Szukajcie mego oblicza

Nikt tak nie umie konstruować opowieści jak Toni! Nawet Dumas ze swoim wywlekaniem brudów w "Monte Christo" może się schować, bo tutaj to jest na poziomie poza skalą. Już myślisz, że wiesz o co chodzi i czemu ten ktoś jest skurwesynem, a potem Toni dowala jeszcze z grubej rury.

Taka całkiem niedzisiejsza powieść. Nie co do pomysłu, bo to już w literaturze było, tylko co do wykonania. Pani Autorka jest nieprawdopodobną szczególarą, ale szczególarą nie bezmyślną, lecz wyrachowaną a w zasadzie mistrzowską. Bo do szczegółu ma zmysł fantastyczny, a co więcej, używa go do budowania klimatu każdej opowieści o życiu, które składają się na fabułę i dogłębną charakterystykę bohaterów. Pierwszo-, drugo- i trzecioplanowych, a każdy z nich jest krwisty jak befsztyk i zindywidualizowany, jakby Proulx nad każdym chciała się pochylić z najwyższym szacunkiem. Z początku czytelnik musi się przez te szczegóły przedzierać, ale stopniowo zaczynają wciągać, zaciekawiać, w końcu meblują wyobraźnię jak film 3D. No i emocje. Wprost albo pośrednio, ale zawsze w – jak to się kiedyś mawiało – wysokim diapazonie. Dużo smutku. I o muzyce jest sporo, widać napracowanie, chociaż trzeba by było mieć sporo wiedzy, żeby za autorką nadążyć. Ja nie mam, nadążałem tyle o ile, ale mi to nie przeszkadzało. Pewnie nie dla wszystkich, pewnie nie dla tych, którzy preferują krótkie, zwięzłe komunikaty, nie dla tych, co się spieszą, ale jak kto się lubi z książką zaprzyjaźnić, to bez wyrzutów sumienia polecę.

Nie oceniaj książki po okładce! Te jakże popularne słowa znane praktycznie każdemu, są w całej swojej prostocie niebywale realne i prawdziwe. Po lekturze takich właśnie książek jak tytułowe "Przedmieście piekieł" uzmysławiam sobie głęboko tę starą prawdę obecną w naszym żuciu czytelniczym. Powieść - tak jak zdradza jej skrót na okładce - to połączenie kryminału z powieścią obyczajową, a to razem doprawione pikantnym romansem. Tak więc, kryminał, ponieważ prowadzone jest dochodzenie i sprawa do rozwiązania. Powieść obyczajowa, gdyż lektura dostarcza nam mnóstwa informacji o ówczesnych środowiskach angielskich. O pracy górników, ich zwyczajach, problemach czy rozrywkach. Dostarcza także - dla lepszego kontrastu - nieco informacji o życiu angielskiej arystokracji. No i w końcu romans. A dlaczego? Tego się można łatwo domyślić. Podpowiem tylko, że mamy samotnego mężczyznę z bogatym bagażem życiowym oraz tajemniczą, rozpalającą zmysły młodą, rudowłosą kobietę. Bohaterowie powieści są bardzo dobrze wykreowani. Każdy ma jakieś zalety, wady. Wielu skrywa swoje sekrety. Realności dodaje fakt, że ułomności nie są pozbawieni także ci porządni bohaterowie. Powieść czyta się bardzo szybko, jest przemyślana i błyskotliwa. Na uwagę i pochwałę zasługuje dbałość autora o drobiazgi i szczegóły. Intryga - a myślę, że można o niej mówić - po przeczytaniu powieści wydaje się być taka banalna. Natomiast w trakcie czytania lektury uznać ją można zdecydowanie za misterną. Powieść jak najbardziej godna uwagi. Polecam.

