Sposób na (cholernie) szczęśliwe życie

Kolejna bardzo dobra książka Szymona Hołowni. Tym razem odkrywa dla nas po swojemu najważniejsze prawdy chrześcijańskiego życia. Dekoduje dwanaście prawd wiary, pięć przykazań kościelnych, dekalog (zdanie po zdaniu), osiem Błogosławieństw, oraz siedem uczynków miłosierdzia. Robi to nie po to by pokazać Boże prawo, ale by dostrzec w nich Jego łaskę. Wiary bowiem nie hoduje się na pewności ale na niepewności. A kiedy mówisz komuś prawdę rób to z życzliwością, inaczej może być okrucieństwem. Jest też wiele innych myśli, które dostrzega w prawie starając się wyjść poza jego ściśle normy i starając się dostrzec to czemu ma służyć, bo prawo jest zawsze w służbie człowiekowi, a nigdy dla samego siebie. Jeśli chcesz innych prowadzić w życiu, sam pierwszy przejdź tą drogę. 

Jak to miło przeczytać coś mądrego. Ta książka to zapis sześciu rozmów prowadzonych przez ojca Leona Knabita z ludźmi bardziej lub mniej znanymi i rozpoznawalnymi. Anna Dymna, Marek Kamiński, Joanna Kołaczkowska, Cezary Nowak, Marcin Prokop i Krzysztof Skórzyński to rozmówcy. Tematy współczesne: o szczęściu, własnej drodze, nieuleganiu wpływom, wychowaniu dzieci i przekazywaniu wartości, o oddzielaniu pracy i życia prywatnego, o radości, unikaniu ludzi złych i zawistnych, o umiejętności wyciszenia i odpoczynku, o potrzebie samotności ale nie osamotnienia. To książka, która pokazuje, że najważniejszy jest drugi człowiek, że warto i trzeba rozmawiać nawet pomimo dzielących ludzi różnic. Tyniecki klasztor i jego atmosfera sprzyja tym rozmowom. Dobrze się czyta, bo to bardziej rozmowy o życiu niż o wierze i Bogu, a ojciec Leon jest dobrym słuchaczem. Do tego pięknie wydana. Polecam.

Po książkę sięgnęłam jako fanka Szymona Hołowni w roli Marszałka Sejmu, chcąc dowiedzieć się, na ile jego styl bycia "na żywo" znajduje odbicie także w jego pisaniu. Nie zawiodłam się - autor pisze z charakterystycznym dla siebie humorem, ale nie bez powagi tam, gdzie jest potrzebna. Książkę polecam nie tylko sympatykom pana Hołowni, ale też - a może przede wszystkim - osobom zainteresowanym żywotami świętych, szukającymi dobrego wstępu do "przygody" z hagiografią. Trzeba tylko pamiętać o religijności autora i o tym, że o ile często proponuje trochę przewrotne spojrzenie na Kościół, zachęca też do modlitwy, do zbliżenia się do opisywanych świętych, a poprzez nich - do Boga, co dla niektórych może być minusem.

Książka zawiera kazania i rekolekcje głoszone przez księdza Jana, już w okresie jego choroby nowotworowej. Stanowi niejako podsumowanie jego stylu i sposobu mówienia o Bogu, a jednocześnie podkreśla najważniejsze dla niego aspekty religii katolickiej, które głosił z pasją i przekonaniem, często posługując się przykładami z własnego życia. Polecam nie tylko osobom wierzącym, uważam że warto przeczytać chociażby po to, żeby się dowiedzieć, jak być lepszym człowiekiem.

To nie jest książka do czytania jednym ciągiem. Raczej taka, do której się wraca – po jedno pytanie, jedną odpowiedź, jedną myśl. Najlepiej wtedy, kiedy jest cisza i chwila na zatrzymanie. Ksiądz Jan odpowiada jak zawsze mądrze, ze spokojem, dystansem, czasem z humorem lub powagą, ale bez ostatecznych rozstrzygnięć. Porusza tematy trudne: moralne, związane z Kościołem, z codziennym życiem, ale nie zamyka ich w prostych odpowiedziach, zostawiając czytelnikom przestrzeń do własnych przemyśleń.

