Stephen King pod lupą

Zacznę od tego, że zupełnie nie znam twórczości Mathesona. Kiedyś oglądałem film na podstawie jego powieści „Jestem legendą”, ale średnio mi się podobał. Dlatego nie będę ukrywał, że jedynym powodem, dla którego sięgnąłem po tę książkę było to, że zawiera ona opowiadanie napisane przez Stephena Kinga do spółki ze swoim synem Joe Hillem. Richard Burton Matheson urodził się 20 lutego 1926 w Allendale w stanie New Jersey. Amerykański pisarz i autor scenariuszy, poruszający się w ramach fantastyki i horroru. Był dzieckiem norweskich imigrantów. Dorastał w Brooklynie, w 1943 roku został wyrzucony ze szkoły. Wstąpił do wojska i uczestniczył w drugiej wojnie światowej jako żołnierz piechoty. Ożenił się w 1952 i miał czwórkę dzieci, spośród których troje zostało pisarzami. Jego najbardziej znanym dziełem jest powieść „Jestem legendą”, na podstawie której powstał film z Willem Smithem w roli głównej. Zmarł 23 czerwca 2013 w Calabasas w stanie Kalifornia. „Jest legendą: Antologia w hołdzie Richardowi Mathesonowi” zawiera piętnaście opowiadań nawiązujących do twórczości Mathesona, które zostały napisane przez szesnastu różnych autorów. Tego typu publikacje mają to do siebie, że nie wszystkie utwory w nich zawarte są warte uwagi. Nie inaczej jest i tym razem. Najlepszą nowelą w tym zbiorze jest bez wątpienia „Powrót do Zachry” autorstwa Williama F. Nolana. Jest to historia młodego małżeństwa, które poszukuje zaginionego brata kobiety. Trafiają oni do zabitego dechami miasteczka, w którym to mieszkańcy zachowują się bardzo podejrzanie. W mojej ocenie jest to rewelacyjne opowiadanie, które ma tylko jedną wadę, że nie jest dłuższe. Gdyby je rozwinąć o kilkadziesiąt stron, to mogłoby wyjść z tego małe arcydzieło. Kolejne trzy bardzo dobre utwory w tej książce to „Wezwany” Paula Wilsona, „Samoistna wyspa” Barry’ego Hoffmana oraz „Gaz do dechy” autorstwa Stephena Kinga i Joego Hilla. Pierwszy opowiada o mężczyźnie, który zawodowo zajmuje się utrudnianiem egzystencji swoim sąsiadom. W drugim głównym bohater przestaje być rozpoznawany przez rodzinę i znajomych, tak jakby wcześniej nigdy się z nimi nie spotkał. Obie te nowele w pełni wykorzystują swój potencjał i czyta się je z dużą przyjemnością, chociaż tak samo jak w przypadku „Powrotu do Zachry”, mogłyby być odrobinę dłuższe. Natomiast duet Kingów stworzył historię gangu motocyklowego, który przez przypadek zadziera z kierowcą ogromnej ciężarówki. Mój ulubiony pisarz i tym razem mnie nie zawiódł, serwując nam porywające otwarcie całego zbioru. Warto jeszcze zwrócić uwagę na kilka opowiadań. „Dwa strzały z Fotogalerii” opowiada o mężczyźnie, który cofa się w czasie, by zapobiec samobójstwu swojej dziewczyny. Bardzo mi ta nowela przypominała „Dallas’63” Kinga, co jest dla mnie najlepszą rekomendacją. „Powrót do Piekielnego Domu ”, to chyba najbardziej mroczny utwór w całej książce. Szóstka śmiałków, postanawia zbadać cieszącą się złą sławą posiadłość, co nie kończy się dobrze dla żadnego z nich. W „Pamiętniku Louise Carey Thomas”, Francis Monteleone opisuje wspomnienia żony człowieka, który z każdym dniem robi się coraz mniejszy. „Nawrót” Eda Gormana, to historia trzech przyjaciół muzyków, których drogi rozeszły się, a teraz spotykają się ponownie. Pozostałe nowele, albo średnio mi się podobały, albo wręcz były dla mnie beznadziejne. Zdecydowanie najgorszą z nich była „Skrzeczy jak ja”, której jedyną zaletą było tylko to, że była krótka. Jak widać „Jest legendą: Antologia w hołdzie Richardowi Mathesonowi” jest bardzo nierówną książką. Z jednej strony zawiera ona kilka naprawdę bardzo dobrych opowiadań, ale z drugiej też takie, których czytanie było dla mnie drogą przez mękę. Może gdybym lepiej znał twórczość Mathesona, to niektóre z nich odebrałbym bardziej pozytywnie. Niemniej jednak warto zapoznać się z tym zbiorem, bo jak napisałem wcześniej, można w tej lekturze znaleźć kilka perełek. Szczególnie polecam ją fanom twórczości autora „Jestem legendą”, oraz tym, którzy lubią krótkie formy literackie z elementami grozy. Wielbiciele rodziny Kingów na pewno będą też zadowoleni z „Gazu do dechy”. Ja byłem. Opinia pochodzi z mojego bloga: www.oczytany.eu

