Słodki jak miód, kwaśny jak cytryna

Zacznijmy od tego, że jestem ogromną fanką włoskiej kultury, jedzenia i wina. Dlatego po książkę sięgnęłam z ciekawością. Wbrew tytułowi, życie postaci nie jest wcale proste. Totalny przeskok kulturowy i życie z daleka od rodziny sprawiają, że na drodze do sielanki na prowincji, stoi szereg problemów i ta szalona decyzja okazała się duzo poważniejsza w skutkach. Po zakończeniu lektury, sprawdziłam jak się mają dalsze losy autorów, i moje odczucia w zwiąku z lekturą sie potwierdziły - Autorzy w 2009 roku wrócili do Stanów.

Świetnie napisana książka! Dowcipnie i wnikliwie opisuje prowincjonalne (i nie tylko) Włochy i Włochów. Jeśli ktoś ma wątpliwości, że Włosi się zachowują właśnie tak, jak to opisał Peter, to znak, że musi odwiedzić Italię i pobyć tam nieco dłużej oraz zdecydowanie zejść z utartych, turystycznych szlaków.

To jest chyba mój ulubiony gatunek książek: podróże + kulinaria. Czytając przepisy aż robi się słodko. Bardzo fajnie opisany Paryż, dokładne adresy miejsc polecanych przez autora i przede wszystkim trafnie opisane życie wśród Francuzów ze wszystkimi ich wadami. Szkoda że takiego Paryża już nie zobaczymy.

Ostatnia część z tej serii różni się od innych. Autor odszedł od opisywania spotkań ze specyficznymi turystami w Toskanii, a raczej wspomina swoje przygody (które przytrafiały mu się głównie po spożyciu większej ilości trunku zaznaczonego w tytule). Jednocześnie opowiada historię korespondencji z kobietą namawiającą go do napisania takiego pamiętnika, a całość tworzy zgrabną historię którą czyta się z zaciekawieniem. Dodatkowo autor mocno skupia się na przekazaniu czytelnikowi swoich uczuć łączących go z tym regionem. Książka napisana w stylu autora: na wesoło, lekkim językiem, ciekawie. Ze wszystkich części ta jest najbardziej refleksyjna, ale mimo to nie raz zmusza do śmiechu. Warta przeczytania :)

Do tej pory poznaliśmy z Anne region Ligurii, teraz z włoskim narzeczonym odbywają podróż do mitycznej krainie przodków. Zróżnicowanie zwyczajów, tradycji, kuchni regionalnej tłumaczy dlaczego tak niechętnie Włosi jeżdżą za granicę. U siebie mają dziesiątki małych państw w państwie, okolice Neapolu to zupełnie inna bajka niż północ kraju. Tej różnorodności nie sposób do końca rozszyfrować. Z okazji pogrzebu dziadka Cenzio członkowie familii ściągają z całych Włoch, podróż w upalne lato to prawdziwe wyzwanie dla matek z małymi dziećmi. Biedne Południe nadal odstaje od bogatej północy, ale gdzie tkwi przyczyna tego, że unijne pieniądze przeznaczone na szczytne cele jak budowy szkół, dróg, autostrad gdzieś się roztapiają i gubią w machinie administracyjnej, że drogę buduje się fikcyjnie i do połowy, a potem takie niedokończone straszydło stwarza tylko zagrożenie dla otoczenia? Problemem jest też działająca z ukrycia mafia. Dość ciekawie omawia wyznaczniki południowej i bolączki południa. Niektóre postaci bardzo wyraziście przedstawione, ale ich losy na przestrzeni iluś tam lat, od wojny nie są zbyt zajmujące. Poza tym- kolejna schematyczna historia miłosna.

Trzeba mieć coś do przekąszania w trakcie czytania tej książki, bo ślinka leci często przy opisach dań, które przygotowuje i podaje główny bohater David. I to jest najmocniejszy atut tej książki, w tym 50 stron przepisów na włoskie dania na końcu książki (oprócz tych wplecionych w opowiadaniu). Poza tym piękne opisy włoskiego nadbrzeża, maleńkich i większych miast portowych odwiedzanych podczas rejsu jachtem. Najmniej interesowały mnie elementy pracy na jachcie, ale reszta wynagrodziła przyjemność czytania tej książki.