Niby nic, a jednak coś. Tak najlepiej mogę opisać tę książkę. Krótka, a przez to wartościowa. Autora cenię przede wszystkim za mądrość życiową, szczerość i prostotę. Podziwiam go również za odwagę. Glejak mózgu to wielkie wyzwanie. Uważam, że Pan Kaczkowski przede wszystkim tutaj zdał egzamin zarówno jako ksiądz w kościele katolickim jak i jako człowiek.

Daleko mi już do wielkiego miasta i naprawdę podziwiam ludzi, którzy zwłaszcza w obecnym czasie się w nim odnajdują i w dodatku jeszcze odnajdują w nim Boga. Czytając wywiady, coraz odczuwałam coraz więcej wdzięczności, za to, że ja praktycznie z okna widzę "mój" las, w którym zawsze mogę znaleźć ciszę , wytchnienie i Boga. Historie zawarte w książce, pokazały mi, że nikt nie jest na straconej pozycji, dały nadzieję i spokój.

Moje pierwsze świadome spotkanie z księdzem Janem Kaczkowskim, a zarazem zapis jego ostatniej rozmowy/ wywiadu. Proste odpowiedzi na trudne pytania? Można tak powiedzieć. Podziwiam prostotę, a tutaj właśnie to dostałam. Dekalog to zwrócenie uwagi na to jak różnie można interpretować przykazania - w sensie na jak wielu płaszczyznach życia powinniśmy zwracać na nie uwagę. Książeczka uboga w objętość ze względu na stan zdrowia księdza. Chętnie sięgnę za to do jego innych publikacji - trochę z tego względu, bo te zapiski nie zaspokoiły mojej ciekawości.

W kategorii książek motywujących do rozwoju jest to pozycja unikatowa. Bez napinki, szczerze i po prostu o tym, co w swojej życiowej podróży odkrył pan Marek Kamiński. Sięgnęłam po tę pozycję po wysłuchaniu krótkiego wywiadu z autorem. Zwyczajnie czułam niedosyt. To wspaniały człowiek, bardzo piękny w takiej nieuchwytnej kategorii człowieczeństwa. Jeśli ktoś szuka kilku informacji o Jego życiu, ale takich pozbawionych bufonady, a także wartości, które cenić można (trzeba) w ludziach, oraz może wskazań kilku innych ludzi kultury - to ta książka będzie pod tym względem satysfakcjonująca i inspirująca. Bardzo polecam. Po męsku, ale delikatnie, o konkretach, ale także w dziedzinie duchowości - zachęta, aby czerpiąc od innych - przede wszystkim iść własną drogą.

Camino de Santiago - drogi świętego Jakuba, to szlaki pielgrzymkowe wiodące do Santiago de Compostela w Hiszpanii. Camino ma wiele wariantów, które niczym żłobienia w muszli- pielgrzymim symbolu wędrowców, spotykają się pod hiszpańską katedrą. Marek Kamiński postanowił pokonać pieszo... uwaga : 4 000 km w sto dni! Nie potrafię wyobrazić sobie przejścia takiego dystansu... Lecz dla naszego polarnika nie ma rzeczy niemożliwych! Pierwszy rozdział jego książki opowiada o narodzinach pomysłu pielgrzymki oraz przygotowaniach. Kolejne to historia wędrówki, której start znajduje się w Kaliningradzie przy grobie Immanuela Kanta. Rozdziały dotyczące etapu polskiego pielgrzymki zajmują stosunkowo największą część książki. Myli się jednak ten, kto sądzi, że to z powodu piękna naszej ojczyzny ;) na tym właśnie etapie towarzyszyło Markowi Kamińskiemu najwięcej osób. A to właśnie o ludziach jest ta opowieść. To nie piękne krajobrazy (choć nie da się o nich nie wspomnieć) towarzyszą nam na kartach książki, lecz historie przypadkowych, jak i planowanych współwędrowców. "Trzeci biegun" jest także opisem walki z własnym ciałem, które buntuje się przed kolejnymi kilometrami do pokonania. To również poszukiwanie sensu wędrówki oraz odnajdywanie własnego "ja" nazwanego przez autora trzecim biegunem. Z wielką przyjemnością towarzyszyłam panu Kamińskiemu na szlaku. Muszę jednak przyznać, że najciekawszy okazał się dla mnie pierwszy etap wędrówki, po Polsce, który przebiega przez moje rodzinne strony. Wydawnictwo Agora jak zwykle spisało się na medal nie szczędząc papieru na wielkoformatowe zdjęcia. Na skrzydełkach okładki zamieszczono także mapę Europy z oznaczonymi wariantami dróg świętego Jakuba. Jeśli i Wy macie ochotę poczuć kurz pielgrzymiego szlaku zachęcam Was do lektury "Trzeciego bieguna".