Bardzo dobra kontynuacja, oczywiście jak to u Kinga opowieść mocno bogata w słowa, czytaj - nie obyło się bez bajdurzenia. Na uwagę zasługują genialne postaci drugo i trzecioplanowe (stawiam kawę temu, kto potrafi odróżnić które to które). Nasz, już śmiało można stwierdzić, stary znajomy, Jack Sawyer, powraca i chce czy nie musi walczyć z tym, co kiedyś chciało go zniszczyć. Dla fanów pozycja obowiązkowa, dla pozostałych czytelników pozycja od której nie powinni zaczynać przygody z Mistrzem

To co może zdziwić czytelnikowi Kinga to to, że to nie jest horror. Jest to studium rozterek faceta w okolicach czterdziestki, który nie może otrząsnąć się po utracie dziecka. Sama budowa autostrady była triggerem do wyzwolenia demonów siedzących w duszy Barta. Ogólnie ciekawa pozycja.

Pierwsze spotkanie z Stephenem Kingiem, do tego pod przykrywką. Książką została mi podarowana w prezencie i jestem za nią wdzięczna ponieważ bardzo przypadła mi do gustu. Wiele osób nie wyraża się pochlebnie o tej historii, mnie ona wpasowała się idealnie. Porywa czytelnika dokładnie tak samo jak główny bohater porywa małe niemowlę. Myślę, że to co najbardziej podoba mi się w tej książce to, że King potrafi sprawić, że czytelnikowi zrobi się smutno i będzie kibicować potworowi tej historii. Chętnie wracam do tego thrillera.

Książkę odsłuchałem w formie audiobooka, w rewelacyjnej jak zwykle interpretacji Filipa Kosiora, który dał duszę i dodatkową iskrę emocji książce swoją interpretacją. W dużej mierze to jego zasługa że książkę odebrałem tak pozytywnie, pomimo paru dłużyzn gubiących nieco ogólne szybkie tempo. "Talizman" swoją konstrukcją fabuły przypomina mi trochę "Baśniową opowieść" Kinga, która także przypadła mi do gustu. Mamy więc historię fantasy, głównego bohatera nastolatka Jacka Sawyera, który aby uratować przed śmiercią swoją ciężko chorą matkę wyrusza w daleką i tyleż niebezpieczną podróż pomiędzy światami równoległymi aby przeciwstawiając się Złym zdobyć Talizman. Talizman który uratuje życie matki ale też jej Dwójniczki, królowej Terytoriów, które są światem równoległym. Na początku zagubiony i przerażony, ale zdeterminowany, nastolatek wyrusza w podróż która stanie się dla niego brutalną szkołą życia. Gdzie pozna co to zło, wyzysk, syf, głód, rozpacz i brutalność. Zetknie się z przeróżnymi postaciami i dobrymi i złymi. A wszystko to ukształtuje w nim "dojrzałość" i wytrwałość oraz wolę walki w drodze do celu. Jest baśniowo, mrocznie i brutalnie, przy tym mnóstwo przygód i postaci, którymi można by obdzielić parę, a nie tylko jedną książkę. Wszystko to podane w dobrym stylu wraz z dużą dawką emocji i w dobrym tempie, z dużą dbałością o szczegóły. Dzięki czemu czytelnik czuję emocje, widzi wszystko oczami wyobraźni i mocno angażuje się w fabułę - ja nie mogłem się oderwać.