Osiem koleżanek,które ukończyły tę samą uczelnię.Znają się dobrze.Mieszkały i studiowały razem.Każda jest inna.Łączą je jednak czasy,w których zostały wychowane i obowiązujące normy,które powinny być przestrzegane.Różni podejście do życia,odwaga w porzucaniu konwenansu,śmiałość w podejmowaniu decyzji o przeciwstawieniu się zasadom wpajanym przez matki.Wszystkie są naiwne i podporządkowane mężczyźnie.Niby zbuntowane a kolekcjonują przepisy kulinarne i kupują drogie i stare dzbanuszki do mleka.Dulszczyzna w amerykańskim wydaniu.Chcą być wyzwolone a jednocześnie mieć śliczne mieszkanko albo domek z mężem i dziećmi w środku.I żeby dobrze o nich mówiono.Skandalu chcą uniknąć.Absolwentki Wasar są dziecinne i mimo płytkiego buntu drżą przed opinią publiczną.Rozbrajają wdziękiem,urodą, nieśmiałością.Rozmowy dziewczyn o socjalizmie są naiwne a o seksie szokujące ze względu na kontrast osoby,która mówi (efektowna panna z dobrego domu ze złożonymi na podołku rączkami) z tym co mówi (np.bez wstydu omawia działanie i sposób zakładania diafragmy).Natomiast interpretacje dziewcząt teorii Darwina są wręcz śmieszne.W sumie przyjemna lektura choć smutna.

Opowieść, w której - tak jak w czasach, których dotyczy - jest dużo niepewności. Bohaterowie są niepewni czy ich związki przetrwają, czy ich małe lub duże kłamstwa zostaną ujawnione, a także czy wydarzenia, które stają się ich udziałem mają sens, czy przyniosą oczekiwane zmiany. Narrator wydaje się być niepewny nie tylko tego, czy jego znajomi, przyjaciele są takimi, jakimi ich widzi, czy dobrze ich zna i rozumie, ale przede wszystkim czy zna i rozumie siebie. Czytelnik zaś może być niepewny czy w końcu lektura go tak nie znuży, że zechce ją przerwać. Przyznam, że czytałam tę powieść na raty, nie ze względu na trudne tematy, których dotyczy, lecz ze względu na postawy bohaterów. Niezrozumiałe, wewnętrznie sprzeczne. Kanwę tej historii stanowią protesty studenckie w maju 1968 roku i ich społeczne, polityczne oraz kulturowe reperkusje. Jednak głównymi bohaterami nie są tu paryscy studenci, ale Amerykanie mieszkający w Paryżu. Początkowo są obserwatorami a ich aktywność sprowadza się do komentowania, z czasem dają się porwać fali zmian.

Zalewają mnie, prawie wskakują mi na kark w księgarniach te wszystkie, thrillery, kryminały spod znaku pały. Głównie z zagranicy, ale jest też kilku polskich szmirowatych. Oczywiście nie twierdzę, że wszystkie są do niczego, ale zbyt wielu uwierzyło, że najlepszym i najprostszym pomysłem na samorealizację jest napisanie powieści z dreszczykiem. Królewna jest w tym wszystkim po prostu zjawiskiem, pod każdym względem. Polot, lekkie, ale nie infantylne pióro, jednocześnie erudycja Seippa, niebanalna fabuła z elementami magii. Wszystko w takim wydaniu, że nie razi, a bawi, cieszy. Jest też trochę śmiałego, ale nie tandetnego seksu. W sumie klasa, ekstraklasa.

Bardzo dobre studium socjologiczne zawierające rzetelną informację na temat młodzieży PRL-u. Mnóstwo nawiązań do wydarzeń historycznych i politycznych mających wpływ na realia tamtego czasu. Książka byłaby jeszcze ciekawsza, gdyby była przeplatana jakimiś autentycznymi relacjami owej młodzieży, które zawierałyby anegdoty z tamtych czasów. Brakowało mi również zdjęć.

