Ślepa uliczka

Mocna rzecz, bardzo mądra. Skłania do przemyśleń. Pięknie narysowana, ciekawy zabieg z tym, żeby rodzina Punpuna tak wizualnie się wyróżniała. "Życiu człowieka towarzyszy pustka, której nie da się niczym wypełnić. Jeśli ludzie nie potrafią się porozumieć bez wględu na to, jak bardzo się potrzebują czy ranią, co innego im pozostaje?"

Zdecydowanie ten tom jest ciekawszy niż pierwszy. Z Sato miałam relację kocham-nienawidzę, a jej ,,syndrom sztokholmski" wykształcony pod wpływem Isobe doprowadzał mnie do wściekłości. Nie wszystkie zakończenia wątków były dla mnie satysfakcjonujące, nie mniej jednak cieszy mnie to, że nie porzuciłam mangi po pierwszym tomie.

Po lekturze możnaby rzec - co tu się odjaniepawliło :) tej mangi nie czyta się na pewno dla fabuły, chociaż ma jakieś tam swoje momenty. Warto sięgnąć, ale trzeba mieć czysta głowę, bo to nie jest pozycja, która zachwyca, ale mimo wszystko robi dobre wrażenie. Pokazuje Japończyków jako naród, który widzi siebie jako pępek świata, coś jak Amerykanie tylko ze skośnymi oczami i taki jest ten komiks.

Dobra, ta książka zryła mi banię. To, co dla czytelników mang jest oczywiste, dla mnie było zaskoczeniem. Ze zdziwieniem odkryłem, że czyta się je od prawej do lewej, od ostatniej kartki do pierwszej, co po chwili wydało mi się oczywiste, biorąc pod uwagę sposób czytania w tradycyjnym japońskim piśmie. Ale to nie wszystko. "Wyjące Rury" Junji Ito były moją pierwszą mangą i czegoś tak porytego w warstwie fabularnej dawno nie widziałem. Wyjące rury, w których czai się żywa istota, łodyżki z owocami krwi wyrastające z ran, wisielcze balony czy dom, którego mieszkańcy są marionetkami na strunach od fortepianu poruszanymi przez służbę. To tylko część opowieści, ale właśnie te zrobiły na mnie największe wrażenie. Niektóre obrazkowe historie przejrzałem bez emocji, ale były też takie, które wzbudzały śmiech, obrzydzenie i pewnego rodzaju dyskomfort (nie lubię czytać o 4rwi). Tomik wciągnąłem w jeden dzień i czuję, że nie jest to moje ostatnie spotkanie z japońskim komiksem.

Manga przedstawia, ciekawą, całkiem wartościową historię w miejscami dość kontrowersyjny sposób. Główny bohater, Shougo, przez niepohamowaną agresję na widok przejawów miłości, trafia do zakładu psychiatrycznego, gdzie zaczyna się jego właściwa historia. Poznajemy jego przeszłość - co go ukształtowało, a także karę którą ponosi za swe nastawienie i afektywne zabijanie zakochanych zwierząt. Tak jak historia jest w stanie zaciekawić, tak mnie osobiście kreska w tej mandze strasznie zniechęcała. Jest ona stara i bardzo charakterystyczna, no ale czasem warto się przełamać. W tym wypadku na okładce wyraźnie widać z czym mamy do czynienia.

Japoński komiksowy Stephen King :) Jak to możliwe że dopiero teraz zacząłem czytać Junji Ito? Jego twórczość dobijała się do mnie polską gra World of Horror, czy serialem Uzumaki. Wybrałem losowy tom i zostałem wprost porażony kreatywnością w niesamowitych opowieściach grozy.

Fabularnie ta historia jest całkiem ciekawa. Oto mamy dwójkę gimnazjalistów, udających, że łączy ich tylko przyjaźń. Planują kontynuowanie nauki w tym samym liceum, ale ostatecznie muszą się jednak rozdzielić. Ona trafia do programu kosmicznego i dostaje się na statek kosmiczny, krążący po orbicie Marsa, on - zostaje na Ziemi, prowadząc to samo życie, co do tej pory. Utrzymują, co prawda, ze sobą kontakt, ale im bardziej oddala się statek kosmiczny, tym więcej czasu trzeba wiadomościom na dotarcie. A gdy statek, wykorzystując lukę w czasoprzestrzeni, przeskakuje o kilka lat świetlnych, sytuacja komplikuje się na całego... Historia nie nazbyt ckliwa, całkiem sympatyczna i wzruszająca. Mi osobiście przeszkadzała jednak grafika. A w zasadzie dość podobny wygląd poszczególnych postaci i chaotyczne przeskakiwanie do scen z retrospekcją. Trochę to w czasie lektury irytowało i psuło frajdę z czytania tej skądinąd całkiem dobrej historii.

