Tam, gdzie Rokita mówi dobranoc

Kupiłam na Krakowskich targach i pochłonęłam w kolejny wieczór. Cudownie wykreowany świat jak w pierwszej części. Świetne dopełnienie i rozwinięcie pierwszej części a motyw smoków … o Wow ! Wciąż w szoku, że ktoś pisze o AI. Nawet darmowe testery to wykluczają. Ktoś ma chyba inny problem. Szkoda, żeby tak fajna książka przez to cierpiała. Sprawdźcie sami.

„Ludowe czarownictwo” to dla mnie książka, która nie porywa w klasycznym sensie. Nie jest to historia, od której nie można się oderwać, ale ma w sobie coś bardzo przyjemnego i spokojnego. To lektura, którą czyta się z ciekawością i bez pośpiechu. Coraz bardziej interesują mnie tradycje słowiańskie, dlatego szczególnie doceniłam to, jak szczegółowo autorka opisuje dawne wierzenia, praktyki i codzienne życie ludzi. Widać tu mocne zakorzenienie w naturze, rytmach przyrody, świętach i obrzędach, które porządkowały życie dawnych społeczności. To właśnie ten klimat — bliskości natury i prostoty życia — zrobił na mnie największe wrażenie. Nie jest to książka pełna dynamicznej akcji, ale raczej spokojna podróż w świat dawnych wierzeń i sposobów myślenia. Jeśli ktoś interesuje się tematyką słowiańską, folklorem i dawnymi tradycjami, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć. 📚🌿✨

„Baśń o Sklavenie” to niezwykła opowieść o prawdziwej miłości i poszukiwaniu akceptacji, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Nie Powiem. W Królestwie Orła Czarnopiórego rządzi król Mikołaj, który wierzy, że jego młodszy brat zostanie kiedyś jego doradcą. Bartoszek ma jednak inne plany i chciałby być rycerzem. Niestety okazuje się to nie lada wyzwaniem, a w dodatku nie podoba się władcy. Bartoszek mimo nacisków pragnie iść własną drogą i walczyć o swoje marzenia. W życiu braci niespodziewanie pojawia się tajemnicza Sklavena. Przepiękna dziewczyna o srebrnych włosach nie pamięta swojej przeszłości, a poza tym nie może mówić. Król chciałby pomóc dziewczynie odkryć jej pochodzenie. Wkrótce następują wydarzenia mające zmienić życie całego królestwa. Więcej na blogu.