Rozmowa Franciszka z włoskim dziennikarzem Andreą Torniellim, podczas której papież starał się przekazać, jak ważną kwestią jest dla niego (i dla Kościoła) miłosierdzie, co ten termin w ogóle oznacza i jak wprowadzać go w życie. Książka powstała w 2015 roku, jako zapowiedź ogłoszonego przez Franciszka Roku Miłosierdzia, i jest swoistym "brykiem" dla każdego, kto chciałby zapoznać się z filozofią tego papieża. Franciszek mówi prostym, przystępnym językiem, zrozumiałym nie tylko dla teologów. Wyjaśnia jakie znaczenie ma miłosierdzie w naszym codziennym życiu - zarówno jeśli chodzi o perspektywę Bóg-człowiek (np. w sakramentach), jak i o to, co my powinniśmy jako ludzie okazywać sobie nawzajem i jak w świetle nauczania Kościoła o miłosierdziu należy patrzeć na świat, na bliźniego, jak wprowadzać słowa Ewangelii w życie. Podnosi także kwestię stosunku miłosierdzia i sprawiedliwości, apelując, żeby zawsze to miłosierdzie było na pierwszym miejscu. Ostatnie strony publikacji zajmuje bulla papieska Misericordiae vultus. Dla kogo ta książka może być ciekawa? Dla osób, które chcą poznać punkt widzenia Papieża Franciszka, mieć jakby taką ściągę z jego nauczania. Jest napisana bardzo zrozumiale, więc myślę, że nadaje się nie tylko dla katolików, ale generalnie dla osób zainteresowanych religią i osobą Franciszka. Dla kogo się nie nadaje? Dla tych, którzy nie lubią Franciszka albo generalnie mają uczulenie na literaturę religijną.

Od treści o. Szustaka zaczynałam swoją drogę nawrócenia, więc książka ma dla mnie szczególne znaczenie. Lubię ją za formę — krótko, konkretnie i z ciekawostkami, które sprawiają, że lektura nie nuży. Zostawia coś do przemyślenia i może być dobrym punktem wyjścia do głębszych poszukiwań duchowych. ⭐ Ocena: 7/10

Doskonale przybliżenie Jezusa w realnych miejscach, jego charyzmy oczami amerykańskiego jezuity. To dzięki tej książki stał się dla mnie On Kimś konkretnym, a nie tylko umarlakiem na krzyżu w kościołach. Po kilku latach z satysfakcja przeczytałam drugi raz. Świetna i piekna ksiazka, subtelna a mocna.

Niesamowity był to człowiek i w zasadzie trochę dalej jest bo żyje w dziełach, które założył i w ludziach, na których życie miał silny wpływ. Tutaj występuje w roli osoby, o której wspomina Kabsyda Kobro-Okołowicz, działaczka społeczna, osoba pracująca i prowadząca NGOsy. Opowiada o swojej relacji z ks. Janem, to w jaki sposób go poznała, jak przeżywała i nadal przeżywa tą swoją z nim znajomość. Opowiada o każdym spotkaniu, chwilach które w jakiś sposób zmieniły jej myślenie i postrzeganie rzeczywistości. Opowiada w końcu o x. Janie, jego wrażliwości i to w jaki sposób potrafił być budowniczym mostów, człowiekiem wielkiej wrażliwości, który w drugim zawsze widział osobę, którą trzeba przyjąć z całym jej inwentarzem. Opowiada o chorobie i odchodzeniu x. Jana, o tym jak to przeżywał do końca pozostając wiernym misji jaką realizował. Opowiada o jego kapłaństwie (sama będąc spoza branży), o tym czego uczyła się podglądając jego drogę wiary. Dzieli się najgłębszymi sprawami swojego serca by przybliżyć człowieka, który swoje życie złożył w służbie drugiemu.