Bardzo dobrze rozumiem Kabi Nagate. Wiele z tych sytuacji mi również się przytrafiły i również miałam wiele podobnych myśli, czy emocji co ona. Chyba tylko jedną nie mogę do końca zrozumieć , ale to tyle. Ciekawym jest, że czasami to czego najbardziej potrzebujemy to to, żeby nas ktoś przytulił. Dosłownie po skończeniu mangi zaczęłam ją tulić i nie chciałam przestać. ♡

Oto manga krótka, treściwa i konkretna. Zamknięta w jednym tomie opowieść o przyjaźni, która... kończy się wraz z pierwszą stroną, tego twardo-okładkowego wydania. My Broken Mariko to smutna obyczajówka, rachunek sumienia, czy też nieumiejętność - bardzo ludzka zresztą - radzenia sobie ze skrajnie trudnymi momentami w życiu. Główna bohaterka dowiaduje się, że jej najlepsza psióła popełniła sam0bó7stvvo. Zostawia więc wszystko, aby wyświadczyć jej tą ostatnią przysługę, przy okazji rozliczając się z przeszłością. Starania poukładania szufladek we własnej głowie, mogą być zgoła trudniejsze, niż się wydaje. A my czytelnicy zaglądając do głowy Shiino, przy okazji dostajemy przygodowy aspekt tej mangi, co sprawia że na monotematyczność i nadmiar dialogów wewnętrznych narzekać nie sposób. Chociaż temat to trudny, ta jednotomówka dowozi przyjemną lekturę. Wyważona, dobrze rozpisana i okraszona rysunkami, które nie powstydziłyby się, gdyby miały rozrysować jakiegoś akcyjniaka. Ekspresyjnie, dużo energii i widać że na pierwszym planie są emocje. Przerysowana momentami mimika podkręca doświadczenie, przez co w ostatecznym rozrachunku - to manga z tych ładniejszych. Jednotomówek zawsze za mało. A poruszające wspomnienia o Mariko w dodatku wydane są w twardej oprawie, nie kosztują wiele, więc nic tylko kupować, czytać, a potem jeszcze dwa razy i cieszyć się japońszczyzną w pełnej krasie. W tomiku znajduje się dodatkowa opowieść, nie związana z główną. I jest spoko. Więcej. na IG @znakiem_tego

Nie macie pojęcia jak się cieszyłem, gdy pierwsze wydanie „Abary” zostało zapowiedziane w jakimś 2014 roku. Toż to autor BLAME!, jednej z najsłynniejszych i najoryginalniejszych mang, pierwszy raz na naszym rynku! Wtedy ambitniejsze mangi dopiero nieśmiało się u nas pojawiały, byliśmy przed mangowym boomem i tego typu zapowiedzi były jak spełnienie marzeń. I manga mnie wtedy zachwyciła, bardziej nawet niż przeczytany później BLAME! czy Rycerze Sidonii. I podtrzymuję tę opinię - jest wspaniała. O co tu chodzi? Szczerze mówiąc, nie do końca wiadomo. Mamy ponure dość miasto przyszłości, nad którym górują tajemnicze, monumentalne bryły. Mamy bohatera, który potrafi wykształcić pancerz przemieniający go w PIĘKNEGO, czarnego potwora. Mamy też innych, przemieniających się w białe potwory. Białe potwory chcą zniszczyć te potężne bryły, czarne próbują je powstrzymać. Uwielbiam historie, których do końca nie rozumiem. Oczywiście, istnieją komiksy źle napisane. Z chaotyczną narracją, które gubią czytelnika, jednocześnie oczekując od niego że się we wszystkim połapie. Na szczęście Abara tego nie oczekuje. Rzuca skrawki worldbuildingu, sugeruje, prowadzi dynamiczną intrygę z której frajda nie wynika z rozumienia przyczyn i konsekwencji, ale z obserwacji tych konkretnych wydarzeń i z tonięcia w tym konkretnym klimacie. Tsutomu Nihei jest niesamowitym rysownikiem i twórcą światów. Widać w jego kresce jego architektoniczną przeszłość, potrafi tworzyć majestatyczne i monumentalne struktury i przestrzenie. Klimat, kreska, projekty potworów, enigmatyczny worldbuilding, monumentalność. I odrobina makabry. Bardzo mnie to wciąga i bardzo mi siedzi. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Niezwykle pokręcona historia. Akcja w mojej opinii jest zbyt chaotyczna. Toczy się bardzo szybko i pomimo tego, że objętościowo nie jest mała, nie wystarczająco przedstawiła całą sytuację. Pozostawiła mi spory niedosyt. Chciałabym poznać bardziej historię ośrodka i dzieci. No ale cóż... skończyła się zbyt szybko. Mocno mnie wciągnęła. Zamysł jest świetny. Kreska świetnie kontrastuje z krwawą fabuła, świetnie oddany charakter postaci. Urzekła mnie kreacja dzieci. Wyglądają tak "niewinnie". Cieszę się, że ta manga wpadła w moje ręce.

