Ślepa cytadela. Przystanek na Faragonescji. The Long Tomorrow

GIRL WITH A TANK Jak powszechnie wiadomo komiks jest rozrywką przeznaczoną dla dzieci! Z tej też racji powinien reprezentować sobą konkretne wartości! Ej, ale co do…? Palenie? Picie?! Molestowanie kangurów?!! Zabijanie?!!! Co jest…? Tank Girl. Tank Girl jest! Jedna z najbardziej niepokornych komiksowych bohaterek, która pokazuje jak wyglądałby punk, gdyby nie był gatunkiem muzyki, a komiksu! Tak szalona rzecz nie może zacząć się normalnie. I nie zaczyna. Tank Girl siedzi bowiem w psychiatryku – Czubkowie – gdzie zagubiona pośród labiryntu tego miejsca kojącego upośledzonych, stara się odzyskać kontakt z rzeczywistością. Ale czy to, co ją spotyka to prawda? A może koszmar? Albo jakieś hologramy? Jakie to ma w ogóle znaczenie… A to zaledwie początek tego, co czeka na naszą bohaterkę. Seks i przemoc. Krew i alkohol. Wśród skaczących piersi, zwisających penisów i kangurów, nasza anarchistka mknie swoim czołgiem (albo rowerkiem, ale wtedy może osiągnąć orgazm i stracić rękę – tak, tak, niczego tu nie pomyliłem) i nie uznając żadnych świętości, robi to, co umie najlepiej – szaleje. Gotowi na bezkompromisową jazdę bez trzymanki? Tylko tu czekają na Was Pytol i Czuj w realiach klasyki kina, Opowieść Wigilijna Boogi, a nawet Cipek Kudłatek. Na deser dostaniecie natomiast historię o najbardziej po#%$@nym tytule, jaki można sobie wyobrazić, czyli „Pokur…one Afro Zombie Zdziry Znikąd”! Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2018/03/tank-girl-2-jamie-hewlett-alan-martin.html

Komiks, którego tkanka doszczętnie jest przesiąknięta czasem jego powstania – jak rzadko w dobrym znaczeniu. To nie jest najwybitniejsza historia opowiedziana w tym medium, a odarta z meta smaczków nie jest nawet najciekawszą, ale właśnie te smaczki stanowią o jego wyjątkowości. Odkrywając kolejne mrugnięcia, których jest całe mnóstwo, człowiekowi chwilami nasuwa się na myśl "The Boys", gdyby tamten komiks napisał ktoś kompetentny, zdolny do nawiązań wymagających większej kreatywności niż "haha seks i przemoc". Nie powiedziałabym, że źle na początku wchodzi, ale jednak kilka pierwszych rozdziałów wydaje się trochę z innej parafii niż reszta (chyba w pojedynczych tomach to się rozbija na cały pierwszy zeszyt, i od drugiego istnieje bardziej spójna historia).

Świetny komiks świetnego rysownika. Dzieło unikalne. Graficznie - Mort Cinder jest pozycją wybitną. To małe dzieło sztuki. Nietuzinkowe i wykraczające poza ramy komiksu rozumianego jako sztuka dla mas. Scenariuszowo - trochę słabuje. Czegoś brakło, coś nie pykło. Mimo to doceniam z uwagi na kreskę i warsztat graficzny.

