Szukaj mnie

Czytając tę książkę po raz pierwszy byłam nią totalnie zauroczona. Teraz, kiedy wróciłam do tej historii po latach, czuję, że zachwyciła mnie jeszcze mocniej. To jedna z tych lektur, które dojrzewają razem z czytelnikiem, odkrywając za każdym razem coś nowego, głębszego, bardziej poruszającego. "Jajko z niespodzianką" to nie tylko powieść obyczajowa, ale przede wszystkim opowieść o życiu - jego słodyczy i goryczy, o nadziei, która nie gaśnie nawet wtedy, gdy wszystko zdaje się iść nie tak. Agnieszka Krakowiak-Kondracka z ogromną wrażliwością pokazuje zwykłych ludzi w niezwykłych momentach - pełnych emocji, wyborów, wzruszeń i zaskoczeń. Wracając do tej historii po latach, miałam wrażenie, jakbym spotkała dawnych przyjaciół - trochę innych, trochę dojrzalszych, ale wciąż bliskich sercu. Ujęła mnie lekkość stylu, poczucie humoru, które przeplata się z refleksją, i to ciepło, które otula między wierszami jak ulubiony koc w zimowy wieczór. To książka o tym, że życie, jak tytułowe jajko z niespodzianką, potrafi zaskakiwać. Czasem łzami, czasem śmiechem, ale zawsze czymś, co warto przyjąć z otwartym sercem. Jeśli szukacie historii, która nie tylko bawi, ale i zostaje w pamięci na długo, sięgnijcie po tę książkę 🥹

Ta książka to klasyczna literatura obyczajowa dla czytelników, którzy lubią wchodzić w klimat miejsca, w którym toczy się akcja. Bo akcji tu nie brakuje. Jest trochę romantycznie, czasem dramatycznie, trochę tajemniczo. Ale największym atutem tej książki jest umiejętność wprowadzenia czytelnika w klimat miejsca akcji. Jak Lwów, to czujemy, że tam jesteśmy. Jak Bieszczady, to już mamy ochotę pakować plecak i podążyć za bohaterami. Ale wisienką na torcie jest sielskie życie na podlaskiej wsi. Zarówno plenery jak i remontowany przez bohatera dworek są opisane tak plastycznie, że nie sposób tego nie zobaczyć. Tak samo tworzone przez młodego, introwertycznego artystę płaskorzeźby. Potrawy gotowane w księżowskim przybytku - czytając wprost czujemy ich smak. Ale lojalnie uprzedzam, to lektura dla czytelników, którzy lubią zanurzać się w takie klimaty. Chociaż moim zdaniem akcja może leniwa, ale też jest wciągająca. No i nie wiem czy ta moja opinia się komuś przyda, bo nie wiem czy zachęcam, czy zniechęcam. Najlepszy sposób by się przekonać - trzeba sięgnąć po książkę.

Rzeczywiście główna bohaterka jest bardzo denerwująca. Zastanawiam się, czy taka miał być, czy tylko taka wyszła. Poza nią, reszta jest ok. Zwłaszcza znakomita para policjantów. Jest tu także kilka wątków bardzo ważnych w życiu i świetnie opisanych. Generalnie polecam.

Ile kilogramów książek już przeczytałam? Duuużo... Nie wszystkie jednak czytam z równym zapałem, nie każda książka zniewala tak, jak książki Pani Moniki. W nich zaczytuję się bez wytchnienia. Klimat, jaki wyczarowuje, lekkość posługiwania się słowem pisanym i warsztat, jakim dysponuje sprawia, że jej książki czyta się "od deski do deski" i nic nie jest w stanie sprawić, żeby odłożyć lekturę na później. Ta książka również oczarowała mnie bez reszty. Historia Ewy, głównej bohaterki wciąga z każdą stroną, choć z pozoru niewiele się dzieje, a w każdym razie tempo nie powala. Ewa jest zagubiona w swoim 42-letnim życiu, nie potrafi posklejać swego życia po wielkim zawodzie miłosnym, a jej głównym problemem jest samotność. Ile jednak barw samotności doliczycie się w tej książce, to wprost trudno zliczyć. Naprawdę warto poświęcić jej lekturze trochę czasu, by móc dostrzec wokół siebie wszystko to, o czym z takim pietyzmem raczy nas autorka.

