Szary brzask

Właśnie skończyłam czytać tę książkę, przeczytałam ją w oryginale （Maeve Binchy, „This year it will be different‟, Orion Books, 2007）Ponieważ nie mogę znależć tego wydania, opinię zostawiam pod polskim przekładem. Zbiór opowiadań, w których motywem przewodnim są Święta Bożego Narodzenia. Bohaterowie zmagają się z różnymi trudnościami, są tu przedstawione wszelkiego rodzaju trudne relacje （małżeńskie, rodzicielskie, przyjacielskie）na tle magicznego czasu świątecznego. Historie bardzo prawdziwe i mądrze ukazane. Polecam.

No cóż, nie jest to może jakaś rewelacja, ale czyta się dobrze. Stare zamczysko, tajemnicza śmierć, atmosfera zagrożenia i ponure krajobrazy. Jeżeli ktoś jest fanem takich klimatów, to raczej ta książka mu się spodoba. Nawet jeżeli jest naiwna i przewidywalna.

Miło się czyta. Kilka interesujących obyczajowych wątków i tło amerykańskiej winnicy, rodziny winiarzy i tamtejszych grzeszków. Młoda dziennikarka i koszmary jej młodości. Wcale nie jest powiedziane, że bardzo prosto jest rozwiązywać problemy. Nawet te pozornie błahe, oklepane. Ciekawie i przyjemnie napisana. Prosto, z nutką sensacji i zagadki. Dobra.

Całkiem ciekawa książka. Jest tajemnica, jest dreszczyk emocji, a nawet delikatny klimat grozy. Powieść trzyma w napięciu i tak właściwie aż do ostatniej chwili czytelnik nie wie, czego się spodziewać. Przeczytałam z przyjemnością. Chociaż przyznaję, że ostatnią scenę uznaję za nieco przekombinowaną ;)

Nostalgiczna powieść psychologiczno-obyczajowa z lat 70-tych z zagadką (nawet kilkoma!) kryminalną. Nieco odmienna od innych książek Mary Stewart przez wątek paranormalny, ale napisana charakterystycznym dla pisarki poetyckim, melancholijnym językiem. Lata 70-te XX wieku, młoda Bryony nieoczekiwanie traci ukochanego ojca, właściciela starej, acz podupadającej, posiadłości rodu Ashleyów. Zgodnie z prawem majoratu całość ma przejść na jej schorowanego stryja i kuzynów. Tymczasem dziewczyna próbuje się dowiedzieć kim jest jej duchowy ukochany, z którym od lat łączy ją telepatyczna więź uczuciowa. Książka ma, tak jak wspomniałam, taką nostalgiczno-melancholijną atmosferę. Początek nie był zbyt wciągający, ale od pewnego momentu intryga zaczęła się zagęszczać i końcówka była bardzo dobra. Napisana jest eleganckim, rozbudowanym językiem, jest sporo odwołań do literatury i historii angielskiej, co uważam za plus. I stąd moja ocena 7/10, również za styl, narrację i poetycki język.

W książkach szukam tego nieuchwytnego pierwiastka, który zatrzyma moją uwagę. Tu go nie zabrakło. Swoisty klimat angielskiego miasteczka i społeczności mniej lub bardziej wplątanej w różne miejscowe sprawy, wątek okultyzmu, magii, dobrze przeprowadzona intryga, dzięki której trzeba trochę pomyśleć. Ciekawa książka.

Deirdre Purcell to autorka zupełnie mi nieznana. Na książkę natknęłam się w bibliotece i oczarowana opisem oraz pięknym widokiem na okładce postanowiłam ją przeczytać. To historia trzech zaprzyjaźnionych kobiet, których życie pewnego lata obraca się o przysłowiowe 180 stopni. Przyjaciółki Rita, Tess i Maddy wiodą z pozoru spokojne i beztroskie życie , jednak pewnego lata we Francji każda przekonuje się jak szybko ten spokój może zostać zburzony. Czy już wcześniej były znaki, że coś jest nie tak? Czy przyjaciółki naprawdę są szczęśliwe w swoich małżeństwach? Historię poznajemy z perspektywy każdej z kobiet. Każda z przyjaciółek opowiada o tragicznych wydarzeniach, które je spotkały. Autorka poruszyła tu temat zdrady, choroby nowotworowej i nieuchronnej śmierci bliskiej osoby, alkoholizmu oraz pedofilii. Plusem jest dla mnie przedstawienie sytuacji ze strony bohaterek i pokazania ich zmagań z przeciwnościami, minusem natomiast było to, że powieść momentami stawała się nużąca i chciałam ją wreszcie skończyć czytać. Po temacie książki spodziewałam się, że będzie więcej dynamizmu i napięcia. "Ostatnie lato w Arkadii" opowiada o sytuacjach, które mogą spotkać każdego. Mimo, że akcja biegnie tu powoli uważam, że książka jest warta przeczytania. Podobało mi się , że przyjaźń między bohaterkami mimo tylu nieszczęść trwa nadal, każda mimo, że zmaga się z własnymi problemami znajdzie czas dla drugiej. Myślę, że sięgnę po inne powieści tej autorki.

