Ta kurewska miłość

„Niezastąpiony Jeeves” to książka, przy której człowiek śmieje się tak, że herbata prawie wylatuje nosem - a to, jak wiadomo, w Wielkiej Brytanii uznaje się za najwyższy komplement 😉 Bertie Wooster, dżentelmen o sercu ze złota i rozumie z waty cukrowej, raz po raz pakuje się w tarapaty tak absurdalne, że kabaret Potem chętnie napisałby o nich piosenkę. Na szczęście Bertie ma przy sobie Jeevesa - lokaja z klasą, który potrafi rozwiązać każdy problem, zanim Wooster w ogóle zdąży zauważyć, że go ma. Całość to po prostu świetna komedia powstała z pomyłek, manier i brytyjskiego absurdu. Ja się ubawiłam po pachy. Muszę przyznać, że trochę zazdroszczę Bertiemu Jeevesa. Przydałby mi się taki ktoś, kto rozwiązywałby wszystkie moje kłopoty, a potem jeszcze herbatkę z ciasteczkiem podał do stołu. Ta książka to idealna lektura na poprawę humoru — lekka, elegancka i cudownie niepoważna. Gorąco polecam!

Po przeczytaniu tej wspaniałej książki już wiem dlaczego nie jest ona rozpowszechniania, a co za tym idzie szeroko znana. Wielka szkoda bo to prawdziwe świadectwo minionej epoki, które wyszło spod pióra wielkiego autora. Zabawna, interesującą i napisana pięknym językiem.

Bardzo dobra kontynuacja przygód istot nadprzyrodzonych. Główny bohater Stanisław Paptaszek po słynnym spotkaniu z Adamem z Ogrodu, musi uciekać, leczyć rany i korzystać z pomocy swoich wiernych druhów. Mamy tutaj bohaterów z pierwszego tomu takich jak Benon Prędki, wiedźmy Martę i Balbinę, komando królicze w postaciach Saszy, Hansa i Jędrusia, które szybko skurcza się do jednoosobowego oddziału , mamy Bobika i Edemitów, ale są też nowe postacie takie np jak doktor Menlege, który szybko zostaje zamieniony w knuro-nutrie czy też Świadkowie Pechowa, członkowie bardzo niebezpiecznej sekty. A wszystko polane sosem absurdów i szyderą ze współczesnego świata. Nie szukajcie w tej książce sensu i logiki, bo jej tam nie znajdziecie. Znajdziecie za to fajną zabawę. Polecam.

"Człowiek ogrodnik z pewnością powstał na drodze ewolucji kulturalnej, nie naturalnej. Gdyby rozwijał się zgodnie z przyrodą, to wyglądałby inaczej: nogi miałby jak żuk, żeby nie musiał kucać, no i miałby skrzydła po pierwsze z powodów estetycznych, a po drugie po to, żeby móc zawisnąć nad swoimi rabatkami". 🌻🌱🌼🥀 Ogrodnik, co to za dziwne stworzenie? Całymi dniami potrafi dłubać w ziemi, przyglądać się niebu i utyskiwać na pogodę. Ma fioła na punkcie roślin, nasiona i szczepki potrafi przywieźć nawet z urlopu. Na jego rabatkach nie uświadczysz wolnej przestrzeni, a łacińskie nazwy roślin recytuje obudzony w środku nocy. Nic dla niego się nie liczy, tylko jego ogród i rośliny, o których może opowiadać godzinami, pochylony, przygrabiony, obolały. Ale co tam ból, kiedy można obserwować jak nieśmiało z ziemi zaczynają wybijać się liliowce, tojady, złocienie, draceny, latanie czy filodendrony. Kwiaty, ozdobne krzewy, których nazwy to sama poezja, które momentami brzmią jak imiona bajkowych stworzeń. Ogrodnik to akrobata podlewający na jednej nodze skalniaki, tak by broń boże, nie przydepnąć jakiegoś wystającego z ziemi listka. Doprawdy, to bardzo dziwna istota.  I jeśli chcecie poznać wszystkie jego sympatyczne dziwactwa to odsyłam do uroczej książki Karela Čapka "Rok ogrodnika". To dowcipne, czułe felietony, które ukazują codzienne zmaganie się człowieka-ogrodnika z przyrodą. Ogrodnik amator i jego kalendarz pracy, jego niesamowita energia, witalność i miłość do gleby. Wyrasta on z ziemi i ziemię pielęgnuje. Jest troskliwy, momentami szalony i zakochany w miejscu, które ciągle wymaga jego obecności.  Karel Čapek mistrzowsko opowiada o codzienności człowieka, którego serce wzrasta na grządkach, który obserwuje z fascynacją cykl natury i żyje zgodnie z jego rytmem. Jest melancholijnie, jest dowcipnie, jest lekko. Jest tu także ogromna mądrość i radość z życia.  I muszę przyznać, że daleko mi od ogrodniczych fascynacji, ale książkę czytałam z wielką przyjemnością. Dodatkowym atutem są rysunki Josefa Čapka, które uzupełniają i utrzymują klimat tej pięknej opowieści. 