Nie wiem czy bardziej poplątana jest Iga, czy jej życie?! Nie potrafię jej zrozumieć. Miota się między różnymi światami wartości, chyba sama nie wie kto i ma dla niej największą wartość. Niezwykle trafne spostrzeżenie Basi dotyczące Igi: „tobie ten cały dobrobyt wykasował logiczne myślenie” nie straciło swej mocy przez całą lekturę. Były momenty, gdy wydaje się, że przewartościowuje swoje potrzeby, cele, a później znów wraca do dawnych przyzwyczajeń. Racjonalizuje, chce wprowadzić porządek, a chwilę później zaskakuje bezmyślnością, naiwnością, zaciętością bądź sztywnością myślenia. Chwilami nawet próżnością i prostactwem. Co do innych postaci pojawiających się w tej powieści, to razi mnie obłuda, sztuczność wielu z nich. Chyba najbardziej zaciekawili mnie i byli mi najbardziej bliscy: Basia, Staś i Ola. Do atutów zaliczam pomysł na okładkę, przeplatanie się teraźniejszości z przeszłością i zapowiedź kolejnego tomu – może Zosia bardziej będzie mi odpowiadała.

Czytałam wiele książek tej autorki, lubię jej styl i tematykę jej powieści, ale ta na pewno nie jest wybitna. Początek wiele obiecywał i porzucona przed ołtarzem panna młoda od razu chwyciła za serce, jej dziwne układy rodzinne sprawiły, że poczułam sympatię do Aliny... Z czasem było już tylko... mniej ciekawie, żeby nie powiedzieć, że nudno. Za dużo fantazji, za mało realizmu, ale doczytałam do końca by wiedzieć, co tak naprawdę autorka chciała mi przekazać.

Piękna powieść o długiej drodze dojrzałej kobiety, Karoliny do macierzyństwa .powieść pełna emocji zarówno niespełnionej miłości do dziecka , jak również trudne przeżycia emocjonalne Filipa, partnera Karoliny.Mamy tu do czynienia z urażonym męskim ego ,kiedy okazuję się , że w prokreacji nie do końca jest wina partnerki i rozterki młodego meżczyzny. Karolina poznaje po latach ,długo skrywana tajemnicę, kto jest jej prawdziwym ojcem ,przeżywa szok .Wraca do niej rownież uczucie do Milana , który był jej pierwszą wielką miłością .Powiesć nosi w sobie duży ładunek emocjonalny, kto pierwszy wytrzyma w związku , dla którego szansą jest jedynie in vitro .Czy Filip dopusci się zdrady , aby przy innej kobiecie potwierdzić swoją męskość?A być może stanie się coś nieprzewidzianego i Karolina powróci do swojej młodzieńczej miłości ? Nie zdradzę tego , ponieważ powieść nie wciagnęłaby tak jak mnie ,czytelnika do ostaniej strony i nieoczekiwanego zakończenia . Wspaniale się czytało ,autorka świetnie nakreśla postaci psychologicznie, z bardzo dojrzałym podejsciem do problemu . Powiesć gorąco polecam!Zachęcona już sięgam po kolejną tej Autorki !

Bajka pełną gębą. Pomimo krzywd z przeszłości, wszyscy się kochają, ze szczęścia rzucają się sobie na szyję, przytulają i wybaczają jak na pstryknięcie palcem. Naiwne to wszystko do granic możliwości, ale całkowicie pochłonęło mi dwa dni mojego życia a nawet wzruszyło. I o dziwo, żałuję że już się skończyło.

Zachwycona pierwszym tomem który był fantastyczny poleciałam po tom drugi.Staram się nadmiernie nie krytykować autorów bo w końcu gustów jest tyle ile czytelników, wydaje tylko moją opinię. Bardzo chciałam przeczytać drugi tom , bardzo i zaczęłam czytać i trwało to miesiąc...miesiąc mordęgi i siadania po kilka stron.Tak udziwnić tę piękną historię i dać głównej bohaterce widzieć duchy? Serio? Ale tak naprawdę serio? Dialogi rozwleczone, nie wiem czy drugi tom był robiony na siłę czy jak ale cała historia z pierwszego tomu została zatłuczona tępym narzędziem.Zła byłam czytając kolejne strony, zła i rozczarowana i nie sięgnę po trzeci tom bo drugi przejechał moje chęci walcem.

