Spellmaker

Trochę zaciąga azjatyckimi klimatami, które mi nie leżą. Poza tym jednak sama historia mnie miło zaskoczyła. Nie spodziewałam się takiego twistu z bohaterami, a i zakończenie, choć zostawiło mnie z myślą "co do diabła?!", mi się podobało. Wszelkie odejścia od utartych schematów są na plus. Jestem jednak pewa, że w papierze do tych miłych akcentów bym nie dotarła i zwątpiła jeszcze na początku.

Mam wrażenie, że druga część podobała mi się mniej, była bardziej przewidywalna, zwłaszcza od połowy można było się domyśleć jak potoczy się ta historia. Fabuła jest poprowadzona gładko, płynie dobrym tempem. Nie miałam poczucia, że bohaterowie gdzieś się spieszą co jest na duży plus. Bohaterowie mają swoje wady i zalety, ale są jacyś. Mają swoje problemy, chociaż nie do końca się z nimi utożsamiałam. W sumie to najbardziej przypadła mi matka głównej bohaterki, ponieważ możemy obserwować jak chce się zmienić, jak mimo uprzedzeń czy niechęci próbuje coś robić . W ogólnym rozrachunku dałabym tej książce 7/10 przede wszystkim na jej przewidywalność co trochę odebrało mi chęć czytania.

Effy Sayre od dzieciństwa przyjmuje tabletki, żeby móc odróżnić to, co prawdziwe, od wytworu jej wyobraźni, bowiem widzi wizje, w których pojawia się Baśniowy Król, który jest jedna głównych postaci w książce jej ulubionego, martwego już autora. Jako jedyna dziewczyna studiuje architekturę na swoim wydziale i uważana jest za dziwaczkę. Krążą także plotki o jej rzekomym romansie z profesorem. Odrzucona przez swoich rówieśników, Effy przyjmuje ofertę, przed którą wszyscy ją ostrzegają- ma zaprojektować i przebudować zrujnowaną posiadłość Emrysa Myrddina, jej ulubionego autora Bohaterka udaje się do posiadłości, która położona jest na skraju urwiska, tam poznaje Prestona- chłopaka, który pragnie udowodnić, że Emrys Myrddin byt oszustem i to nie on stoi za napisaniem swoich największych dziet literackich Czy baśniowy król istnieje naprawdę, a może Effy naprawdę oszalała ? 7 Jest to książka z gatunku dark academia, której motyw uwielbiam, zawsze bardzo mnie do siebie ciagnie i nie mogłam się jej oprzeć. Autorka sięga w tej powieści do baśni i folkloru, co jest bardzo dobrym elementem tej historii, który buduje odpowiedni nastrój, choć według mnie mogłoby go trochę więcej, raczej była tłem i klimatem histori, a ja liczyłam na bardziej baśniową historię. Chociaż sama koncepcja postaci Baśniowego Króla i jego obecności w życiu Effy porwała mnie wyczekiwałam rozwiązania zagadki. Sama do końca nie domyślałam się finału tej histori, a to duży plus. Główna bohaterka zrobiła na mnie ogromne wrażenie swoją złożonością. Nie była jednoznaczna w odbiorze - popelniata błẹdy, wahała się, uciekała w obsesje i destrukcje.Co momentami wprawiało mnie we frustrację, a chwilami boleśnie poruszało. Jednak uwielbiam jak w trakcie całej książki przeszła ogr przemianę z cichej myszki, w silną i odważną dziewczynę. Podobało mi się jak wprawiała Prestona w zakłopotanie, było to bardzo urocze, podczas ich wspolnych scen nie schodził mi uśmiech z twarzy, kocham ich sprzeczki! Preston jest za to jest troche zadufany i pedantyczny, ale za to bardzo madry i opiekuńczy w stosunku do Effy, przez co chemia między bohaterami jest idealnie wyważona Pojawia się tutaj także watek romantyczny, nie jest on jednak wiodący i nie przytłacza on całej historii. Pomimo że początkowej niechęci do siebie obojgu bohaterów szybko zawiązuja ze sobą pakt jako jedna drużyna walcząca o prawdę. Wspierają się, zdobywają swoje zaufanie, zwierzają się i pomagają odegnać złe duchy. Byt to mój reread tej histori, jednak po zastoju czytelniczym mam w głowie pustke w głowie ci do fabuly większości książek, które wcześniej czytałam & więc czułam się jakbym czytała ją po raz pierwszy i nie żałuję że ponownie po nią sięgnęłam! Ksiązka zdecydowanie należy do takich "na raz", szczególnie przy obecnych, dość długich wieczorach (no chyba że jesteśprzed sesjątak jak ja). Nie jest to high fantasy, raczej bardzo przyjemna przygodówka. Idealna będzie dla tych, ktorzy z fantasy dopiero zaczynają, bo watków jest tu niewiele, co jednak nieoznacza niczego złego. Polecam, ją jesli chcecie przeczytać klimatyczna i lekką książkę z watkiem romantycznym w tle. Po której zostaniecie z uczuciem melancholiji lekkiego niedosytu, oczywiście w dobrym znaczeniu- takim, które skłania do myslenia i wracania do fragmentów w głowie.