KARPACKIE BAJANIA Pełni uroku bohaterowie książki Zofii Szanter „Duszek ze starego zamczyska” spoglądają na nas z okładki. I już samo spojrzenie na szatę graficzną pozwala nam uwierzyć, że w tej opowieści spotkamy postaci, które zaskarbią sobie nasze serca. Piękna, twarda oprawa, czarujące ilustracje autorstwa Katarzyny Kołodziej sprawiają, że książka prezentuje się bardzo dobrze. Powieść wydana przez wydawnictwo Miasto Książek. Diabeł Pazurkiewicz nie przeczuwa, że pozornie zwyczajny dzień, na zawsze odmieni jego życie. Zbierając owoce dzikiej róży napotyka dziwną, białą kulkę zaplątaną w kolce krzewu. Gdy udaje mu się uwolnić nieszczęśnika, okazuje się, że jest to mały duszek. I to duszek nie byle jaki, bo karpacki ! Ektoplazmus, gdyż takie dumne imię nosi duszek, szybko zaprzyjaźnia się z leśnym diabłem. Jak przystało na młodego i pełnego energii ducha, Ektoplazmus uwielbia psoty. Wszystko zmienia się pewnej wiosny, gdy przedwcześnie obudzony, postanawia udać się na poszukiwanie przygód. W swojej podróży trafia do opuszczonego zamku, a tam poznaje nietoperza Dormicjana. Nowy przyjaciel chce, by Ektoplazmus został z nim na zawsze. Wszak każdy szanujący się zamek powinien posiadać własnego ducha. Czy będzie to koniec przyjaźni duszka z leśnym diabłem? Jak potoczą się losy karpackich bohaterów? Nastrojowa, to słowo najlepiej oddające klimat tej historii. Zofia Szanter stworzyła niebanalne postaci i osadziła je w naszych rodzimych realiach. Bardzo miło jest poznać leśnego diabła i najprawdziwszego karpackiego duszka. Ich losy związane są z miejscem, w którym żyją. Urodziwa górska okolica skrywa wiele sekretów i jest domem dla zaskakującej liczby tajemniczych mieszkańców. Tworzą swój własny świat, do którego ludzie nie mają wstępu. Przeżywają radości i rozczarowania, a ich przygody bywają bardzo niebezpieczne. Małe istoty, które zamieszkują zbocze góry, żyją w symbiozie i mimo tego, że są tak bardzo od siebie różne, to potrafią współdziałać. „Duszek ze starego zamczyska” to bardzo ciepła opowieść o przyjaźni i odpowiedzialności za drugą istotę. Napisana bardzo ładnym i miłym w odbiorze językiem. Ilustracje przedstawiające bohaterów są rewelacyjne. Wspaniale jest zanurzyć się w takiej historii, która jest pasjonująca i mądra. Poznawanie świata diabła Pazurkiewicza, jego codzienne perypetie i zaangażowanie w poprawienie losu nowopoznanego duszka, są po prostu ujmujące. Szanter pisze z dużą wrażliwością. W krótkiej i dość prostej konstrukcyjnie powieści potrafiła zawrzeć wszystko to, co jest w literaturze dla dzieci najważniejsze : empatię, poczucie odpowiedzialności i oddanie. Młody czytelnik z dużym zaangażowaniem będzie śledził losy tych jakże sympatycznych bohaterów. Dodatkowym atutem jest to, że są oni tak swojscy, nasi, a cała rzecz dzieje się na terenach, które są nam bliskie. Poznajemy górską przyrodę, dowiadujemy się jakie rośliny mają leczniczą moc oraz co może stanowić zagrożenie. Książka posiada bardzo duże walory edukacyjne, ale nie jest sztywną, moralizatorską historią. W starym zamczysku niegdyś mieszkali ludzie. Dziś stoi opuszczone, a jego dach stopniowo się zawala. Zamek stał się miejscem życia nietoperza Dormicjana, ponieważ w odwiecznym cyklu życia, przyroda wypełnia każdą pustkę. Przedmioty, ozdoby i rzeczy użytkowe dawnych mieszkańców, dla tych nowych stanowią wielką zagadkę. Każdego dnia nietoperz i duszek poznają nowe oblicza zamku, który wydaje się być olbrzymią studnią pełną tajemnic. Ektoplazmus stanie przed trudnym dylematem : czy zostać na zamku wraz z nowym znajomym i stać się prawdziwym strasznym duchem? Czy też powrócić na zbocze góry, do swego przyjaciela Pazurkiewicza, który niegdyś uratował mu życie? Jaką podejmie decyzję? Z dużym zaciekawieniem czytałam tę książkę. Bardzo lubię literaturę dziecięcą i młodzieżową, a szczególnie taką, która zachowuje stary styl opowieści i niesie ze sobą przesłanie. „Duszek ze starego zamczyska” idealnie trafił w mój gust. Przeczytałam książkę dwukrotnie i myślę, że jeszcze do niej powrócę. W tej opowieści jest wszystko to, co cenię. I nade wszystko, zawiera ona szereg mądrości, które podane są odbiorcy w sposób przystępny, a nie natrętny. Można czerpać garściami z tej historii. Najtrudniejszym jest pisanie dla dzieci. Młody czytelnik to krytyk, który bardzo szybko odrzuca to, co nie przemawia do jego uczuciowości. Zofia Szanter stworzyła przepiękną opowieść, której czytanie jest prawdziwym powrotem do czasów, gdy literatura dziecięca była sztuką. Książka, która zawiera wszystkie elementy dobrej opowieści - jest tu i groza i smutek i radość i nadzieja. A przede wszystkim to poruszająca opowieść o przyjaźni ponad podziałami. I sile jaką daje nam obecność drugiej osoby. To także mądra historia o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi. A także o tym, że czasami to, czego tak bardzo szukamy, jest bliżej niż sądzimy. „Duszek ze starego zamczyska” powienien znaleźć się w każdej domowej biblioteczce. Wspólne czytanie z dzieckiem na pewno dostarczy mnóstwa radości. Jest to powieść, która nie zamyka się w schemacie i spokojnie czytać można ją w wieku od 5 do 95 lat. Dorosły odborca także odnajdzie w niej wartości. Atutem jest też to, jak cudownie książka została wydana. Atrakcyjna okładka przyciąga wzrok, a zawarte wewnątrz rysunki doskonale oddają klimat historii. Diabeł piekielnie mocno poleca.

Obawiałam się tej książki. Wiecie, że kocham mitologię i jej rozmaite interpretacje, ale podchodzę jak pies do jeża do reklamowania tego typu pozycji jako ,,przełomowych, przedstawiających oryginalne tezy”. Zbyt wiele o mitologii czytałam i znam jej miejsce w krytyce feministycznej. Niemniej mój głód badaczki mitów przygnał mnie do zbioru Charlotte Higgins. Warto być świadomym, że to nie jest typowy retelling, to nie jest powieść w stylu ,,Kirke” czy ,,Ariadny”. To zbiór mitów, w stylu Parandowskiego czy Gravesa, ale skupiający się przede wszystkim na postaciach kobiet, napisany z bardziej współczesną manierą. Nie ma tu rozbudowanych wydarzeń czy głębokiej psychologii postaci. Jednak autorka pisze o tym wprost we wstępie i jako zbiór ta książka jest dobra i nada się na początek przygody z mitologią, bo jest wierna i nie przytłacza szczegółami. Żadnych odkrywczych interpretacji też tu nie ma, ale Charlotte Higgins wcale o tym nie zapewnia (to najwidoczniej wybór wydawcy), przytacza za to dzieła innych badaczy, więc widać tu szacunek do czyjegoś dorobku i wcześniejszych twórców, co dla mnie zawsze jest plusem. Mimo że znałam wszystkie przedstawione mity, książkę czytało mi się bardzo dobrze. Poszczególne opowieści są ułożone w spójny sposób i przedstawione zrozumiale. Język jest bardzo poetycki i plastyczny, a zarazem bardzo przyjazny dla współczesnego odbiorcy. Jak wspomniałam, nie ma tu żadnych nowych tez, których nie było wcześniej albo do których czytelnik nie dojdzie sam, ale i tak uważam, że Higgins dobrze przedstawiła swoje pomysły. Bardzo podobało mi się jej ukazanie historii Medei i opis jej przemyśleń, subtelnie nawiązujący do obecnej popularności przedstawiania mitologii z kobiecego punktu widzenia. Na duży plus także historie Ifis i Penelopy. Jak zwykle zawiodło mnie ukazanie Heleny, którą autorka raz przedstawia jako próżną kokietkę, a potem ofiarę mężczyzn, raz twierdzi, że jej ciało zostało sprzedane, a potem, że kochała Parysa. Ale nie było to tak denerwujące jak u Natalie Hayes. Większość mitów opisana tu jest znana, zabrakło mi pewnych wątków i punktów widzenia, ale może dzięki temu totalnemu laikowi będzie się poznawać tę pozycję łatwiej. Dla mnie jako fanki mitologii była to ciekawostka i przyjemna książka do czytania, natomiast jeśli ktoś chciałby poznać ten świat w sposób przystępny dla współczesnego odbiorcy, bez usprawiedliwiania krzywd kobiet, ale też bez nienawiści do mężczyzn (w pierwszych rozdziałach większość z nich była czarnymi charakterami, ale potem było dużo lepiej), to z czystym sumieniem zachęcam. ,, (…) ze wszystkich żywych istot chodzących po Ziemi ludzie są najwspanialsi i zarazem najokropniejsi.”