Cały czas się zastanawiam... czy lubię ten zbiorek czy go nie znoszę. Obawiam się takich albumów, bo budzą całą feerię emocji... często bardzo skrajnych. Czytam, patrzę... mówię sobie: przecież to jest mega słabe. I zaraz słyszę krzyk: to jest MOEBIUS, durniu! Moebius wielkim artystom (zamierzone) był. Może to właśnie świadczy o geniuszu Moebiusa, który potrafił tworzyć w tak różnych stylach i klimatach. Znowu przypomina mi się zbiorek CAZA'y "Scenki z życia osiedla". Dokładnie ten sam rodzaj i poziom... znaczy bardzo różny. Są miejsca gdzie widać naprawdę, bez dwóch zdań, geniusz ilustratorski Girauda. Dbałość o rysunek, dokładną kreskę, zachowanie realizmu przy jednoczesnej, pięknej artystycznej interpretacji rzeczywistości. Niektórych rysunków nie da się porównać... dlatego nie znoszę takich zbiorków, w których zebrane są materiały publikowane w czasopismach. Fabuła... ech, zostawmy to. Francuskie czasopisma komiksowe miały swój klimat. Jak dla mnie... historie w nich publikowane były rysowane niechlujnie. Jasne. Artyści, rysownicy, próbowali się wyrazić... ale z drugiej strony byli chałturnikami, robili robotę by złożyć i zamknąć numer. Czasami na szybko bo zawalali terminy. Co innego długie i przemyślane historie. Dobra, mamy Arzacha, który jest doprawdy, pięknie zilustrowany. Sam Giraud przyznawał się, że spędził nad nim dużo czasu, tak jakby każdy kadr był osobną ilustracją... i to widać. Zdecydowanie wolę prace Girauda z końcowej fazy Jego twórczości, lata 90' i później. Są zdecydowanie bardziej dopracowane, dojrzałe, nie rozsypują się tak i nie dziwaczeją. Można doszukiwać się sensu i analizować historie, które stworzył Moebius w tym tomie... ale nie wiem czy chcę. Dla mnie forma i treść powinny być spójne. Nie lubię potworkowatości, nie lubię rysunków na "odwal". Epatowania obrzydliwością, bo wstrząs estetyczny jest najłatwiej osiągnąć. To pójście na łatwiznę. Kiedy czytam, nawiązuje się relacja między mną a rysownikiem i scenarzystą. Kiedy rysownik nie szanuje swojego rysunku... nie szanuje czytelnika... nie gra z nim. Więc nie, nie będę się doszukiwał... Giraud i Cazaumayou są niemal rówieśnikami i widać to doskonale. Krytyka małomiasteczkowego "kołtuństwa", hippizm, używki, rewolucja obyczajowa. To nie są rzeczy które mnie przekonują, bo z perspektywy czasu okazały się płytkie... oni byli tacy sami jak ci, których obśmiewali w swoich rysunkach (Giraud pracował w Charlie Hebdo). Tacy sami tylko w innej banieczce. Jednak przychodzi czas kiedy się dojrzewa, sztuka i warsztat dojrzewa... a dojrzały Moebius jest dojrzałym geniuszem.

