością książki jest obalenie mitu o „humanitarności” Rzymian – zamiast tego dowiadujemy się, że ich pokój oznaczał dominację zwycięzców, a nie harmonię między narodami. Mimo ciężkiego tematu lektura jest zajmująca, bo autor ma talent narracyjny i umie przywoływać liczne przykłady – od podboju Brytanii po bunt w Judei. Nie ma tu suchego wykładu, ale raczej dynamiczna opowieść o tym, jak imperium utrzymywało swoje granice i dlaczego tak wielu ludzi godziło się na panowanie Rzymu. Podsumowując: „Pax Romana” to książka, która zdejmuje złoty pył z obrazu starożytności. Pokazuje Rzym realistycznie – jako państwo bezwzględne, ale też niezwykle skuteczne w budowaniu stabilności. Dla osób zainteresowanych starożytnością to lektura obowiązkowa, bo pozwala krytycznie spojrzeć na hasło, które w podręcznikach brzmi często zbyt idealistycznie.

Książka bardzo ciekawa, napisana z lekkim stylem. Bardzo niewielu polskich historyków potrafi pisać w taki sposób. Oczywiście nie oznacza to że zgadzam się ze wszystkim co było tam napisane jak np ocena nieuchronności rozbicia dzielnicowego dokonanego przez Bolesława Krzywoustego czy też ocena utraty rozwoju Polski wraz ze śmiercią Wacława III i końcem panowania Przemyślidów w Polsce. Jak się to ma do miejsca Polski w koronie czeskiej oraz nie widać było u autora analogii do podobnej sytuacji gdy Polską rządził Ludwik Andegaweński. Sytuacja bardzo podobna. Autora przytacza tutaj różne argumenty które moim zdaniem są trochę sprzeczne. Ogółem jednak książka bardzo ciekawa i zrobiona z pomysłem. Polecam

Sławomir Koper znany jest z tego, że potrafi opowiadać. I to tak, że aż chce się tego słuchać. Potrafi porwać niemal każdego czytelnika i z wielką chęcią można nauczyć się historii. Ja zawsze lubiłam historię i miałam szczęście mieć świetnych nauczycieli, lecz wiem, że zdarzają się i tacy, którzy potrafią zanudzić uczniów na lekcjach historii. Książka "Jagiellonowie. Schyłek Średniowiecza" może jest bardziej przeznaczona dla młodzieży, ale myślę, że każdemu ponowne poznanie (lub przypomnienie) sobie o Jagiellonach nie wyda się nudne, ale będzie wspaniałą podróżą w czasie po ówczesnej Polsce, Ukrainie czy Białorusi oraz innych miejscach, w które zabiera nas autor w raz ze swoim nastoletnim synem. To właśnie jemu, w czasie wycieczki opowiada historię Polski od roku 1370, czyli od śmierci Kazimierza Wielkiego (ostatniego Piasta) do schyłku Średniowiecza do roku 1493 - wtedy zmarł Kazimierz Jagiellończyk oraz o najważniejszych wydarzeniach mających miejsce za czasów Jagiellonów. "Kazimierzowi Wielkiemu na ogół dopisywało szczęście, jednak jako dynastia poniósł dotkliwą porażkę, bo chociaż cztery razy był żonaty, to nie doczekał się legalnego następcy tronu." Zwiedzając miejsca będące areną tamtych wydarzeń, Sławomir Koper opowiada o losach dynastii a także odpowiada na pytania zadawane przez syna. Ciekawie poprowadzona narracja zachęca do lektury, czyta się tę książkę jak przygodową powieść. Jednocześnie może być ciekawym przewodnikiem turystycznym. To, że styl pisania autora jest bardziej młodzieżowy czy wręcz dziecinny, zupełnie nie przeszkadza. Uważam, że ma to swój urok i przyjemniej się czyta. Zresztą moi wnukowie bardzo lubią tego typu książki i to za ich namową zabrałam się za tę lekturę. Oglądałam w telewizji film o Jagiellonach, więc moi wnukowie przynieśli mi tę książkę z biblioteki... "Związek Polski i Litwy przez długie lata przypominał małżeństwo Jadwigi z Jagiełłą. Miłości w nim nie było, ale na pewno był rozsądek i wspólny interes. Dopiero z czasem obie strony zaczęły doceniać korzyści, jakie płynęły z prowadzenia wspólnej polityki." Już dawno naukę szkolną mam za sobą, lecz bardzo miło mi było poczuć się jak na ciekawej lekcji historii. Gdyby w taki lub podobny sposób nauczano tego przedmiotu, to myślę, że chętniej uczniowie sięgaliby nie tylko po książki historyczne. Ważne jest również to, że Sławomir Koper jest bezstronny i nie narzuca czytelnikowi swojej oceny. Mnogość fotografii także uprzyjemnia lekturę, chociaż część z nich jest zbyt mało widoczna a małe mapy nie odzwierciedlają dokładnie opisywanych miejsc. Zaskoczył mnie także opis wydawcy: "Wędruj renesansowymi śladami po polskich Kresach, a w Krzemieńcu wraz z królową Boną zaangażuj się w poszukiwania żony dla jej syna, Zygmunta Augusta.", bo przecież królowa Bona a tym bardziej Zygmunt August, to już zupełnie inny czas... Chronologiczne zestawienie dat, które znajdziemy na końcu książki może być dobrą ściągawką, nie tylko w szkole... A historia naszej ojczyzny przez wieki była bardzo ciekawa a często też i przewrotna. Warto zatem poznać losy dawnej Polski.