Książka od pierwszej strony do ostatniej jest emocjonująca.Każdy wątek jest intrygujący.Tak naprawdę niczego nie można się domyślić.Akcja się toczy szybko i ciekawie.Sekret,który ciąży na głównej bohaterce nie daje jej żyć.Jednak za pomocą przyjaciół da sobie rade.polecam

Od dziecka szalenie lubię opowieści o duchach- zwłaszcza te nastrojowe, nieśpieszenie gdzie emanacja sił nadprzyrodzonych następuje powoli i na początku prawie niezauważalnie - z radością muszę przyznać że ta książka wpisuje się w ten schemat.Jej główną zaletą jest stworzenie wspaniałej atmosfery i bardzo piękne plastyczne opisy małego samotnego domku w zestawieniu z dzikością i nieprzewidywalnością morza Północnego.Wielokrotnie przy lekturze tej powieści przyłapywałam się na tym,że bardzo chciałam się znaleźć na miejscu głównej bohaterki. Zamknąć się w małym domku na odludziu i każdy dzień dopasowywać do kaprysów nieposkromionej przyrody.

początkowo nudna, ale później akcja się rozkręca i nie powiem, wciągnęła mnie :) dość zagmatwane ludzkie losy, bieda, niedopasowanie partnerów, nienawiść, zazdrość.. wszystko tak dobrze opisane, że czasami raziło w oczy podczas czytania. jak dla mnie super :)

Powieść do połowy była dosyć nużąca i mało wciągająca. Pomysł z reinkarnacją to nie do końca moja bajka, ale opisy z XVII wieku były raczej poprawne historycznie i obyczajowo. Druga połowa książki zdecydowanie bardziej wciągająca, szczególnie dramatyczny wątek historyczny. Samo zakończenie na miejscu autorki ucięłabym albo wcześniej (od razu po zdaniu współczesnego bohatera o duszach) albo dopisała jeszcze kilka stron, żeby to trochę rozbudować, bo tak zmiana uczuć wyszła zbyt ekspresowo. Reasumując - spokojna powieść bez żenujących scen, trochę bajkowa i taka "niedzisiejsza".

Cztery kobiety i cztery różne historie z ich życia , których istotą jest podjęcie ważnej decyzji życiowej. Pisarka nie moralizuje, nie poddaje ocenie wyborów, jakich jej zdesperowane swym położeniem bohaterki dokonują, po prostu je przedstawia takimi jakie one są . Nie ukazuje nam również efektów tych decyzji, tylko je sygnalizuje. Warto ją przeczytać.

Morze Śródziemne u schyłku XVI w., a u jego wybrzeży nieustający ruch i handel. Statki kupców prowansalskich, toskańskich, weneckich... wypełnione bogactwem towarów. Dalekomorskie galeony handlowe Anglików, przebywające drogę od Atlantyku do państw Lewantu. Pojawiające się znienacka na horyzoncie galery berberyjskich korsarzy, rabujących mienie i biorących mężczyzn w niewolę oraz kobiety do haremów. Na plastycznie odmalowanym tle historycznym przedstawione są niezwykłe losy głównych i drugoplanowych bohaterów. Napaści muzułmańskich piratów i walka na morzu; dorastanie w niewoli; zdrada i zasklepienie się w zemście; poświęcenie wartości dla ocalenia, a kiedy indziej dla osiągnięcia celu; handel ludźmi i ciałem; głód i beznadzieja; dwoistość uczuć; siła marzeń i pasji do żeglarstwa... Warstwa historyczna (nie wiem na ile prawdziwa) jest magnesem wciągającym w tą opowieść. Splątane dzieje bohaterów i ich postawy głęboko umotywowane. Książka dobra i godna polecenia, choć treść niezbyt wesoła. Jednak powieść nie kończy się ponuro, gdyż młodej kobiecie udaje się zamknąć burzliwy rozdział swojego życia i rozstrzygnąć co jest dla niej naprawdę ważne.

