Statek z papieru

Jestem chyba od zawsze miłośnikiem dramatów. Oglądałem jakiś czas temu ekranizację tej powieści, byłem zachwycony scenariuszem i grą aktorską dwóch znakomitych aktorów. Postanowiłem więc przeczytać powieść, która nie jest jak widzę znana w Polsce. Oczekiwania miałem spore, ale to była dużo lepsza książka niż myślałem. Niesamowicie smutna i zarazem życiowa i realistyczna historia. Śmiertelny wypadek, martwe dziecko, ucieczka z miejsca wypadku. Smutek, żal, rozpacz, poczucie winy, gniew, chęć zemsty i szukania sprawiedliwości. I postać zabójcy, który wcale nie był takim złym i zepsutym człowiekiem jak wskazywałyby fakty z jego życia. Myślę, że pisarz popełnił doskonałe dzieło, miał jakiś stan wyjątkowego natchnienia. Nie było tu zbędnych słów, rozdziałów. Akcja przedstawiona od strony trzech osób. Niesamowicie poruszająca końcówka, która podwyższyła jeszcze ocenę. W zasadzie nic bym tu nie zmienił, prosta historia, która powaliła mnie na łopatki. Zdecydowanie polecam wszystkim miłośnikom dramatów.

Szkoda, że o samej chorobie tak mało, tak jednostronnie. Doceniam ukazanie problemów rodzinnych. Pytanie tylko, co rzeczywiście spowodowało rozpad rodziny?! Dostrzegam przestrogę, co do niewłaściwych, źle sformułowanych pragnień, których później się żałuje. Nie ukrywam, iż liczyłam na inne zakończenie.

Książka nie powaliła mnie na kolana. Jest to jak sama nazwa wskazuje dziennik - matki do syna, uwzględniający notatki jego ojca, który zginął w Iraku podczas akcji. Miłość bardzo wyidealizowana i bardzo dziwna. Charles nie jeden raz pokazuje, że praca w wojsku jest dla Niego ważniejsza niż rodzina. Pomoc podwładnym stawia na pierwszym miejscu, przez co wiele traci w moich oczach. Sam fakt, że misja była dla Niego ważniejsza niż obecność przy żonie podczas porodu stawia go, dla mnie, w złym świetle.

Książkę przeczytałam z polecenia. Choć zostałam ostrzeżona że początek książki jest taki jaki jest (ogólnie jakoś nie porywa od pierwszych stron), po rozpoczęciu czytania i przeczytaniu kilku pierwszych książek odłożyłam ją na 2 miesiące. Wróciłam do niej bo nie chciało mi się tachać grubszych książek. I to była jedna z lepszych decyzji. Choć opis na okładce zapowiada raczej kolejną denną historyjkę miłosną to wnętrze zawiera w sobie O WIELE, WIELE więcej. Poruszająca historia Blanche - emerytowanej nauczycielki która niespodziewanie oczekuję się kimś całkiem innym niż się spodziewamy. Jest to pierwsza książka przeczytana przeze mnie autorstwa Christiana Signol ale ta powieść zrobiła na mnie takie wrażenie że z chęcią nie dość że kiedyś sięgnę po nią ponownie to też postaram się dostać w swoje ręce inne dzieła tego pisarza.

Książka na pewno dla osób dojrzałych emocjonalnie, bardzo wartościowa, gdyż oprócz głównego motywu- choroby córki głównej bohaterki, doskonale opisuje uprzedzenia rasowe, czy podziały społeczne. Pozycja bardzo wciągająca, opisująca matczyną miłość i poświęcenie dla dziecka w "niepewnych czasach". Nie jest to lektura na przysłowiową plaże, gdyż porusza poważne tematy, do których stosunek czytelnika nie może być ambiwalentny.

Wzruszająca książka o sile przetrwania, pokonywaniu trudności, miłości i dążeniu do celu. Autorki zabierają nas w głąb czarnego afrykańskiego lądu i do slamsów Bombaju, odwiedzamy na dłuższą chwilę Barcelonę i na krótszą chwilę Wyspy Brytyjskie. Ta książka jest wędrówką przez kontynenty i ludzkie życie. Ta fikcja literacka zdaje się być historią z życia wziętą. Polecam.