"W krainie bogów i syren" to zbiór legend z Łęgów odrzańskich, w którym na początku przedstawiona jest krotka historia i charakterystyka regionu, a dalej już właściwe historie wypełnione folklorem, magią i przygodami. Z racji rego, że daleko mam do tych terenów, to przedstawione tu legendy były dla mnie niemal zupełnie nowe i odkrywałam je z dużą przyjemnością. Czuć w nich naszą swojską słowiańskość i polskość, ale też wiele naleciałości germańskich i nieco nadbałtyckich. Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie, a dzięki dużej czcionce to również ekspresowo. W środku znajduje się też trochę zdjęć i ilustracji, które dodatkowo pozwoliły mi się zanurzyć w klimacie przedstawionych tu historii. Są tu zdjęcia różnych nadodrzańskich krajobrazów, ale też sporo rzeźb czy obrazów przedstawiających Odrinę czy Viadrusa - syrenkę oraz boga Odry. Same legendy były raz dłuższe, raz krótsze, raz bardziej ciekawe, a czasem mniej, ale muszę przyznać, że bardzo miło spędziłam czas z tą książką. Jestem szczęśliwa, że takie tytuły wciąż są wydawane, dzięki czemu nasze rodzime legendy i folklor nie idą w zapomnienie, za to dostają drugie życie 😍 Jeśli szukacie historii znad Odry lub po prostu lubujecie się w naszych rodzimych legendach to warto sprawdzić ten tytuł 😍

Autor zabiera nas w niesamowitą podróż do tak odległej dla nas krainy. Do miejsca gdzie opowieści o bogach są symbolem bliskości z naturą, ale też przestrogami przed niebezpieczeństwem i nieposłuszeństwem wobec sił wyższych. Każda z rajskich wysp ma swoje własne historie, a ich korzenie zachwycają swoją odległością od bliżej znanych nam kultur. Wiele z tych opowieści kryje brutalne opisy i kłopoty czające się wśród piaszczystych plaż. Barwne opisy historii bohaterów, którzy spotykają na swojej drodze bóstwa, tajemnicze rytuały i podróże przez nieznane wody. To właśnie kwintesencja tej książki. Podziwiam to jak trudne musiało być zdobycie tych informacji prawie sto lat temu. Autor włożył serce w jak najdokładniejsze przybliżenie czytelnikowi tej nietypowej kultury. Mi zdecydowanie najbardziej przypadły do gustu i skradły serce fragmenty pełne czarów, rytuałów i uroków, a najmocniej powtarzający się wątek modlitwy o śmierć. Nie będę jednak ukrywać, że była to szalenie trudna i wymagająca przeprawa. Zdecydowanie nie dla ludzi początkujących w temacie. Wiele trudnych imion oraz nazw miejsc i przedmiotów sprawia, że ciężko jest płynnie czytać całość. Niektóre opowieści strasznie się dłużyły, były pełne wątków i postaci, w których ciężko było się połapać. Starałam się chwytać pojedynczych niezwykle bliskich mi, powyżej wymienionych wątków. Nie jest to książka do czytania ciągiem i zdecydowanie polecam przerwy pomiędzy poznawaniem kolejnych historii, bo natłok informacji bardzo utrudnia przyswajanie ich. To wszystko sprawiło, że czytałam ją 6 miesięcy mimo ciążących na mnie terminów współpracy i wprawiła mnie niejednokrotnie w zastój czytelniczy. Zachęcam jednak do poznawania tak odległych kultur i interesowania się ich wierzeniami, które są sposobem na zrozumienie otaczającego świata. Jak zawsze doceniam także wydanie serii "Wierzenia i zwyczaje", z której pochodzi ta książka. Dopracowanie jest warte uwagi, a tematyka godna podziwu. Dziękuję wydawnictwu za możliwość rozwijania mojej pasji do wiedzy na temat wierzeń z różnych zakątków świata. Nie długo z przyjemnością sięgnę po kolejne książki z serii. [współpraca barterowa]