Hilary Norman to autorka, która zawsze potrafi mnie zainteresować i wciągnąć w wykreowany przez siebie świat. Lekki sposób narracji, bohaterowie, którzy nie są jednoznaczni i ciekawa fabuła, to cechy charakterystyczne jej książek. I tym razem również to wszystko dostałam. Sebastiana poznajemy jako siedmioletniego chłopca, w czasie kiedy dotyka go wielka tragedia - śmierć ukochanej mamy, znanej aktorki teatralnej. Wraz z nim przechodzimy kolejne etapy żałoby, wraz z nim dorastamy. Obserwujemy jego przemianę, z chłopca w mężczyznę, ciepłego, mądrego i charyzmatycznego. Za sprawą matki, życie Sebastiana od najmłodszych lat związane jest z teatrem. Nic więc dziwnego, że kiedy przychodzi pora, by pokierować swoim życiem zawodowym, postanawia założyć agencję, która będzie odkrywała talenty aktorskie i nie tylko, dla świata teatru właśnie. Jego wspólnikiem zostaje przyjaciel z dzieciństwa, Jeremy, któremu Sebastian ufa bezgranicznie. Sukces w życiu zawodowym zostaje wkrótce dopełniony szczęściem na polu prywatnym. To za sprawą Katherine, którą Sebastian poznał w dzieciństwie, ale ich drogi szybko się rozeszły. Kiedy spotykają się po wielu latach, zakochują się w sobie niemalże od pierwszego wejrzenia. Ale jak się z czasem okazuje, szczęście nie jest im pisane na długo. Sebastian skrywa bowiem w sobie wiele mroku, który stopniowo zdobywa nad nim coraz większą władzę. Historia, którą autorka opowiada nie jest piękna i nie ma w niej happy endu - przynajmniej dla Sebastiana. Tym bardziej to przykre, że naprawdę dało się go lubić (zanim całkowicie zawładnęła nim choroba). Sporo emocji towarzyszyło mi podczas lektury. Zazwyczaj nie były to emocje dobre. Sebastianowi na zmianę współczułam i złorzeczyłam. Katherine było mi bardzo szkoda, a były momenty, że się o nią bałam. Nie polubiłam za to Jeremy`ego, chociaż jego przywiązanie do Sebastiana było niewątpliwe. Mam wrażenie, że w założeniu autorka chciała stopniować uczucie zagrożenia, wraz z pogłębiającą się obsesją Sebastiana. Jednak jeśli chodzi o mnie, to zdecydowanie bardziej czułam smutek niż lęk. Końcówka slodko-gorzka. I tylko taka pasuje do tej historii. PS. Bardzo duży minus dla korekty. Tak wielu literówek i źle skleconych zdań, z powtarzającymi się słowami, nie widziałam już dawno.