Antologia jest znacznie lepsza od swojej kontynuacji czyli Domu bez powrotu. Opowiadania wydają się dojrzalsze i bardziej wciągające. Za najlepsze uważam Cudowne życie którego autorem jest Jerome Bixby (pamiętam odcinek Po tamtej stronie, który był adaptacją tego właśnie opowiadania). Na uwagę zasługują jeszcze: Urok (o chłopcu uczącym się hipnozy), Człowiek z piętra (znów o chłopcu - tym razem ciekawskim na tyle, że odkrywa, iż mężczyzna wynajmujący pokój u jego babci jest potworem), Belfer martwego języka (o nauczycielu łaciny i szydzącym z niego uczniu), Zabawka dla Julii (najostrzejsze opowiadanie, bo z rysą kazirodztwa i sadyzmu -dziadek przywozi ukochanej wnuczce ludzi "zabawki" z przeszłości, a potem podgląda jak wnuczka wykorzystuje te zabawki seksualnie i je zabija; sam pomysł jest fajny, a dodatkowo zakończenie jest zaskakujące).. Kompletnie nie podobały mi się: Coś paskudnego, Proszek plamisty, Mały włóczęga, tytułowy Tygrys tu tygrys tam. Pozostałe były średnie lub niezapamiętywalne, np. Pij moją czerwoną krew (cale opowiadanie mocno infantylne, jedynie zakończenie jest trochę interesujące), Trzynasty dzień Bożego Narodzenia (tu akurat nie ma nic nadprzyrodzonego), Kawał (dwie dziewczynki, wiedźma w domu naprzeciwko i Halloween).

Edgar Allan Poe to z całą pewnością Mistrz- a na pewno mój Mistrz. Chociaż nie wszystkie opowiadania utrzymują bardzo wysoki poziom, to nie można im odmówić kunsztu. Do niektórych wracałam wielokrotnie i za każdym razem zachwycałam się pomysłowością, inteligencją i świetnym piórem Poego, który porusza mnie w wielu aspektach, również przez sam życiorys. Opowiadania są mroczne, nawet brutalne, i obnażają najgorsze oblicza ludzkiej psychiki. Poe to świetny obserwator, który nawet najgorsze nikczemności potrafił zawrzeć w szlachetnej formie. Cieszę się, że zawarto także fragment powieści, który zachęca do przeczytania całości, oraz dwa wiersze, w tym najsłynniejszego "Kruka". Sądzę, że jego obecność była wręcz konieczna. Bardzo dobrze wydana antologia wzbogacona naprawdę porządnymi komentarzami autorów kryminałów, które urozmaicały całość.

Na początku chciałbym zaznaczyć, że jestem wielkim fanem serii Blair Witch. Nie tylko filmów, ale również i gier, dlatego też książkę ocenię głównie z pozycji fana, a nie przeciętnego czytelnika. Czy czytało mi się dobrze? Z początku nawet i bardzo, ale potem zdałem sobie sprawę, że kulminacja omawianego dzieła tak naprawdę do niczego nie prowadzi. Ostatecznie nie daje żadnych odpowiedzi i zostawia czytelnika głównie z wielkim mętlikiem w głowie. Natomiast jeśli chodzi o bohaterów, to muszę pochwalić D.A. Sterna, bo naprawdę bardzo dobrze rozwinął co niektóre postacie, które w serii były zazwyczaj zrzucane na bok. W szczególności podobało mi się poszerzenie charakteru Dominicka Cazale oraz tytułowego Rustina Parra. Ostatecznie jestem w stanie polecić książkę głównie fanom serii. Tylko oni będą w stanie choć trochę czerpać radość z tego dzieła. Dla przeciętnego czytelnika jest to pozycja niezrozumiała i zwyczajnie nudna.