Z lekkim niepokojem sięgałam po tę książkę, ponieważ moje doświadczenia z trzecim tomem czyjejkolwiek autobiografii nie były zbyt korzystne. Zwykle są to czytadła na siłę, dorobione na prośbę garstki wiernych fanów lub dla korzyści finansowych; zresztą nie wiem, nie wnikam, ale książki wysokich lotów to najczęściej nie są. A tu miłe zaskoczenie. Dało się przeczytać i nawet było ciekawie :) Jedną z przyczyn była zapewne zmiana scenerii - emerytowane małżeństwo anglików, mieszkających w Hiszpanii, wyrusza na rok do Bahrajnu aby oddać się ostatni raz w życiu nauczaniu nieletnich. Sam opis Bahrajmu, jego mieszkańców, tradycji, kultury dla mnie był niezwykle ciekawy. Szansa bym sama z siebie zaczęła szukać informacji na temat tego maleńkiego państewka - królestwa była właściwie żadna. A tu proszę, dzięki tej książce wiem coś więcej o świecie :) Ciekawe były też dla mnie osobiście doświadczenia autorki i jej męża w muzułmańskiej szkole. Sama param się nauczycielstwem, więc możliwość porównania szkoły polskiej z tamtą dały mi bardzo dużo. Przede wszystkim przekonanie, że z polską młodzieżą wciąż jest jeszcze bardzo dobrze.:) Jak we wszystkich książkach Victorii znajdziemy tu lekki styl, mnóstwo przezabawnych historyjek i przepisów kulinarnych - orientalnych tym razem :).

Zaiste jest to subiektywny przewodnik, w dodatku dla bardzo zaangażowanego czytelnika, bowiem nie sposób przebrnąć przez tę książkę bez zerkania co chwila w internety by dowiedzieć o jakim dziele sztuki w lokalnym kościółku mowa. Nie jest to jednak duży zarzut, bo zdjęć jest sporo, przestawiających jednak najczęściej architekturę. Trudno mi przede wszystkim znaleźć praktyczne zastosowanie tej książki - w miarę przydatne wskazówki turystyczne są na początku przewodnika, cała reszta to krótkie opisy miejscowości wraz z ich cechami charakterystycznymi w najbardziej malowniczym chyba rejonie Włoch. Czyta się to nieźle, aczkolwiek jeśli nie planuje się podróży, i to na bardziej zaawansowanym poziomie niż Florencja czy Piza, to można sobie odpuścić.

Ogólnie świetna książka, ukazuje jak zmienił się świat na przestrzeni kilku dekad biorąc pod uwagę zmiany społeczne, technologiczne i wiele innych. Niektóre rozdziały budzą tęsknotę za minionymi czasami, inne skłaniają do refleksji nad tym, dokąd to wszystko zmierza. Bardzo ciekawa. Polecam!

Świetnie napisana, dowcipna, błyskotliwa i ciekawa opowieść o kulinarnej podróży, w której smaki i aromaty przeplatają się z ciekawostkami regionalnymi, historycznymi i społecznymi. Mamy okazję poznać nie tylko kuchenne upodobania Włochów z różnych części kraju, ale także ich mentalność, stosunek do rodziny, polityki, przeszłości... Autor w przekonujący sposób obala mit kuchni włoskiej jako serwującej jedynie makarony, pizzę i warzywne, ziołowe i lekkie specjały. Przypomina, że znaczące miejsce w menu Włochów zajmują potrawy mięsne, nieraz tłuste i ciężkostrawne. Wynika to głównie z upodobania do mięsiwa, które kiedyś, zwłaszcza na południu kraju, było prawdziwym rarytasem, rzadko dostępnym dla ubogich. Autor dowcipnie tłumaczy również, że po całym dniu ciężkiej harówki w winnicy, polu czy oliwnym gaju rolnik wolał dostać talerz okraszonego mięsem czy tłuszczem makaronu niż lekką pastę jedynie z oliwą, warzywami i ziołami. Całość czyta się szybko i bardzo przyjemnie, z niesłabnącym zainteresowaniem. Dla miłośników Południa Europy ta książka to na pewno gratka!

