Szczęśliwa przyszłość. Uwolnij się od traum

Mam mieszane uczucia. Niby poważany psychoterapeuta, ale tak mało odporny na modę i techniki, które niewiele mają wspólnego z nauką. To już wiem w jakim kierunku to wszystko zmierza. Coś wyniosłam z tej książki (mimo że wyniosłam do toalety ;) Tak więc nie czuję, aby to był całkowicie zmarnowany czas. Jednak nie zgłosiłabym się na terapię do takiego człowieka.

Tytuł jest raczej chwytem marketingowym, ale większość potencjalnych czytelników jest chyba tego świadoma, że samodzielne terapeutyzowanie się jest raczej ryzykowne. Czym innym jest zrozumienie pewnych mechanizmów i niespodzianek, jakie robi nam mózg, a na które dajemy się nabrać, nawet jeżeli mamy pewną podstawową wiedzę psychologiczną. Można przypomnieć sobie (lub poznać) podstawowe problemy psychologiczne, z jakimi mierzy się na którymś z etapów życia większość z nas. W części praktycznej autorzy proponują ćwiczenia, mogące być pomocą. Nie zaskoczyła mnie ta pozycja, ale nie odrzucam jej. Wspomniane w innych opiniach liczne odnośniki odsyłające do opisanych w innych miejscach sytuacji są rzeczywiście irytujące, szczególnie podczas czytania w wersji elektronicznej.

Czytałam ją będąc w terapii i była fajnym uzupełnieniem wiedzy. Może sam tytuł „małe traumy” nie jest do końca odpowiedni, ale autorka bardzo przystępnie opowiada o emocjach i myślę, że każdy jest w stanie w mniejszym bądź większym stopniu znaleźć w niej coś dla siebie.

Książka towarzyszyła mi przez cztery miesiące. Nie czytałam jej jednym ciągiem, ale wracałam do niej małymi fragmentami. I myślę, że właśnie w taki sposób najwięcej mi dała. Gdyby przeczytać ją od razu, można odnieść wrażenie, że wciąż mówi o tym samym. Dla mnie jednak te powtórzenia były momentami zatrzymania i zastanowienia się nad sobą. Autorka przypomina, że moje życie jest w moich rękach. Że szczęście nie zależy od innych ludzi, tylko ode mnie i od tego, jak interpretuję rzeczywistość. Uświadomiła mi też, że nie każda myśl jest prawdą, bo mózg potrafi nas „okłamywać”, a utrwalone schematy myślenia wcale nie muszą nas definiować. Skoro jest plastyczny, to znaczy, że naprawdę możemy wiele zmienić. Możemy zrezygnować z „wgranych” nam wzorców zachowań, ale tylko jeśli podejmiemy decyzję, że tego chcemy. Czytając po jednym lub dwóch rozdziałach naraz i dając sobie czas na refleksję, zaczęłam wyciągać z niej konkretne wnioski dla siebie. Właśnie dlatego oceniam ją wysoko. To książka, która może realnie pomóc w pracy nad sobą, jednak tylko wtedy, gdy czytelnik naprawdę chce się zatrzymać i przemyśleć jej treść. Nie polecam czytania jej jednym tchem. Fabuła jest tu znikoma, bo nie o nią chodzi. To raczej zbiór najważniejszych myśli podanych w przystępny sposób. Choć przyznam, że 50 lekcji w zupełności by wystarczyło, by uniknąć powtórzeń ;) Podsumowując: dla mnie była to wartościowa lektura i polecam ją tym, którzy są gotowi na odrobinę autorefleksji.