Bardzo szczera, ciekawa, książka, zawierająca sporo ironii oraz krytyki wobec zachowań nauczycieli. Pokazująca realny, pozbawiony sztucznego idealizmu obraz szkoły i nauczania w niej. Autor, a jednocześnie narrator jest prawdziwym człowiekiem, z jednej strony pragnącym dobra swoich uczniów, z drugiej nieraz przytłoczonym przez własne lenistwo oraz bezsilność. Odpowiednia by poświęcić jej wolną chwilę . Dla siebie znajdą coś zarówno nauczyciele, rodzice, uczniowie, a wydaje mi się że także osoby zupełnie nie związane ze szkołą.

Tak! To kolejna świetna książka Morrison. Słychać w niej jazz, rytm Harlemu, kołysanie biodrami i stukot dłoni wybijających melodię. Małżeńskie potyczki, choć opisane prosto, są niesamowicie skomplikowane. Rwana fabuła nie ułatwia czytania. Potrzeba dużego skupienia, żeby się w tej książce nie zgubić. Ale wszystko wynagradza wszędobylski jazz. Niesamowita książka.

To jeden z moich nieudanych powrotów do lektur, które kiedyś mi się podobały. Zbyt wiele lepszych, bardziej współczesnych książek przeczytałem, żebym mógł, tak jak kiedyś, zachwycać się Faulknerem. Większość utworów z tego zbioru, opowiada o rasiźmie. Trochę, być może jestem zmęczony, modami. Temat wydaje mi się całkowicie wyeksploatowany, nie można tu już niczego dopowiedzieć. Kilka opowiadań niezłych, większość przeciętna, styl mnie nie porwał, raczej zmęczył. Gdyby sama opowieść się broniła, gdyby treść potrafiła zrekompensować lekko toporny styl... Niestety dla mnie się nie broni. Jednak to Faulkner i daję mu 6 gwiazdek. Czy warto przeczytać? Jeśli nie czytaliście - warto. Nie warto jedynie do tego wracać, lepiej przeczytać coś innego.

82/130/2025 Studium skąpstwa, które powinno się leczyć. Tytułową Pannę bardzo ukrzywdził ojciec, który, po doświadczeniu bankructwa, na łożu śmierci nakazał jej oszczędzanie.A że dziewczę było młode i w tatka wpatrzone, to wzięło sobie nakaz do serca tak bardzo, że można poniekąd uznać, że po kilkudziesięciu latach szlag ją właśnie przez to wielkie oszczędzanie trafił. W zasadzie nie poniekąd, a z pewnością. Takie skąpstwo nam chyba dziś nie grozi, za dużo pokus i za miętkie charaktery, ale poczytać warto. Chociażby z powodu realiów międzywojennej Jugosławii. "Wiadomo było wszem i wobec, czyja jest posesja, ludzie przeważnie się znali, przynajmniej z nazwiska albo z widzenia. A nawet jeżeli się nie znali, rzadziej wzajemnie się szukali i w razie potrzeby łatwiej trafiali do siebie niż dzisiaj."