A zaczęło się od sztuki Znalazła się na tym przedstawieniu zupełnie przypadkiem. Aktora wdzięk i uroda zrobiły swoje. A po spektaklu zaproszenie na drinka. Elizabeth wzbraniała się, ale towarzysząca jej przyjaciółka i przystojny aktor trupy wędrownej skutecznie namówili dziewczynę. Tak zaczyna się powieść irlandzkiej pisarki, która osadziła akcję w drugiej połowie lat 30. zeszłego stulecia, kiedy to wiele rzeczy powszechnie nie było tolerowanych, innych nie wypadało robić, a wiele należało z uwagi na konwenanse. Początek znajomości z atrakcyjnym Georgem wzbudza w bohaterce niespotykaną fascynację, która przeradza się w romans. Skutkiem miłostki jest ciąża, wyjątkowo kłopotliwa dla matki dziewczyny. Kobieta w obawie przed utratą reputacji firmy męża, wspólnie z ojcem brzemiennej dziewczyny sugeruje prędkie zamążpójście. Kandydatem na męża okazuje się dużo starszy i nie aż tak przystojny mężczyzna z liczną gromadką dzieci. Sytuacja nie rysuje się obiecująco. Mocnym punktem powieści jest silna, charakterna wbrew pozorom postać kobieca. Zmaganie się z narzuconą sytuacją przyjmuje z pokorą i z całych sił stara się wytrwać w nowym położeniu. Nie szczędzi starań, aby dla każdej z osób jej obecność w rodzinie i lokalnej społeczności była czymś naturalnym. Oswaja się z nową sytuacją, choć ten proces nie należy do najprzyjemniejszych. Małżeństwo z zupełnie obcym człowiekiem nie jest snem, z którego może się obudzić, choćby zlana potem. Jawa okazuje się straszniejsza od najmakabryczniejszego snu. Oczekiwania i nadzieje, jakie żywiła chwilę temu, nijak mają się do horrendum, jakie wkrótce funduje jej mąż. Postać główną otacza zacne grono mężczyzn. Są wśród nich różne typy osobowości, co stanowi smaczny kąsek dla wielbicieli romansów. Romansu nie można jednak mylić z romansidłem, bo ten ostatni nie ma żadnej wartości artystycznej, w przeciwieństwie do utworu przygodowo-awanturniczego o bogatej fabule, gdzie miejsce jest i na niezwykłe zdarzenia, jak i powikłaną intrygę, jakim niewątpliwie jest powieść „Wszystko przez tancerza”. Wśród bogatego spektrum motywów nie brak najważniejszego motywu – motywu miłości. Jej oblicza pokazują, że uczucie może być wyjątkowo nieszczęśliwe, płomienne zaskakujące, wytrwałe, przelotne, stanowcze, zgubne, skrywane… a nawet wszechpotężne. Nie ma co się ograniczać do pospolitych określeń, mocna bohaterka główna, mocne słowa. Ale nie jest powiedziane, że przymioty odnoszą się tylko do jej sposobu okazywania uczucia. Kolejnym motywem jest rodzina, która tworzy się niezupełnie w zgodzie z wolą człowieka, a która potrafi przekształcić się w grupę bliskich sobie osób. No, może nie w stu procentach. Gospodarka to motyw poboczny, który stanowi tło wydarzeń i do którego są liczne odniesienia. Przyjaźń również ma swoje miejsce na kartach powieści. Pokazuje jak ważne jest mieć kogoś, kto w trudnych momentach poda pomocną dłoń, wskaże odpowiedni kierunek, podpowie jak postąpić, zajmie się sprawami, gdy ta druga osoba zmaga się z trudnościami lub po prostu będzie gdzieś blisko lub daleko doglądać spraw. Konwenanse, wojna, bieda, pasja, rozłąka, tęsknota, żal, niechęć, pragnienia i wiele ich pochodnych mieszają się w wątkach realistycznych wydarzeń. Śmierć również zmąci życie postaci, które co rusz zmagały się z mniejszymi czy większymi problemami. Utrata drugiej osoby, bliskiej lub nie, to zawsze cios ze strony losu, który na szczęście bywa przewrotny. Oskarżenia to wydawałoby się ostatnia rzecz, jakiej spodziewać się można w powieści obyczajowej, a tymczasem jest czynnikiem, od którego wiele zależy. Młodość to ten dziwny okres czasu lubiący wybryki oferujący tak wiele, ale i niebezpieczny, gdy głowa przegrywa z sercem. Młodość przekształca się w dorosłość, czas niekoniecznie wyczekiwany z utęsknieniem. Taniec znaczy wiele. Przetańczyć z kimś jeden taniec niekoniecznie musi oznaczać rytmiczne poruszanie się w rytm muzyki. Choć przez moment świat wiruje wokół, to co dzieje się w środku jest nie do opisania. Irlandia to miejsce akcji ogólnie, a bardziej szczegółowo to półwysep Beara i miasteczko Lahersheen. I te wszystkie wzgórza i wzniesienia... Powieść jest bogata we wszelkie rozterki. Bohaterowie mają wielkie oczekiwania i często liche szanse na ich realizacje. Niektórzy z bohaterów swoją postawą udowadniają jednak, że wytrwałością i prawdziwymi pobudkami są w stanie osiągnąć upragniony cel. Inni kierują się wyłącznie własnym dobrem, wygodą, zachciankami, fantazjami. Niektórzy zaś pogodzili się z dolą. Dla innych świat stoi otworem. Okoliczności rzadko bywają sprzyjające, czego skutki na własnej skórze odczuć mogli niektórzy z bohaterów. Z rozkoszą zrobię wzmiankę na temat ekranizacji tej powieści. Otóż obraz jest atrakcyjny z wielu powodów, jak na przykład lokalizacje cieszące oko zielenią wzgórz, czy wyśmienita obsada, nie wspominając o perfekcyjnej grze aktorskiej. Jeśli miałabym wysunąć jakiś zarzut w kierunku książki, byłyby to dłużyzny, które mnie osobiście aż tak nie przeszkadzały, a które akceptuję, biorąc pod uwagę całokształt powieści. Co do filmu nie mam żadnych uwag, poza ewidentnymi pozytywami, które widzę na samą myśl o obejrzanej historii.