Gabrielle Bernstein to autorka, która jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Jej poradniki są niesamowicie ciepłe i przytulne, ale przede wszystkim praktyczne. W książce "Moc przyciągania" dostajemy wiele informacji na temat tego jak skutecznie manifestować swoje pragnienia i wskazówki do tego, co może blokować przepływ naszej cudownej mocy. Autorka na podstawie swoich doświadczeń w niesamowicie delikatny sposób przekazuje wiedzę związaną z duchową ścieżką. Nie narzuca ona swoich poglądów i pokazuje kilka dróg, które może obrać czytelnik wedle swoich potrzeb i pragnień. Znajdziecie tu wiele zagadnień z zakresu medytacji, modlitwy, prowadzenia dziennika i wiele innych istotnych na ścieżce duchowości elementów, które mają dołączone do siebie praktyczne ćwiczenia. Autorka podkreśla, że najważniejsze w życiu jest pozytywne nastawienie i to, abyśmy się dobrze bawili i proponuje, aby oddać swoje pragnienia w ręce Wszechświata. Bardzo zainteresował mnie rozdział, który mówi o duchowych przewodnikach i zachęcił on mnie do sięgnięcia po więcej informacji na temat Archaniołów. Wiele przydatnej wiedzy dla początkujących adeptów duchowości, ale również dla tych zaawansowanych, którzy są otwarci na poznawanie nowych praktyk. Bardzo motywująca i zachęcająca w miły, ciepły i niesamowicie otulający sposób. Dająca nadzieję na lepsze jutro.

Autorka rozpoczyna swoją opowieść od osobistej (i bardzo przejmującej) historii, dlaczego w pewnym momencie musiała postawić swoje granice, w czym jej pomogły i przed czym ją nadal chronią. Zdradza, iż osobiste wyzwanie przerodziło się w jej powołanie i pasję: teraz uczy innych, jak podążać w stronę wolności, jak egzekwować respektowanie naszych granic. Ponieważ "inni zawsze biorą tyle, na ile pozwolimy pozwolimy" , autorka wskazuje na wagę umiejętności odczytywania naszych potrzeb, wsłuchiwania się w sygnały z naszego ciała, rolę jasnego języka w komunikacji i konsekwencję w trwaniu przy podjętej już decyzji. Porusza temat poczucia winy, naszych, utrwalonych skryptów stawiania granic i zagadnienie pracy na przekonaniach. Mówi też o samoograniczeniach. Różnicuje sposób postępowania w zależności od osoby (rodzina, znajomi, sąsiedzi) jak i w odniesieniu do sytuacji. Podaje recepty, jak przy stawianiu grani zadbać o siebie. Zagadnienia omawia, podając konkretne przykłady z życia.

Już jakiś czas leżała u mnie na półce i czekała, aż się za nią wezmę. W końcu nadszedł ten dzień i ją pochłonęłam. Jest świetna. Przede wszystkim jest konkretna, a ja to bardzo cenię. Nie ma wielu stron, ale absolutnie nie czuję, aby mi brakowało jakichkolwiek informacji. Ćwiczenia również na plus. Bardzo polecam. Na pewno będę do niej wracać.

Susie Moore w 143 radach przedstawia, jak można pracować nad własnym rozwojem w kontekście nauki łatwiejszego i lżejszego życia (ujęte z grubsza), bez stresu, a przynajmniej przy mocnym jego ograniczeniu na podstawie między innymi własnych doświadczeń oraz historii z gabinetu jej pacjentów.  Każda z tych zasad jest możliwa do wykonania w zasięgu ręki. Nie trzeba tej książki czytać wedle kolejności, można ją czytać według dowolności i losowości.  Z jednej strony jest to forma jednego z licznych poradników z zakresu samorozwoju, czyli Czytelnik zapewne nie odkryje nic nowatorskiego z dotychczasowych podobnych przeczytanych lektur, ale to chyba rozbrajająca forma, ujęcie tych przemyśleń jest takie urocze, z pozytywnością bijącą od autorki, a więc tym bardziej te treści do mnie przemawiają, wręcz je chłonę z niezwykłym spokojem wewnątrz. Napisana lekkim piórem, z wyczuwalnym poczuciem humoru, swobodą i wesołością bijącą od autorki.