W moim odczuciu bardzo dobrze napisana, mocno oparta na źródłach , bez zbędnego snucia hipotez opartych na innych hipotezach. To niewątpliwie zaleta a jednocześnie lekka wada (!) : mi było za mało "Wilhelma prywatnie". Ale oczywiście to nie biografia a głównym tematem był podbój Anglii. Ciężko ją również porównać z wiekową już nieco biografią autorstwa P. Zumthora. Obie warte poświęconego czasu. Polecam.

„Potop...” Sławomira Leśniewskiego jest pozycją z całą pewnością godną uwagi. Autor ma lekkie pióro, co oznacza, że książkę czyta się szybko i z zainteresowaniem jak na popularnonaukową pracę przystało. Dlaczego uważam, że jest to praca popularnonaukowa? Leśniewski opiera się głównie na opracowaniach. Podaje również kilka źródeł, którymi są głównie różne pamiętniki. Zawsze mam problem z oceną autorów prac historycznych, którzy piszą książki od średniowiecza po czasy obecne. Ciężko ich zestawić z historykami naukowymi specjalizującymi się w danej tematyce. Na zakończenie autor przytoczył losy głównych bohaterów po wojnie. Szkoda, że pominął w tym zestawieniu króla Jana Kazimierza i królową Ludwikę Marię. Spodobało mi się postawione pytanie „Czy potop mógł przynieść ocalenie Rzeczpospolitej?" oraz próba odpowiedzi na to pytanie. To jest generalnie dobry temat na nową książkę.

Sam jestem pod wrażeniem tego, jak bardzo spodobała mi się ta książka. Niby wszelkie fakty w niej przedstawione były mi znane od dawna, ale autor opowiedział o dziejach piastowskich tak interesująco, że ciężko było się oderwać od tej książki. Sam tytuł jest nieco mylący, bo głównym wątkiem jest nie tyle okrucieństwo najdawniejszych władców Polski, ile raczej ich spryt, pomysłowość, czasem brawura, waleczność i rozmach. To nieco inne, ale równie fascynujące spojrzenie na losy Piastów. Jak zwykle przy tego typu książkach, wielkie wyrazy należą się autorowi za zaprezentowanie innego podejścia do ważnych kwestii. W tym konkretnym przypadku zainteresowanie wzbudzają powiązania Mieszka I z Wikingami oraz ocena rządów Kazimierza Wielkiego. Gorąco polecam tę książkę zarówno wielkim, jak i nieco mniejszym miłośnikom historii.