Rachel Beckett spędza dwanaście lat w więzieniu za zamordowanie własnego męża. Od początku postawienia zarzutów nie przyznaje się do winy, jednak wszystkie poszlaki wskazują właśnie na nią. Podczas odsiadywania wyroku układa plan, który ma pogrążyć prawdziwego sprawcę. Czy się powiedzie? Miała bardzo dużo czasu, by dopracować każdy szczegół.... Jest to jedna z lepszych powieści kryminalnych, jakie miałam okazję ostatnio przeczytać. Julie Parson łączy w niej wiele wątków, które wydają się w ogóle nie związane z główną historią, na końcu jednak okazuje się, że każdy był elementem skomplikowanej układanki.

Opowieść o życiu, o przemijaniu, o rodzinie i jej wartościach. Opowieść, którą mógłby opowiedzieć każdy z nas. Miejscami nudna, na kolejnych stronach zabawna, jeszcze dalej z nutką morału. Wzruszająca i do bólu prawdziwa. Książka nauczyła mnie, że nie tylko literatura pełna zwrotów akcji, krwi, morderstw i zagadek do rozwikłania jest tą jedyną do czytania. Na prawdę polecam!

Zapowiadało się ciekawie. Uwielbiam historie z płomienną miłością w tle, ale niezbyt się wciągnęłam losami lekarki Montse. W rzeczach zmarłej pacjentki znajduje ona zdjęcie dawnego ukochanego sprzed 20 lat. Nie wywróciłoby to jej życia do góry nogami, gdyby nie fakt, że zdjęcie było opatrzone datą o dwa lata późniejszą niż data jego rzekomej śmierci. Lekarka decyduje się na powrót do Afryki, na Saharę by ustalić, co się właściwie z Santiago stało. Po drodze przeżywa wypadek, tkwi w śpiączce jakiś czas, a miejscowa pani doktor stara się jej pomóc. Niby historia ma potencjał, będąc wariacją na temat "Angielskiego pacjenta", ale znużyłam się. Ogólnie do poczytania gdy nie ma się lepszych książek pod ręką. Ja na pewno przerzucę się na historię powstania "Psychozy".

„Kwiecień w Paryżu” to kolejny trafiony prezent od przyjaciółki, którego pewnie sama bym nigdy nigdzie nie wynalazła. Kolejna niespodzianka, która trafiła w mój gust i to nie tylko ze względu na Paryż. Mimo, iż opis książki podkreśla jej podobieństwo do „Casablanki” i „Angielskiego pacjenta” mi powieść Wallnera bardziej przypomina prozę Remarque'a. Również określenie „romans wojenny”, przypisywane tej książce, przywodzi mi na myśl typowo „babską literaturę”, a nigdy bym tej książki w ten sposób nie określiła. Głównym bohaterem książki jest młody, niemiecki oficer pełniący w wojsku rolę tłumacza, który zostaje przeniesiony w 1943 roku do okupowanego Paryża. Jego zadanie będzie odtąd polegać na tłumaczeniu podczas gestapowskich przesłuchań głównie członków ruchu oporu. Wrażliwy Michael znajduje niezbyt rozsądny sposób, by odciąć się – chociaż złudnie – od wojennej rzeczywistości: mimo, iż jest to surowo zabronione, w cywilnym ubraniu wymyka się wieczorami i spaceruje po mieście, udając francuskiego studenta. Jeden spacer całkowicie zmieni jego życie – bez opamiętania zakocha się w pięknej Chantal. Niebezpieczny romans stanie się dla obojga czymś dużo więcej, niż rozrywką podczas wojny. Czy jednak miłość między niemieckim oficerem a bojowniczką ruchu oporu ma szansę na szczęśliwe zakończenie? C.D.: https://czytany-blog.blogspot.com/