To moja ulubiona saga Anny Szepielak , przeczytana kilkukrotnie. Prawdziwe klimaty opisywanych epok, ujmujące rozumienie świata dziecka, poczucie humoru. Cykl angażuje emocjonalnie, wciąga, a zarazem tchnie spokojną mądrością. Czytam kolejny raz i odkrywam coś nowego co mi umknęło. Książka z duszą, chciało by się mieć takie własne wspomnienia. Polecam.

To książka na błyskawiczną poprawę humoru! Dialogi między bohaterkami, ich perypetie, wścibska mamusia i nastolatki, które mówią niezrozumiałym językiem i podejmują dziwne decyzje, to wszystko składa się na naprawdę dobre czytadło. Owszem, to nie jest jakaś wybitna historia. To rodzinne opowieści z życia dwóch sióstr, które chwilowo muszą razem zamieszkać i mierzyć z przeciwnościami losu. Ale obie wychodzą z założenia, że co je nie zabije to je wzmocni. A wzmacnia je przyjaźń z szaloną Anką, która ma niesamowite pomysły i niezły temperament. Dobrze się bawiłam czytałam tę książkę. A czasem po prostu o to chodzi!

Bohaterce tej historii nic nie zostało oszczędzone. W młodości odejście ojca, alkoholizm matki. Potem małżeństwo, zdrada męża z najlepszą przyjaciółką i chęć zakończenia życia. Decyzja o wyjeździe i zaczęcie na nowo z czystą kartą, bez angażowania się w żadne relacje. Potem wizyta w hospicjum i lekcja pokory. Okazuje się, że obok są również niedoskonali ludzie, ale dający wsparcie i życzliwość. I refleksja, że można obrażać się na życie ale czy zawsze warto? To nasze wybory decydują, czy nas coś omija czy damy sobie szansę. Warto przeczytać. Polecam.

To moje drugie spotkanie z twórczością Anny Karpińskiej po "Odnajdę Cię"). Być może nie ostatnie... Nagła śmierć naukowca z Torunia sprawia, że przed jego żoną Jagodą otwierają się drzwi do kariery naukowej. Kobieta ma możliwość rozwinąć skrzydła zarówno na uczelni, jak i w życiu prywatnym. Jednak nie daje jej spokoju, że wypadek Dariusza jest grubymi nićmi szyty. A to za sprawą mężczyzny łudząco podobnego do Dariusza, który mignął jej w czasie pogrzebu. Podobne wrażenie ma przyjaciółka Jagody. Wkrótce wychodzi na jaw tajemnica Dariusza, którą odkrywa 17-letni syn Wojtek. W książce poznajemy rodzinę Elwiry i Karola z Wybrzeża. Oboje pracują w firmie ojca Elwiry i wiodą dostatnie życie. Przypadkiem zobaczona informacja o śmierci toruńskiego chemika sprawia, że Karol znika z domu, a Elwira zachodzi w głowę i wymyśla kolejne powody dziwnego zachowania męża. Czytelnik nie musi długo czekać na wiadomość, że Karol i Dariusz to bliźniacy. Sytuacja materialna ich biologicznej matki spowodowała, że mężczyźni poznali się dopiero w dorosłym życiu, gdy Dariusz poprosił Karola o niecodzienną przysługę, skutkiem której stał się Wojtek. Szybko wciągnęłam się w fabułę, która płynie wartko. Książka napisana jest lekkim językiem, więc czyta się ją bardzo szybko. Do tego Jagoda ma w sobie tyle ciepła, że wątek z nią w roli głównej czytało się z niezwykłą przyjemnością. Ciekawy jest też wątek Wojtka i jego rozterki zarówno w wieku dziecięcym, jak i młodzieńczym. Denerwowała mnie natomiast Elwira i jej ojciec. Nie spodziewałam się takiego zakończenia, jakie zaserwowała pisarka. Niestety jest na duży minus. Do tego kilka niewyjaśnionych kwestii (np. maile Dariusza i nieznanej kobiety) odebrały sens całej książce :(