Przedstawiona w mandze historia rozpoczyna się od przyjęcia w szeregi agencji wywiadowczej Suma Research nowego pracownika. Jest nim młoda Kotoha Minemori, która zostaje przydzielona do Biura Spraw Wewnętrznych. Będzie ona tam współpracować z doświadczoną, tajemniczą i małomówną detektyw Rene Sasaki. Zadaniem biura, jak sama nazwa wskazuje, jest rozprawianie się nieuczciwymi detektywami, którzy sprzeniewierzają się pewnym przyjętym zasadom. Nie jest to jednak główny cel przyświecający urodziwej Sasaki. Tak naprawdę dołączyła ona do agencji z o wiele bardziej osobistych powódek. W przeszłości jej siostra stała się ofiarą szaleńca. W całą sprawę był zamieszany tajemniczy detektyw, który doprowadził do tragedii. Rene postanowiła poświęcić więc całe swoje życie, aby go odnaleźć. Manga jest mieszanką elementów kryminału, dramatu i thrillera. Keisuke Matsuoka zabiera tutaj czytelnika w mroczny świat pełen kłamstw, półprawd i sekretów. Ukazuje on historię, w której główna bohaterka pełni zarówno rolę „łowczyni”, jak i zwierzyny. Jej genialny umysł i wielka motywacja do działania sprawia, że z wielką skutecznością wyeliminowuje ona „czarne owce” ze środowiska detektywów. To właśnie jej efektywność sprawia, że staje się ona „celem”. W takiej rzeczywistości musi się szybko odnaleźć jej nowa partnerka, która nieprzygotowana była na czekające ją wyzwania i masę różnorakich niebezpieczeństw. Prowadzone przez nich sprawy są ciekawe, potrafią być momentami zaskakujące, ale nie należy też oczekiwać zbyt obszernego ich rozbudowania. Ze względu na pewne ograniczenia stron każde z prowadzonych śledztw dość szybko przechodzi do kluczowego punktu kulminacyjnego (co nie oznacza, że nie potrafią one być mocno angażujące). Główną i najważniejszą częścią historii jest tutaj jednak wspomniana „zemsta”. Każda nowa sprawa to mniejsze lub większe poszlaki, prowadzące Sasaki w stronę odkrycia prawdy. Czytelnik obserwuje jak przeszłość mocno wpływa na jej teraźniejszość i jak jej umysł coraz mocniej pogrąża się w odmętach upragnionej vendetty. Jej działania nie tylko często balansują na granicy „prawa”, ale wkraczają w szarą strefę, gdzie trudno jest odróżnić dobro od zła. https://gameplay.pl/news.asp?ID=135189