Książka ma mroczny urok, bo mroczne są losy kobiet, które w większości stanowią bohaterki powieści. Zarówno główna – Chinka May, jak i drugoplanowe, są spętane tradycyjną rolą kobiety w Chinach i Europie na początku XX wieku (rzecz dzieje się w Szanghaju, Londynie oraz Nicei). Siłą powieści było dla mnie zderzenie obyczajów i mentalności chińskiej z kulturą zachodu. Szczególnie poruszający okazał się wiodący wątek – rytuał krepowania stóp Chinek, tak by uczynić je jak najbardziej małymi. Okaleczane dziewczęta wyrastały na niezdolne do samodzielnego, swobodnego życia kobiety. Zdane na łaskę rodziny i uzależnione od innych. Zwyczaj ów funkcjonował w tym kraju przez stulecia, oficjalnie zakazany po powstaniu Republiki Chińskiej w 1912 roku, ostatecznie został wyeliminowany dopiero po II wojnie światowej. May jako mała dziewczynka została poddana temu rytualnemu zabiegowi, który na zawsze zdefiniował jej życie. Wykształcona, z silnie rozbudzonym poczuciem niezależności kobieta, zdobyła się na ucieczkę przed zaaranżowanym małżeństwem z majętnym i posiadającym już trzy żony handlarzem jedwabiem. Z własnej woli podjęła pracę w domu publicznym, gdzie poznała mężczyznę, który zafascynowany jej osobowością i nieprzeciętną urodą, poślubił ją. May została włączona do rodziny Artura. Pomimo tego, że mąż obdarzył ją szczerą miłością i szacunkiem, jej losy przejmują. May skrywa tyle tajemnic… Osią powieści jest wyjątkowa więź, jaka połączyła główną bohaterkę z siostrzenicą jej męża – Alice. Powieść pod wieloma aspektami odważna, pozbawiona tabu i obfitująca w naturalistyczne sceny. Lektura dość wymagająca ze względu na niezaznaczone wyraźnie ramy czasowe; autorka swobodnie meandruje pomiędzy latami i miejscami rozgrywanej akcji. To w pewnym stopniu utrudnia płynne śledzenie wydarzeń. Pomimo tego to dobra literatura. Cieszę się, że wypatrzyłam tę książkę w swojej bibliotece.

"Mam wrażenie, że straciłam na nią tyle czasu... no cóż, sama jestem sobie winna". To właśnie kotłowało mi się w głowie podczas lektury i non stop tylko wzdychałam i kręciłam głową. A tu pod koniec powieści zrobiło się dużo ciekawiej. Ale okej, zacznijmy od początku. Andrea to taka typowa szesnastolatka z amerykańskiej wersji życia pokazywanej niegdyś w mtv. Wyzwolona. Poszukująca wrażeń. Zbyt płytka. Myląca miłość z pożądaniem. Odłożyłabym tę książkę niemal od razu, gdyby nie ogromna rola muzyki w fabule. Szkolna przyjaciółka Andrei – Cybil – niespodziewanie goli sobie głowę i zaczyna grać w zespole. Więc oprócz romantycznych (lub antyromantycznych) podbojów głównej bohaterki, mamy tutaj przekrój lokalnej rockowej sceny muzycznej (oczywiście z wymyślonymi nazwami kapel) i spektrum różnorakich zachowań ludzi z różnych środowisk. Jednak ta muzyka była wciąż za bardzo w tle, a Andrea i jej podejście do życia (a zwłaszcza do relacji z chłopakami) przyprawiała mnie o ból głowy. Z biegiem fabuły miałam wrażenie, że główna bohaterka przechodzi jakąś przemianę, że w końcu historia bardziej jest o muzyce, o głębszych uczuciach i rozkminach, niż tylko o przygodnym seksie. No i na pierwszy plan chyba wybija się w końcu Cybil (i dobrze, bo jest niesamowicie intrygującą postacią). Powieść jest specyficzna, czyta się ją jak trochę nieudolny pamiętnik – z lupą szukać poetyckich określeń – wszystko jest opisane bardzo dosłownie. Nie bez powodu z tyłu książki pojawia się słowo "kronika". Nie mam pojęcia, czy polecić, czy odradzić. Może po prostu nie szukajcie jej jakoś specjalnie. Są dużo lepsze rzeczy o muzyce do czytania, chociaż... może ta wyróżnia się tym, że pokazuje też tę ciemną stronę muzycznego przemysłu.