Ale to było przezabawne. Owszem momentami nudne, niektóre "żarty" nie do końca zrozumiałe. Taki typowy momentami "czeski film". Ale ogólnie książkę odbieram pozytywnie i naprawdę ma momenty po których uśmiech pojawia się na twarzy - czasem z ironią, ale ważne, że się pojawia.

Świetny język powieści, rewelacyjny klimat, dobrze zbudowane postacie, znakomita satyra. Wiele odniesień do innych dzieł kultury wzbogaca odbiór. Fabuła jakoś mnie nie zachwyciła, może dlatego, że została przyćmiona przez klimat i bogaty język, wielość porównań i odniesień do współczesnego świata polityki a szczególnie UE, gender, feministek itp. Autor nie oszczędza nikogo.

Przedziwna to powieść. Leżała sobie na czytniku od dłuższego czasu, co sprawiło, że nie pamiętałem już dlaczego ją kupiłem. Bez żadnych oczekiwań zacząłem lekturę i przepadłem. Początkowo wyglądało to tak, jakby autor Shalom Auslander próbował rozprawić się nieco z najnowszymi trendami w literaturze i modami w społeczeństwie. Nieco zaskakujący jest co prawda początek Matki na obiad, gdy narrator rozważa, jak smakuje matka, ale jeszcze przez kilka chwili traktuję to jako swego rodzaju metaforę. [...] całość: https://www.speculatio.pl/matka-na-obiad/

Woody Allen to znakomity aktor, reżyser, jazzman i okazuje się że pisarzem też jest całkiem niezłym. Z jego filmów najbardziej lubię „Miłość i śmierć”, słuchałem jego koncertów, a teraz przyszła pora na kolejną książkę. Nosi ona tytuł „Zero grawitacji” i jest to zbiór opowiadań. O książce możemy przeczytać, że: Zero grawitacji to piąty zbiór opowiadań Woody’ego Allena, niezrównanego humorysty, którego nieprzemijającym urokiem czytelnicy rozkoszują się od czasu ukazania się tomów Wyrównać rachunki, Bez piór, Skutki uboczne i Czysta anarchia. Nowa pozycja zawiera teksty publikowane w „New Yorkerze”, jak również zupełnie nowe, a każdy skrzy się dowcipem. Zbiór krótkich tekstów, które powinny się spodobać większości czytelników. Dowcipne i wciągające w swój świat. Zdaje mi się, że takie krótkie formy bardziej mi odpowiadają w wykonaniu Allena niż jego dłuższe teksty. Dla fanów – pozycja obowiązkowa.

Zdarza Wam się czasem zrobić przerwę od ulubionej tematyki literackiej i sięgnąć po książkę, która z fikcją ma niewiele wspólnego? Mnie tak czego efektem była lektura pozycji, którą możecie zobaczyć na zdjęciu powyżej. „Nauka? Nie rozumiem!” to książka niezwykle ciekawa i nie chodzi tu wyłącznie o sam temat, ale również o sposób jego przedstawienia. Autorzy zastosowali bowiem swego rodzaju podwójne podejście do omawianych zagadnień. Każdy rozdział to wyimaginowane foliarstwo i przedstawienie konkretnej teorii spiskowej oraz metodyczne (a często i po prostu naukowe) udowodnienie jej bzdurności. Płaska Ziemia? Reptilianie? Chemtrails? To zaledwie trzy spośród kilkudziesięciu tematów poruszanych w tej książce. Całość napisana jest niezwykle przystępnym językiem, czyta się ją lekko i z prawdziwą przyjemnością. Po zakończeniu lektury żałowałem jedynie, że książka nie jest przynajmniej dwa razy dłuższa. To naprawdę fascynująca pozycja, którą mogę polecić absolutnie każdemu, kto chciałby lepiej zrozumieć otaczający nas świat, a jednocześnie oczekuje, że wiedza zostanie podana w bardzo lekki i przystępny sposób. Nic, tylko czytać! #464#4#2026