Przyjemnie słuchało się tej książki. Autorka używa ciepłych i trafiających do słuchacza zwrotów. Buduje relacje z czytelnikiem, przekazuje treści w sposób zrozumiały. Książka porusza takie tematy, jak: szukanie szczęścia, stawianie czoła naszym lękom, kierowanie się miłością w życiu i pozytywną energią oraz osądzanie innych ludzi. Przekazana jest nam prosta zależnosc, że dobra energia nas buduje, a zła rujnuje w każdym aspekcie. Autorka zachęca także, żebyśmy patrzyli na świat z miłością i w ten sposób wysyłali do wszechświata pozytywne komunikaty, a wszechświat nam w ten sam sposób odpowie. Pozycja dodaje energii do działania, motywuje, otwiera głowę na dobroć. Jeśli szukasz lekkiej pozycji o magii przyciągania, odzyskiwaniu kontaktu z własną mocą i kierowania się w życiu miłością to jest to książka dla Ciebie.

63/52/2025 "Przyjaźń w czasach samotności. O znaczeniu i budowaniu więzi w dorosłym życiu" dr Marisa G. Franco Filia na Faktach #recenzja #współpracarecenzencka #współpracabarterowa #przyjaźń #więzi #filianafaktach O przyjaźni "Przyjaciel to ktoś, kto zna melodię twojego serca i potrafi ci ją przypomnieć, gdy sam zapomnisz słów." ~ C.S. Lewis.  Przyjaźń, przyjaciele, chyba każdy człowiek na ziemi rozumie, czuje, wie jak są ważni w życiu. I o przyjaźni właśnie opowiada nam doktor Franco w swojej publikacji. Książka jest dość obszerna jak na tego rodzaju literaturę, ale dzięki temu jak autorka płynnie prowadzi nas przez dane zagadnienia, dzięki jej przystępnemu stylowi i braku naukowego nadęcia, dzięki historiom zwykłych ludzi przytaczanych przez nią podczas omawiania danej kwestii lektura tej publikacji jest przyjemnością i nie odstrasza czytelnika od siebie, a wręcz odwrotnie zachęca do dalszej lektury. "Przy­jaźń tępi kły ży­cio­wym za­gro­że­niom." Autorka omawia tu jak przyjaźń zmienia nasze życie, jaki wpływ ma na nas, na nasze życie, dlaczego przyjaźń ma znaczenie, podkreśla, że sprawia, że dzięki niej jesteśmy empatyczni, czujemy się w pełni sobą, że przyjaźń nas uzupełnia, że dzięki przyjaciołom stajemy się bardziej przyjacielscy, porusza teorię przywiązania w przyjaźni i jej potęgę. Przeczytamy tu także o stylach przywiązania, mianowicie o bezpiecznym, niepewnym, unikowym. W drugiej części książki znajdziemy sposoby na znalezienie i utrzymanie przyjaciół. Druga część pokazuje nam, że w życiu potrzebne są nam także inne relacje, nie tylko miłość, że przyjaźń jest rów­nie ważną relacją i że gdy relacja miłości się rozsypuje warto mieć przy sobie przyjaciół, którzy nas w takich chwilach wesprą i pomogą. "Z per­spek­ty­wy czasu