Moim zdaniem najgorsza książka z całej serii a zapowiadało się tak fajnie. Za dużo się skupiamy na ślubie niż na sprawie zagnieć co robi tą książkę bardziej obyczajów ą niz kryminalną. Ale bohaterowie jak bardziej na plus i klimat jak zawsze super dlatego dostej 7 gwiazdek.

Nie była to zła książka, ale, jak dla mnie, powinna się znajdować w dziale literatury młodzieżowej, niż fantastyki. Fabuła była niezwykle przewidywalna - myślę, że wiele osób już przy pierwszych rozdziałach domyśliła się, co się wydarzy. Chociaż muszę przyznać, że i tak dość się wkręciłam w tę historię, a same rozwiązanie sprawy było dość interesujące. Zwłaszcza podobał mi się fakt, że główna sprawa okazała się większą intrygą, która zostanie odkryta w pełni dopiero następnym tomie. Cały problem tej książki polegał jednak na naiwności i bezmyślności głównej bohaterki. Niby ma ona 21 lat, jednak nie było to odczuwalne w jej zachowaniu lub przemyśleniach. Wierzyła we wszystko na słowo i ciągle goniła za duchami przeszłości, zamiast się skupić na teraźniejszości. Było to po prostu denerwujące i liczę, że po takim brutalnym zderzeniu z rzeczywistością, poprawi się w drugim tomie. Zakończenie było najciekawszym aspektem tej historii, gdyż działo się w nim najwięcej akcji. Zobaczymy, co będzie w drugim tomie, gdyż ten pozostawił praktycznie wszystkie wątki otwarte na kontynuację.

Nudy. Sam lubię czytać te najbardziej okrutne, bezlitosne recenzje, bo wydają się najbardziej szczerze. Ta książka to trochę jak Zabić Drozda pełne potworów i obcokrajowców, którzy jakimś cudem żyją ze sobą w zgodzie. Springfield to mała mieścina na wschodnim wybrzeżu USA, gdzie Marika Echidnas jest człowiekiem-wężem-policjantką rozwiązującą zagadki kryminalne. Jak narratorka wielokrotnie informuje Springfield to miasto, gdzie nie ma przestępczości (w sumie to jest Maine, więc fakt), więc zagadki są w stylu "ktoś kradnie majtki", "ktoś kradnie płaszcz" (to w sumie sprawa życia i śmierci), dwa mordestwa (jedno seryjne), jedno samobójstwo, zamach na policjantkę, porwanie z przetrzymaniem/usiłowanie morderstwo/nakłanianie do samobójstwa. Tak w sumie to Springfield to trochę Night City, jak się na to patrzy tak z zewnątrz. Mimo wszystko jest to przytulne miejsce. Trochę widzi się oczami wyobraźni to miejsce, gdzie mała społeczność się wspiera i lubi, gdzie sąsiedzi mówią dzień dobry, pytają czy pomóc z rozładunkiem drewna i zapraszają w piątkowy wieczór na poncz na "porchu". Co tam jeszcze. Są smoki, jak w każdym szanującym się fantasy przystało. Smoki są rasistami, co w sumie. Polecam na spokojne wieczory przy kakao.