Jedna z najlepszych, najpiękniejszych, najbardziej poruszających książek jakie przeczytałem w życiu. Jedna z dwóch książek, przy której leciały mi łzy. Książka uderza prawdziwością od samego początku, wspominane przez ks. Kaczkowskiego sytuacje odczuwałem tak, jakby dotyczyły mnie. Świetna pozycja otwierająca oczy na temat śmierci, odchodzenia, trudnościami z tym związanymi. Ciężko mi do dziś przejść obojętnie przy rozmowie o hospicjach i ludzi umierających w samotności. Odczuwam ogromną wdzięczność za tą książkę, do której na pewno pewnego dnia wrócę jeszcze raz.

Miałam tą książkę na półce od kilku lat, ale za każdym razem w Adwencie zapomniałam do niej przysiąść. Dopiero w tym roku udało mi się ją przerobić. Chociaż słowo "przerobić" nie do końca odzwierciedla faktyczny stan rzeczy, bo nie miałam czasu na sumienne wykonywanie zadań dzień po dniu - a to niezwykle ważny punkt. Mimo wszystko, książka bardzo mi się podobała. Zmusiła mnie do przemyśleń, a nawet do rozwiązania pewnych problemów, które starałam się zamiatać pod dywan przez ostatnie kilka lat. Czy wrócę do tej książki w przyszłym roku? Zdecydowanie! Dzięki niej przeżyłam ten Adwent dużo lżej, bo zdjęto mi z barków kilka dużych i ciężkich problemów. Serdecznie polecam!

Jeśli miałbym oceniać samego autora i jego postawę to dałbym zdecydowanie 10. Chciałbym jednak w tej recenzji odnieść się bardziej do książki, stylu pisania i ogólnej narracji. Sama książka dostarcza ogromną ilość informacji, niedostępnych dla osób, które mają to szczęście i nie doświadczyły takich chorób u siebie albo bliskich. Niesamowicie podobało mi się to że sam autor może wiele rzeczy opisać na swoim przykładzie, przez co książka nabiera wiarygodności. Tak samo popieram starania autora o poprawę dobrego imienia medycyny paliatywnej, co może przyczynić się do dużej ilości dobra. Natomiast jeśli chodzi o książkę, to przyznam szczerze, że po pierwszej połowie miałem z nią problem. Miejscami jest to faktycznie podręcznik dla chorych/rodziny/lekarzy, aniżeli lektura, która wciąga. Czytałem tą książkę bardziej jako coś co w przyszłości będę mógł użyć (chociaż mam nadzieję że nie) i z tego powodu ją przeczytałem.

„Porzuć na jakiś czas kontrolę, nie stawiaj sobie celów, zapomnij o przeszłości i nie planuj przyszłości […] i zaufaj ludziom, których spotkasz na swojej drodze. […] Nawet się nie spostrzeżesz, kiedy w lekkim powiewie, promieniach schodzącego słońca, opadającym liściu, śpiewie ptaków, uścisku ręki, skinieniu głowy, delikatnym uśmiechu, krótkim spojrzeniu w oczy - dotkniesz Boga.” Krótki reportaż Patryka Świątka o odkrywaniu Boga i miłości u ludzi, którzy słabość umieją przekuwać w moc, a rezygnację w miłosierdzie. Serdecznie polecam :)