Drugi Tom komiksu pt. Saga o Potworze z Bagien to kontynuacja historii Aleca Hollanda z tomu pierwszego i zaczyna się z grubej rury. Na pierwszy ogień idzie Nuklearny Pysk i wyrażone przez niego lęki przed zabiciem natury za pomocą radioaktywnych odpadów. Nawet potężny żywiołak im ulega. Jednak jego symboliczna śmierć, przynosi także wiedzę. Okazuje się, że ciało Potwora można zniszczyć, ale nie można zabić jego istoty. 🌳 Potwór i Constantine W tym tomie zaczyna się także znajomość Potwora z Jonem Constantinem (wgl ta postać po raz pierwszy pojawia się właśnie tu). Constantine zwodzi Aleca obietnicą wiedzy na temat jego istoty. To jest też początek głównego wątku będącego bazą dla wielu kolejnych epizodów. Skuszony obietnicą Potwór będzie walczył z podwodnymi wampirami, obserwował śmierć wilkołaka, czy też pomagał zdjąć klątwę z pewnego kolonialnego domu. Constantine pokaże Alecowi także Parlament Drzew, posiadający prawdę, której Potwór tak poszukuje. Niestety okazuje się, że żywiołak nie jest jeszcze na nią gotowy. W tym tomie zaczyna się także poszerzenie wątku psychodelicznych owoców, które Potwór potrafi na sobie wyhodować. Dla jednych są trutką, a dla innych karmą, jak śpiewa klasyk. Zresztą wgl motywy psychodeliczne przewijają się w komiksie Saga o Potworze z Bagien dość często. I są naprawdę dobrze przedstawione. To jest też tom, w którym Moore wprowadza Potwora z Bagien w uniwersum świata DC pełnego innych superbohaterów. 🌳 Wspaniała rozrywka O ile epizody w tomie pierwszym przedstawiają świat i postaci, o tyle w drugim tomie zaczyna się jatka. Momentami jest nawet strasznie. Wielka bitwa w ostatnim epizodzie tego tomu rozwiązuje wątek Constantine’a i prawdy poszukiwanej przez Potwora. Tutaj rozpoczyna się też wyraźniejszy wątek Abby i jej relacji zarówno ze swoim ukochanym żywiołakiem, jak i z otoczeniem, które tę miłość potępia. Holland może się nie interesować światem, ale świat zaczyna się interesować nim. Wszystkie historie dotykają różnych problemów społecznych, emancypacji kobiet, rasizmu, niewolnictwa, zanieczyszczenia środowiska, czy seksizmu. To naprawdę niezwykłe jak autorzy osadzili te nieoczywiste historie, na takich drażliwych wątkach i zdołali uniknąć przesady, patosu czy sztuczności. 🌳 Dobry a świetny komiks Zasadnicza różnica pomiędzy dobrymi komiksami a bardzo dobrymi jest taka, że w tych bardzo dobrych autorzy nie boją się nieco odejść od głównego bohatera. Moore się tego nie obawia. Często buduje fabułę wokół czegoś innego, np. historii o nawiedzonym domu, przypominającej nieco Lśnienie Kinga. Przypadkiem ten dom stoi niedaleko bagien Potwora i zielona istota, chcąc nie chcąc, angażuje się w oczyszczenie go ze złych duchów. Każdy epizod ma w sobie tyle treści, że trzeba sobie dawkować czytanie żeby na dłużej starczyło. Ale też żeby właściwie docenić każdy smaczek tych historii, a jest ich dużo. Z dwóch przedmów do każdej części, wynika, że Alan Moore czerpał z pojedynczych pomysłów współpracowników. Sklejał je w całość, dodawał coś od siebie i w ten sposób właśnie powstawała Saga o Potworze z Bagien. Niewątpliwie jest to dzieło wyjątkowe.

Po „Świat Edeny” sięgnąłem po raz pierwszy dopiero w 2026 roku, więc moja ocena nie wynika z sentymentu do tego konkretnego tytułu. A z klasykami przecież bywa różnie - jedne pozostają żywe i ponadczasowe, inne tracą dawny blask i bronią się już głównie wspomnieniem. Tutaj jednak mamy do czynienia z dziełem wyjątkowym. „Świat Edeny” ma w sobie coś trudnego do nazwania: ulotny, ale niezwykle sugestywny klimat science fiction lat 80. i 90., który natychmiast budzi skojarzenia i mocno działa na wyobraźnię. Tak to nadal wspomnienie, ale epoki a nie konkretnego tytułu. To lektura gęsta od emocji, niepokoju i zachwytu. Bohaterowie są przekonujący i pełni życia, a historia - dziwna, zaskakująca, momentami wręcz odrealniona - nie pozwala się od siebie oderwać. To bez wątpienia dzieło wybitne, choć zarazem bardzo specyficzne. Nie każdemu przypadnie do gustu, ale jeśli trafi na podatny grunt, pochłonie bez reszty. Wiem już, że będę do tego komiksu wracał wielokrotnie. Być może wtedy podwyższę jeszcze ocenę.