I część była ok, do przeczytania. Druga część nieporównywalnie znacznie lepsza. widzimy teraz świat oczami Willow, w pierwszym tomie irytowała Margo, mimio to Willow oddała życie za kuzynkę. mieliśmy świat oczami Margo w którym negatywnie mówiła o Willow teraz możemy zobaczyć, że każdy medal ma dwie strony. Willow też nie lubi Margo (trochę się jej nie dziwię). Warto zawsze wysłuchać dwóch stron, przecież nikt nie jest idealny, Margo przecież nie była obiektywna w ocenie kuzynki (głównie kierowana zazdrością) nie można więc zamykać się jedynie na jej poglądy. ta seria książek fajnie to pokazuje, najpierw możemy zobaczyć że jedna nie lubi drugiej po czym zobaczyć, że z tej drugiej strony czyli storny Willow Margo też nie przedstawia się korzystnie. Widzimy teraz zachowanie chłodne Margo do kuzynki która oddała za nią życie, nawet nie podziękowała za Theo. Nie tylko Margo była zazdrosna o umiejętności kuzynki, Willow również walczyła o to by nie być postrzegana gorzej niż święta Margo. Nie rozumiem czytelników którzy zamykają się na jedną z opowieści, przecież już w pierw szym tomie Willow zdążyła się obronić. Książki mają pokazać że kij ma dwa końce, ale trzeba być dojrzałym żeby to zrozumieć.

Myślę że to jedna z lepszych książek jakie do tej pory czytałam. Zakończenie było trochę przewidywalne choć podejrzewam że tylko dla mnie nie chce zdradzać zbyt dużo z fabuły książki, ale mogę powiedzieć że w połowie obstawiałam kim była winna osoba. Jedyny minus tej książki to bardzo długie i męczące opisy budowy i architektury sanktuarium , choć pomimo tego książka nadal zasługuje na wysoką ocenę. Moją ulubioną postacią był chyba mistrz Thomas. Podsumowując i nie przedłużając gorąco polecam i nie zawiodłam się na niej. Szkoda tylko że tak długo czekała bym ją przeczytała.

Nie do końca byłam przekonana do tej książki, jednak bardzo pozytywnie się zaskoczyłam. Podobało mi się to, że akcja nie została zmieniona na współczesność. Mocne charaktery, główna bohaterka nawet mocniejsza niż nasz Hades. Bardzo fajnie poprowadzona relacja pomiędzy głównymi bohaterami, wszystko działo się swoim tempem. Myślałam, że będzie tu dużo opisów scen erotycznych, jednak mile się zaskoczyłam, gdyż nie przepadam w książce za takimi scenami. Zdecydowanie polecam książkę.

Czytałam tę książkę podczas wyjątkowo zimnego i deszczowego maja - i była to powieść idealna na ten czas. Co z tego, że bohaterka jest przewidywalna, a zakończenie można można odgadnąć od razu po pierwszej wzmiance o jednym z głównych bohaterów. Co z tego, że wiemy dokładnie, jaką kto każdego dnia ubrał suknię i co jadł. Co z tego również, że autorka nie do końca przemyślała niektóre realia. To jest właśnie taka opowieść: grzejąca jak kubek herbaty z imbirem, cieplutka jak otulający kocyk, w sam raz na deszczowe popołudnie.

Stanowczo za dużo słowa "złol" się pojawiło w tej książce. Ma swoje dobre momenty, na pewno na plus tematy pogrzebowe, ale tak poza tym, to wydaje się pretensjonalna i infantylna i albo to jest część jakiegoś cyklu albo coś nie zostało dobrze wyeksponowane, ale ja nadal nie wiem, jak działa ten świat.