Książkę tę przeczytałem po raz drugi. Rozmowa błyskotliwego księdza z wybitnym profesorem i barwną postacią krakowskiego życia kulturalnego jest prawdziwą intelektualną gratką. Pełen wzajemnego szacunku dialog o relacjach między nauką a religią przynosi szereg interesujących spostrzeżeń. Okazuje się, że oba te porządki mogą być komplementarne mimo zasadniczych różnic. Profesor Vetulani potwierdza tezę Eliadego, że człowiek jest gatunkiem religijnym (już neandertalczycy rytualnie grzebali zmarłych). Religia ma sens adaptacyjny: wzmacnia spójność grupy, co pozwala przetrwać w trudnych warunkach (dobrym przykładem są Żydzi), dostarcza legitymizacji naszym normom i odczuciom moralnym, wyjaśnia cel i wartość egzystencji. Nadzieja życia wiecznego może być czynnikiem wzmacniającym wolę przetrwania (znaczenie ewolucyjne). Ksiądz Strzelczyk zauważa, że największy cios religii zadali nie tyle przyrodnicy, ile historycy, odkąd w XIX w. zaczęli wnikliwie badać teksty biblijne. Dosłowne odczytywanie Pisma św. stało się odtąd niemożliwe. Co ciekawe, Kościół w pewnym sensie się obronił, bo pogłębione studia nad Nowym Testamentem prowadzone już w XX w. wykazały jego zakorzenienie w prawdzie historycznej w stopniu znacznie większym niż się spodziewano (np. przeświadczenie o boskości Chrystusa znajduje potwierdzenie już w tekstach z I w., a nie jest skutkiem hellenizacji chrześcijaństwa na przełomie III i IV w., jak pierwotnie twierdziła większość badaczy). Teolog konkluduje: "Wiemy dziś, że w poruszając się w obszarze teologii, nie mamy nic do powiedzenia o tym jak w sensie fizycznym i biochemicznym powstał świat i człowiek. To jest pole do poszukiwań nauk. Bronimy jednak tezy, że w ich powstaniu maczał palce Bóg, niekoniecznie przy tym własnoręcznie kształtując każdy moment ewolucyjnego rozwoju (...) Od deistycznego wyobrażenia Boga zegarmistrza odróżnia nas jednak przekonanie, że Bóg objawia się i działa w dziejach oraz że jest z nim możliwy dwukierunkowy kontakt". Na uwagę zasługują wzmianki o badaniach z zakresu neurobiologii. Prof. Vetulani raczy nas rozmaitymi wnioskami i ciekawostkami. Oto niektóre z nich: 1) mózg człowieka wykorzystuje wszystkie swoje neurony, bo "niezatrudniony" neuron szybko umiera; wbrew popularnym mitom używamy zatem całego mózgu, choć wykorzystujemy jedynie ułamek jego możliwości poznawczych, 2) choć mózg można kształtować (np. poprzez medytację), to wpływa on na liczne preferencje, także te uznawane za patologiczne (guz mózgu może generować skłonności pedofilskie), 3) mózg człowieka ewoluuje najszybciej w Ameryce Łacińskiej, ponieważ jej populacja jest mieszanką ras, 4) emocje w 70 proc. są odpowiedzialne za nasze decyzje, co czyni stoicyzm (nakazujący je wyłączyć) w praktyce niemożliwym, 5) u małp (szympansy, bonobo) zaobserwowano zachowania empatyczne i bezinteresowne, dzięki czemu odkryto neurony lustrzane, 6) niektóre osoby cierpiące na padaczkę skroniową (tzw. Dostojewskiego) cechuje zespół Geschwinda; dotknięci nim ludzie mają skłonność do nauczania, gromadzenia wyznawców, charyzmatycznego przywództwa (czy Jezus był jednym z nich?), 7) umierający mózg w ostatnim porywie wykazuje nagłą hiperaktywność, po czym jego działanie zupełnie zanika (niektórzy twierdzą, że ten błysk to moment wyjścia duszy z ciała), 8) w sprawie doświadczeń typu NDE (jak odróżnić halucynacje od rzeczywistości) prof. Vetulani odpowiada słowami Christophera Nolana z "Incepcji": Jeśli wiesz, jak znalazłeś się w danym miejscu, to znaczy, że nie śnisz, a jeżeli nie wiesz, to śnisz. Zachęcam do lektury tej pozycji: zwłaszcza osoby zainteresowane dialogiem mądrych ludzi na temat spraw najważniejszych (miłości, nadziei, szczęścia, śmierci) – spojrzeniem z dwóch odmiennych (choć niekoniecznie wykluczających się) perspektyw.

Paul Kalanithi jest neurochirurgiem na ostatnim roku rezydentury . Życie zawodowe o jakim zawsze marzył i dla którego tyle poświęcił jest w rozkwicie. Wspaniały lekarz, mentor i dobra dusza dla swoich pacjentów. Niestety sam zachorował na raka płuc. Książkę tę pisał podczas choroby. Nie zdążył jej skończyć i epilog napisała jego żona. Piękna w swym tragizmie książka, wzruszająca, ale z wartościowym przesłaniem. Paul Kalanithi zmarł w 2015 roku w wieku 40 lat. Polecam.