„Dom to miejsce, które cię podniesie, kiedy upadniesz. A upadamy wszyscy.” 17-letnia Novalee Nation będąca w siódmym miesiącu ciąży zostaje pewnego dnia całkiem sama. Jej chłopak, oraz ojciec dziecka, porzuca ją bowiem na parkingu Wal Marta w maleńkiej mieścince gdzieś w stanie Oklahoma. Osamotniona nastolatka bez dachu nad głową postanawia więc zamieszkać w sklepie. Pewnego dnia, za sprawą dobrodusznych i życzliwych mieszkańców, życie Novalee odmienia się jednak całkowicie. „Tu, gdzie jest serce” Billie Letts to na pierwszy rzut oka lekka i całkiem zwyczajna historia nastoletniej matki, do której uśmiecha się los. Jednakże pod warstwą lekkości i niezobowiązującego stylu kryje się piękna opowieść o sile miłości, przyjaźni i dobroci, o poszukiwaniu swego miejsca na świecie, prawdziwego domu. Ta powieść obyczajowa pokazuje czytelnikom, iż dzięki wytrwałości i wsparciu bliskich jesteśmy w stanie osiągnąć wszystko, a na miłość i spełnienie marzeń nigdy nie jest za późno. Książka Billie Letts jest lekturą niezwykle ciepłą i przyjemną, skierowaną w szczególności do kobiet młodszych i starszych. Bawi, wzrusza, a przede wszystkim poprawia humor i przywraca wiarę w ludzi 😉 Na podstawie książki powstał także film z 19-letnią wówczas Natalie Portman w roli Novalee, który również polecam jako uzupełnienie lektury 😊

Odnoszę wrażenie, iż napisanie czegokolwiek o tejże książce jest niebywale trudne, jako że jest ona bardzo specyficzna. Jej specyficzność nie polega wszakże na swoistym patosie - albo inaczej - cała jej specyficzność polega właśnie na nim. Czytając, czułam jak gdyby autor momentami na siłę chciał zrobić z "Zaginionej Róży" patetyczny traktat filozoficzny, co oczywiście nie jest łatwe, więc finalnie mamy do czynienia z drobnym kiczem . Wstęp urzekł mnie, nie ukrywam; cytaty były bardzo dobrze dobrane, a opis jak i dialog w Efezie niebywale przypadły mi do gustu. Następnie miejsce miała usilna gloryfikacja tekstu, która trwała do mniej więcej połowy powieści i doprawdy była irytująca. Wszystko zmienia się jednak wraz z wyjazdem głównej bohaterki - pojawia się tutaj wątek personifikacji roślin, czym "Zaginiona Róża" odkupiła sobie moje względy, gdyż niezmiernie takowe wątki lubię. Również od tego momentu książka staje się przyjemniejsza do czytania, jest nieco bardziej ciekawa, choć bohaterka czasami denerwuje swoim zachowaniem. Powieść ta jest naprawdę szybką lekturą, spokojnie da się ją przeczytać w dwie noce lub mniej. Posiada ona krótkie rozdziały i nieskomplikowany język, co przyspiesza znacznie sztukę czytania. Czy polecam? Nie nazwałabym tej pozycji obowiązkową do przeczytania, jednakże jako swoisty umilacz czasu, funkcję swą jak najbardziej spełnia.

Intrygująca. Jak na literacki debiut Mirandy Beverly-Whittemore bardzo dobra. Sporo w niej filozoficznych rozważań na temat sztuki. Niestety to co jest w niej odmiennego i powinno być jej atutem staje się równocześnie jej słabością, bo momentami te wywody stają się po prostu nudne i trudne do przebrnięcia. Po przeczytaniu notki autorki na końcu książki i informacji na temat rodziców, ich wykształcenia i domu w jakim dorastała, wyjaśnił się temat książki, jej zainteresowania, oczytanie, poziom intelektualny zawartych w niej dywagacji, stał się dla mnie zrozumiały. Trudna historia rodziny. Myla - kobieta obecnie 30-letnia, zmaga się z traumą przeszłości. Utrata matki w dzieciństwie, później siostry (obie giną w tragicznych okolicznościach), następnie ojca, dorastanie w domu na pewno odmiennym od większości, odcięcie się od przyjaciół - naznaczyło jej życie. Dopóki się z nimi nie rozliczy, nie ruszy do przodu. Czyta się dość powoli (wbrew odmiennym zapewnieniom na okładce). Część obyczajowa popycha akcję do przodu, ale filozoficzne rozważania na temat roli sztuki w życiu, granicy miedzy sztuką a pornografią, sposobu wychowywania dzieci, skutecznie spowalniają czytanie (o ile oczywiście czytelnik się w nie zagłębi, a nie tylko przeleci wzrokiem). Delikatna okładka na pewno nie zapowiadała takiej treści. Ale to dobrze, bo ja lubię takie niespodzianki.