Audiobook🌹 Ulica Różana to spokojny zakątek ze starymi domami i wspaniałymi ogrodami. Tutejsi mieszkańcy są jak rodzina, a rodziny się nie wybiera. Czasem się lubimy, czasem nie, ale wspieramy naszych bliskich. Ciche wille na przedmieściu niewielkiego miasteczka pulsują emocjami mieszkających w nich kobiet. Maria żyje wspomnieniami młodzieńczego uczucia. Leokadia straciła męża, teraz usiłuje ratować małżeństwo wnuka. Agata zakochuje się w żonatym mężczyźnie. Karolina, nie umiejąc się odnaleźć w roli żony i matki, postanawia odmienić swoje życie. W dodatku po latach nieobecności wraca Wanda, co może bardzo skomplikować sytuację dawnych przyjaciółek. Każda z tych kobiet jest inna, łączą je marzenia o szczęściu i miłość do ogrodnictwa. Co łatwiej pielęgnować – róże czy uczucia? Serdeczne polecam🌹

Książka "Z jednej gliny" autorstwa Liliany Fabisińskiej to ciepła, pełna nadziei i inspirująca historia o sile przyjaźni i determinacji. Główna bohaterka, Nora, musi zmierzyć się z wieloma trudnościami po tym, jak została zupełnie sama z pięciorgiem dzieci. Zajmuje się organizacją zajęć z ceramiki, choć nie jest w tym zawodowo wykształcona, ale ma warsztat po swoim zaginionym mężu. Wraz z nią dołączają trzy kobiety, Lena, Gośka i Marta, każda z własnymi problemami. Fabisińska wspaniale oddaje atmosferę warsztatu, gdzie kobiety pracują nad swoimi projektami, dzielą się doświadczeniami i wspierają się nawzajem. Autorka z dużą wrażliwością kreśli postaci i ukazuje ich emocje, nie osądzając ich wyborów. Choć tematy poruszane w książce są poważne, to jednak zawsze pojawia się nutka optymizmu i nadziei. Książka skłania do refleksji na temat siły kobiecej przyjaźni, która potrafi przetrwać wiele trudnych chwil. Warte uwagi są również wątki dotyczące sztuki, a w szczególności ceramiki, która okazuje się być wspaniałą terapią dla duszy i ciałem. "Z jednej gliny" to lektura, która z pewnością pozostawi w sercu czytelnika pozytywne wibracje i zachęci do przemyśleń na temat siły kobiecej wspólnoty i wewnętrznej siły, która pozwala pokonywać trudności. Polecam ją wszystkim, którzy szukają inspiracji do działania i potrzebują pozytywnego przesłania w życiu.

To miał być zwykły wtorkowy poranek. Antonina, Zofia, Szczepan i Michał, obcy sobie ludzie spotykają się na tym samym przystanku. W oddali już było widać zbliżający się autobus linii nr 9. Za chwilę wszyscy do niego wsiądą, żeby po kilku minutach dotrzeć do swoich miejsc docelowych. Jedna chwila, jeden przeraźliwy krzyk zmienia wszystko. Podróż jeszcze się nie zaczęła, a już została przerwana przez dwie nieodpowiedzialne osoby. Z ich winy dochodzi do tragicznego w skutkach wypadku. Jak ja ogromnie żałuję, że dopiero teraz sięgnęłam po "Przerwaną podróż". Mimo trudnej tematyki jaka została w książce poruszona, fantastycznie mi się ją czytało. Całość została przez autorkę podzielona na dwie części. W pierwszej akcja toczy się przed wypadkiem. Czytelnik zaznajamia się z planami, zamierzeniami całej szóstki bohaterów. Jak żyją, z jakimi problemami przyszło im się mierzyć. Wychodząc z domu raczej nie myślimy o tym, że coś złego może nam się przytrafić. Idziemy w ustalonym wcześniej przez siebie kierunku. Do pracy, do sklepu, na spacer. Bohaterowie książki "Przerwana podróż" też się nad tym nie zastanawiali. Los ma dla każdego z nas odrębny plan. Trudno jest się z tym nie zgodzić. Nie wiemy co się stanie za godzinę, za tydzień, czy miesiąc. Zresztą już jedna sekunda potrafi zmienić wszystko. W każdej chwili nasza wędrówka po ziemskim padole może dobiec końca. Irena Matuszkiewicz uświadamia nas wszystkich jak bardzo kruche i delikatne jest nasze życie. Ktoś kiedyś mądrze powiedział, żeby śpieszyć się kochać ludzi, bo tak szybko odchodzą. Warto te słowa wziąć sobie głęboko do serca. W drugiej, autorka przedstawia swoim czytelnikom to, co działo się już po zdarzeniu. Ta część w dużej mierze poświęcona została Antoninie, zdolnej pani architekt. Zachowała się niezbyt mądrze okłamując swoje kuzynostwo. Z drugiej strony zrobiła to w dobrej wierze. Nie chciała ich przed podróżą denerwować. Antonina jest postacią fikcyjną, ale nam w prawdziwym życiu też zdarza się podejmować złe decyzje. Gdybym postąpił/a inaczej z pewnością do tego by nie doszło. Teraz muszę mierzyć się z konsekwencjami swoich czynów. Niejednokrotnie towarzyszą im wyrzuty sumienia. "Przerwana podróż" to jedna z ciekawszych książek z jakimi do tej pory miałam do czynienia. Z pewnością na długo pozostanie w mojej pamięci. Każda jej strona to prawdziwe życie. Nie ma w niej sztuczności, Nic nie jest podkoloryzowane. Wstrząsną mną dogłębnie realizm tej historii. Przecież taki wypadek może wydarzyć się wszędzie. To ja mogę być jego ofiarą lub ktoś z moich najbliższych lub znajomych. Kreacja bohaterów też zasługuje na uznanie. Piękny język, do tego styl, który jest na najwyższym poziomie. Irena Matuszkiewicz udowadnia nam, że literatura obyczajowa to gatunek, który posiada w sobie wiele odcieni. Wśród słodkich i naiwnych historyjek można odnaleźć prawdziwe perełki. Mądre i inteligentne powieści do których mogę śmiało zaliczyć "Przerwaną podróż". Czytając tę książkę nie sposób się od niej oderwać. Jej treść jest urzekająca, ale najważniejsze jest w niej to, że za jej sprawą zaczynamy poddawać analizie swoje życie. Zmusza nas do refleksji i zadumy. W końcu zaczynamy dostrzegać, co tak naprawdę powinno być dla nas ważne. "Przerwana podróż" to książka, którą polecam wam z całego serca.

