W tym roku będzie inaczej

"Rumianki w trawie" to opowieść o losie pięciorga przyjaciół i krewnych, którzy latem zjeżdżają do domu na wsi, by wspólnie spędzić wakacje. Ich młodzieńczy zapał, romanse, wielkie oczekiwania co do przyszłości, pikniki i zabawy przerwie II Wojna Światowa. Zderzenie rzeczywistości z marzeniami na każdym z nich zostawi piętno, a ich losy choć będą się krzyżować, potoczą się zupełnie odmienne i nie raz zaskakująco. Po latach kolejne spotkanie bliskich sobie kiedyś (czy teraz również ?), już nie młodych ludzi w tym samym domu na wsi. Mądrość i szorstka delikatność - tak bym nazwała styl Wesley. Bohaterowie dokonują czasami szalonych, czasami przedziwnych, zaskakujących wyborów, wszystko jednak nabiera w tej prozie normalności. Ciekawie odmalowane relacje międzyludzkie zabarwione erotyzmem z klasą. Portret przedwojennego pokolenia, z którym przeżywamy kolejne lata...

Deirdre Purcell to autorka zupełnie mi nieznana. Na książkę natknęłam się w bibliotece i oczarowana opisem oraz pięknym widokiem na okładce postanowiłam ją przeczytać. To historia trzech zaprzyjaźnionych kobiet, których życie pewnego lata obraca się o przysłowiowe 180 stopni. Przyjaciółki Rita, Tess i Maddy wiodą z pozoru spokojne i beztroskie życie , jednak pewnego lata we Francji każda przekonuje się jak szybko ten spokój może zostać zburzony. Czy już wcześniej były znaki, że coś jest nie tak? Czy przyjaciółki naprawdę są szczęśliwe w swoich małżeństwach? Historię poznajemy z perspektywy każdej z kobiet. Każda z przyjaciółek opowiada o tragicznych wydarzeniach, które je spotkały. Autorka poruszyła tu temat zdrady, choroby nowotworowej i nieuchronnej śmierci bliskiej osoby, alkoholizmu oraz pedofilii. Plusem jest dla mnie przedstawienie sytuacji ze strony bohaterek i pokazania ich zmagań z przeciwnościami, minusem natomiast było to, że powieść momentami stawała się nużąca i chciałam ją wreszcie skończyć czytać. Po temacie książki spodziewałam się, że będzie więcej dynamizmu i napięcia. "Ostatnie lato w Arkadii" opowiada o sytuacjach, które mogą spotkać każdego. Mimo, że akcja biegnie tu powoli uważam, że książka jest warta przeczytania. Podobało mi się , że przyjaźń między bohaterkami mimo tylu nieszczęść trwa nadal, każda mimo, że zmaga się z własnymi problemami znajdzie czas dla drugiej. Myślę, że sięgnę po inne powieści tej autorki.

Książka opowiada o 69-letniej kobiecie, która po stracie męża stwierdza, że zbyt mało czasu poświęcała swoim dzieciom i w związku z tym postanawia sprzedać wszystko na Florydzie i przyjechać do Nowego Jorku, aby "wynagrodzić" pociechom jej brak uczuć. Nie byłoby w tym nic ciekawego, gdyby nie fakt, iż staruszka jest zadziorną i pyskatą osobą, w związku z czym dzieci nie są zadowolone z jej przyjazdu i aby pozbyć się uciążliwej mamusi postanawiają wydać ją za mąż. Książka nawet zabawna, lekka, szybka do przeczytania.

Połknęłam tę książkę. Nie była ani niemądra, ani infantylna, a już na pewno nie odrealniona. Sami przyznacie, że dobrze się zapowiada jak na Czytadło. Mało tego! Powieść była niesamowicie wciągająca i na wysokim poziomie, a w napięciu trzymała do samego końca. Ogromnie ujął mnie morał: zawsze należy pozostać sobą i zachować zdrowy rozsądek. A to co ładne... może okazać się tylko ładne. Balsam dla duszy (zdecydowanie damskiej), która ma akurat ochotę posłuchać ploteczek, powtrącać się w cudze sprawy i przeżyć na nowo uczelniane dylematy.

Christina mloda szwedka wychodzi za maz za angielskiego arystokrate i zamieszkuje w jego pieknym duzym domu. Dwanascie lat pozniej jako wdowa po kochajacym ja mezu jest zmuszona walczyc ze swoim pasierbem ktory nigdy jej nie lubil o spadek po mezu. Maz zostawil jej w testamencie ten piekny dom ktory ma byc kiedys ich corki. Natomiast pasierb robi wszystko by obalic niekorzystny dla niego testament. Ksiazka oprocz tego zawiera jeszcze bardziej zawily watek o jednym z obroncow sadowych Christiny lecz o tym w ksiazce.