Creepy lolita z młotem, która rozpaczliwie chce mieć braciszka i siostrzyczką zostać. Ale tak bardzo bardzo rozpaczliwie. Tak TOTALNIE KURDE ROZPACZLIWIE ŻE NIE OGARNIESZ. Nie chcesz zostać jej braciszkiem? No to masz przesrane wręcz na wskroś. Bo to jest creepy lolita i w dodatku wypaczona fest. Trochę nie mogę z tej mangi a trochę mogę. Bo tak: jest tu ostro, miejscami serio mocno - jeśli horror'rowość Wypaczonej miarkować. Ale jednocześnie cała ta siostrzano-braciana otoczka wydaje mi się taka jakaś śmieszna. Chodzi o to, że typiara ma nasrane w baniaku, jest potworną miejską legendą no i jest świetnie napisana - jako postać, która czyni z tej mangi horror - wcale a wcale niezły. Mamy też młodego typka, którego czekają.. no niespecjalnie przyjemne gry i zabawy. I zrobiło mi się skrajnie przykro, jak wyjaśniać się zaczęło, ale zostałem zrobiony w wała fabularnym smaczkiem i już mi nie jest przykro. Wypaczona to przyjemniaczek mangowy. Wydana jako grubaska - jednotomówka, zawiera dwa tomiki oryginału oraz dwa bonusowe shorty, których Junji Ito by się nie powstydził. Zakończenie wywaliło mnie trochę z kapci. W sumie tak wywaliło z półtora kapcia. Bo dość przewidywalne motywy, którymi fabuła mknie, pozwoliły mi domniemywać, że również zakończenie będzie przewidywalne. A tu zonk. Jest grubo, ostro, zaskakująco ale z lekkim niedosytem. Wizualnie to nic specjalnego, ale oczy nie bolą. Wypaczona ma się czym pochwalić, w kilku momentach splash page's to naprawdę ładne arciki. Moim zdaniem ultra must have dla fanów horrorów mangowych czy też mangów horrorowych. Bawiłem się na tyle przednio, że minutę po lekturze piszę ten tekst, który właśnie przeczytałeś/łaś, Drogi Czytelniku/czko. Czuj się więc pozdrowiony/a, czytaj mangi i jedz dużo warzyw! Więcej na IG @znakiem_tego

Klimat, groza, szok – tego oczekuję od horroru. Oczywiście w ramach literatury grozy istnieją przeróżne podgatunki, gdzie każdy z nich rządzi się własnymi prawami, jednak u podłoża każdego z nich koniec końców i tak leżą te trzy frazy – klimat, groza, szok. Niektóre horrory serwują to w ciut bardziej subtelny sposób, operując grozą podskórną, a inne nie bawią się w ceregiele i bezpardonowo straszą czytelnika coraz bardziej makabrycznymi i przerażającymi scenami. I właśnie jedną z takich opowieści jest „Hideout” Masasumiego Kakizakiego – krótką, bardzo treściwą, przerażającą i szokującą mangą, która nie patyczkuje się z czytelnikiem, lecz bezpardonowo zasypuje go mnogością koszmarnych, a miejscami obrzydliwymi, pomysłami autora. Jednym słowem: bomba. Manga Kakizakiego zachwyca swoimi panelami – niezwykle dokładnymi i drobiazgowymi ilustracjami, na których niejednokrotnie można się zatrzymać w niemym podziwie nad kunsztem artysty – szczególnie ciekawie wypada to na tle wspomnianych makabrycznych scen, które z jednej strony obrzydzają i autentycznie przerażają, a z drugiej strony emanuje od nich jakaś hipnotyczna siła, która sprawia, że nie sposób od nich oderwać wzroku. Spokojnie mogę więc założyć stwierdzenie, że w kresce Kakizakiego jest coś obrzydliwie pięknego, jakkolwiek paradoksalnie by to nie brzmiało. Sytuacja wygląda trochę inaczej w przypadku prezentowanej fabuły. Tak jak w przypadku paneli oraz ilustracji styl Kakizakiego obfituje w dokładność i chorobliwą wręcz drobiazgowość, tak w przypadku fabuły stawia na prostotę i szok. Jednak absolutnie nie nazwałbym tego wadą, bowiem opowieść, którą prezentuje nam autor przeraża w miejscu, w którym ma przerazić, szokuje wtedy, kiedy trzeba, a przede wszystkim daje czytelnikowi nagły, acz bardzo umiejętnie podany szybki strzał adrenaliny, którego nie sposób nie docenić. Ta lekko ponad 200-stronnicowa historia zemsty, która obradza się w mrożącą krew w żyłach opowieść o przetrwaniu angażuje na każdej stronie i sprawia, że człowiek przewraca stronę za stroną. Abstrahując od faktu, że jest to niewielkich rozmiarów manga, a co za tym idzie dałoby się spokojnie przeczytać ją na jednym posiedzeniu, to sposób prowadzenia narracji oraz prezentowana fabuła sprawia, że po prostu od lektury „Hideout” nie sposób się oderwać. Historia tropikalnej wyspy i mrocznej jaskini znajdującej się w jej sercu oraz czyhającym w niej złu będzie jeszcze długo rezonować w mojej pamięci… Przerażająca historia przedstawiona w przepięknie obrzydliwy sposób i to podana w nieodkładalnej formie – czy można chcieć czegoś więcej od porządnego horroru? Odpowiedzcie sobie sami, a jeśli odpowiedzieliście przecząco to sięgajcie czym prędzej po „Hideout”. Jeśli spodobało Ci się co tu napisałem to zapraszam na mojego Instagrama (kulturiada) po więcej recenzji i ciekawostek ze świata kultury, będę niezwykle wdzięczny za każdy rodzaj wsparcia :) https://www.instagram.com/kulturiada/