Jak doskonale wiecie, Stephen King jest moim ukochanym autorem. Coraz mocniej cenię sobie także twórczość jego starszego syna – Joe Hilla. Tak się składa, że pisarzem jest także najmłodszy potomek Mistrza grozy – Owen. Oprócz napisanych do spółki ze swoim ojcem „Śpiących królewien”, o których pisałem w ubiegłym roku, napisał on tylko jedną książkę. „Jesteśmy w tym wszyscy razem”, bo o tej lekturze mowa, to jego literacki debiut. Owen King urodził się 21 lutego 1977 w Bangor w stanie Maine. Amerykański pisarz. W 1999 roku ukończył Vassar College, a w 2002 Uniwersytet Columbia. Zadebiutował w 2005 roku zbiorem opowiadań „Jesteśmy w tym wszyscy razem”. Jest nauczycielem akademickim, kierunek: kreatywne pisanie. „Jesteśmy w tym wszyscy razem”, to zbiór zawierający cztery opowiadania i tytułową nowelę, która otwiera całą książkę. Opowiada ona o nastolatku, który nie może odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Nie potrafi zaakceptować nowego partnera swojej matki, dlatego George większość czasu spędza u swojego dziadka. Ten z kolei ponad wszystko nienawidzi George’a W. Busha i nie może się pogodzić z porażką Ala Gore’a w wyborach prezydenckich. Jest to jeden lepszych utworów w tej książce. Jednak osoby, które nie znają historii zamieszania z ogłoszeniem wyników wyborów prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 2000 roku, mogą mieć problem z jego zrozumieniem. Generalnie cała nowela kręci się wokół tego tematu, dlatego warto wcześniej poczytać sobie o tych wydarzeniach. Największym plusem tej minipowieści jest jej zakończenie. Smutne, ponure i niemające nic wspólnego z happy endem. „Umiejętności skradania Emmy jednocześnie zachwyciły mnie i porządnie wystraszyły. Tylko matka mogła poruszać się tak cicho. W duchu poprzysiągłem sobie nigdy więcej nie zwalać konia bez wcześniejszego sprawdzenia, czy ktoś jest w korytarzu, i bez wsunięcia krzesła pod klamkę.” „Zwierzęta na lodzie”, to historia objazdowego dentysty, który z dwoma traperami przebija się przez śnieżycę w górach, by dotrzeć do żony jednego z nich. Bardzo mi się podobał początek tego opowiadania. Klaustrofobiczny klimat gór i westernowa otoczka sprawiały, że kilka pierwszych stron bardzo mnie wciągnęło. Niestety im bliżej końca, tym było gorzej, a końcówka to już zupełne nieporozumienie. Szkoda, że King nie utrzymał poziomu do końca, bo mogłaby być z tego wyjść prawdziwa perełka. „Cuda”, to zdecydowanie najgorsza nowela w całym zbiorze. Młody bejsbolista z prowincjonalnej drużyny musi podjąć poważną decyzję. Nic mi się nie podobało w tej minipowieści. Bardzo słabo zarysowane postacie, historia właściwie o niczym i niepasujące do całości zakończenie sprawiły, że czytanie tego opowiadania, było dla mnie małą drogą przez mękę. „Wąż”, to historia szesnastolatka, który odkrywa, że dorośli bardzo często kłamią. Ogólnie oceniam tę nowelę na plus, ponieważ czytało mi się ją całkiem dobrze. Jedynie pozytywne wrażenie zepsuło bardzo dziwne zakończenie. Najbardziej zabawnym opowiadaniem w całym zbiorze jest „Moja druga żona”. Opowiada ono o mężczyźnie, który zastanawia się, czy potrafi jeszcze pokochać inną kobietę po odejściu żony. „Jesteśmy w tym wszyscy razem” nie jest wybitnym dziełem. Każdemu z opowiadań czegoś brakuje. Najczęściej jest to brak dobrego zakończenia, albo rozwinięcia o kilka stron więcej. Nie da się także ukryć, że młody King czerpie inspiracje z twórczości swojego ojca. Podobne poczucie humoru, te same miejsca akcji i kryjąca się tuż za rogiem nutka ludzkiej okrutności sprawiają, że momentami można odnieść wrażenie, że czyta się dzieło autora „Zielonej Mili”. Na pewno nie można odmówić Owenowi talentu, ale muszę przyznać, że jest on najmniej zdolnym członkiem kingowej rodziny. Mimo to wielbiciele Mistrza grozy powinni być usatysfakcjonowani tą lekturę i to przede wszystkim właśnie tym osobom polecam tę książkę. Opinia pochodzi z mojego bloga: www.oczytany.eu

Historia o rodzeństwie, które wpada w pułapkę w dziwnej, niebezpiecznej trawie, wciąga od pierwszej strony. To opowieść o strachu, niepewności i psychologicznym napięciu, które trzyma czytelnika w nieustannym niepokoju. Jako miłośniczka książek, muszę przyznać, że ta powieść to świetna mieszanka horroru i suspensu, która zadowoli fanów Kinga i Hilla. Idealna lektura dla tych, którzy lubią mocne emocje!