Biorąc do ręki książki A. Nowaka i wiedząc o jego wyrazistych poglądach politycznych i zaangażowaniu politycznym po stronie jednej z opcji, zawsze mam wątpliwość, czy te książki nie będą aby stronnicze, czy nie będą ukazywać czarno – białego obrazu historii. Tak na szczęście nie jest. Autor nie ukrywa swoich ocen osób czy wydarzeń, ale nie potępia tych postaci, które działały na rzecz takiego biegu historii, który jego zdaniem był niekorzystny. Nie potępia ich, o ile pobudki działania były szlachetne, gdy ich podłożem nie była wyłącznie prywata albo po prostu zdrada i działanie na rzecz obcego państwa. Nie tylko nie potępia osób o innych poglądach, ale uważa, że na tym polega normalność, że działając dla wspólnego dobra, można prezentować różne opcje. Autor jest katolikiem, ale stać go na obiektywne oceny osób, które wyznawały inne wyznania, nawet gdy w dobie reformacji odeszły od katolicyzmu na rzecz innych wyznań. Jego oceny są złożone, jedne działania danej osoby ocenia pozytywne, inne negatywnie, rozważa, jakie mogły być przyczyny konkretnych posunięć. całość https://powrot-do-krainy-ksiazki.blogspot.com/2026/01/andrzej-nowak-dzieje-polski-tom-iv-1468.html

Na największy plus estetyczne wydanie, ciekawa narracja autora, książka niewymagająca, można czytać nawet na przysłowiowe "odmóżdżenie". Autor skupiając się na regionie Szampanii, a szczególnie na mieście Troyes w pełnym średniowieczu, opowiada o życiu tego miasta i regionu. Książka ma prawie 400 stron, jednak czyta się ją szybko ze względu, że jest to pozycja popularno-naukowa i tekst użyty przez autora jest łatwo przyswajalny. Natomiast patrząc szczerze, dla kogoś kto już więcej poczytał w tym temacie, może ta książka wydać się dosyć ogólnikowa. Mimo wszystko niektóre rozdziały pozytywnie zaskakują, na przykład rozdział 12, w którym autor opowiada o średniowiecznych księgach i autorach. Na wielki plus dosyć szczegółowo opisana "powieść o Flamence".

Bardzo ciekawy sposób opowiadania o historii. Nawet jeśli ta książka jest adresowana w stronę młodszych czytelników, to ja, jako raczej starszy miłośnik historii, czytałem ją z radością. Po prostu moim zdaniem podróży w przeszłość dziejów Polski nigdy dosyć. Mimo prostego stylu, autor potrafi pobudzić do refleksji nad losami Piastów oraz rządzonymi przez nich krainami. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu tej opowieści. Chętnie wybiorę się w czasy Jagiellonów, jeśli przewodnikiem tej wycieczki będzie Sławomir Koper.

Kiedyś zaczytywałam się w książkach o tamtych czasach, poznawałam też dzieje Anglii tamtej epoki, i dzięki temu łatwiej mi było przyswajać postacie opisane w tej książce, bo trzeba zaznaczyć, że „Wojna dwóch róż” to mnóstwo wymienianych osób biorących udział w konflikcie toczącym się w Anglii w XV wieku. Autor w sposób zrozumiały i czytelny opisuje historię Anglii po śmierci Henryka V w 1422 r.; przyczyny, które doprowadziły do wojny domowej toczącej się w latach 1455 – 1485, a była to walka o władzę; przedstawia i charakteryzuje ówczesnych możnowładców, ich udział w konflikcie, zdarzało się, że niektórzy arystokraci zmieniali strony konfliktu dla majątku, czy pozycji. Dan Jones nakreśla sytuację nie tylko okresu samej wojny, ale dokładnie opisuje lata przed wspomnianą wojną, jak i późniejsze, naświetla położenie władców panujących, ich lęk przed utratą władzy, oraz drastyczne rozprawianie się z potomkami królewskich rodów. Książka przystępnie napisana, bardzo dobrze się ją odbiera, polecam wszystkim lubiącym poczytać o tamtych ciężkich, brutalnych czasach.

Niezwykle przystępne ujęcie historii tytułowej polis od początków po czasy hegemonii macedońskiej. Everitt ma doskonały, przypominający rzekę styl - jego opisy płynnie przesuwają się wzdłuż dziejów, przez co człowiek ma wrażenie, jakby nie tyle czytał książkę popularnonaukową, co raczej literaturę piękną. Laik przeczyta i nabędzie poznania historii polis ateńskiej. Koneser przeczyta, i nawet jeśli już sam wiele z tego nie wyciągnie, to przynajmniej nacieszy się stylem Everitta.