Warstwa wizualna: 2/4. Nie jestem fanem czarno białych komiksów, ale podchodzę nieco pobłażliwie w tej ocenie biorąc pod uwagę to kiedy Tezuka stworzył te mangę Jakość wydania: 2/2. Solidne wykonanie Fabuła: 3/3. Czytałem z wypiekami na twarzy i nie mogłem się oderwać. Niesamowity świat Japonii powojennej wciąga. To tak odmienny świat od naszego, świat japońskiej prowincji, patriarchatu, rodzinnych tajemnic i wpływów amerykańskich. Czy patrzyłem, ile zostało do końca? 1/1 historia wciągnęła mnie bez reszty

Świetny thriller na godzinkę przed spaniem. Mało jest na naszym rynku mang z gatunku horror, które angażują swoją fabułą czytelnika. Tą pochłonąłem w 40 min. Nie jest przerażająca, ale napawa niepokojem. Bardzo przyjemnie się ją czytało, nawet za drugim razem.

Tę książkę ożyczyła mi koleżanka i najpierw mój wzrok przyciągnęła okładka, która jest piękna. Sama historia w sobie jest ciekawa, coś innego niż do tej pory przeczytałam. To jest manga więc nie mogę jej porównywać do zwykłych książek ale pomysł naprawdę mi się spodobał. Zakończenie jest trochę smutne ale w porządku, spodziewałam się tego.

Króciutka, melancholijna impresja na temat przejmijania. Oryginalny klimat, intrygujący pomysł na bohaterkę, ale to właściwie tyle - cała historia kończy się akurat w momencie, w którym zaczyna się robić ciekawie. Tak czy siak jednak - warto, jeśli szukacie czegoś do poczucia i przeżycia, ale nie nastawiajcie się na rozbudowaną fabułę. https://www.instagram.com/polishpopkulture/

[MANGA JEST: 18+ według yatty; 16+ według mnie] ❗TW: śmierć, krew, scena 18+ (na jedną stronę) Był to spoko kryminało-thriller, niestety nie ulubieniec, bo przyznam, że ani trochę nie czułam się zaangażowana w akcję, nie chciałam się dowiedzieć, co będzie za chwilę. Co nie znaczy, że jej nie było, bo manga była dosyć krwawa i odrobinkę brutalna. A sam motyw epidemii wywołującej śmierć zawsze jest nieco przerażający. Z bohaterów mamy tu typowy skład policyjny - mocny dowódca i niegroźna, zabawna, trochę nieogarniająca życia policjantka, którą można się wysługiwać. Więc nie zabrakło elementów humorystycznych, których ja akurat w kryminałach nie lubię (nie miało to jednak wpływu na moją ocenę). Najbardziej podobały mi się różne medyczno-biologiczne informacje. Choć były to raczej podstawy biologii, to miło było zobaczyć, że zamiast słów ,,no ma pasożyta", było opisane, jak ten pasożyt działa, że atakuje podwzgórze i wpływa na autonomiczny układ nerwowy (nie wiem, czy tak było, bo nie pamiętam, ale wiecie, o co chodzi). Był to sam wstęp, na zakończeniu pojawił się cliffhanger, więc bardzo możliwe, że kolejne tomy są lepsze.

Japońskiemu artyście udało się odtworzyć typowy dla Lovecrafta niepokój i lęk przed nieznanym. Rysunkowa czerń i biel doskonale oddają nieprzyjazny antarktyczny krajobraz. Przez cały tomik obserwujemy długie i ostre kreski, aż zaczyna nam się wydawać, że to lodowaty wiatr świszczy nam w uszach. Im dalej czytamy, tym bardziej niekomfortowo i nieprzyjemnie się robi. Postacie są coraz bardziej odizolowane, zachowują się coraz bardziej nieprzewidywalnie. Świetna adaptacja, z pełnym zrozumieniem ducha oryginału, piękne i bogate w detale ilustracje. Perełka.