Bardzo lubię tę książkę. Czytałam już na dwukrotnie i po prostu za każdym razem byłam bardzo zadowolona po zakończeniu. Wiadomo - nie jest to literatura na najwyższym poziomie, a raczej niewymagająca młodzieżówka z pewnymi niedopatrzeniami jednak mimo to nic nie odbierze mi tego jak dobrze się przy niej bawiłam! Jest to po prostu świetna rozrywka, sam pomysł na turniej złodziei uważam za bardzo ciekawy i uważam, że został zrealizowany całkiem dobrze. Bardzo podobała mi się akcja z sarkofagiem i pierwsze zadanie też było fajnie przedstawione. Nie podobał mi się natomiast wątek romantyczny, który mam wrażenie strasznie zmiękcza bohaterkę. Ogólnie natomiast polecam dla rozrywki i odetchnięcia od rzeczywistości. Jeśli przymkniemy oko na pewne niedoskonałości to możemy serio bawić się niesamowicie ;). Końcowa ocena: 8/10 Moja kategoria wiekowa: 12+

📚Co do jakiej książki mieliście ostatnio duże oczekiwania? I czy je spełniła?📚 U mnie była to właśnie "Belladonna". Książka, o której słyszałam wiele, a opinie w większości przedstawiały ją w samych superlatywach. Rozumiem dlaczego- gotycki klimat, pełen tajemnic i napięcia może zainteresować i wywołać świeżutki powiew. Jednak ja mam mieszane uczucia. Z początku bardzo ciężko było mi się wczuć w czytany tekst, co chwila odkładałam książkę po czym wracałam do niej po paru minutach, jakby nie umiała mnie przy sobie przytrzymać. Ale nie był to problem stylu, bo ten okazał się bardzo lekki i płynny, książkę czytało się bardzo szybko. Zauważyłam kilka błędów z osią czasu, które zmuszały mnie do zweryfikowania tego w trakcie czytania, co znów powodowało odrywanie się od fabuły. Właśnie, fabuła była naprawdę świetna. Tajemnicza śmierć i choroba, przerażający dom, opuszczony ogród i zagadki rodzinne stworzyły mieszankę, o której nie łatwo jest zapomnieć. Z ogromną satysfakcją typowałam zabó!ce i cholerka - miałam rację. Do tego dodajmy wątek romantyczny między główną bohaterką - Signą, a kimś zakazanym, kimś kto nigdy nie powinien być brany pod uwagę, a jednak tutaj stał się wyborem. Śmierć był ogromnym plusem tej historii, a jego "osoba" dodawała kolejnego dreszczyku emocji. To było na swój sposób satysfakcjonujące. I mimo tych kilku zgrzytów na początku historia bardzo mi się podobała, była inna, przyjemna i warta tych chwilowych rozterek. Nim się obejrzałam książka się skończyła. Mam na półce kolejne części i napewno je przeczytam, bo na koniec zostałam schwytana w sidła Belladonny. Teraz zobaczymy co przyniesie Los. 😉

Mam wrażenie, że autorka zorientowała się, iż w pierwszej części wątek romantyczny był mocno niedopracowany (właściwie prawie go nie było), i postanowiła stworzyć coś, co wypełni tę lukę oraz niedosyt czytelników. Szczerze mówiąc, po lekturze nadal nie jestem pewna, czy rzeczywiście zaspokoiło to moją ciekawość. Wiele wątków wciąż pozostaje otwartych, a w głowie kłębi się mnóstwo pytań bez odpowiedzi. Co stało się z Silasem? Skąd tak naprawdę pochodzi Elisabeth, kim są jej rodzice? Jaką drogę zamierza obrać główna bohaterka i co dalej z jej karierą? Tyle pytań, a żadnych konkretów. Mimo to, polecam:)