Ta książka ma coś w sobie. Ach tak już wiem, to ten styl pisania , lekkość i historia niby zwyczajna, a jednak przedstawiona tak, że tej książki nie chce się odłożyć. Jest to kolejna książka autorki, którą miałam okazję czytać i znów jest to strzał w 10. Przypomniała mi lata mojej młodości , liceum, studniówka , no co prawda na mojej było mniej spektakularnie bez morderstwa ale za to ukradziono mi aparat fotograficzny , który dostałam na prezent w dniu 18 urodzin ( sposób jego odnalezienia i odzyskania w sumie nadałby się na jakiś thriller ale któż by wtedy o tym myślał mając te naście lat ;)) ot co, no to musicie przyznać też były emocje. Ale wracając do książki , niby zwyczajna historia , która mogłaby się zdarzyć na jakiejkolwiek studniówce a jednak tak ubrana w słowa, że wciąga bez reszty. Poprowadzona narracja kilkuosobowa , spojrzenie na daną sytuację z wielu stron, intrygi, kłamstwa i jakaś taka niepewność. Główna bohaterka bardzo osobliwa, znienawidzona przez wszystkich w sumie przeze mnie jako czytelnika także nie została obdarzona jakąś sympatią. Ma wiele na sumieniu , a na końcu na sumieniu będzie miał ją ktoś. Mimo całej tej antypatii postać bardzo niejednoznaczna i jak się okaże na końcówce książki wzbudzi ona odrobinę pozytywnych uczuć, trochę współczucia, troszkę zrozumienia i krztę hmm....wybaczenia. Nadkomisarz taki wiecie klasyk fajka w ustach, czarna kawa , dociekliwy, ze skanerem w oczach. Nakreślony tak, że niemalże czuje się jakbyśmy to my wpadli do niego , złożyć zeznania. Troszkę mam wrażenie pogubiony ale doskonale wiedzący do czego dąży, więc węszy, tropi i szuka tego kto zabił. Mnóstwo postaci pobocznych ale tak nie do końca bowiem każda z nich jest jednak tym elementem układanki i każda z nich ma swoje miejsce w sprawie, każda dodaje swoje 5groszy i każda po części jest odpowiedzialna za tą całą sytuację. Sieć intryg, niedomówień usnuta jest mistrzowsko. Zdecydowanie czyta się to bardzo dobrze nie tylko ze względu na samą fabułę ale także na sposób jej poprowadzenia i różnorodność. Znajdziemy tutaj wiadomości sms, emaile, nagrania rozmów, rozmowy w cztery oczy, podsłuchane plotki i prawdy i tak jak wcześniej wspomniałam bardzo obszerną wieloosobowa narrację. Przy mnogości użytych form wyrazu nie można się pogubić co świadczy o nienagannie wypracowanym warsztacie autorki. Dodatkowym atutem jest wpleciony humor. Natalia tak zgrabnie go używa , celując w sam środek czytelniczej tarczy no robi to bezbłędnie, nie przesadza i dozuje go niczym z kroplomierza w idealnej dawce. Mimo tragizmu sytuacyjnego , wszystkiemu towarzyszy zdrowy dystans, elementy groteski i ironii. Ostatni polonez to książka, którą czuć, która w nas ożywa i która mam wrażenie zostaje w słowie, nucie, zapachu, kadrze. Czytając niemalże słyszy się te melodię poloneza, widzi się te dzieciaki tańczące w jego rytm z dyrektorką na czele, a później wyobraźnia podsuwa nam obraz jej leżącej , martwej. Czuje się emocje i współodczuwa całą tą gęsto-lepko-uroczystą atmosferę. Autorka pisze niezwykle obrazowo. Pozwala wsiąknąć nam w świat , który wykreowała, przeżyć tę historię i odnaleźć się w niej. Pozwala na współodczuwanie i dba o każdy najmniejszy element, żeby nakreślić go przedokładnie, uwypuklić to co potrzeba i spłaszczyć to co ma być tylko tłem. Całość bardzo zgrabna i czytelniczo przyjemna. W środku znajdziemy ilustracje zrobione jakby kreską ołówka. Czasem jest to kilka kresek jakby od niechcenia naniesionych na kartkę, może trochę z rozmachem i lekkością bez strachu , że coś się nie uda , bez syndromu pustej kartki , czasem bardziej wymiarowy i pełnoprawny obraz. Muszę przyznać, że są one wkomponowane w książkę z takim smakiem i taktem , nie odrywają czytelniczej uwagi ale podkreślają w tle te ważniejsze momenty, które podkreślone być powinny. Jak dla mnie fantastyczna sprawa , że ilustracje są dobrane pod względem wyrazistości i natężenia, wybarwienia kreski, ilości i sposobu oraz miejsca ich wkomponowania w daną stronę wręcz idealnie.Jeszcze jedna rzecz na którą warto zwrócić uwagę to fakt, że autorka doskonale posługuje się językiem , umie w cytaty i w ujęcia oraz nazwania pewnych kwestii tak, że to trzeba po prostu sobie wynotować na zaś aby nie przepadło. Cytatów zatem z książki wypiszecie sobie co najmniej kilkanaście, wartościowych, przemyślanych trafiających w punkt. ( chyba, że macie pamięć absolutną i one zapiszą się na Waszym twardym dysku ;)) Podsumowując , książka bardzo dobrze napisana, przeczytana jednym tchem i nieodkładalna. Tytuł jednoznacznie, niejednoznaczny bo w środku nie będzie to tylko historia o studniówce i odtańczeniu tytułowego poloneza. W książce znajdziecie emocje, niepewność, wewnętrzne rozdarcie, kłamstwa , czyny noszące miano tych nieprzyzwoitych i tych, które nie powinny wydarzyć się nigdy, relacje międzyludzkie, układy i układziki , szyte grubymi nićmi sytuacje, słabości ludzkie, zdrady, romanse, mobbing i cały wachlarz dodatków. Szkoła niepozorne miejsce do pracy i nauki , z pozoru bezpieczne i komfortowe może w pewnych sytuacjach okazać się rodzajem więzienia, pułapką bez wyjścia, a dla niektórych i końcem życia. Po uroczystym wydarzeniu może się także okazać, że zostają tylko "...baloniki pęknięte jak sumienia, a obok nich....rozrzucony jak nieszczerość brokat." i trup. To co moimi mili ostatniego, czytelniczego poloneza czas zacząć ..... ;)