Dean Evers jest ponad siedemdziesięcioletnim mężczyzną, który po 46 latach małżeństwa musiał rozstać się ze swoją żoną, która odeszła . W życiu pozostało mu już tylko baseball, który jako jedyny sprawia mu jakąkolwiek przyjemność. Jednak pewnego dnia, oglądając mecz, spostrzega na trybunie dentystę, którego znał w dzieciństwie. Potem widzi swojego byłego kumpla i wspólnika, który nie żyje. I coraz dziwniej zaczyna się robić z dnia na dzień, więc Evers postanawia dowiedzieć się o co tu chodzi i skończyć z tym całym dziwactwem raz na zawsze. Twarz w tłumie” to króciutka nowelka licząca sobie zaledwie czterdzieści jeden stron, co spowodowało, że przeczytanie całości zajęło mi zaledwie kilkadziesiąt minut. Początek opowiadania jest bardzo dobry. Spodobał mi się pomysł pojawiania się dawno nieżyjących osób na trybunach stadionu. Od razu zacząłem się zastanawiać, w jakim kierunku pójdzie ta historia. Niestety mniej więcej po jednej trzeciej książki, akcja ewidentnie zwolniła. Na szczęście zakończenie wynagrodziło mi te kilka gorszych stron i muszę przyznać, że bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło.

Jest to pierwsza książka z pogranicza thrilleru i horroru w moim dorosłym życiu. Zaczęłam ją czytać ponieważ na okładce znalazłam napis fantastyka, a nie lubię porzucać książek więc pomimo, że czasami zamykałam książkę bo dreszcze na karku były już nie do zniesienia to i tak dobrnęłam szczęśliwe do końca. Z początku lektura mnie nie porwała ale po jakimś czasie nawet wciągnęła. Z jedej strony fabuła wydaje się rozbudowana, choć osobiście czasami miałam niestety odczucie niedopracowania lub niedomówienia, które wynikało z mojej ludzkiej ciekawości. Dużym plusem jest fakt, że autor maniakalnie wplata w swoje opisy lat i naturę przez co nawet sam czytelnik może się poczuć jakby był w środku niego. Zakończenie pozostawiło mnie z lekkim niedosytem ponieważ został zamknięty pewien wątek, a nie (według mnie) cała historia. Pomysł na książkę był jak dla mnie całkiem nowy co może wynikać oczywiście z mojego braku obycia w literaturze z dreszczykiem ale i tak wiał dla mnie przyjemną nowością. Z jednej strony książka fajna ale z drugiej jak dla mnie zbyt ciężki kaliber ponieważ moja wyobraźnia po przeczytaniu nawet jednego rozdziału nie dawała mi potem spać. Nie mogę polecicić tej książki z czystym sercem fanom strasznych historii czy thrillerów ponieważ zbyt mało ich przeczytałam jednak jeśli ktoś szuka czegoś w tym stylu to wydaje mi się, że nie będzie zawiedziony. Jedyne co troszeczkę mi przeszkadzało w tej książce to dość nużace opisy (które miejscami można by nazwać istnie tolkienowskimi), które prawdopodobnie miały na celu zbudowanie napięcia, a mnie przyprawiały o ból głowy i robiły w niej tak duży mętlik, że czasami bałam się iż sama zwariuję.

„Pudełko w kształcie serca” to debiut Joe Hilla w gatunku literatury grozy. Główny bohater - Jude - kupuje na aukcji internetowej… ducha! W komplecie z jego garniturem. Nie spodziewa się jednak, że to nie była zwykła aukcja. Wysłał mu go ktoś, kto bardzo chce się na nim zemścić… Czuć, że jest to debiut. Kilka kolejnych książek autora (np. Strażak i NOS4A2) zachwyciło mnie zdecydowanie mocniej. Tutaj dostaliśmy świetny pomysł, lepszą pierwszą niż drugą połowę, dobry, mroczny klimat i średnie zakończenie. Debiut jest udany, jednak wiem, że obecnie Hilla stać na więcej - co mnie bardzo cieszy! Jestem na bieżąco z książkami Stephena Kinga i trochę brakuje mi jego powieści, a styl Hilla bardzo przypomina styl jego ojca (tylko bez rozwlekłych opisów), dlatego czytanie jego książek daje mi sporo radości - i w tym przypadku też tak było, mimo kilku niedociągnięć.