Cztery kobiety i cztery różne historie z ich życia , których istotą jest podjęcie ważnej decyzji życiowej. Pisarka nie moralizuje, nie poddaje ocenie wyborów, jakich jej zdesperowane swym położeniem bohaterki dokonują, po prostu je przedstawia takimi jakie one są . Nie ukazuje nam również efektów tych decyzji, tylko je sygnalizuje. Warto ją przeczytać.

Całkiem ciekawa książka. Jest tajemnica, jest dreszczyk emocji, a nawet delikatny klimat grozy. Powieść trzyma w napięciu i tak właściwie aż do ostatniej chwili czytelnik nie wie, czego się spodziewać. Przeczytałam z przyjemnością. Chociaż przyznaję, że ostatnią scenę uznaję za nieco przekombinowaną ;)

Najlepszy jest tytuł powieści. I motto. Reszta – taka sobie. Historia dość zwyczajna i banalna. P:o 25 latach małżeństwa mąż zostawia żonę, Rose, dla Minty, młodszej kobiety, zresztą asystentki swojej zony w prestiżowym wydawnictwie. Co gorsza, szef decyduje się zwolnic Rose i zastąpić ją młodszą, nową miotłą. Jędzowata Minty triumfuje i co gorsza daje temu wyraz wprost i publicznie, próbując zając miejsce pokonanej rywalki również na innych polach, rodzinnych czy towarzyskich. Zdezorientowane dzieci próbują „pogodzić” rodziców, nie zdając sobie sprawy z tego, że to bezprzedmiotowe. A zycie toczy się dalej. Tytułowa zemsta (to chyba nie jest spojler) polega na tym, by się nie dać zdołować, ale przeboleć rozstanie i na nowo stanąć na nogi. Rose szybko wychodzi z szoku, znajduje nową pracę, mieszkanie, zajmuje się dziećmi, starą matką, dzieli majątek, wyprawia córce wesele, odświeża stare znajomości, odwiedza przyjaciółki. A jej rywalka szybko przekonuje się, że zdobycie partnera odbierając go koleżance to dopiero początek drogi do sukcesów. W sumie powieść dość banalna i dobrze się ja czytało w długie (jeszcze) zimowe wieczory.

Młoda, zwyczajna dziewczyna pragnie zostawić swoje dotychczasowe życie i uleczyć rany po skończonym związku. Poszukiwanie własnej drogi życiowej nie jest oczywiście proste. Pióro Wesley jest lekkie, zabarwione angielskim humorem. Do głosu często dochodzi zwyczajność, a niezwyczajność jest przy okazji.

Autorka pisząc o nieznanych losach Heathcliffa (po jego ucieczce z Wichrowych wzgórz) łączy w powieści losy pisarki Charlotty Bronte, pana Lackwood'a (bohatera "Wichrowych Wzgórz"), z opowieścią o Heathcliff'ie, jego miłości do Cathy, włączając w to losy Edwarda Rochester'a i Jane Eyre ("Dziwne losy Jane Eyre"). Wszystko to składa w fenomenalną całość. A zakończenie pozostawia wiele dla wyobraźni.

Ta ksiazka mnie oczarowala.Przesympatyczna opowiesc o Esme,Pogu,Louisie,Charlim,babci Mac i dziadku Henrym.O Domu w Chmurach,slepej kozie,kulawym osle,psie Brownie i neurotycznych osach.Ale najwspanialszy jest chleb,chleb na zakwasie.Wiem,o czym mowie,bo mialam to szczescie,szczescie jedzenia takiego chleba w dziecinstwie.Naprawde nie sposob zapomniec jego smaku i zapachu....Nie brakuje rowniez dramatow,milosci i przyjazni.Naprawde piekna historia.Polecam!!!La bellissima storia di vita di Esme è la sua casa tra le nuvole.........

Diabeł ubiera się u Prady... a potem udaje się z wizytą do wydawnictwa. Napisałeś książkę? Świetnie, ale to dopiero początek. Pierwszy krąg piekielny to rozsyłanie rękopisów, następne - przekonanie do siebie agenta, redaktora itd. Aż w końcu nadchodzi sąd ostateczny: książka wydana, pojawiła się w księgarniach. Teraz ostateczny werdykt wydadzą potencjalni czytelnicy: wniebowstąpienie czyli sukces sprzedażowy, albo męki Tartaru - straty, zwroty, nakład zalega w magazynach. Nie zapominaj też o recenzjach w gazetach, wywiadach w radiu i telewizji. A co potem? Czy następna książka okaże się sukcesem czy totalną porażką?