Zapraszam na recenzję książki napisanej przez komika Patryka Gosińskiego "Za gruby na okładkę". Jest to jego debiut literacki. Lektura jest opowieścią osoby zmagającej się z otyłością. Autor opisuje codzienne życie, walkę z odchudzaniem oraz próby zmiany nawyków. Wszystko podane jest z humorem. Choć trzeba przyznać, iż Patryk Gosiński nie ma dla siebie litości. Jest to taki napisany stand-up. I pomimo, że książka wywołuje często uśmiech, pojawia się również refleksja dotycząca upokorzeń osób otyłych. Książkę czyta się bardzo dobrze, sporo w jej ciętych ripost i scenicznego humoru. Poruszony jest problem samoakceptacji, czy presji otoczenia. To jest balansowanie między autoironią a wstydem. Przeczytajcie Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za egzemplarz do recenzji. Patryk Gosiński Za gruby na okładkę

Zwykle do książek mam jakieś "ale" i ujmuję im za "no bo czegoś mi tu brakowało", ale w tej pozycji nie brakuje niczego. Natrafiłam na tą książkę przez przypadek i był to najlepszy przypadek jaki mogłam zastać. Jest to napisany świetnym językiem komediodramat. I jak wydaje ci się, że jest to luźna, wesoła powieść - nagle autor strzela zwrotami akcji co chwilę. A są to zwroty tak niespodziewane, że nic tylko siedzieć i czytać. Bardzo aktualna, odsłaniająca problemy społeczne historia. Zdecydowanie polecam!

Bardzo dobra satyra. W przypadku takich pozycji, mniej więcej w połowie książki zaczyna mnie nudzić to co na początku było dla mnie śmieszne. Tutaj tego nie doświadczyłem, prawdopodobnie dlatego, że zmieniali się współtowarzysze w niedoli głównego bohatera i każdy wnosił jakąś inną nutkę humoru. Głos rozsądku podpowiada mi, że niektóre przygody chyba nieco przesadzone, ale z drugiej strony jak przypomnę sobie wspomnienia z wojska mojego taty to nie w takie rzeczy jestem w stanie uwierzyć.

Szczegółowa i wnikliwa analiza jak dziurka, np. od klucza lub szparka w wychodku poszerzają ludzką wyobraźnię w zależności od jej wielkości, wraz z wpływem czynników towarzyszących, spowodowała, że głośno śmiałam się czytając tę książkę kolejny raz. Uwielbiam taki rodzaj poczucia humoru. Swobodny dostęp ludzkości do imagineskopów pozwoliłby poćwiczyć imaginację, a jak wiadomo "ćwiczenie czyni mistrza". Proszę sobie wyobrazić bezcenny wpływ takiego urządzenia na wszelakie zagadnienia dnia codziennego.