"Miłość w Apulii" to ciekawa, zabawna i humorystyczna opowieść, nafaszerowana włoskimi smaczkami kulturowymi. Czytelnik dowiaduje się naprawdę dużo ciekawych rzeczy na temat włoskiego stylu życia. Jak mieszkają Włosi, jak prowadzą samochód, jak wygląda tutejsza biurokracja, z jakimi problemami zderza się osoba przyjeżdżająca do pracy we Włoszech, jak wygląda życie w małym miasteczku na południu, jak szuka się pracy i jak się ją znajduje, jak poznaje się przyjaciół i w końcu jak bardzo różnią się między sobą mieszkańcy północy i południa Włoch. A różnią się naprawdę bardzo i wcale nie odnoszą się do siebie w przyjazny sposób. Poznajemy też tajniki życia w Mediolanie, które dla południowca jest najgorszą karą za (nie)popełnione grzechy. Dlaczego? O tym dowiecie się z książki. Chris dzieli się też z czytelnikami przykładami swoich językowych wpadek, które w języku włoskim można popełnić zadziwiająco często. Cała recenzja na: http://kingagajatravels.pl/30-ksiazka-do-kawy-milosc-w-apulii/

Książka w sam raz na jesień, można się rozmarzyć i przenieść we Włoskie klimaty. Trochę szokujące jest podejście do życia w stylu południowym i to że na wszystko jest czas. Najlepsza częścią było poznanie Pana Rysia i Wiesia, bez nich dwóch to jak bez ręki i nadali trochę humorystyczny wydźwięk.

Wybór książki pt. „Zakochany w Paryżu. Miasto Świateł okiem Paryżanina” był idealnym pomysłem na inaugurację wakacji i urlopu. Lektura ta może być bardzo pomocna i inspirująca przy rozmyślaniu i planowaniu wojaży, jak i w późniejszej fazie ich realizacji. Książka jest zbiorem bardzo dowcipnych i niezwykle interesujących anegdot oraz przemyśleń dotyczących stolicy Francji oraz jej mieszkańców. Rodowity Paryżanin, z przymrużeniem oka i dystansem, dzieli się z czytelnikami swoimi małymi tajemnicami. Są to wyjątkowo cenne wiadomości, gdyż przekazane z pierwszej ręki. Rozdziały są bardzo zróżnicowane tematycznie – dotyczą upodobań, zwyczajów, przyzwyczajeń Paryżan oraz ich stosunku do wielu międzynarodowych zagadnień. Każdy rozdział wzbogacony jest o poradę autora związaną z omawianym tematem i mini słowniczek wskazujący jak o nim „mówić jak Paryżanin”. Generalnie, w książce znajdziemy sporo odnośników w języku francuskim – na szczęście tłumaczonych na język polski. Chociaż dla mnie osobiście zabrakło transkrypcji tych wyrażeń. Ten swoisty przewodnik po Paryżu będzie idealnym uzupełnieniem tradycyjnego bedekera, także w czasie zwiedzania Francji. Dla miłośników francuszczyzny i pasjonatów podróży lubujących się w odkrywaniu obcych kultur lektura obowiązkowa! Mnie oczarowała i ubawiła! Lekka ale pouczająca książka, która nie może się nie podobać!

Boisz się sięgać po marzenia? Co Cię ogranicza? Myśl "Co ludzie powiedzą?" A może przekonanie, iż Twoje plany są zbyt odważne. Jeśli tak, proponuję lekturę "Winnicy marzeń" - opowieści o małżeństwie, które zdecydowało się porzucić dotychczasowe życie, by zrealizować marzenie o posiadaniu winnicy. Dzięki doświadczeniu zawodowemu, determinacji i życzliwości innych osób pokonało piętrzące się trudności, zdobyło niezbędną wiedzę i umiejętności potrzebne do prowadzenia winnicy. Ciepła, niosąca odpowiednią dawkę optymizmu, a jednocześnie nie "odrealniona" historia.

Książka napisana przez prawdziwą pasjonatkę Paryża i słodkości. Zadziwiające, jak długą książkę zdołała autorka napisać... nie opowiadając praktycznie żadnej historii. Polecam tę pozycję osobom ciekawskim, bo z pewnością jest to publikacja jedyna w swoim rodzaju. Polecam ją również tym, którzy byli we Francji - z pewnością można przy tej lekturze przypomnieć sobie smaki i zapachy z pobytu w tym kraju. Warto jednak uprzedzić, że znaczną część książki stanowią adresy piekarni i cukierni, nie każdy będzie miał cierpliwość je odczytywać nie znając francuskiego. Warto po prostu je ominąć i czytać opisy frykasów, które autorka opisuje.