" Ona nie jest zła. Jest tylko nudna, nie ma wyobraźni i jakoś potrafi zgasić każdą radość. W ciągu tych lat stała się ciężarem, pod którym się uginał, zgnębiony jak nigdy przedtem. Dzięki swoim zdolnościom, energii i ciężkiej pracy wspiął się trochę w górę. Chciał wyżej się wspiąć, ale Amy go ściągała w dół. " W związku ważne jest wzajemne wspieranie się, krok w tym samym kierunku obojga, wspólna wizja rozwoju. W przeciwnym razie związek jest trudny i zniechęcający, odbiera radość życia. " Swoją apatią i lękiem, brakiem wiary w niego i jego zdolności Amy zabiła ich małżeństwo. I przekreśliła nadzieje. " Straszne, kiedy dochodzi się do wniosku, że dzieci, które wydało się na świat i usiłowało wychować należycie, w poszanowaniu prawdziwych wartości, okazują się chciwe, zachłanne i samolubne. Biorąc stronę ojca dzieci wyrządziły jej wielką krzywdę. Piękna opowieść o miłości mimo wszystko, przyjaźni mimo wszystko i pięknym mimo wszystko odchodzeniu. Dobrze napisana historia o codziennych troskach, opiece, przebaczaniu i godnym odchodzeniu.

Jean James jest fotografką, która otrzymuje zlecenie przygotowania obszernego materiału z feralnej zbrodni z 5 marca 1899 r. Wraz ze swoim mężem oraz córeczką, Bille oraz szwagrem i jego partnerką dryfują po wodach oceanów, przepływają zatoki swoim statkiem po to, aby Jean mogła przygotować wedle jej koncepcji materiał. Jeśli chodzi o samą pracę, Jean jest zadowolona, udaje się zdobyć w miejskiej bibliotece pozostałości po mieszkańcach domu, a raczej jego zgliszczy, w którym popełniono morderstwo. Dodatkowym atutem w przygotowaniu reportażu okazują się osobiste notatki dziewczyny, której udało się przeżyć tę okrutną noc.. W trakcie tej przygody, rejsu, jakiego podjęła się rodzina, życie toczy się swoim rytmem. Każdy z osobna spędza po swojemu czas. Dziewczynka stale zwraca na siebie uwagę, prosząc o zainteresowanie się nią. Mąż Jean popija spędzając czas w kokpicie, próbuje coś wymyślić twórczego z racji tego, że, na co dzień ima się pisarstwem, – bo tak właśnie Jean poznała swojego obecnego męża, podczas wieczorku poetyckiego. Jean wraz z Richem, bratem Thomasa spędzają ze sobą najwięcej czasu, nie będąc do końca świadomymi, że tak naprawdę od dawna, od samego początku poznania się Jean z Thomasem, oboje coś do siebie czują. Ale jako, że każde poszło we własnym kierunku, obrało własną ścieżkę życia, ewentualne romanse nie wchodzą w rachubę. Mimo wszystko tych dwojga dorosłych miło spędza ze sobą czas, na pogawędkach czy wspólnym spędzaniu czasu podczas pobytu na wyspie, kiedy to Jean nocami zwłaszcza przygotowuje różne klatki zgliszcz domu i otaczających ją zewsząd wody, samego terenu wyspy. Właściwie Jean podejrzewa, że Thomas flirtuje potajemnie z partnerką szwagra, ale nie ma odwagi zapytać oto wprost. Choć bywa zazdrosna i czasem kąśliwie odpowie na uwagę Adeline – milczy. A córeczka, pochłonięta zajęciami, których chętnie podejmuje się sama Adeline, nie ułatwia jej zadania i w kobiecie wprost się gotuje. Na dodatek nie potrafi pomóc mężowi, wydaje się, że jest nieszczęśliwa w tym małżeństwie, obwiniając się, że została w tę relację nieco nieświadomie wplątana. Nie do końca Jean jest spełniona, ma kochającą, wspaniałą i ciekawa świata córkę. Ma pracę. Ale czy jest szczęśliwa? W głębi duszy może tak, ale z wierzchu pogubiona, dlatego tym więcej uwagi podziela na czytanie zapisków kobiety, której w 1899r. udało się zbiec i uchronić przed niebezpiecznym mordercą. Tak naprawdę historia ocalałej dziewczyny tak bliska jest temu, co odczuwa sama Jean. Na pewno myślami jest blisko młodej Maren Hontvedt, która prędko wyszła za mąż, za mężczyznę zalecającym się do niej od dłuższego czasu. Do potwierdzenia związku ślubnego doszło szybko, nie do końca w sposób przemyślany. Dziewczyna jest nieszczęśliwa, ponieważ rozstała się z jej bliskim bratem, a starsza siostra potępia jej każdy krok, zwraca uwagi, wyśmiewa ją i pogrąża w swoim i tak kruchym i ledwo trzymającym się w ryzach świecie. Kiedy Maren i Jan uciekają się na wyspę, aby zacząć nowe życie, Maren czuje się wprost zawiedziona. Oczekuje zupełnie czegoś innego a niezaniedbanego domu, pustki wokół a przede wszystkim samotności, bo przecież nikt nie mieszka w promieniu mil, a żeby dostać się do domu, należy opłynąć solidny odcinek trasy.. Zakończenie, jak to bywa w powieściach, a ostatnio dość mocno zaskakuję się – jak życie bywa przewrotne, nieprawdaż? - Również mną delikatnie mówiąc, wstrząsnęło. Zamykając książkę, zrozumiałam jak niewiele zmieniło się na przełomie kolejnych lat, wieków. Ludzie są tacy sami, choć żyją w zupełnie różnych warunkach, mają inne możliwości, na pewno większe. Jedno jest jednak pewne, ludzie ciągle staczają największe bitwy o własną osobowość, o „ja”. I często wiele decyzji, życiowych błędów i porażek po prostu nas gubi, a nie korzystając z pomocy a przede wszystkim nie rozmawiając, a zamykając się w swoim szczelnie zamkniętym świecie, doprowadzamy do największych tragedii, o czasem, jakich na pewno byśmy samych siebie nie posądzali. A jednak, potrafimy nawet siebie zaskoczyć i doprowadzić do zupełnej ruiny. I kiedy już chcemy podnieść rękę, wzywając pomocy, okazuje się, że nasz krzyk jest niemy, nikt go nie może dosłyszeć. Po prostu jest za późno na jakiekolwiek decyzje, a niestety, przyczyna zawsze ma swój skutek. My musimy ponieść konsekwencje naszych, jak nam się wydaje, dobrych wyborów..