"Smoki w wierzeniach i kulturze" to tytuł idealny dla miłośników tych mitycznych stworzeń, który zabierze ich w podróż przez wieki do różnych miejsc na świecie, przybliżając wizerunki i legendy związane ze smokami, które tkały różne cywilizacje. Książka jest fajnie podzielona tematycznie, gdyż zaczyna się od najwcześniejszych historii związanych ze smokami, a później idzie chronologicznie przez różne epoki i kultury. W środku znajduje się nieco bardziej naukowych fragmentów, gdzie autorka przybliża wierzenia dotyczące smoków, ich wizerunków w różnych zakątkach świata oraz podejściu ludzi do tych istot. Ale to nie wszystko, ponieważ znajduje się tu również wiele legend, baśni i historii dotyczących smoków. Są tu opowieści starożytne, średniowieczne, te dobrze nam znane, europejskie, lecz i te bardziej egzotyczne z innych kontynentów. A całość wzbogacona jest licznymi cytatami z różnych dzieł, obrazkami i rysunkami. To tytuł, który z pewnością skusi fanów wielkich skrzydlatych gadów i zapewne nie wyczerpie tematu, ale nakreśli dość szerokie spojrzenie na smoki na przestrzeni dziejów w różnych częściach świata. To skarbnica ciekawostek, do której można wielokrotnie wracać ✨️

Okładka nie kłamie - znalazłam tam rewelacyjnie i nowocześnie opisane mity greckie. Ogromnym plusem są opisy (bardzo ciekawe!) bohaterów i bogów, które na pewno przyniosą dzieciom mnóstwo korzyści. Minusem jest brak historii Hadesa, Posejdona i Hestii - bardzo ważnych bogów! A także - jak na książkę wydaną w Niemczech w XXI wieku - mogilibyśmy sobie darować już to, że Achilles i Patroklas byli tylko przyjaciółmi. Od dawna wiadomo, że nieprawda.

"Baśnie starosłowiańskie" to zbiór baaaardzo wielu różnych opowieści, baśni i bajek w takim klasycznym stylu, który znamy z baśni z dzieciństwa, ale tych w słowiańskich klimatach. Bajki osadzone są w kulturze wschodniosłowiańskiej, typowej dla Rosji, dawnej Rusi czy Ukrainy, bowiem oprócz niezwykle często pojawiającej się postaci Baby Jagi, mamy tu wielu carów, carewiczów i carówien. Wiele z tych historyjek zbudowanych jest na podobnym schemacie, w którym główny bohater pomaga napotykanym zwierzętom, które następnie odwdzięczają się mu pomocą podczas różnych misji czy zadań. Niektóre z tych schematów były mi dobrze znane, ale niektóre baśnie czytałam po raz pierwszy, a zawsze chętnie poznaję opowieści nacechowane słowiańskim folklorem 😁 Oprócz typowych motywów jak poszukiwanie żony/męża, pokonywanie sprytnego przeciwnika (tu często Żmija), mamy też przemiany w zwierzęta, magiczne artefakty jak siedmiomilowe buty lub peleryna niewidka. Spodobały mi się też określenia typowe dla tych baśni jak "za trzydziewiątym lasem, trzydziesiątym lądem" albo formułka o Babie Jadze podróżującej w kociołku i zacierającej za sobą miotłą ślady 😃 Zawarte tu historie są bardzo krotkie, niektóre na 1-2 strony, inne do 10, a najdłuższe na kilkanaście, czyta się je więc ekspresowo i przyjemnie. Lektura tych baśni zapewniła mi wiele frajdy podczas grudniowych wieczorów, idealnie nadały się na czas, gdy byłam zmęczona i potrzebowałam bajkowych klimatów😃 cieszę się z poznanych nowych historii oraz zgłębienia folkloru, nawet jeśli nie typowo z Polski. Wspaniale wyłapywało mi się przy czytaniu różne schematy i motywy oraz porównywało je z historiami, które znałam ze swojego dzieciństwa 😃

"Baśnie i opowieści o Bydgoszczy" to zbiór informacji dla mieszkańca, jak i turysty. Każdy rozdział poświęcony jest osobnej historii i miejscu. Na początku poznajemy wykreowaną baśń, a następnie otrzymujemy małą dawkę prawdziwych informacji. W zależności - jest to, historyczne nawiązanie bądź aktualny opis miejsca i jego przeznaczenie. Atutem książki są jej wymiary. Została ona wydana w miarę małej formie, a dodatkowo jest cienka. Idealnie sprawdzi się podczas zwiedzania Bydgoszczy i poznawania historii obejrzanych miejsc. Dzięki tej pozycji dowiecie się więcej o bydgoskich aniołach, Wyspie Młyńskiej, czy nawet wybierzecie się w podróż do Ostromecka. ciąg dalszy: https://zaczytana-aniaa.blogspot.com/2019/04/basnie-i-opowiesci-o-bydgoszczy-e.html

Z książki dowiadujemy się, że prawdziwe trole i elfy to nie takie miłe i piękne stworzenia, jakie znamy z popkultury. To okrutne stworzenia, których lepiej unikać. Pozycja ok, jeśli chcemy się dowiedzieć co nieco o legendach Skandynawii, ale ogólnie niezbyt porywająca.