Są gatunki, od których z zasady trzymacie się z daleka? Ja bym powiedział, że “thriller polityczny” jest u mnie jednym z nich. Ale Krzyś i jego zasady - wiemy jak jest. Ktoś polecił “Twierdzi Pereira”, myśl została zasiana, umysł zatruty, no i dałem się namówić. I jakże się cieszę. Portugalia tuż przed II Wojną. Cenzura, rosnący nacjonalizm, a w tym wszystkim Pereira - redaktor dodatku kulturowego w pewnym katolickim dzienniku, regularnie rozmawiający ze zdjęciem swojej zmarłej żony. Jest człowiekiem neutralnym, żeby nie powiedzieć obojętnym, samotnym, pasywnym, przepełnionym tęsknotą za przeszłością. Jednak ciąg wydarzeń popycha go w stronę zmian. Zmian zarówno wewnętrznych, jak i w podejściu do świata i dziennikarskiego obowiązku. Jest to komiks pięknie, ciepło narysowany, choć pełen smutku i samotności. Dużo tu wewnętrznych walk, bardzo zmyślnie komiksowo pokazanych. Dużo tu wychodzenia z własnej skorupy i z więzienia własnej głowy. Zderza się tu naiwny idealizm ze zmęczeniem i oportunizmem. Zaskakująco dosadna i bezpośrednia to historia, a w politycznych tematach nie sposób się pogubić - bardzo to przystępne. Inna sprawa, że moim zdaniem nazywanie tego komiksu thrillerem politycznym jest żartem. To bardzo intymna, prostolinijna historia o szukaniu i redefiniowaniu siebie, ubrana w polityczne fatałaszki które pasują do niej jak ulał i trzymają się kupy. Zaskakujące i wyborne. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

W tomie trzecim Saga o Potworze z Bagien zmienia nieco dynamikę historii. Artyści jeszcze bardziej wykorzystują potencjał innych postaci, dzięki którym historia Aleca przemienionego w żywiołaka nabiera znacznie większej głębi. Ta część zaczyna się intensywnie. Do tej pory pokojowo nastawiony i spokojny Potwór wpada w szał po aresztowaniu jego ukochanej Abby. Wątek kobiety oskarżanej o niemoralne zachowanie, wgl jest tutaj ciekawy i pogłębiony. Znów Moore zdaje się odnosić do problemów społecznych związanych z emancypacją kobiet. 🪐 Potwór w Gotham W każdym razie, po aresztowaniu Abby Gotham wpada w prawdziwe tarapaty. Batman próbuje z Potworem najpierw rozmawiać, a później walczyć. Swamp Thing okazuje się jednak potężniejszy. Niestety i na niego wynaleziono kryptonit. Choć Abby zostaje uwolniona od zarzutów, to ciało Potwora zostaje zniszczone, a jego przeprogramowana istota zaczyna wędrować po wszechświecie w poszukiwaniu miejsca, gdzie mógłby się odrodzić. Alec trafia w przedziwne miejsca, fabuła jest poprowadzona równie dość …oryginalnie. Takie podejście może się nie do końca podobać, bo autorom totalnie odjeżdża peron. Ale nie można im odmówić odwagi w prowadzeniu wątku. 🪐 Forma dająca wiele możliwości Niektóre z tych przygód po drodze są naprawdę dziwaczne. Jeden z najbardziej oryginalnych epizodów dotyczy jego przypadkowego przechwycenia przez inteligentną planetę – maszynę, częściowo biologiczną. Jak to jest narysowane i jak wymyślone! W latach osiemdziesiątych, gdy Saga o Potworze z Bagien powstawała, komiks ten musiał być prawdziwym objawieniem. Jak pojemna jest to forma i jakie treści potrafi nieść! Fascynujące jest to, ze ten komiks operuje wieloma różnymi gatunkami, przechodzi z fantasy, w horror, a czasami nawet w sci-fi. Szczególnie w drugiej części, w której Moore i inni odpływają totalnie w abstrakcyjne wyobrażenia o podróży kosmicznej Potwora. Świetne są też te epizody, w których obrazowane są psylocybinowe odloty bohaterów. Saga o Potworze z Bagien to klasyka komiksu, która nadal zachwyca podejściem do opowiadanej historii i złożonością charakterów postaci. Zazdroszczę wszystkim, którzy jeszcze tej historii nie znają i będą ją dopiero czytać. Alan Moore wraz z rysownikami zapewnili parę ładnych godzin fantastycznej przygody w świecie inteligentnego i życzliwego potwora, niebezpiecznego żywiołaka.