"Supermarket kultury" to jedna z kilku książek, które przeczytałem w wyniku polecenia przez wykładowcę. W tym przypadku dodatkowo wykorzystałem jej treści do zaliczenia dwóch przedmiotów, w tym socjologii :D. Mimo naukowego charakteru książkę czyta się bardzo dobrze zwłaszcza, że traktuje o tym, co dotyczy każdego z nas, czyli o tożsamości kulturowej. Do jej przeczytania skłonił mnie również sam tytuł, który jest połączeniem dwóch słów, jakby z różnych światów. Myśląc o supermarkecie, najczęściej wyobrażamy sobie wielki sklep z dużą ilością regałów i półek, i jeszcze większą ilością artykułów, które możemy sobie w dowolny sposób wybrać i kupić. Natomiast słowo kultura, kojarzy się raczej ze sztuką, muzyką, zachowaniem lub po prostu ze sposobem życia danego społeczeństwa, o czym pisze sam autor, już na samym początku wyjaśniając to pojęcie. Supermarket kultury jest raczej czymś abstrakcyjnym, ale po głębszym zastanowieniu, biorąc pod uwagę dzisiejszą technikę i możliwości przepływu informacji okazuje się, że każdy z niego korzysta i to bardzo często w sposób nieświadomy. Kilka słów o konstrukcji książki... Jest ona bardzo przejrzysta i logiczna. Autor podzielił ją na pięć rozdziałów z czego pierwszy i dla mnie najważniejszy, to swego rodzaju wprowadzenie do tematu i objaśnienie kluczowych pojęć. Trzy kolejne, to analiza badań przeprowadzonych przez autora odnośnie konkretnych kultur. Ostatni zaś, jak się można spodziewać, przedstawia wnioski autora w odniesieniu do poruszonych problemów. Pierwszy rozdział skupia się na pojęciu kultury i jej wieloaspektowym znaczeniu. Oczywiście autor nie rzuca nam na papier różnych definicji tego pojęcia, jak w encyklopedii, ale mam wrażenie, że celowo prowadzi zabiegi, które mają wprowadzić czytelnika w zakłopotanie. Już na początku odnosi się do pojęcia kultury, jako sposobu życia danego społeczeństwa, danej cywilizacji – czy to Chin, Ameryki bądź mniejszych np. Indiańskich plemion. Po chwili jednak poddaje w wątpliwość to znaczenie ze względu na szeroko rozwinięte interakcje międzykulturowe, wymianę informacji, zwyczajów itp. Chodzi tu o to, że wiele krajów mimo posiadania własnej kultury, czerpie z kultury innych państw. Wiąże się z tym na przykład pojęcie amerykanizacji, które można w zasadzie przypisać do każdego państwa na świecie, a prostym dowodem na to jest restauracja McDonald, która znajduje się niemal wszędzie, aczkolwiek z lokalnym zabarwieniem (wiele krajów ma w menu dania, których nie będą miały restauracje w innych krajach). Pochłaniając kolejne treści okazuje się, że kultura dla wielu antropologów straciła na wartości, a niektórzy z nich - jak wspomina autor - chcieli nawet pozbyć się tego terminu. Różnorodność kulturowa zanika w zastraszającym tempie (co samemu z łatwością można zaobserwować) na poczet szeroko rozumianych związków kulturowych i nie da się ukryć, iż różne kultury świata stają się artykułami w supermarkecie kultury, gdzie wybieramy je zgodnie z akurat panującą modą, lub według własnego widzimisię. Warto się zastanowić: czy korzystamy z własnej kultury; czy nasza tożsamość kulturowa nie jest zaburzona, skoro na śniadanie jemy tosty z syropem klonowym, na obiad spaghetti, a na kolację iście szwedzki fläskpannkaka? Autor pokazuje, że mimo zacierających się różnic między kulturami poszczególnych krajów, każde społeczeństwo wciąż wyróżnia się na tle innych określonym sposobem życia, własnym językiem, czy chociażby systemem oświaty. A ten jest ważny z tego względu, iż za jego pomocą rządy i władze w pewien sposób kształtują kulturę danego kraju. Zaskoczyła mnie postawa badacza, który