Podeszłam do tego tytułu bez większych oczekiwań, nie wiedząc czego się spodziewać. Było to moje pierwsze spotkanie z science fiction w postaci książki i już na wstępie mogę uznać, że było udane! Jest rok 2380 i kadeci, którzy ukończyli Akademię Aurora otrzymują swoje pierwsze przydziały drużyn. Najlepszego ucznia akademii, Tylera Jonesa, dzieli tylko krok od wyboru drużyny swoich marzeń, ale z powodu skłonności do szalonych aktów heroizmu ląduje z wyrzutkami, których nikt inny nie chciał. Już od niemal początku historia ta do mnie trafiła dzięki humorowi i przyjemnemu stylowi pisania. Bardzo dużo się działo i książka trzymała w napięciu, co sprawiło, że ciężko było oderwać się od czytania oraz ani na chwilę nie traciłam zainteresowania. Nie sądziłam, że aż tak się wciągnę! Momentami fabuła bywała przewidywalna, ale też potrafiła zaskoczyć. Spotkałam się z określeniem, że ten tytuł jest "kosmiczną Szóstką wron" i myślę iż jest ono trafne. Grupa wyrzutków, którzy zostają wysłani na pewną misję.. Brzmi znajomo? ᴀᴜʀᴏʀᴀ ᴘʀᴢᴇʙᴜᴅᴢᴇɴɪᴇ to z pewnością nietypowa, ale oryginalna historia, która zawiera mnóstwo akcji, przygód i humoru. Dostajemy ciekawą wizję świata, który zostaje naprawdę dobrze i nieco zabawnie wytłumaczony, dzięki czemu nie czułam się w nim zagubiona. Kosmos, podróże kosmiczne, różne obce rasy i konflikty między nimi, statki, nowe technologie.. Mimo, że było to dla mnie coś nowego, bez problemu odnalazłam się w tym świecie i bardzo mi się on spodobał. Wracając do humoru - doceniam, że było go tutaj tak sporo. Czuję, że brakowało mi czegoś takiego i wielokrotnie czytając się śmiałam. Jednym z najistotniejszych elementów tej książki są bohaterowie. Wydarzenia poznajemy z perspektyw aż 7 postaci. Początkowo obawiałam się, że wprowadzi to chaos, ale ostatecznie cieszę z takiego sposobu bliższego poznania każdego z nich. Każdy czymś się wyróżniał i mimo, że z początku trochę mi się oni mylili i lekko się gubiłam w tym kto jest kim - polubiłam ich. Najbardziej polubiłam Aurore i Kala. Oboje są tajemniczy, a w szczególności Kal który jest nieco zamknięty w sobie. Liczę, że uda się poznać ich obu bliżej. Uwielbiam wątek found family jaki się tu pojawia. To jak drużyna z czasem stawała się dla siebie bliższa było cudowne i nie mogę się doczekać, aż zobaczę jak radzą sobie dalej. Mamy tu też wątki romantyczne, które są bardziej na drugim planie, ale są fajnym dodatkiem do całej historii. Pewna relacja mi się bardzo podobała i mam nadzieję, że będzie więcej momentów tej dwójki. Nie będę pisać więcej, żeby nie zdradzać o kogo może chodzić🤭 Podsumowując ᴀᴜʀᴏʀᴀ to świetne młodzieżowe sci-fi pełne kosmicznych przygód i walk, dynamicznej akcji oraz humoru. Od początku byłam zaintrygowana i wciągnięta w tę książkę. Jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona! Cieszę się, że otworzyłam się na nowy gatunek jakim jest właśnie science fiction. Z pewnością będę kontynuować tą trylogię, a także z chęcią sięgnę po inne tytułu z tego gatunku. Jeśli szukacie czegoś na początek waszej przygody z sci-fi lub macie ochotę na coś lekkiego - ᴀᴜʀᴏʀᴀ ᴘʀᴢᴇʙᴜᴅᴢᴇɴɪᴇ może być dla was. Myślę, że jest warta uwagi! Bookstagram: books_witholiwia

ej ludzie, czytajcie to! :D bez kitu, ja to wyrzuciłam z mojej półki "chcę przeczytać" i gdyby nie natrafienie na nią przypadkiem w biblio i stwierdzenie "a dobra, raz się żyje", to bym straciła... naprawdę przyjemna historia z postaciami do polubienia; miałam zastój czytelniczy, a poszła w 4 czy 5 dni - totalnie warto dać szansę <3