Wprowadzenie przeczytałam jednym tchem, delektując się takimi smaczkami jak ten, iż Bedu uzyskał licencjat z ekonomii na prestiżowym Uniwersytecie w Louvain po napisaniu pracy pod tytułem: "Kształtowanie się cen w sowieckim systemie socjalistycznym" ‎i zaczęłam spodziewać się po tym tomie godziwej rozrywki. I rzeczywiście, uśmiechnęłam się co najmniej kilka razy, lecz miałam nadzieję na prawdziwe eksplozje śmiechu. Cóż, tego zabrakło. Przygody są dość ciekawe, rozwiązania intryg niestandardowe, a angielska flegma zauważalna, zwłaszcza w historii pt.: „Uszkodzona pamięć”. Niestety, to wszystko zebrane razem nie sprawia, że nazwałabym tę lekturę - wspaniałą. Jest to jedynie porządny komiks, o dziwo, raczej dla starszych czytelników. Ci młodsi, obawiam się, prędzej się nim znudzą niż zaciekawią. A szkoda. Fanom powieści graficznych, polecam, zwłaszcza ze względu na ciekawy eksperyment - zmianę rysownika w trakcie trwania serii.

Komiks autorstwa Marvano skupia się na historii utworzonej w 1944 Brygady Żydów. Opowieść skupia się na wydarzeniach z końca II Wojny Światowej oraz zaraz po jej zakończeniu. Pomimo kilku niejasności oraz nieścisłości w tekście prezentowane nam zdarzenia są angażujące i skłaniają do dalszych poszukiwań w tym temacie. Pomimo ciężkiego klimatu oraz niekiedy niechlubnej tematyce komiks czyta się przyjemnie. Pojawiają się tutaj postacie, które autor wykorzystał już w swoich poprzednich pracach tak więc dla łatwiejszego odbioru warto zapoznać się z Grand Prix oraz Berlinem.

Przyjemnie mi się to czytało, ale przeszkadzały mi wyraźne nieścisłości historyczne. Jasne, że relacje dotyczące tamtych wydarzeń bywają sprzeczne, jasne, że pozostaje pole do interpretacji i że czasem trzeba wypełnić luki narracją. Rozumiem też, że autorzy nie tworzyli dokumentu, tylko fabularyzowaną, satyryczną opowieść opartą na historycznych postaciach. I to akceptuję - jeśli celem było oddanie klimatu epoki, wyszło to całkiem dobrze, choć nie idealnie (klimat mógłby być jeszcze bardziej surowy i ciężki). Mimo wszystko uważam, że mam prawo oczekiwać większej wierności faktom tam, gdzie jest ona możliwa. Skoro czytam o prawdziwych postaciach, chciałbym, żeby autorzy trzymali się rzeczywistości wszędzie tam, gdzie nie trzeba jej naginać. Resztę można dopowiadać zgodnie z najlepszym rozeznaniem. Właśnie dlatego nie podobało mi się bezpośrednie zmienianie niektórych elementów rzeczywistości - bez wchodzenia w spoilery. Chciałbym, że tego rodzaju lektura nie tylko oddawała ducha czasów, co tutaj wypada całkiem nieźle, ale też w pewnym edukowała. I właśnie na tym drugim polu komiks wypada dla mnie słabiej (ale nadal nieźle). Kreska mi się podobała: 7,5/10. Narracja i klimat: 8/10. Całość: 7/10.