ża­ło­wał, że do chwili roz­sta­nia nie zna­lazł przy­ja­ciół. Czuł się jak wrak i za­my­kał się w sobie na samą myśl o wy­cho­dze­niu do ludzi." By łatwiej znaleźć przyjaciół należy zakładać, że ludzie nas lubią, że nastawieni są oni do nas pozytywnie. Trzeba umieć przejąć inicjatywę, podejść, przywitać się, zacząć rozmowę. „Jakże śmia­ły staje się czło­wiek, gdy jest pe­wien, że jest ko­cha­ny”, po­wie­dział kiedyś Freud." Autorka omawia temat wrażliwości, pokazywania swoich uczuć, bycia autentycznym w relacji, ale także by nie przesadzać i nie być zbyt wylewnym. Potrafić być otwartym, ale otwierać się tylko przed ludźmi, którzy na to zasługują. "(...)wbrew prze­ko­na­niom pa­nu­ją­cym w naszej kul­tu­rze przy­jaźń jest rów­nie ważna jak inne związ­ki." Autorka omawia tu także zagadnienie gniewu, złości, konfliktu w przyjaźni. Wyróżnia terminy gniewu rozpaczy i nadziei, podkreśla, że czasem gniew może wzmocnić przyjaźń, gdy spokojnie omawiamy z przyjacielem to co nam przeszkadza, a nie tłumimy gdzieś w sobie nasze negatywne emocje, gdy jesteśmy otwarci nie tylko na swoje potrzeby, cele, ale dostrzegamy cele, potrzeby naszego przyjaciela, to łatwiej będzie nam być otwartym i dogadać się z nim w sprawach, które was dzielą, bądź przeszkadzają. Poruszane jest tu również zagadnienie ofiarności w przyjaźni, która jest dobra, dopóty, dopóki nie prowadzi do zatracania siebie i przeradza się w ofiarność toksyczną. W ostatnim rozdziale dowiemy się natomiast jak okazywać uczucia, miłość, czułość w przyjaźni, że takie okazywanie uczuć jest ważne dla przyjaźni i że nie ma w tym nic złego, ani zdrożnego, i że nie wszystko sprowadza się do relacji romantycznej czy miłości seksualnej. Że prawdziwy przyjaciel powinien kochać cię takim, jakim jesteś. "Przyjaźń w czasach samotności" to naprawdę warta uwagi publikacja i myślę, że dobrze jest ją przeczytać. W świecie, który nas dziś otacza, a przyjaźnie sprowadzają się coraz częściej tylko do posiadania znajomych na portalach społecznościowych będzie to dobre przebudzenie by zadbać o swoje prawdziwe, realne przyjaźnie, a także by potrafić zdobyć nowe, warte uwagi i poświęcenia. "Spo­śród 106 czyn­ni­ków wpły­wa­ją­cych na de­pre­sję brak za­ufa­nej osoby znaj­du­je się na pierw­szym miej­scu. Sa­mot­ność jest bardziej zgub­na niż zła dieta czy brak ruchu i rów­nie nisz­czą­ca jak pa­le­nie piętnastu pa­pie­ro­sów dzien­nie. Przy­jaźń dosłow­nie ra­tu­je nam życie." Polecam Wam lekturę tej książki. Bardzo ciekawa, dotykająca współczesnych problemów. Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Filia na Faktach.