Uwielbiam letnie poranki, szczególnie te sierpniowe, gdzie już delikatnie czuć nadchodzącą jesień. Wstaję szybko, mijając zaspanych domowników, delektując się ciszą i małą chwilą dla siebie. Kawa smakuje wtedy najlepiej. Cisza i spokój pozwalają zatopić się w lekturze. Letni wiaterek zachęca mnie do literatury typowo kobiecej – lekkiej, ciepłej, wypełnionej nadzieją i prawdziwą miłością. Taką książką, która sprawia, że serce robi się cieplejsze, jest „Powrót na Staromiejską” Anny Mulczyńskiej. „Trzymajcie się cieplutko i pamiętajcie: siła tkwi w każdej z nas i w tych, których kochamy!”. Powiecie pewnie teraz, że to banalne i oklepane stwierdzenie. Być może. Ciężko jest jednak wypracować w samym sobie siłę, by doceniać każdy nowy dzień, by uśmiechać się, bez większych powodów, by kochać tą małą codzienność całym sobą. Anna Mulczyńska swoim dziełem uczy nas, że można, a nawet trzeba walczyć z przeciwnościami losu, zdobywając na każdym kroku iskierki nadziei. Nadzieja jest fundamentem. To dzięki niej człowiek jest w stanie przenieść góry i iść do przodu pewniejszym krokiem. Nadzieja jest fundamentem miłości, a więc też szczęścia. Weronika po kilku latach spędzonych w Szwecji wraca na ulicę Staromiejską. To podróż wspomnień do dawnego zakładu zegarmistrzowskiego odziedziczonego po kochanym dziadku. Przyjeżdża tutaj, by wyleczyć swoje złamane serce. Zamknięta na wszelkie związki skupia się na nowym interesie. Otwiera „Robótkowo”, czyli miejsce dla miłośniczek rękodzieła. Jej artystyczna dusza przyciąga Edzia. Jest on właścicielem restauracji. Był również znakomitym przyjacielem dziadka Weroniki. Jak na typowo miłosną obyczajówkę przystało, pośród przyjaźni, pasji, smutku, szczęścia i masy rozczarowań prym wiedzie miłość. Choć zakończenie tak przewidywalne, klimat opowieści nie pozwala się od niej oderwać. „Powrót na Staromiejską” przyciąga swoim pięknem dzięki wyjątkowym miejscom. „Robótkowo” to raj dla miłośników ręcznych robótek, a że ja uwielbiam wszystko, co związane z tym, poczułam chęć zamieszkania obok tego sklepiku. Byłabym stałą klientką i z chęcią zapisałabym się na zajęcia u Weroniki. Jej ciepło, delikatność oraz subtelność dodają uroku miejscu, w którym pracuje i gdzie spełnia swoje zawodowe marzenia. To odskocznia od świata korporacji i wiecznego biegu za czymś i donikąd. Smaku dodaje restauracja Edzia i potrawy w niej przyrządzane. Zapach pasji unosi się na całej Staromiejskiej. Czytając na chwilę przeprowadziłam się w tą przyjemną okolicę i nie chciałam wyjeżdżać do rzeczywistości. Układałam w swojej głowie, niczym kawałki patchworkowej kołdry Dear Jane, plany na swoje życie. Poczułam przypływ siły i pasji, by działać i spełniać swoje marzenia – natychmiast. Za to pragnę podziękować autorce. „Przyjaciółki ze Staromiejskiej” nie będą czekać długo w mojej czytelniczej kolejce. Nie mogę się doczekać, mając nadzieję, że nie zawiodę się i po raz kolejny wrócę w spokojny świat ulicy z marzeń.