„Donżon to sążnisty esej o heroicznym fantasy” napisali wydawcy na okładce tego tomiszcza Donżonu (cześć części cyklu Zenit). I nie jest to esej, ale „sążnista” opowieść, pastisz w którym mogą się przejrzeć wszyscy miłośnicy gier spod znaku papierowego rpg. Zabawa, ale i wielka radocha z lektury. Można się pośmiać z samych siebie (BG-ów), odnaleźć wątki, które dotyczące wieeelu heroicznych postaci, które wędrują od zera do bohatera, a można tylko skupić się na poznaniu historii Donżonu i perypetiach właścicieli, którzy muszą zarabiać na sprowadzaniu śmiałków gotowych ich obrobić, lub jaki ocalić swój dom. Historia zyskuje również dzięki świetniej grafice i bohaterom ukazanym jako antropomorficzne zwierzęta.

Z cyklu: nadrabianie klasyki. Mimo ponad 45 lat na karku części pierwszej - to wciąż kawał niezłej lektury, nadal świeżej, pomysłowej, bezkompromisowej, niepokojąco aktualnej, momentami poprzetykanej absurdalnym humorem. Sporo tu chaosu, jednak autor wynagradza cierpliwość czytelnika, w kluczowych momentach splatając - pozornie nieprzystające do siebie - wątki w całkiem błyskotliwe puenty. Trochę się boję, że z tego nadmiaru bodźców i zwyczajnego przesytu fabuła szybko uleci mi z głowy, ale w sumie to komiks do wielokrotnego wracania i odnajdywania kolejnych smaczków. Więc - niepamięci, przybywaj, a my z Nikopolem pewnie jeszcze kiedyś się spotkamy. https://www.instagram.com/polishpopkulture/

Pasjonująca lektura zaczynająca się od... reklamy prezerwatyw. Historia kręci się wokół przyjaźni dwóch postaci. Pierwsza tytułowa to pewnego rodzaju człowiek do zadań specjalnych, szpieg i osoba bardzo medialna. Nie dość , że reklamuje prezerwatywy, przecina wstęgi to wygrywa nawet wyścigi. Zrobi wszystko by zarobić milion dolarów co najmniej raz na 10 lat. Druga postać jest najbogatszym człowiekiem na ziemi. Jego korporacja zajmuje się kuracją odmładzająca, która przedłuża życie. By była skuteczna musi być powtarzana właśnie co dekadę. Wokół całego procesu roi się od tajemnic i konkurencji, która za wszelką cenę chce wykończyć cudotwórcę. Fajna szpiegowska intryga z lotami w kosmos, hologramami i futurystycznymi akcesoriami w tle. Do tego kapitalna oprawa, świetna kreska i kolory wszystko spinają w komiks idealny. Jest nawet polski akcent :)