Czy ktoś jeszcze pamięta ??? Pierwszy odcinek został wyemitowany 29.03. 1974 r. w Pr. III Polskiego Radia, w sumie było 294 słuchowisk. Cykl został zakończony w 2000 r. po śmierci jego twórcy J. Janczarskiego. M. Lipińska, K. Kowalewski, J. Kobuszewski, M. Zębaty, S Celińska, J. Janczarski to osoby występujące na antenie. Legendarny gajowy Marucha i jego podopieczny Cypis to postacie, o których tylko się opowiada. Słuchowiska przez lata był flagowymi i kultowymi pozycjami Polskiego Radia. Jeżeli akurat trafiłem, zawsze słuchałem !!! Jeżeli cię zainteresują, przeczytaj rekomendację LC. Na You Tubie znajdziesz wszystkie znalezione odcinki !!! POLECAM !!!

Trzeba mieć (jak chyba wszyscy Czesi) Szwejka wyssanego z mlekiem matki, by o czasach tak trudnych i tak bolesnych pisać bez martyrologicznych wycieczek i nałogowego cierpiętnictwa. Jest to coś, czego możemy się od Czechów uczyć. I czego się nigdy nie nauczymy.

Pan Krzysztof Daukszewicz, jak zwykle w znakomitej formie. Świetny obserwator sceny politycznej, potrafiący z niej żartować. Podglądacz zmieniających się zwyczajów, zachowań różnic między czasami odległymi o ok. 50 lat, a dniem dzisiejszym. Niektóre zachowania ludzi nie są wcale zbyt mocno przejaskrawione, ale przedstawione w dowcipny sposób. Polecam.

„Eliezer, Baal Szem Tow, zapytany, co to znaczy, kiedy ludzie mówią, że prawda idzie przez cały kraj, odpowiedział: - To znaczy, że zewsząd ją wyrzucają i że musi wędrować dalej.” Niezawodnym sposobem na poprawienie nastroju, przyjemny relaks po ciężkim dniu, zaspokojenie pragnienia wypełnienia czasu czymś sympatycznym, jest pomysł sięgnięcia po różnorodne anegdoty. Wojciech Wiercioch i Jolanta Szymska-Wiercioch dokonali ich przeglądu i zdecydowali się na uwzględnienie wybranych w publikacji. Historyjki z przesłaniem uporządkowali według klucza pochodzenia, aż z piętnastu źródeł. Zbiór przytoczonych anegdot ogromny, sporo czasu zajmuje zapoznanie się z nim, gdyż najlepiej poznawać je w cyklach po kilka. Publikacja liczy blisko sześćset stron. Poznajemy tysiąc sto siedemnaście opowiastek. Amerykańskie, angielskie, arabskie i perskie, austriackie, chińskie, francuskie, greckie, hinduskie, hiszpańskie, japońskie, niemieckie, rosyjskie, rzymskie i włoskie, tureckie, żydowskie. Doskonale widać, że każda grupa rządzi się własnym klimatem i kulturą, typem humoru, co ciekawi, bawi i uczy. Wśród reprezentantów anegdot znajdujemy ludzi różnych profesji, dokonań, zainteresowań i upodobań, dzięki czemu dostajemy zabawną podróż przez przekrój społeczny i historyczne odniesienia. Anegdoty dostarczają mnóstwa materiału do refleksji, podchwytywania myśli, wchodzenia na krótko w osobowości przywoływanych osób, stosunku do innych, otoczenia i rzeczywistości. Bawi gra słów, celność riposty, błyskotliwość dostrzeżenia absurdu, wyłapywanie logicznych pułapek. Znakomicie sprawdzają się podczas towarzyskich spotkań upływających pod znakiem rozrywek intelektualnych. Warto podkreślić, że każda anegdota otrzymuje starannie i trafnie dobrany tytuł. Zbiór opowiastek poprzedza zwięzły wstęp przybliżający ich definicje, znaczenie, cechy, funkcje i instrukcje obsługi. A jeżeli komuś w tym wszystkim brakuje polskich klimatów, to zachęcam do sięgnięcia po inną publikację autorów „Polska w anegdotach”. Zerknijcie również na wrażenia po spotkaniu z powieściami o Mikołaju Koperniku („Rewolucja niebieska” i „Zakazane księgi”). bookendorfina.pl