Historia dla dojrzałego czytelnika. Narratorką jest ok 75 letnia kobieta, która opowiada swoją historię gdzie wojenna miłość zdeterminowała całe życie pary kochanków. Poranieni psychicznie oboje byli dla siebie wsparciem, lecz potem musieli się rozstać. Korespondencja przez lata dawała im wytchnienie w nieszczęśliwych małżeństwach. Historia ciągłej tęsknoty i życia jakby obok. W tą opowieść wchodzi się długo. Nie ma tu fajerwerków, ale pozostawia wzruszenie i na długo zapadnie w pamięć. Bardzo polecam.

Podejście do „Wczoraj i dziś” miałem bardzo entuzjastyczne, ale niestety warsztatowo ta powieść trochę poległa. Gdyby wyrzucić z niej połowę mielibyśmy do czynienia z dobrym, skondensowanym dramatem. Zamiast tego dostajemy mnóstwo stron rozważań, które mielą w kółko to samo. Natomiast nie wszystko jest tu takie najgorsze. Warto sięgnąć po tę pozycję, choćby dla samego sposobu, w jaki Brown portretuje rozpad rodzinnej dynamiki w obliczu kryzysu. Ojciec w tej historii to postać wyjątkowo niesympatyczna, wręcz toksyczna, ale czy w życiu nie spotykamy takich ludzi? Jego postawa dodaje tej historii realizmu, choć nie jest przeciwwagą dla głównego bohatera. Czasem miałem wrażenie, że autorka za bardzo chce, żebyśmy zrozumieli „dlaczego”, zamiast po prostu dać nam to poczuć. Ale jako studium postaw i tego, jak różnie radzimy sobie z prawdą, „Wczoraj i dziś” broni się jako ważny głos w sprawie.