Legendy i baśnie istnieją chyba tak długo, jak długo istnieje ludzkiej język. W zamierzchłych czasach nie tylko dostarczały słuchającym rozrywki, ale także ostrzegały, umoralniały i tłumaczyły zjawiska rządzące światem. Wiele opowieści łaczylo się również z konkretnymi miejscami. Nie inaczej jest z historiami zawartymi w ksiązce "Legendy i baśnie krymskotatarskie". Ta doskonale opracowana publikacja zawiera kilkadziesiąt tekstów świadczacych o bogactwie kultury rdzennej ludności Krymu. Znajdziemy tu dzielnych wojowników, piękne księżniczki, mądre córki pastrlerzy i baśniowe stwory porywające ludzi i ziejące ogniem. Wiele legend odnosi się równiez do ówczesnej sytuacji społeczno-politycznej. Co ciekawe, ja odnalazłam wiele podobieństw z baśniami znanymi w Polsce np. "O rybaku i zlotej rybce" czy "Szewczyk dratewka". To tyle dowodzi, że w odległych czasach nasi przodkowie doskonale się komunikowali. Legendy szły z nimi z kraju do kraju, a krążac mędzy ludźmi zmieniały się, ewoluowały i dostosowywały do zastanych warunków. Warto więc się w nich zanurzyć, poczuć magię i wsłuchać w melodię płynacą z nich poprzez minione wieki.

post w ramach współpracy z wydawnictwo Kirin 🎆 Witam.😄 Jak tam wam mija grudzień? Czytacie coś ciekawego? U mnie czas ten mija pod znakiem pracy i zbliżających się zaliczeń, ale poczytać coś dla siebie też można, a nawet trzeba. Dlatego dzisiaj o „Wieczorze festiwalu i innych baśniach”. Lekko upośledzony chłopiec postanawia posadzić las. Na festiwalu poświęconym bóstwu gór zjawia się niespodziewany gość. Zachłanny właściciel fabryki postanawia cynicznie wykorzystać łatwowiernego słonia. Współzawodnictwo trzech zarozumiałych uczniów Niedźwiedzia Jaskiniowego znajduje tyleż komiczny, co makabryczny finał. Małe dziecko, które zgubiło drogę w śnieżycy, otrzymuje niespodziewaną pomoc… 🎇 Jeśli nie znacie twórczości Kenjiego Miyazawy… to spokojnie, bo ja też nie kojarzyłam.🙈 Dopiero w trakcie lektury, dzięki wspaniałemu wstępowi do zbioru dowiedziałam się, że nie tylko o tym kim był autor, ale i że czytałam już wcześniej jedno z jego opowiadań o czym nie zdawałam sobie sprawy. Co do zbioru to po przeczytaniu w ogóle nie dziwi mnie fakt, że pisarz jest bardzo szanowany w Japonii. Jego baśnie i wiersze zostały odkryte tuż po jego śmierci i do dziś są nieustannie wznawiane i tłumaczone na różne języki. Najbardziej spodobał mi tytułowy „Wieczór festiwalu”, „Mysz Tse” oraz „O lisie i miejscowym bóstwie”. Podobał mi się piękny język, wszechobecny optymizm i wiara, że w każdym człowieku jest jakieś dobro. Są tam prawdy ogólne, może oczywiste i nienadzwyczajne, ale nadal dość ważne w życiu. No i nie mogę nie wspomnieć o poetyce autora – to jak kreuje świat, tworzy perypetie bohaterów jest prawdziwą magią. 🎇 „Wieczór festiwalu i inne baśnie” to kolejna książka z serii Yume i kolejna, którą uważam za wartą uwagi. Ciepła, interesująca, pełna piękna i magii. Zdecydowanie jedna z lepszych pozycji w całej serii.🫰

To już niedługo! 🎃 Halloween tuż za pasem! Z racji tego przychodzę do Was z jeszcze jedną, małą i podręczną dawką ciekawostek. Autorka Mickie Muller w lekki i przyjemny sposób dzieli się z czytelnikami swoją wiedzą związaną z tym mistycznym czasem. Po humorystycznym wstępie opisującym dzieciństwo od strony świętowania w jej okolicy, dostajemy pigułkę wszystkiego co i nam mogłoby się przydać. Poznamy Halloween od jego historycznych początków a następnie tego jak przebiegał proces jego popularyzacji w Ameryce. Nieco o Celtach i tym jak starożytne ludy funkcjonowały na przełomie jesiennozimowym, pisemne wzmianki o tym pogańskim święcie z wczesnego średniowiecza a nawet nieco o purytanach. Doceniam reporterski sposób w jaki autorka przybliża zalążki Halloween podając daty, miejsca oraz popkulturowe smaczki w postaci filmów, osobistości, muzyki. Między zapisanymi stronami znajdują się także krótkie przerywniki pod nazwą "porady" a w nich praktyczne przypominajki np. co można zrobić z pestek dyni aby ich nie zmarnować. Z racji tego, że dekoracje z tego warzywa są bardzo popularne i już związane z okresem Halloween, Mickie opisała kilka sposobów wraz ze wskazówkami na wycinanie w nich kształtów i konserwowania, by przedłużyć trwałość dzieła. A jeżeli nie lubicie dyń, to możecie spróbować rzeźbić w rzepach. W końcu to one były prekursorami a według wierzeń miały oświetlać drogę zmarłym krewnym i strzec przed złymi bytami. Sposobów na dobrą i bezpieczną zabawę w tym szczególnym dniu znajdziecie tutaj dużo.Wiedzieliście że nawet zabawne powiedzonko "cukierek albo psikus" kryje za sobą całkiem mroczną historię? Miałem duże nadzieje co do rozdziału dotyczącego ludowych tradycji i zwyczajów. Moja ciekawość dotycząca faktów uschła, gdyż nie doświadczymy ich tam zbytnio. Jedną z niewielu nowości informacyjnych jaką znalazłem był talizman parshel i związana z nim stara irlandzka tradycja. Wydanie jest przyjemne i kieszonkowe, co sprzyja zabraniu go ze sobą na spotkanie by móc czerpać z niego to co przydatne. Okładka nawiązuje do typowych Halloweenowych kolorów i symboli.