Świetnie napisana historia podbojów Portugalczyków na Oceanie Indyjskim. W sumie rzadko poruszany i eksponowany okres, który jest napakowany niesamowitymi wydarzeniami takimi jak przykłady przygniatającej ludzkiej głupoty, agresywności, niekompetencji, braku empatii, czy zrozumienia,. Ponadto możemy zobaczyć jak ludzie małej inteligencji, zaślepieni ideologią/patriotyzmem lub religią czynią rzeczy niemądre oraz haniebne. Z drugiej strony rzadkie (a tym bardziej wpadające w oko) przypadki heroizmu, rozwagi, sprytu i miłosierdzia są często nienagradzane, a nawet karane. Można więcej? Chcę więcej!

Gdy człowiek sobie uzmysłowi, że w momencie upadku Troi cywilizacja egipska liczyła już przeszło 2 tysiące lat, a w momencie przybycia do Egiptu Cezara, 2 tysiące lat temu, kolejny tysiąc lat, gdy sobie to wszystko doda i jakoś spróbuje tę otchłań czasu przyłożyć do np. historii Polski, to aż go ciarki przechodzą :) Tym bardziej nie do końca fortunne wydaje mi się tłumaczenie oryginalnego "Rise..." jako "powstanie". Chyba więcej sensu miałby np. "rozkwit", mówimy przecież o czymś co trwało kilka tysięcy lat i raczej nie składało się tylko z "powstania i upadku". No ale to tak na marginesie, a propos polskiego tytułu. Poza tym trudno do czegoś się tutaj przyczepić - narracja jest potoczysta, wykład klarowny i przystępny a całość pozwala ogarnąć umysłem te tysiąclecia historii. Oczywiście nie dało się uniknąć pewnej powierzchowności i skrótowości ale raczej jest ona zaletą w tym przypadku. Książka będzie w sam raz na początek przygody z historią starożytnego Egiptu, jako baza do dalszych lektur, w czym na pewno pomoże bardzo rozbudowana sekcja przypisów i źródeł. Albo po prostu jako źródło do uzupełnienia wiedzy dla ludzi na co dzień interesujących się innymi okresami historii (tak było w moim przypadku). Tradycyjnie dla Rebisu wydanie jest bardzo solidne i cieszy oko. Gdyby wszyscy tak wydawali książki to nie istniałby dla mnie temat e-booków. A, tak zupełnie na zakończenie, to może autor a może tłumacz w jednym małym fragmencie wyłożyli się gdy przyszło do wspomnienia o egipskiej armii. Użycie dzisiejszej nomenklatury wojskowej (pluton, kompania, generał itp.) w książkach o tak zamierzchłej przeszłości zazwyczaj mnie drażni. Ale tu macham na to ręką, to nie jest przecież książka o historii wojskowości.