Bardzo lubie Brajannę;) Jest jak jak dłuższa sesja terapeutyczno-kołczingowa. Dużo tu wsparcia w skondensowano- merytorycznej formie. Jakkolwiek tytuł książki w polskiej wersji jest kulawy, bo nic nie ma wspólnego z anglojęzycznym „The mountain is You”, ani nic nie ma wspólnego z treścią. Jeśli już to brzmieć powinien „Jak myślec lepiej” – bo do tego się sprowadza ten poradnik. To czym autorka ujmuje to styl i pióro – naprawdę dobrze się to czyta, nie czuć tu oszołomstwa i taniej psychologii charakterystycznej dla tego typu poradników. Na trudniejsze dni – warto sięgnąć. Przyznam, że u mnie trafiła w sedno. Pytanie otwarte ile z tego zostanie w głowie na dłużej niż kilka dni?

„Matka to pierwszy świat, jaki poznajemy, ale dla niektórych ten świat od początku jest pełen pułapek i cieni”. Postacie tej książki to miliony anonimowych czytelniczek i czytelników, którzy w dorosłym życiu wciąż zmagają się z echem krytycznych uwag, emocjonalnego chłodu lub nadmiernej kontroli ze strony najbliższej osoby. Hanna Alderete w swojej publikacji „Toksyczne matki” nie kreśli fikcyjnej fabuły, lecz tworzy swoisty poradnikowy przewodnik po trudnych relacjach, próbując nazwać mechanizmy, które ranią dzieci, a później rzutują na ich dorosłe związki i poczucie własnej wartości. Autorka skupia się na różnych typach toksycznych zachowań – od matki narcystycznej, przez wieczną ofiarę, aż po tę, która nigdy nie pozwala swojemu dziecku dorosnąć. Trzeba przyznać, że to książka poprawna, rzetelnie porządkująca podstawową wiedzę z zakresu psychologii relacji, ale nieoferująca głębi, która wyróżniałaby ją na tle dziesiątek podobnych tytułów dostępnych na rynku. Hanna Alderete napisała tekst, który może być dobrym „pierwszym krokiem” dla osób zaczynających przygodę z autoterapią, ale dla bardziej wymagającego czytelnika okaże się zbyt uproszczony. Największym atutem książki jest jej przejrzystość i przystępny język. Alderete unika hermetycznego żargonu, tłumacząc skomplikowane procesy psychiczne w sposób zrozumiały dla każdego. Podział na konkretne typy matek pozwala szybko zidentyfikować własne doświadczenia, a liczne przykłady z praktyki gabinetowej pomagają poczuć, że nie jest się odosobnionym w swoim bólu. Struktura: Książka jest logicznie poukładana, co ułatwia poruszanie się po trudnych tematach. Ćwiczenia: Autorka stara się dać czytelnikowi konkretne narzędzia do pracy nad sobą, co zawsze jest wartością dodaną w poradnikach. Warsztatowo publikacja jest solidna, ale brakuje w niej autorskiego „pazura”. Większość tez i porad to bezpieczne schematy, które można znaleźć w klasykach gatunku (jak u Susan Forward). Styl jest momentami zbyt chłodny, niemal instruktażowy, co sprawia, że emocjonalny ciężar tematu nie wybrzmiewa tak silnie, jak powinien. Brakuje tu świeżego spojrzenia na dynamicznie zmieniające się relacje rodzinne w XXI wieku. Biorąc wszystko pod uwagę, to lektura solidna, ale „bez szału”. Sprawdzi się jako elementarz dla osób, które dopiero zaczynają rozumieć, że ich relacja z matką była trudna, jednak nie należy oczekiwać od niej przełomowych odkryć.

Mam mieszane odczucia, ale z drugiej strony, podeszłam do tej książki bardziej na zasadzie ciekawostki (nie cierpię na opisywane w książce choroby) i jako ciekawostkę ją traktuję. Osobiście najbardziej zainteresowałam się pierwszą połową książki – mamy w niej wartościowe uwagi dot. wpływu spożywanych pokarmów na stres 👌🏻 Sama planuje skorzystać z kilku porad i wyeliminować niektóre składniki 🤝🏻

Zdecydowanie lepsza książka tego autora niż "Otoczeni przez idiotów" gdzie czytanie tej książki to była dla mnie męka. Ta książka zdecydowanie lepiej się czyta i fajnie objaśnione są typy wampirów energetycznych. Nawet muszę stwierdzić ,że czytając dany opis "wampira" od razu miałem skojarzenie osoby, którą znam na codzień. Myślę,że warto przeczytać.