Istnieją ludy, które nawet dla wytrawnych historyków stanowią wielką zagadkę. Niewątpliwie jednym z nich są Sumerowie, których obyczaje i dokonania w ogromnej części giną w pomroce dziejów. Wystarczy wspomnieć, że o ich istnieniu dowiedziano się dopiero na początku XX wieku z prowadzonych wykopalisk. Informacje o tym starożytnym narodzie są niezwykle skąpe, a o samym pochodzeniu nie ma dosłownie żadnych. Bezsprzeczne jest tylko to, że w IV tysiącleciu p.n.e. stworzyli potężną, bogatą i prężną cywilizację na azjatyckich terenach południowej Mezopotamii, w dorzeczu wielkich rzek - Eufratu i Tygrysu. Na początku II tysiąclecia ulegli napływowym ludom, a następnie zostali wchłonięci przez nowo powstałe mocarstwo babilońskie. Na podstawie odkrytej „Listy Królów”, stanowiącej swoistą kronikę panujących, stwierdzić można, że kolebką Sumerów było miasto Eridu, pełniące zarazem rolę ośrodka religijnego. Jednak najważniejszą rolę spełniało Uruku, który było stolicą w okresie podjętej ekspansji. Sumerowie posiadali swój własny, specyficzny i bardzo kwiecisty język. Na początku posługiwali się pismem obrazkowym, by następnie przejść do klinowego. Dzięki niemu zdumionym oczom współczesnych ukazały się liczne pasjonujące mity i eposy. Do najbardziej znanych należy przypowieść o potopie zesłanym przez bogów na grzeszną ludzkość, co nieodparcie przywodzi na myśl księgi Starego Testamentu. Wyobraźnię badaczy i literaturoznawców rozgrzewały także przygody sumeryjskich herosów, z których najbardziej znanym jest Gilgamesz, półbóg i władca państwa-miasta Uruk, dokonujący wielu bohaterskich czynów. Zdumienie budzą do dziś umiejętności architektoniczne i irygacyjne Sumerów, którzy podległą im, początkowo pustynną i jałową ziemię zamienili w krainę żyzną i kwitnącą, ozdobioną ponadto wspaniałymi budowlami. Do najbardziej monumentalnych należą świątynie ofiarowane bogom oraz pałace zbudowane dla królów. Lud ten wykształcił także własną bogatą mitologię, pełną niezwykłych bóstw, potworów i demonów. Na jej przybliżenie zdecydował się Autor recenzowanej książki. Zowiesz się Enheduanna i jesteś córką potężnego oraz czcigodnego Sargona z Akkadu, słynnego władcy tej starożytnej sumeryjskiej krainy. Jednak Twoim życiem i przeznaczeniem nie jest oddawanie się przyjemnościom i zabawom, sprawowanie rządów czy odcyfrowywanie uczonych ksiąg, zapisanych klinowym pismem. Zostałaś bowiem poświęcona bogom i sprawujesz funkcję arcykapłanki świątyni boga Nanny w mieście Ur, położonym nad świętym i życiodajnym Eufratem. Wybrałaś tego opiekuna księżyca, syna nieśmiertelnych oraz przedwiecznych Enlila i Ninlil, gdyż najbardziej odpowiadał Twojej skrytej, kontemplacyjnej naturze. Otoczona innymi kapłankami i liczną rzeszą sług, pozostajesz tak naprawdę świadomie samotna - Twoim jedynym celem jest krzewienie wiary, opieka nad powierzonym Ci przybytkiem i zajmowanie się studiowaniem losów tych, od których zależy byt nie tylko każdego człowieka, ale nawet najmniejszego pyłku obracanego w powietrzu podmuchami porywistego wiatru. „Były wokół mnie me uczynne siostry. Było mnóstwo ludzi (…). A jednak w obliczu niebios, historii i tajemnicy przyszłości wszyscy jesteśmy jednako samotni. Oddech przyjaciela niczym jest wobec nurtu rzeki. Słowo siostry niczym jest wobec powiewu wiatru. Uśmiech brata niczym jest wobec słonecznego promienia. Spojrzenie ojca niczym jest wobec wieczności.” Bogowie – ileż w nich tajemnic niezgłębionych jeszcze przez zastępy mędrców, przewracających pieczołowicie latami zwoje świętych pergaminów. Odkrywasz je każdego dnia i każdego dnia rozmyślasz nad ich istotą. Używasz do tego nie tylko rozumu, ale przede wszystkim serca - zmysłów, które przecież sami powołali do życia, aby ludzie używali ich na chwałę swoich stwórców. „Tyle smagnięć wiatru poczułam na własnej twarzy, tyle szumu owadzich skrzydeł doświadczyłam (…). A z każdym z nich przybyła do mnie iskierka prawdy o niebiosach ponad nami. (…) Tak sobie myślę, że Nanna, ten jeden z wielu przedstawicieli boskiej gromady, powiedział mi wszystko, co mógł mi zdradzić.” Jak się to wszystko zaczęło? Jak powstał świat i człowieczy ród? Jeśli chcesz o tym posłuchać, szeroko otwórz uszy i umysł, albowiem jest to opowieść pełna dziwów, z którymi ten ostatni ledwo może sobie poradzić... Na początku była… nicość. Bezmierna masa czarnych pierwotnych wód, wypełniających sferyczną bańkę, zagubioną w otchłaniach wszechświata. Bez odrobiny światła, czy jakichkolwiek dźwięków. Panowała nieprzenikniona ciemność, bezgłos i bezbrzeżny spokój. Pozornie jedynie niebyt i martwa pustka, jednak w praoceanie tkwił mikroskopijny zalążek materii - pierwotny duch stworzenia-Nammu-matka-rodzicielka. Uwięziony, w końcu zbuntował się wobec bezruchu i wykrzesał całą, drzemiącą w swej głębi siłę twórczą. Tego dnia narodził się świat, który wziął swój początek z powstałej pierwotnej góry. Jej szczyt powołał do istnienia dwa pierwsze bóstwa – An oraz Ki. Owocem ich związku był wielki Enlil – bóg ziemi, powietrza i wiatru, jaki odseparował niebo i ziemię, tworząc z nich odrębne byty. Rozdzielił w ten sposób swych rodziców, którzy od tej pory nie mogli się już spotykać. „I tak żyła sobie błogo pierwotna boska gromadka. (…) Często zdarzało się wówczas, że An wymykał się dokądś i znikał w niebiosach. (…) Wkrótce (…) wyszła na jaw jego wstydliwa tajemnica. (…) pewnego razu An przyniósł (…) z niebios (…) dziecko pochodzące ze związku Ana i Namu.” Z kazirodczego stadła powstał Enki - bóg wiedzy, mądrości, rzemiosł i wód, a także przyszły twórca ludzkości. Kiedy dorastał, An - niebieski bóg ojciec oraz Ki - opiekunka ziemi, znaleźli sposób, by się na nowo schodzić. Skutkiem tego okazały się narodziny kolejnych bóstw, tworzących wkrótce sporą gromadę, zwaną Anunnaki. „Zrobiło się gwarno i tłoczno. Enlil postanowił więc stworzyć na ziemi miejsce, w którym Anunnaki mogliby zamieszkać i żyć w wygodzie.” Aby to ułatwić, bogowie wspólnie stworzyli ogniste słońce oraz srebrzysty księżyc, wiszące odtąd na nieboskłonie. Powołali też do życia pola, kanały oraz groble, rozdzielając je wstęgami potężnych rzek Eufratu oraz Tygrysu, których wody wypłynęły z oczu Ki. Wkrótce doszli także do wniosku, że będą im potrzebni słudzy, dbający o ich wygody oraz dostarczający pożywienia. W swej niezmierzonej mądrości, Enki wpadł na pomysł ulepienia z gliny istot, które byłyby w tym pomocne. Aby tchnąć w nich ducha, konieczne było dodanie odrobiny boskiej krwi. Kilka dni później odbyła się uroczysta ceremonia tworzenia istot ludzkich. Uczestniczyły w nich Nammu, Ninmah - bogini płodności oraz siedem bogiń narodzin. „I tak z gliny powstała dwunożna istota. (…) Nammu (…) popatrzyła stworzonej istocie w oczy. Stwór wówczas uśmiechnął się do niej krzywo i wykonał dłonią niezgrabny gest powitalny.” Dzieło jednak nie było jeszcze skończone. Nowe istoty trzeba będzie wyposażyć w mądrość, umiłowanie ciężkiej pracy, człowiecze imię oraz zapoznać z Tablicami przeznaczenia, zawierającymi przykazania. Ich pojawienie się zmieniło na zawsze świat, losy bogów i samej ziemi. Ale to już inna opowieść... „Mitologia sumeryjska. Stworzenie świata” Przemysława Kulczak to ciekawe kompendium najbardziej istotnych podań oraz mitów, stworzonych przez tajemniczy, azjatycki lud, który ucywilizował dorzecze Eufratu i Tygrysu. Jak każda ludzka społeczność, także Sumerowie nie mogli obyć się bez stworzenia własnej mitologii i całego zastępu bogów. Wszyscy oni ożywają pod piórem Autora, odznaczając się iście ludzkimi cechami, czyniącymi ich tak bliskimi człowieczemu sercu. Nie brak wśród nich zazdrości, gniewnych, gwałtownych uczynków, płaskich żądz, wzajemnych żali a nawet nienawiści. Enlil, który rozdzielił rodziców wbrew ich woli, nieustannie walczy o dominację nad światem ze swoim bratem Enkim, pochodzącym ze związku ojca z własną matką. Inanna - wojownicza bogini miłości i wojny czyha na najmniejszy błąd z ich strony, aby zagarnąć jak największą część władzy dla siebie. Nie brak także budzących strach potworów oraz demonów, usiłujących zepsuć wspaniałe boskie dzieła. Sumerom nie był obcy fatalizm, czego dowodem jest istnienie ogromnego, ziejącego ogniem orła o łbie lwa, którego pojawienie się zwiastowało nieuchronne nieszczęście. Co ciekawe, postać Lilit nie jest wytworem ży*dowskich mitów, gdyż istnieje już w sumeryjskich podaniach jako kobiecy, złośliwy demon. Niewątpliwie barwna jest także osoba półboga Gilgamesza, władcy Uruk, którego czyny nieodparcie przywodzą na myśl te, jakie były dziełem Heraklesa. Kulczak przedstawił cały ten fascynujący świat w porywający, żywy sposób, budząc niekłamane zainteresowanie czytelnika. Ciekawym zabiegiem jest nadanie narracji postaci opowieści snutych przez kapłankę Enheduannę oraz matkę Gilgamesza Ninsun, dzięki czemu przed oczami odbiorcy plastycznie rozpościera się bogate uniwersum sumeryjskich wierzeń, mocno działających na wyobraźnię. Bez wątpienia oryginalna propozycja literacka, wydana w klimatycznej, twardej oprawie - 7/10. instagram.com/thrillerly