Bardzo ciekawa pozycja...ukazuje pogmatwane losy poszczególnych bohaterów, ich zmaganie się z życiem, próby zbudowania własnego szczęścia...sylwetki wyraziste i trochę pogubione; ludzi, których ścieżki zaczynają się splatać ze sobą....a to wszystko okraszone klimatem Irlandii, opowieściami o sztuce wytwarzania sera...bo w tej książce procedura wytwarzania sera jest wielką sztuką:):):)

Prawdziwa gratka dla miłośników średniowiecza i nie tylko. Mamy tu trzy wielkie religie: Chrześcijaństwo, Islam i Judaizm, tajemnice, przygody, inkwizycję, ukryte przesłania w świętych pismach tychże religii oraz symbole. Tak symbole, a książka została napisana wiele lat zanim Dan Brown podbił serca czytelników historiami obfitującymi właśnie w tajemnicze symbole. Akcja rozgrywa się w Hiszpanii w roku 1487. Szaleje inkwizycja. W całym kraju panuje niepokój, bo toczą się walki z Arabami, którzy stopniowo zostają wypędzeni z półwyspu. Aben Baruel, bławatnik, skazany na spalenie na stosie za herezję wysyła do swoich trzech przyjaciół wielce tajemniczy, niezwykły i intrygujący zarazem list. Twierdzi w nim, że istnieje pewna księga w formie tablicy z szafiru zawierająca niezbity dowód na istnienie Boga. W liście tym zawarte są też wskazówki, zagadki, które mają jego przyjaciół doprowadzić do cudownej księgi. Tymi trzema towarzyszami są stary Rabin Samuel Ezra, szejk Ibn Sarrag oraz młody mnich franciszkanin Rafael de Vargas. Czeka ich niebezpieczna podróż, podczas której nie tylko wszędzie czai się tajemnicze zło, ale dokonywane są też niezwykle ciekawe odkrycia. Dotyczą one historii odwiedzanych miejsc, przesłań religijnych oraz filozoficznych. Muszę przyznać, że miałam pewne obawy związane z wywodami religijno-filozoficznymi. W "imieniu róży" Umberto Eco były one ciężko strawne, zawiłe i nużące. Tutaj na szczęście tak nie jest. Autor niezwykle zgrabnie wplótł dyskusje religijne czy filozoficzne w fabułę. Stanowią one jej nieodłączną część, bo prowadzą do rozwiązywania kolejnych zagadek. Poza tym są ciekawe, wręcz fascynujące. Równie interesująco przedstawiona jest mentalność inkwizytorów. Raz jest nawet wymieniony nasz polski astronom Mikołaj Kopernik. Do tych trzech wędrowców w pewnym momencie dołącza dzięki podstępowi piękna młoda kobieta Manuela Vivero. Jest on bliską przyjaciółką królowej Hiszpanii Izabeli. Manuela ma zamiar poznać tajemnicę owej księgi. Śladem tej grupy podróżników podąża inkwizycja. Mamy w tej pięknej powieści sury Koranu, Ewangelie Nowego Testamentu, meandry Talmudu i Kabały. Bardzo wiele można się z niej dowiedzieć o tych religiach, o tym, że tak naprawdę mają one ze sobą dużo wspólnego. Fabuła jest wartka, ciekawa, inteligenta i nieprzewidywalna. Czy podróżnicy odnajdą księgę z szafiru? Jeśli tak, to czy faktycznie zawiera ona dowód na istnienie Boga? To z kolei prowadzi do pytania, która z tych wielkich religii stanowi właściwą drogę do zbawienia? Bardzo żałuję, że więcej książek tego pisarza nie zostało przetłumaczonych na język polski. A ta akurat powieść nie jest promowana, nie widzimy krzykliwych reklam, nie jest bestsellerem i stosunkowo niewiele osób o niej wie. I bardzo szkoda, bo jest to fascynująca, wartościowa lektura, bez porównania lepsza i ciekawsza od wielu obecnych bestsellerów. Szczerze polecam.

Do tej książki podchodziłam bardzo sceptycznie. Wypożyczyłam ją z biblioteki, ale długo leżała na półce i omijałam ją, czekając na odpowiedni moment. Może poniekąd bałam się rozczarowania jej treścią? Nie mniej jednak zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Pokazuje, jak wielką rolę w życiu każdego człowieka odgrywa rodzina oraz korzenie, z jakich się wywodzi. Pokazuje także, że zawsze będziemy synami naszych ojców i wnukami dziadków, niezależnie od tego, jak bardzo chcielibyśmy tego uniknąć. Ta książka bardzo mnie poruszyła. W swojej prostocie zawiera jasny i prosty przekaz, ukryte emocje. Ukazuje wiele tajemnic z przeszłości, którą odkrywa się pomału, na każdej stronie książki. Książka na tyle interesująca, że warto po niąsięgnąć.