Zdrowie psychiczne jest niezwykle ważne. W ,,Sile umysłu. Sile emocji” czytelnik poznaje opinie naukowców, terapeutów, lekarzy oraz nauczycieli duchowych na temat poprawy jakości życia i zdrowia. Jedenaście ekspertów z różnych dziedzin dzieli się swoim doświadczeniem, by odbiorca mógł lepiej zrozumieć potencjał drzemiący w emocjach. Książka zawiera również ćwiczenia do samodzielnego wykonania, które poprawią jakość naszego życia oraz snu. Zapisy rozmów czyta się z niezwykłą przyjemnością. Wszelkie zagadnienia są wyjaśniane, a porady skonstruowane w przystępny sposób. Warto zaznaczyć, że wiedza, którą dzielą się eksperci nie stanowi ultimatum - czytelnik sam decyduje ile jej przyswoi i co wprowadzi do swojego życia. Książka zdecydowanie pomaga polepszyć codzienne samopoczucie. Pozycja zagości na długo w mojej biblioteczce oraz będę polecać ją dalej.

Z plusów: książka napisana jest mega prostym językiem, wszelkie sposoby radzenia sobie z atakami lęków i rodzaje lęków są spersonifikowane dla łatwiejszego wyobrażenia ich sobie, cały proces jest traktowany jako "gra" gdzie przechodząc na następne terytoria "bezlękowe" poprawiamy sobie jakość życia. Minusy: całą książkę można właściwie zawrzeć w dwóch zdaniach: -just wychodź ze swojej strefy komfortu bro -just okazuj emocje na bieżąco to nie będą kumulować się w Tobie i przeradzać w lęki bro 6-/10

"Emocjonalne wsparcie dla kobiet z ADHD" autorstwa Michelle Frank i Sari Solden to książka, która porusza temat ważny, ale niestety nie do końca spełniła moje oczekiwania. Choć nie mam formalnej diagnozy, wiele z opisanych schematów zachowań rzeczywiście przypominało moje doświadczenia, co sprawiło, że poczułam się bardziej zrozumiana. Jednak samo wsparcie, którego oczekiwałam, było trudne do odnalezienia w tej książce. Początkowe rozdziały czytało mi się ciężko, momentami czułam, że mijam się z treścią, która nie była tym, czego szukałam. Owszem, książka uświadamia, jak ważne jest łagodniejsze podejście do siebie – i to jest jej największy atut. Niestety, część rozdziałów musiałam pominąć, bo nie były dla mnie. Oceniam ją na solidne 6/10 – nie dla każdego, ale może trafić w potrzeby bardziej zorientowanego czytelnika.

Książka mi się podobała. Pokazuje jak może wyglądać życie i związki osób z ADHD. Ciekawie było poznać perspektywę również tej neurotypowej strony relacji na te same sytuacje. Nie traktowałabym tego jako poradnik, raczej luźną lekturę poszerzającą nieco perspektywę. Dla kogoś kto w ogóle nie jest zaznajomiony z tematem ADHD wiele poruszanych kwestii może być wręcz zaspakajające, a nawet niewiarygodne.

Bardzo rzetelne opracowanie tematu traumy. Autorka, dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem z zakresu psychiatrii i psychoterapii. Nie jest to lekki poradnik, po którego można sięgnąć w każdej wolnej chwili aby podłapać jakieś proste tipy. To jest zdecydowanie obszerne opracowanie omawiające jak trudne doświadczenia (zarówno z dzieciństwa, jak i dorosłości) wpływają na nasze zachowanie, reakcje obronne w codziennym życiu. Wskazuje na pułapki i schematy, które powielamy jeśli nie dorastaliśmy w stabilnym emocjonalnie środowisku. Ciekawe i edukujące jednakże skierowane do osób, które chcą pogłębić wiedzę, a nie takich którzy szukają łatwych i szybkich rozwiązań.

O sytuacjach i zachowaniach toksycznych, jak je rozpoznać szybciej i jak unikać. Jak umiejętnie stawiać granice, rozpoznawać w swoich otoczeniu manipulatorów, którzy są wtedy, kiedy dla nich jest wygodnie. I być zdrowszym psychicznie człowiekiem. Ciekawa i mądra lektura, otwiera oczy na relacje międzyludzkie.