Aż trochę wstyd przyznawać, ale z tego tomu liczącego prawie 600 stron faktycznie przeczytałam tylko 11. Trudno jednak nie zaliczyć książki do przeczytanych, skoro wszystkie pozostałe utwory widzę po raz kolejny, tylko w innym wydaniu. Po książkę sięgnęłam tylko dla opowiadania „W grobowcu” i koniec końców jestem z lektury naprawdę zadowolona – był to świetny, przerażający utwór. Sam zbiór skupia się tym razem na grozie i zebrane są w nim chyba te najbardziej makabryczne i wzbudzające najsilniejsze uczucie strachu opowiadania. Są to też utwory najbardziej znane, więc i oceniane jako najlepsze, jeżeli więc ktoś ma ochotę na próbkę lektury Lovecrafta, to jest dobry tom do rozpoczęcia przygody z autorem. Polecam :)

Najgorsze opowiadanie Polaka. Niestety, po co w ogóle było je wpychać do tego fajnego tomiku? Generalnie - na początku są najlepsze opowiadania, im dalej w głąb książki - tym poziom opowiadań spada. Jednak dla kilku z nich (pierwszych dwóch - na pewno) warto przeczytać. Ja polecam.

Generalnie opowiadań nie lubię, ale co Kingowskie, oprzeć się nie mogę:-) To grzech prawie pierwotny przejść obojętnie bodajże od dwustronicowego opowiadanka nawet...:-) Opowieść swój klimat mają i to najważniejsze, szkoda tylko, że każda z nich tak szybko się kończy, czego właśnie w opowiadaniach nie lubię, szczególnie u Kinga...:-))

Coś złego dzieje się na linii kolejowej pomiędzy King's Cross a Newcastle. Pasażerowie są ofiarami strasznych wypadków, popełniają samobójstwa albo wpadają w morderczy szał. Mark Davies jadący w podróż służbową, w tajemniczych okolicznościach wypada z pociągu. Niestety nie pamięta momentu wypadku, jednak od tego czasu ma koszmarne sny, w których widzi przerażające postacie składające ofiary z ludzi. Mimo traumy chce dowiedzieć się, co mu się przytrafiło. Pomaga mu były policjant Les Chadderton, który chce przerwać łańcuch tragedii dziejących się na uczęszczanej linii kolejowej. Jednak okazuje się, że nie mają oni pojęcia z jak potężną siłą przyjdzie się im zmierzyć. Jest to dosyć ciekawa książka, może nie jakieś arcydzieło, ale dobrze się ją czyta. Sam motyw nawiedzonej linii kolejowej jest moim zdaniem naprawdę interesujący, a rozwiązanie tego dlaczego się tak dzieje jest dobrym pomysłem. Może mogło to być trochę lepiej wykorzystane, ale i tak uważam tą pozycję za wartą zapoznania. Jeśli macie ochotę na podróż tajemniczymi pociągami oto bilet: http://www.kryminalgrozatajemnica.com.pl/2021/11/pociag-do-tajemnicy-czesc-ii.html

Sięgnęłam po książkę napisaną między innymi przez żonę Stephena Kinga. Tak z ciekawości- czy połowica dorówna mężowi. Mam mieszane uczucia. Moim zdaniem nastrój zbudował nieżyjący już Michael McDowell, a żyjąca autorka pani King położyła bądź co bądź dobrze zapowiadającą się fabułę. Książka niby jest trochę tajemnicza, utrzymana na krawędzi jawy i snu, rzeczywistości i wyobrażeń, ale zaczynając czytać wyczekiwałam jakichś akcji, emocji i w sumie wyczekiwałam na próżno. Mimo, że autorom udało się utrzymać tę stałą napiętą atmosferę, to jednak nie było żadnego większego woow. Czytelnika trudno zadowolić, gdyż jest przyzwyczajony do książek, w których coś po prostu musi się dziać, gdzie jest jakaś akcja, napięcie, atmosfera jeżąca włosy na głowie. Wydaje mi się, że Tabitha King zabiła nastrój jaki budował od początku Micheal McDowell. Pozbawiła książkę energii, którą próbował nadać jej pierwotny autor. Fakt, że sama historia jest bardzo ciekawa niezależnie od sposobu, w który została ukazana. Postać małej dziewczynki, której ukochany ojciec został w brutalny sposób zamordowany przyciąga nas jak magnes i budzi opiekuńcze uczucia. Jej bystrość, oraz umiejętność postrzegania rzeczy, których dziecko ani wiedzieć ani słyszeć nie powinno budzi niepokój i ciekawość. Dziewczynka pozbawiona miłości przez zazdrosną matkę. Mentalnie pozostawiona samo sobie, podatna na wpływy innych, gdy dorośli chcą mieć nad nią władzę. Plusy i minusy tej książki chyba się równoważą.