stwierdził, że kultura jest manipulowana, a nawet została wynaleziona przez państwo, dla jego legitymizacji. O ile zgadzam się z manipulowaniem kulturą przez rządy, to z drugą częścią nie do końca. Kultura nie mogła zostać wynaleziona przez państwa, chociażby ze względu na kulturę etniczną, czy plemienną. W tych przypadkach, kultura powstała w sposób naturalny i nieświadomy, była niczym innym, jak po prostu sposobem życia danej ludności, na przykład Masajów z Kenii. Kultura kształtowana przez rządy, to coś oczywistego, chociażby ze względu na wspomniany system oświaty i przez niego przekazywane treści – te na ogół kontrolowane są przez władze. Sposób życia obywateli danego państwa, bardziej lub mniej subtelnie kształtowany, powoduje powstanie tożsamości narodowej, która ostatnimi czasu jest coraz częściej wypierana przez tożsamość etniczną. Na przykładzie naszej kultury łatwo to zauważyć – w Polsce powstaje coraz większa liczba ugrupowań związanych z kulturą i wierzeniami dawnych Słowian. Sprowadza się to już nie tylko do samej wiedzy, ale do sposobu życia, obrzędów i kultów, bądź co bądź pogańskich, postrzeganych jako rodzimowierstwo. Pytanie tylko, czy te grupy mają świadomość, że ich „powrót do korzeni”, to pewien wybór w supermarkecie kultury? A jest tak dlatego, że ludzie ci urodzili i wychowali się w polskiej kulturze, nabywając jednocześnie polskiej tożsamości narodowej. Aby więc stać się tymi rodzimowiercami, musieli skorzystać z dóbr supermarketu kultury. Jest to zgodne z prawami rynku, gdzie człowiek może robić co chce, być kim tylko chce i iść własną drogą zgodnie z własnymi upodobaniami. Nie ma sensu bardziej zagłębiać się w treści książki, ale wspomnę jeszcze o analizie badań własnych autora, które przeprowadził w trzech państwach: Chinach, Ameryce i Japonii. W każdym państwie badał tożsamość, ale odniósł się do innych płaszczyzn: polityki, religii i sztuki. Każdy bardziej zaangażowany czytelnik również może odnieść badania do własnego kraju i wyciągnąć wnioski. Jak już zdążyłem napisać, książkę czyta się bardzo dobrze. Kolejne rozdziały pozwalają zastanowić się nad własną tożsamością, a nawet całkowicie zaburzyć jej postrzeganie. Oczywiście nie warto popadać w paranoję i twierdzić, że całkowicie utraciło się tożsamość narodową... Bo to, że czerpię z supermarketu kultury i słucham zagranicznych zespołów, oglądam hollywoodzkie filmy bądź po prostu na obiad jem spaghetti, bo mi smakuje, nie znaczy jeszcze, że nie jestem polakiem - na pewno? Wszystko zależy od tego czy nim się czuję i czy mam ochotę nim być, a może po prostu chcę zostać wikingiem? Dodatkowo spora część wiedzy, także historycznej o trzech zupełnie różnych krajach sprawia, że lektura jest jeszcze bardziej atrakcyjna.

Chyba autorowi zabrakło cierpliwości albo gonił go termin w kontrakcie :) Wartościowa pozycja, ale szkoda, że tak zakończona - nie, nie chodzi o to, że chciałbym innego zakończenia w znaczeniu w sensie zdarzeń, ale nie takiego tylko dopowiedzianego. Chociaż z drugiej strony, biorąc pod uwagę rozdziały kontekstowe, trzyma się to przysłowiowej kupy.

Węgry, czas II Wojny Światowej. Poznajemy historię Istvana Gregora, niedoszłego zakonnika, który dwanaście lat wcześniej zmarł bardzo młodo po straszliwej chorobie. Teraz jego duchowy przewodnik robi wszystko, aby doprowadzić do błyskawicznej kanonizacji. Wysłany przez biskupa prałat Vizniczei ma za zadanie zbadać sprawę i wydać opinię na temat Gregora. Czy zasłużył, by nazywać go świętym? Sprawa jest skomplikowana, a naciski polityczne nie ułatwiają zadania. Dobra lektura, mocno psychologiczna i wieloznaczeniowa.