„Dla większości z nas pirat to romantyczna figura: wolny duch, awanturnik w powiewnej koszuli, ukrywający złoto na bezludnej wyspie. Tymczasem prawdziwy pirat był kimś znacznie bardziej skomplikowanym – i o wiele bardziej niebezpiecznym”. Tymi słowami można by streścić esencję pracy Benersona Little’a. „Złoty wiek piratów. Prawda i mity o piratach” to książka, która uderza w naszą wyobraźnię niczym pełna salwa burtowa, rozbijając w pył popkulturowe wyobrażenia ukształtowane przez Hollywood. Little, będący nie tylko historykiem, ale i byłym operatorem Navy SEAL, podchodzi do tematu z pasją badacza i precyzją żołnierza, tworząc dzieło, które czyta się z zapartym tchem. Demitologizacja na pełnym morzu Głównym celem autora jest odarcie piractwa z taniego sentymentalizmu. Zapomnijcie o „spacerze po desce” – Little wyjaśnia, że piraci, jako ludzie praktyczni, nie marnowali czasu na tak widowiskowe egzekucje; jeśli ktoś miał zginąć, po prostu lądował za burtą lub kończył z kulą w potylicy. Autor rzuca światło na realia życia na pokładzie, które było dalekie od sielanki. To była egzystencja pełna gnilca, brudu i nieustannego hazardu ze śmiercią. Jednak to, co w książce najbardziej fascynuje, to nie opisy cierpienia, lecz ukazanie pirackich załóg jako precursorów demokracji. Little z entuzjazmem analizuje „piracki kodeks” – zestaw reguł, które gwarantowały każdemu członkowi załogi prawo głosu, sprawiedliwy podział łupów, a nawet prymitywny system ubezpieczeń społecznych (odszkodowania za utratę kończyny). W świecie absolutystycznych monarchii, statek piracki był paradoksalnie jednym z najbardziej wolnościowych miejsc na planecie. Taktyka walki oczami praktyka Unikalna perspektywa Little’a jako komandosa sprawia, że rozdziały poświęcone walce są absolutnym majstersztykiem. Autor analizuje potyczki nie jako chaotyczne bijatyki, ale jako starannie zaplanowane operacje psychologiczne. Dowiadujemy się, że piraci rzadko dążyli do zatopienia statku handlowego – ich celem było przejęcie nienaruszonego ładunku. Dlatego kluczowym narzędziem był terror. Czarna bandera z symbolem śmierci nie służyła do ozdoby; była komunikatem: „Poddajcie się, a przeżyjecie. Walczcie, a nie okażemy litości”. Precyzja, z jaką Little opisuje użycie kordelasów, pistoletów skałkowych czy granatów z epoki, pozwala niemal poczuć dym prochowy w nozdrzach. Jego analizy dotyczące zwrotności slupów i taktyki wykorzystywania mielizn karaibskich archipelagów dowodzą, że piraci byli genialnymi strategami, potrafiącymi wykorzystać każdą słabość potężnych, ale ociężałych okrętów królewskiej marynarki. Galeria łotrów i wizjonerów Little nie zapomina o ludziach. Portrety takich postaci jak Czarnobrody, „Czarny Bart” Roberts czy Anne Bonny są nakreślone z ogromną dbałością o detale. Autor unika czarno-białych ocen. Pokazuje piratów jako ludzi wyrzuconych poza nawias społeczeństwa, którzy w obliczu nędzy i brutalności ówczesnej marynarki handlowej wybrali „krótkie, ale wesołe życie”. To właśnie ta ludzka twarz piractwa, pełna sprzeczności, odwagi i okrucieństwa, sprawia, że książkę trudno odłożyć. Podsumowanie: Skarb wart odkrycia „Złoty wiek piratów” to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce wyjść poza ramy fikcji literackiej. Benerson Little wykonał tytaniczną pracę, przekopując się przez archiwa, by dostarczyć nam tekst rzetelny, a jednocześnie niesamowicie barwny. Choć autor nie szczędzi szczegółów technicznych dotyczących żeglugi, podaje je w sposób tak przystępny, że nawet szczur lądowy poczuje się pewnie na pokładzie. To książka entuzjastyczna, napisana ze swadą i ogromną wiedzą. Udowadnia, że prawda o piratach jest znacznie bardziej ekscytująca niż jakikolwiek scenariusz filmowy. Po jej lekturze Jolly Roger już nigdy nie będzie wyglądał tak samo – zamiast pirackiej romantyki, dostrzeżecie na nim symbol desperackiej walki o wolność w świecie, który nie znał litości.

Autor w bardzo przystępnej i ciekawej formie ,wykazując się również poczuciem humoru (jak np. w tym fragmencie " o Władywoju wiadomo niewiele, przetrwała jednak taka notatka współczesnego mu kronikarza:" Z życia jego przytoczę tylko rys niewiarygodny i nienadający się zgoła do naśladowania przez żadnego chrześcijanina, a mianowicie , że nie nie mógł on wytrzymać nawet jednej godziny bez picia" )przedstawia podboje pierwszego króla Polski , który był nie tylko wielkim władcą, ale przede wszystkim niezłomnym wojownikiem oraz strategiem. Książka pokazuje skąd wywodzą się nasze Polaków korzenie, w innym świetle pokazuje naszą historię niż tę którą poznaliśmy na szkolnych lekcjach historii - co ważne w sposób ciekawy ."Narodziny potęgi" czyta się jak powieść , jest w niej przygoda, miłość , przymierza a także intrygi. Zachęca do poznawania historii i zagłębiania się w nią . Jak chyba powiedział Cyceron „Historia est magistra vitae” (Historia jest nauczycielką życia), więc warto ją poznawać. Książka idealna na prezent szczególnie dla mężczyzn (dużo tu bitew, krwi i rzezi) jak również młodych chłopaków.