Bardzo wzruszająca lektura. Mala dziewczynka Sherry zostaje potrącona przez ciężarówkę prowadzoną przez Henry'ego. Zapada w śpiączkę. Jej rodzice Karen i Simon są bardzo zasmuceni. Przez kilka miesięcy Simon mieszka ze swoją kochanką Mary. Pewnego dnia pielęgniarka Ruth,która na codzień opiekuje się małą, zauważa, że nie ma już reumatyzmu. Ściąga do domu swoją siostrę chorą na raka. Po spotkaniu z Sherry, u siostry następuje samoistna remisja. To daje początek licznym pielgrzymkom chorych do domu Sherry. Nikt nie chce umrzeć na raka .Ks Peter także pokonuje raka prostaty Jednak szatanowi się to nie podoba. Pod postacią człowieka buntuje ludzi wmawiając im,że jest to wbrew woli Pana Boga. Jednak chęć walki z chorobą jest silna u chorych. Mała Sherry swoją postawą zmierza do pogodzenia się rodziców. Kążdy może otrzymać drugą szansę od losu. Nawet Henry- sprawca wypadku. Książkę czyta się szybko mimo smutnej historii. Polecam lekturę.

Dziwna książka.Bo z jednej strony,to chyba taka literatura o której pisze się rzadko.Z drugiej,bywa i tak.Że te książki,których się właściwie nie zna.Mogą być naprawdę bardzo fajne. Tak jest i z Mniejszym Złem. Książka na początek,jest zwykłym romansem.Ot poznanie dwojga ludzi. Jest Bristol rok 1962.Przez pierwsze parędziesiąt stron,nic ciekawego się nie dzieje. Aż,tu nagle prawdziwa bomba.Zaczyna się akcja,jak z dobrego kryminału. Kiedy w grę wchodzi sprawa molestowanie dzieci.Książka nabiera tempa. Ale według mnie,nie utrzymuje do końca. Niestety,akcja jakby nie co siada przy końcu. Tak więc,przeczytałem koniec.I szybko zapomniałem,o czym on był. Jeżeli miałbym oceniać,tylko środek książki.To ocena była by wysoka.A tak,za całość tylko dobra.