Paweł Zych nie jest mi obcym autorem, ponieważ wcześniejsze jego publikacje z zakresu tematyki słowiańskich bestii kupiły mnie totalnie i nie inaczej jest tym razem. Gdybym miała jednym słowem określić tę książkę, to padłoby na przymiotnik „bogata”, bogata zarówno w informacje jak i fantastyczne ilustracje, które często gdy wyobraźnia nie pomaga, okazują się zbawienne. Zycha niezmienne doceniam za podejście do tematu, ponieważ nigdy nie traktuje tematów powierzchownie, nie ogranicza się jedynie do opisów, ale stara się przedstawić szeroką symbolikę i znaczenie stworzeń w życiu codziennym Słowian. Zabieg ten jest o tyle ciekawy, że pokazuje nam szersze znaczenie w zakresie ówczesnego społeczeństwa. Ta publikacja jest absolutnie uniwersalna, bo trafi do kogoś już zaznajomionego z uniwersum słowiańskim jak i do czytelnika wchodzącego w ten świat, moim znaniem pozwoli nawet wprowadzić dziecko w ten świat, żeby poznało coś z naszych okolic, a niekoniecznie Grecji czy Rzymu… Co dla mnie jest równie ważne, że do tej książki można wracać co jakiś czas i zwyczajnie się nią delektować, bo takiego zakresu wiedzy przy pierwszym podejściu raczej nikt nie zapamięta Na osobny akapit zasługują ilustracje, które są na absolutnie najwyższym poziomie i nawet po przeczytaniu strony zawsze dłużej śledziłam ilustracje, wypatrując szczegółów i każdego drobnego niuansu, który ma znaczenie. Obrazy, a w zasadzie arcydzieła mają w sobie coś z ikonografii średniowiecznej i ten aspekt również dodaje niesamowitego klimatu całej książce. „Bestiariusz słowiański. Uniwersum” to dzieło, które pozwala zrozumieć i poznać bogactwo naszej kultury. Wielu będzie podchodzić do tek książki jak do jeża, jednak ja moim całym mrocznym sercem polecam. Recenzja w ramach współpracy z Wydawnictwem Bosz.