Sięgnęłam po tę książkę raczej wiedząc czego się spodziewać po autorce i tego typu literaturze: romansu z epoki. Książka rozpoczęła się przewidywalnie od przedstawienia głównej bohaterki, życia jej i jej rodziny. Poznajemy Fryderykę jako 13-nastoletnie dziecko, które nie poznało nigdy ojca i wiodło nudne życie z frustrowaną matką. Nagle sytuacja dziewczyny się dramatycznie zmienia, tym samym zmienia się całe jej życie. To najbardziej podobało mi się w tej książce. Nie jest to taki zupełnie klasyczny romans, raczej historia z romansem w tle, ale również ze skrywaną przez lata wielką tajemnicą i ludzkimi dramatami. W książce jest wiele zaskakujących zwrotów akcji i niespodzianek. I nawet gdy wydaje się że autorka spoczęła na laurach i zmierza do happy endu, znów zaskoczenie. Romans, ale niebanalny, naprawdę polecam.

Historyczny romans, przy którym można zapomnieć o wszystkim i w który całkowicie się wsiąka. Autorka ma lekki i plastyczny styl, więc strony przewracają się praktycznie same. Początek książki nieco mnie skonfundował, bo miałam wrażenie, że zaczęłam czytać historię od środka i rzeczywiście, jest to druga część cyklu, w której bohaterowie są już od dwóch lat małżeństwem. Da się jednak spokojnie czytać bez znajomości pierwszego tomu, choć zapewne dałaby ona pełniejszy obraz relacji Cathy i Jona. Jak dla mnie na plus, że bohaterowie są już po ślubie i znają się już od dłuższego czasu, a nie dopiero zaczynają się wzajemnie poznawać i zakochiwać. Wydaje mi się, że to wciąż mało popularny schemat w historycznych romansach. Akcję napędzają nieporozumienia pomiędzy parą głównych bohaterów, wynikające przede wszystkim z niemożności Jona pełnego zaufania żonie. Nie potrafi się on uporać się ze swoimi poprzednimi złymi doświadczeniami odnośnie kobiet, więc wciąż jest niepewny miłości Cathy, obawia się jej odejścia czy zdrady. Gdy pojawiają się podejrzenia co do owej zdrady nie pozwala się żonie wytłumaczyć, nie wierzy w ani jedno jej słowo i źle ją traktuje, chcąc się na niej odegrać za rzekomą krzywdę. Pod koniec powieści oczywiście doznaje olśnienia i następuje happy end, choć kwestią dyskusyjną pozostaje to, czy za swoje winy wystarczająco się nacierpiał. Nim bohaterowie otrzymają swoje szczęśliwe zakończenie, czeka ich na swojej drodze sporo przygód. Autorka ma rozmach, dostajemy więc porwanie, bunt na statku skazańców, wymuszone małżeństwo, nieważne małżeństwo, piratów, ucieczkę z płonącego statku i z pałacu szejka, rozbitków, którzy trafiają na bezludną wyspę... Ogólnie bardzo przyjemne oderwanie od rzeczywistości, czytałam tę historię z zapartym tchem.

Rosamunde Pilcher w pełen wrażliwości sposób ujęła jak w fotograficznym kadrze fragmenty wydawać by się mogło najzwyklejszej codzienności i przelała je na karty zbioru trzynastu opowiadań zatytułowanego „Błękitna sypialnia”. Książka w całości tchnie ciepłem, miłością, wiarą i nadzieją. Mimo trudności, jakie spotykają bohaterów opowiadań, zawsze znajdzie się rozwiązanie na każdy kłopot i zmartwienie. A często tym „rozwiązaniem” jest… drugi człowiek. Bliskość, rozmowa, przyjaźń, wsparcie powodują, że łatwiej jest przeżywać nawet najtrudniejsze uczucia jak i cudownie dzielić ze sobą najszczęśliwsze chwile. Tak oczywiste, a tak często o tym zapominamy. Opowiadania Rosamunde Pilcher ujęły mnie taką „niezwyczajną zwyczajnością”. Choć opisują one w prosty sposób sytuacje z codziennego życia każdego z nas, co przecież mogłoby się wydawać nudne, to jednak wcale takie nie jest. Nie ma tu zbędnej przesady czy dramatyzmu, bo tu króluje „zwyczajność”, która w wydaniu autorki potrafi poruszyć do głębi. Każdą opowieść cechuje ujęty w subtelny sposób duży ładunek emocji, tak uniwersalnych, że odnajdzie się w nich każdy z nas.