Ludzie odeszli, umarli, przeminęli. W wyniku wojen, biedy, chorób, starości. Obraz zarysowany przez autorkę to studium samotności w obrazie włoskich, górskich wiosek, zapomnianych i opuszczonych przez mieszkańców. Całość jest zbudowana dosyć chaotycznie, jednak może to również dodaje tej książce swoistego uroku. Dobra pozycja na weekend spędzony w górskim zaciszu z wielką filiżanką kawy.

Rzut oka na tekst zamieszczony na skrzydełkach i już pierwsze zaskoczenie. Spodziewałem się opowieści o kobiecie, która radykalnie zmieniła życie, odcinając się jednocześnie od zewnętrznych oznak sukcesu rządzących środowiskiem, w którym wcześniej przyszło jej żyć i z którego chciała się wyrwać. Tymczasem: jest kobietą sukcesu: pracuje nad nową powieścią, sprzedaje wina w Anglii, Szwajcarii i Japonii, wynajmuje domy wczasowiczom, a Anglicy realizują o niej filmy dokumentalne. Ci, którzy liczą na książkę o niewielkiej winnicy, gdzie zatrzymał się świat, w której rządzi naturalny rytm, a kolejne dni wypełnia spokój i harmonia, mogą doznać zawodu. Tym polecam "Lawendowe pole" Joanny Posoch. Pomysł na książkę jest nieco banalny. Homo urbanus zmęczony zgiełkiem miasta ucieka na prowincję poszukując innego życia. Trudno zliczyć powieści osadzone w tym klimacie. Jako że żadnej nie czytałem (z wyjątkiem wspomnianego wyżej "Lawendowego pola") skusiłem się na "W dojrzewającym słońcu". Sam tytuł niespecjalnie pasuje mi do tej książki. Sugeruje (a może tylko mi się tak wydaje?) sielsko-anielską rzeczywistość, w której czas płynie tylko sobie znanymi drogami, opóźniając się znacznie w stosunku do reszty świata. Przed rozpoczęciem lektury zastanawiałem się, czy Patricia Atkinson będzie potrafiła mnie zaskoczyć. Nie bawi mnie czytanie pozycji, których fabuła jest do bólu przewidywalna i jeszcze przed skończeniem książki mam o niej wyrobione zdanie. Cieszę się, że tym razem było inaczej. W pewnym momencie miałem ochotę przerwać lekturę i już do niej nie wracać. Wydawało mi się, że skoro do tej pory nic mnie nie urzekło to nie ma sensu męczyć się przez kolejne trzysta stron. Mimo to zdecydowałem się skończyć "W dojrzewającym słońcu". W tym przypadku właściwie ostatnie kilkadziesiąt stron zaważyło na całościowej ocenie książki. Wróćmy jednak na początek. Patricia Atkinson po porzuceniu pracy w jednym z angielskich banków osiedla się na południu Francji, gdzie kupuje winnicę. Nie ma zielonego pojęcia o uprawie winorośli, a co więcej nie zna nawet podstaw francuskiego! W dodatku prawie wszystkim musi zajmować się sama (jej mąż pracuje w Anglii, zresztą później dochodzi do rozstania). Radzi sobie dzięki nieocenionej pomocy sąsiadów. Lokalna społeczność szybko przyjmuje ją do siebie. Gdy łamie nogę nie może kompletnie nic zrobić winnicy. Kiedy leży w łóżku okoliczni mieszkańcy wykonują wszystkie pracy przy winorośli. Gdyby nie oni to tamtego lata nie autorka nie mogłaby liczyć z pewnością nawet na jedną butelkę wina. Wydaje się, że przemiana życia Patrici Atkinson i stworzenie przez nią winnicy są tylko tłem do pokazania czegoś więcej - bezinteresownej pomocy, życzliwości, ofiarności i otwartości na potrzeby innych. Zdecydowanie zawodzi natomiast przedstawienie scenerii. Liczyłem na wyczerpujące opisy przyrody. Południowa Francja, poza winnicami, kojarzy mi się z polami lawendy po horyzont, ciepłolubnymi roślinami i rozsianymi średniowiecznymi zamkami. Na moment zapomniałem, że autorka jest właścicielką nie rodzinnego gospodarstwa, ale poważnego przedsięwzięcia, a winogrona to najbardziej pryskane owoce na terenie Unii Europejskiej. Boujema powtarza procedurę mniej więcej co dziesięć dni, choć dolne liście wciąż jeszcze są niebieskawe po ostatnim oprysku. Gwoli sprawiedliwości dodam, że znajdziemy nieliczne, aczkolwiek bardzo plastyczne opisy przyrody: wzdłuż ściany domu rośnie glicynia, wspinająca się na drzewo limonki. Właśnie kwitnie - olśniewająco bladoliliowa na tle dwóch różowych tamaryszków w głębi. ich aromaty się mieszają: pieprzowy tamaryszka i odurzający, piżmowy glicynii. I dalej: przyszła wiosna. Glicynia na dziedzińcu znowu odcina się oślepiającym bladym fioletem od ciemnoróżowych koron tamaryszków. Rosną pod nimi muguets, konwalie. Ich odurzający aromat miesza się z piżmowym zapachem bukszpanowego żywopłotu i pieprzową wonią tamaryszku. Drobne ptaki śmigają wokół, pochłonięte życiem, budową gniazd i śpiewem. Obok momentów radosnych (które mimo wszystko dominują w powieści) nie brakuje tragicznych. Jednym z najbardziej oddanych pracowników autorki był młody Edge. Przyznam, że irytowało mnie cytowanie jego grafomańskich wierszy. Nie rozumiałem celu tego zabiegu. Traktowały one o banalnych czynnościach ze zwyczajnego życiu dwudziestoparolatka. Przedostatni rozdział kończy gwałtownie historię tej znajomości. Patricia Atkinson zamiast opisywać postępy choroby, która go dopadła ograniczyła się do zacytowania listów, przez co czytelnik przyjmuje to jeszcze bardziej emocjonalnie niż gdyby otrzymał informację o tragedii w toku narracji. W czasie lektury mój stosunek do "W dojrzewającym słońcu" zmieniał się. Najpierw czułem się zawiedziony. Później przekonałem się, że mój zawód bardzo dobrze świadczy o książce. Gdyby autorka spełniła moje oczekiwania, jakkolwiek to nie świadczy o moim guście, to czytelnicy otrzymaliby sielską, rustykalną, może trochę naiwną i wyidealizowaną opowieść o urokach życia na prowincji. Tymczasem na miejscu dawnych, tradycyjnych winnic pojawiła się ich nowoczesna forma. Nie sztuką jest opowiadać o odwiecznych wartościach, które powinny przyświecać człowiekowi w scenerii, w której wszystko wygląda tak jakby czas zatrzymał się. Wtedy wydaje się to niejako naturalne. Dużo trudniej jest przedstawić to samo w świecie, który nieustannie zmienia się. W moim mniemaniu autorce udało się stworzyć niebanalną opowieść łączącą elementy z przeszłości (w sferze materialnej ilustrują je w powieści stary kościół i zamek zamieszkany przez dwojga staruszków) z otoczeniem, które ma coraz mniej wspólnego ze światem naszych antenatów. [Recenzja pochodzi z bloga: librimagistri.blogspot.com]