Wciąż nie ma jednomyślności wśród różnych środowisk co do teorii dotyczących powstania świata. Niektóre informacje wydają się bardziej przekonujące, inne budzą raczej wątpliwości. Jednak dziś odłóżmy na bok fakty i naukowe hipotezy — skupmy się na wizjach, a właściwie na kulturowych wyobrażeniach, które próbują odpowiedzieć na pytanie… 🌎JAK TO WSZYSTKO SIĘ ZACZĘŁO? MITY O POWSTANIU ŚWIATA🌍 Początki naszej planety i ludzkości od zawsze fascynowały ludzi, pobudzając ich wyobraźnię i inspirując do tworzenia opowieści. Historie o tym, jak wyglądał początek wszystkiego, nie są jedynie przejawem kreatywności ich autorów — niosą ze sobą głęboki ładunek kulturowy, zakorzeniony w tradycjach i wierzeniach danego społeczeństwa. Renata Piątkowska, wspierana przez barwne i pełne ekspresji ilustracje Marcina Minora, przywołuje siedem mitów o stworzeniu świata. Sięga do słowiańskich korzeni, ale również wyrusza w podróż do odległych zakątków globu, by odkryć, jak na narodziny świata patrzono w Chinach, starożytnej Grecji czy na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Całość tworzy wielobarwną mozaikę wyobrażeń, zanurzonych w lokalnych tradycjach, wierzeniach i symbolice. 🙋‍♂️DLA KOGO? 🙋‍♀️ Dla małych odkrywców ciekawych świata 🌎

Całkiem dobra książka dla ludzi, którzy o Chinach wiedzą tyle, co naoglądają się z telewizyjnych seriali. Przeczytałam i chociaż zachwytów nie ma, to czytało się miło i przyjemnie. Ale. Denerwuje mnie brak przypisów, szczątkowe źródła z których autor korzystał (no i brak ich wymiany na końcu) oraz takie trochę ubijanie ciasta na nowo - autor zaczyna opowieść, porzuca, a potem znowu do niej wraca i wałkuje w identyczny, wcześniejszy sposób. Brakuje jeszcze zapisu nazw własny w pinyin - przynamniej łatwiej rozróżniałoby się poszczególnych ludzi o identycznie brzmiącym nazwisku (no ale to taki detal, który mnie by przypadł do gustu) Dobre na start dla laików, ale znawcy tematu raczej nie będą mieli co tu szukać - chyba żeby pooglądać obrazki (które nawet ładnie się komponują z całością).