Zatem to już koniec cyklu. Czuję się mocno skołowany... niedosyt wyjaśnień. Andreas strasznie zamieszał. Stworzył wielowątkową i wielowymiarową (dosłownie) opowieść. Jasne, daje delikatne wskazów gdzie w tej chwili dzieje się opisywana fabuła, ale to nie zawsze wystarcza. Nie mówiąc już, że wiele kwestii zostaje kompletnie zignorowanych... kończą się nagle, urywają a dalsza sekwencja przestaje mieć (w odbiorze czytelnika) sens. Możliwe, że Andreas tworzył trochę tak jak autorzy 40 lat temu (np. Moebius czy Caza) - fabuła ma mniejsze znaczenie nad ilustrowanym światem. Sztuka sama w sobie. Ale to nie ten czas, czytelnik CHCE wiedzieć, chce znać rozwiązania... chce ZROZUMIEĆ. Ta seria to niesamowita gratka dla tych którzy lubią doszukiwać się sensu, interpretować, łączyć kropki, wracać w fabule, dyskutować... nadawać sens kiedy autor milczy. Ten album jest prawdziwą kulminacją wszystkich dziwnych splotów akcji. Coś zostaje wyjaśnione by po chwili... stać się kolejnym pytaniem. Ale dlaczego... o co chodzi? Oczywiście, że autor nawiązuje do obrazów czy ich fragmentów z poprzednich albumów (słynne kręgi Andreasa)... ale to wciąż za mało. Zostają tylko interpretacje. Czy to wystarczy? Nie, i stąd ten niedosyt. Przemiany bohaterów ich transformacje, połączenia i "śmierci"... ich wielokrotne kopie. Ach, zdarza się, że Andreas sam się troszkę gubi... no, przynajmniej raz :D To wszystko sprawia, że naprawdę trudno jest ocenić tę serię. Bo co faktycznie oceniamy? Rysunek? Fabułę? To jak odebraliśmy czy jak nam się podobało? Ta seria jest o wiele trudniejsza i bardziej pogmatwana niż Rork, Koziorożec czy Cromwell Stone... jest bliższa Cyrus i Mill ale wciąż wyjątkowa. Czy czuję się rozczarowany zakończeniem? Właściwie nie, mimo tego niedosytu. Mam swoje interpretacje, przemyślenia... takie zakończenie ma nawet sens. Jest bardzo symboliczne i nie ma definitywnego rozdziału na "dobro" czy "zło". Za to KONIEC jest bardzo definitywny i dosadny. Ale nie o to chodzi. Koniec wyjaśnia nam czym było wszystko, nawet jeśli nie wszystko ogarnęliśmy, nawet jeśli zostajemy z "dlaczego?".

Taki dziwny ten komiks. Jest to komiksowa adaptacja kilku opowiadań jakiegoś naukowca, który napisał je, będąc zamkniętym za kare w jakimś laboratorium w latach 1924-1938. Najpierw mamy historię zmutowanych ryb zamieniających się w ludzi, potem o byku na dachu, który nie chce z niego zejść, następnie o przekonaniu zmarłych, że zależy im by chowano ich w dobrych ubraniach, o otwarciu kanału panamskiego oraz o szkole uczenia łososi pływania w górę rzeki. Każda w nieco innym stylu graficznym i poza pierwszą liczącą 30 stron, każda jest bardzo króciutka. Może się to podobać, ale po pierwsze za krótko, po drugie trochę za płytko, a po trzecie, czy naprawdę potrzebowaliśmy tego jako adaptacji obrazkowej? A i jeszcze opis z tyłu, który ma się nijak do zawartości.

Szalone, również w sposobie rysowania. Klimat lat 90-tych, młodość, wygłupy, bójki z gangami, miłości, "złote interesy", poznawanie siebie i granic przyjaźni. Wszystko w takim delikatnym stylu, bez mroku i tragedii. Minione chwilę, czesto przedstawiane w filmach zamknięte w komiksie. Przeczytałem z przyjemnością.

"Filmy, piosenki, boisko, komiksy, cały cholerny przemysł eskapizmu, który pozwala ci marzyć pod warunkiem, że zapłacisz. I trzyma cię przykutego do taśmy montażowej. Piękna ucieczka!" - oto CREDO komiksu Manary, który nie ma złudzeń, co do tego, jaką rolę pełni komiks... i że sam bierze w tym udział. Ratunek w przygodzie, nawet jeśli jest nią przygodny seks. A może zwłaszcza.

"Ach! Zanim zapomnę: mam komunikat dla czytelnika. Ci, którzy mają fantazje erotyczne, obsceniczne obsesje, podniecające historie, prawdziwe czy zmyślone, czy inne rzeczy w tym guście, nawet te odrażające, mogą, jeśli chcą, opowiedzieć je Milowi Manarze. Chętnie zilustruje te najbardziej pieprzne." - Bohater

Niełatwa bajka dla dorosłych. Przepięknie narysowana i opowiedziana. Fenomenalnie oddane emocje i przeżycia dziecięcej bohaterki, uwikłanej w grę o niejasnych zasadach. A spod żywych kolorów wyłania się napięcie i samotność. Co stało się na końcu? Czy to wciąż była zabawa? Trzymam kciuki za Krystynkę.