Moja najmniej ulubiona książka z serii o Jagodzie Wilczek. Wciągnęła mnie magiczna Warszawa, magiczni ludzie o swojsko brzmiących nazwiskach, którzy mogliby być naszymi sąsiadami i skłonność Jagody do pakowania się w większe afery, mimo deklaracji, że ceni sobie spokój. Podobała mi się jej zawiła relacja z rodziną - niby trzymam się na dystans, ale niech mi ich ktoś próbuje tknąć! Polubiłam zrzędliwego domowika i wciągał flirt Jagody i Caleba, który Jagoda niby odrzucała, ale trochę jej się podobał. I większość tego zostawiliśmy, by przenieść się na Wyspy Brytyjskie i walczyć w większej sprawie, w którą Jagoda była właściwie wciągnięta tylko na początku. Niewyraziste postacie drugoplanowe, które trudno było polubić, a czasem nawet rozróżnić. Motywacja bohaterki - ta, którą przedstawia oficjalnie - nijaka, niezrozumiała, w sumie w połowie powieści mogłaby wrócić do siebie i kto zna Jagodę, wie, że tak by zrobiła. Oczywiście jest jeden wielki kłujący w oczy powód, dla którego Jagoda nie odpuszcza, ale tak bardzo Jagoda nie chce się przyznać, tak bardzo wypiera swoje motywacje - powtarzając w kółko do znudzenia swoje wytłumaczenia, że staje się to wręcz irytujące. Jak lubię Jagodę, w pewnym momencie jej los stawał mi się obojętny, bo logiki w jej działaniu nie widać było za grosz. Rozwiązanie zagadki klątwy świetne, ale sam finał tak naciągany, jakby autorka MUSIAŁA zrobić domknięcie i nie miała innego pomysłu, jak zapewnić nam odpowiednie pożegnanie z naszymi ulubieńcami. Plus za domknięcie właściwie wszystkich wątków, jasny sygnał, że Jagoda żyła dalej w spokoju, jakiego chciała. Osobiście chętnie poczytałabym opowiadania o Jagodzie z różnych przypadków rozwiązywania klątw - tylko po to, by jeszcze poobcować z tą bohaterką, Sonią, domowikiem i podrywającym Kalinę Calebem. Ale błagam - w Polsce!

Musze przyznać, że jestem mile zaskoczona. Bardzo fajna książka. Super skonstruowana fabuła, dobrze wykreowany świat, intrgi, nadchodzaca woja, magia i o maumuniu! Bohaterka "z jajami"!!!! Wciągająca książka. Polecam i lecę do drugiej czesci :)

"Akademia Uroków. Lekcja druga: Nie wplątuj się w podejrzane śledztwa" to świetna kontynuacja cyklu Akademia Uroków, którą jak poprzedniczkę pochłonęłam za jednym razem. Ponownie przepadłam w świecie Ardamu. W drugim tomie poznajemy dalsze losy Dayi i Lorda Riana. Uwielbiam, w jaki sposób została przedstawiona ich relacja, czuć chemię między bohaterami. W relacji próbuje namieszać Lady Monstrum, która na początku nie jest specjalnie zachwycona wyborem syna, jednak powoli zaczyna przekonywać się do młodej adeptki. Mimo że fabuła dzieje się w świecie fantasy, nie brakuje tu także zagadek do rozwiązania dla detektywów, którzy obecnie są pochłonięci poszukiwaniem artefaktów. Autorka zręcznie łączy elementy magii, romansu i kryminału, tworząc wciągającą opowieść. Styl autorki jest lekki, przystępny, dzięki temu książkę czyta się bardzo szybko. Jej opisy są barwne i pełne humoru, co dodatkowo wzbogaca lekturę. Książka ta jest idealna na letnie wieczory, oferując czytelnikom magię, humor i romans w doskonałych proporcjach. Z niecierpliwością sięgam po kolejny tom, które z pewnością dostarczą jeszcze więcej emocji i niespodzianek.

Lekka, przyjemna historia, której potrzebowałam w danej chwili. Książkę kupiłam w zeszłym roku na targach książki za 10 zł. To komedia romantyczna z bardzo sentymentalnym wampirem Tristanem i pozytywnie zakręconą Lily. Bardzo poboczny wątek intryg w podziemnym świecie wampirów przypomina mi troszkę „Wywiad z wampirem”. Główna bohaterka przeszła całkiem sporo w swoim 25-letnim życiu – trudności w relacjach z rodziną, problemy z samoakceptacją, brak pewności siebie. Tristan niechcący przemienia naszą bohaterkę i od razu bierze odpowiedzialność za całe zdarzenie. Przy okazji jest bardzo sentymentalnym pisarzem, zamkniętym w swojej bańce. Połączenie tej dwójki (nowoczesnej, wycofanej, ale walczącej o siebie Lily oraz marzyciela, który nie potrafi otworzyć się na innych – Tristana) może spowodować nie mały rozlew krwi.