Do tej książki podchodziłam dwa razy. Za pierwszym razem zaczęłam, przeczytałam kilkadziesiąt stron i odłożyłam. Wydała mi się trochę nudna, ale widocznie to nie był czas na nią. Za drugim razem zachwyciłam się od początku. To ten typ książek, który lubię, czyli połączenie osobistej historii, angażującej mnie emocjonalnie, z pysznym jedzeniem. "Język baklawy" pobudził moje zmysły smakami, zapachami, dotykiem i jednocześnie rozpieścił mnie emocjonalnie tęsknotą, przeżywaniem. Było pięknie, tęsknie, rozterkowo. I tego mi było trzeba. O tęsknocie za tatą, o szukaniu swojego miejsca, i rozważaniu, czy takie w ogóle może istnieć, i czym może być. I garść przepisów. Chcę więcej!

Książka jakich wiele o zakupie ruiny w obcym kraju, ale kilka razy naprawdę konkretnie się uśmiałam. Chwilami się dłużyła, ale napisana lekkim językiem i pomimo opisów szegolow budowy całkiem przyjemna w odbiorze jako wakacyjne czytadło. Z serii lekkich i przyjemnych lektur, można się nawet czegoś dowiedzieć o kulturze greckiej, mieszkańcach greckich wysp i jak to było zanim zalała je fala turystów.

Jest to moja ulubiona książka o gotowaniu. Dania są proste, szybkie i smaczne. Po drodze można dowiedzieć się wiele o różnych krajach, sposobach na życie oraz poznać ciekawe zwyczaje innych ludzi. Autorka zabiera nas w kulinarną podróż dookoła świata. Bardzo polecam.