Rzadko daję wysokie oceny. Ta książka jest ciężka i jednocześnie wciągająca, wzbudza tak skrajne emocje. Ciężka pozycja i nie dla każdego. Główna postać czasami denerwuje swoim postępowaniem ale to jest takie prawdziwe. Jak ja byłam wściekła za jej decyzje, decyzje dziadków Oli. To jedna z tych pozycji na mojej półce do której, jeżeli w ogóle, wrócę. Pozostanie na długo w głowie.

Dzisiaj wiemy już, że zapowiadany przez wszystkich koniec świata związany z końcem kalendarza Majów, nie nadszedł. Choć wielu z nas szykowało się na spektakularne wydarzenie. Niektórzy gromadzili zapasy, inni przygotowywali specjalne pomieszczenia, by przetrwać być może kataklizm. Jeszcze inni zaczęli korzystać z życia, czerpiąc z niego pełnymi garściami. Byli też tacy, którzy postanowili zaszaleć, puściły im hamulce, czy odważyli się na coś, czego zawsze bali się zrobić. To był czas, kiedy niektórym życie wywróciło się do góry nogami. Zwłaszcza w obliczu dalszego trwania naszego świata. Marylka ma prawie trzydzieści lat, jest elokwentna, poukładana i kocha swoją pracę. Jest specjalistką od reklamy i jest dobra w tym, co robi. Ma ciekawe pomysły, które pozwoliły jej na współpracę z wymagającymi klientami. I choć wydaje się jej, że nie jest atrakcyjna, wpada w oko koledze z pracy, na punkcie którego kobiety szaleją. Pewnego dnia dziewczyna i Marcel lądują w odstręczającym miejscu, które swoją niecodziennością ma przyciągać klientów, a które ona i kolega mają ubrać w kampanię reklamową. Zimno, głód i dziwny wystrój powodują, że mężczyzna i kobieta zbliżają się do siebie. Ale gdy po tym wydarzeniu Marcel bez słowa wyjeżdża, Maryla stara się wrócić do swoich obowiązków i normalnego życia. W tym do obsługi niezwykle wymagającego klienta, Krzysztofa Gawłowicza. Gdy ten zaprasza ją do siebie, do Szwajcarii, kobieta niechętnie przyjmuje zaproszenie. Wkrótce jednak odkrywa, że pobyt u niecodziennego klienta jej odpowiada. I choć mocno tęskni za Marcelem, zaskakująco dobrze pracuje jej się z Krzysztofem. Czy ten surowy mężczyzna okaże się inny, niż Marylka go sobie wyobrażała? Romantyczna historia z przewidywaniami katastrofy w tle. „Koniec świata” to obyczajówka, ale dość mocno podszyta humorem. Choć i mocniejszych akcentów nie zabraknie, bo nie zawsze jest kolorowo.

Wciągnęła mnie bez reszty i przeczytałam w jeden wieczór. Zupełnie inna niż wcześniejsze pozycje autorki - jest dojrzalsza i wyważona. Humor jest w tej książce raczej przerywnikiem ważniejszego tematu, jakim jest przemoc psychiczna i próba poukładania sobie życia po związku z osobą stosującą przemoc fizyczną.