Bałam się tej powieści. Czytałam z tej serii „Milion małych kawałków” James’a Freya i do dzisiaj czuję w sobie zawarty w niej ból. Sama nazwa serii - „Demony” mówi już wiele. Jednak powieść była tak dobra, że kupiłam kolejną z tego cyklu, chociaż na jej przeczytanie odważyłam się dopiero teraz, po kilku latach i o te kilka lat za późno. Ze względu na tematykę – terroryzm. Już jej pojawienie się na rynku wydawniczym 7 lipca 2005 roku było tragicznym zbiegiem okoliczności. W dniu zamachów terrorystycznych w londyńskim metrze. Na dodatek została oceniona przez krytyków jako najbardziej bulwersująca książka roku. Pod tym właśnie kątem zaczęłam ją czytać. Jej główna bohaterka, mieszkanka Londynu, której imienia nigdy nie poznałam, doznała stresu traumatycznego na wieść o śmierci swojego męża i czteroletniego synka. Jej chłopcy, jak o nich mówiła, wybrali się na stadion kibicować drużynie Arsenalu w rozgrywkach piłki nożnej. Znaleźli się na nim w momencie wysadzenia go przez Al-Kaidę. Kobieta postanowiła napisać list do jej przywódcy, Osamy bin Ladena. Słowami „Drogi Osamo...” rozpoczęła konfesyjną opowieść o sobie, swojej rodzinie, o samym zamachu oraz życiu przed i po nim. O traumie, której „płomienie wypalają cię od środka a hałas nie cichnie nigdy. Możesz przyciskać z całej siły dłonie ale i tak nie zdołasz go zagłuszyć. Ogień będzie szalał z niewiarygodnym rykiem i wściekłością. A najdziwniejsz jest to że ludzie siedzący obok ciebie w autobusie czy pociągu w ogóle niczego nie słyszą.” Opowieść pełna skrajnych emocji nie miała jednak w sobie niczego ckliwego. Była za to prosta gospodyni domowa, zdradzająca żona, wprawdzie wygadana trzydzistolatka, ale niemająca pojęcia o znakach interpunkcyjnych, której Osama odebrał męża i dziecko. Kobieta, która próbowała zrozumieć swojego oprawcę, a odkryła przypadkowo, że winnych zamachu jest więcej. Okazali się nimi jej rodacy - decydenci. Wczytując się dobrze w jej list, można usłyszeć krytykę pod adresem brytyjskiego rządu przedkładającego polityczne cele nad życie ludzi. Rodziny królewskiej, która okazała się bezsilną w momencie zagrożenia. Rodaków, którzy w obliczu nieszczęścia nadal walczyli między sobą kierowani wzajemną nienawiścią i egoizmem. W ostateczności bohaterka dochodzi do jednego wniosku – „Cóż Osamo niekiedy tak sobie myślę że zasłużyliśmy na to co nam zrobiłeś.” Najsmutniejsze był to, że cały ten żal, rozczarowanie politykami i ludźmi, autor przelał na mnie i chcąc, nie chcąc, powoli zaczynałam przechodzić na stronę ofiary i kata. Głos jednej osoby stał się spojrzeniem ogólniejszym na kondycję psychiczną i moralną ludzkości, próbującej zatrzymać machinę nienawiści poprzez ukazanie wyrwy w swoim sercu, o której ostre krawędzie miał poharatać sobie palce nie tylko Osama, ale każdy czytający jej słowa. Głos matki, która chciała tylko kochać swojego synka i dla której miłość była naturalniejszym uczuciem niż nienawiść. http://naostrzuksiazki.pl/

Książka Louise Voss pod tytułem ,,Upragnione życie" trafiła w moje ręce zupełnie przypadkowo, gdy kupowałam z przyjaciółką książki, przez długi czas nie mogłam się jednak za nią zabrać i przeleżała na mojej półce ładne parę miesięcy, lecz gdy tylko zaczęłam ją czytać losy głównej bohaterki stawały się coraz ciekawsze, aż nie mogłam się oderwać od czytania :)

Książka o dziewczynie, która (o ironio!) po ukończeniu prestiżowej polskiej szkoły z wyróżnieniem wyrusza na podbój Londynu a na wyspach zmuszona jest zacząć od rozdawania ulotek... Książka fajna, szybko, łatwo i przyjemnie się czyta, chociaż fabuła (dla mnie) jest dość przewidywalna. Ale polecam jako miły zapychacz czas

Ksiazka nie nalezy do latwych i przyjemnych."To opowiesc o rodzinnych sekretach i dramatach."I rzeczywiscie,nie brakuje ich w tej powiesci.Bardzo smutna,z watkiem kryminalnym,jednym z gorszych bo dotyczy morderstwa piecioletniego dziecka.Historia Fleur i jej corek blizniaczek jest opowidziana z pietyzmem,niespiesznie.Podobala mi sie.La dramma in famiglia.... Specjalne podziekowania dla Anepor!

Przejmująca opowieść o stracie bliskich, żałobie, poszukiwaniu własnej tożsamości, o czasie bezpowrotnie utraconym. Szwedzka autorka osadziła akcję swojej książki m.in. w Krakowie współczesnym i przedwojennym, aby pokazać losy rodziny głównego bohatera, jego żydowskie korzenie. Jeśli miałabym porównać styl tej powieści, to przychodzi mi na myśl styl M. Nurowskiej. Książka odpowiednia na listopadową zadumę.