Skarb z leśnego grobowca

Książka dobra, można ją spokojnie przeczytać i nie zasnąć. Po opisie na okładce sądziłam, że będzie to historia z dreszczykiem. Cóż, był lekki dreszczyk, ale to nie było to, na co liczyłam. Jest to jednak książka bardziej dla młodszych czytelników, więc nie dziwi mnie to. Całkiem ciekawa.

Widząc tą książkę w mojej bibliotece, zwróciłam uwagę szczególną na fajną okładkę książki,że postanowiłam ją wypożyczyć do domu. Gdy zaczęłam czytać wiedziałam, że mnie oczaruje, zachwyci, i tak się stało. Przeniosłam się w ten tajemniczy,wspaniały świat i w tę książkę. Przeżywałam niezwykłe, super przygody z dwójką dzieci i tajemniczy klucz mieli, którym otwierali miniaturowe 68 pokoje z różnych epok. Z zainteresowaniem czytałam książkę,zawładnęła mną, wzruszyła. Ciepła,miła, sympatyczna i wciągająca to książka.

Zapraszam do lektury dla "czytelnika odkrywcy". Choć książki Henry'ego Chancellor'a są z gatunku młodzieżowego, każdy czytelnik lubiący odkrywać historie nietuzinkowe powinien sięgnąć po Niezwykłe przygody Tomka Scatterhorna. Niebanalna historia, którą całkiem chętnie się czyta.

Bardzo zaciekawiła mnie okładka tej książki.Więc ją przeczytałam i..Książka jest tak samo ciekawa i tajemnicza jak okładka.Są tam fajni bohaterowie,momentami się śmiałam.Nigdy bym nie pomyślała,że tak może się skończyć ta książka,tak jak się skończyła.Jędrek,Ania i Piotrek chcieli odkryć tajemnice starego domu,strychu.Podobno mieszkał tam kiedyś jakiś hrabia.Na końcu książki poznajemy odnalezionego hrabia i jego starą już historię.Polecam książki tym,którzy lubią ciekawe książki z tajemnicą.

Zagadka kryminalna dla młodszych czytelników, którą bardzo przyjemnie się czyta. Różnorodni bohaterzy, ktorzy uwielbiają rozwiązywać zagadki staraja się odkryć co spotkało znanego magika. Byłam lekko rozaczarowana, że bohaterzy nie zabrali sie też za wyjaśnianie starej sprawy, na którą sie natykają, ale format tej serii ma swoje ograniczenia. Spodobała mi sie ta ekipa detektywów amatorów i chętnie sięgnę po inne tomy z tej serii.

Ostatnio przypomnialam sobie ksiazki Agnieszki Blotnickiej, poszukujac czegos dla 12-latki, ktorej wciaz malo. Znalazlem "Kiedy zegar..." i przypomnialam sobie, ze mimo ze czytalam to jako dorosla osoba bardzo mi sie podobalo. Corka polknela w pol dnia a nastepnego poprosila o drugi tom. Nasze oceny sie zgodzily:) To naprawde dobre dwie czesci, szkoda, ze niedostepne. No, ale moze zalegaja gdzies w bibliotekach???

Pete Johnson to słabo znany autor książek dla młodzieży. Wiele lat temu czytałam jedną lub dwie z jego powieści, i sądzę, że były jak na mój ówczesny wiek ciekawe. Ostatnio, gdy wybierałam pozycję do przeczytania mój wybór padł na Szponiarza - powieść grozy, horror dla młodzieży, choć lepszą nazwą dla tego gatunku byłoby opowiadanie, ponieważ jest to pozycja bardzo cieniutka. Jej bohaterka to Lucy, dziewczyna jakich wiele: ma ciepłych, kochających rodziców, najlepszą przyjaciółkę Amy, z którą siedzi w ławce w szkole. Pewnego dnia przechodząc obok antykwariatu zauważa na wystawie kasetę z przerażającym nagraniem, które sprawi, że jej najbliższe noce staną się koszmarem. Nieświadoma tego co ją czeka kupuje nagranie i zaczyna go słuchać. Poznaje mrożącą krew w żyłach historię o Szponiarzu, który obserwuje ludzi i karze ich za złe przewinienia. A Lucy całkiem niedawno bardzo zraniła swą najlepszą przyjaciółkę. Staje się kolejnym celem Szponiarza. "Pamiętajcie, że nie można się ukryć przed Szponiarzem. On wszędzie was znajdzie. I pewnej nocy, kiedy najmniej będziecie się tego spodziewać, usłyszycie stukanie... To Szponiarz." Opowiadanie to czyta się bardzo szybko i krótko. Zaledwie zdążyłam rozsiąść się z nim na kanapie, a już się skończyło. Adresowane jest do osób młodszych ode mnie, dlatego moja ocena jest nieco niższa, niż gdybym miała ją wystawiać chociaż 5 lat temu. To świetnie skonstruowany horror i sądzę, że gdybym była młodsza, to nieraz bym się bała, tym bardziej, że mam bujną wyobraźnię. Jeśli spotkacie tę książkę w bibliotece, to polecam wypożyczenie i przeczytanie. Mimo że jest krótka to wciąga i doskonale umila czas. [www.zaczytanawksiazkach.blogspot.com]

Kto z was nie zna Romeo i Juli? No przecież każdy zna, lecz raczej nie każdy ma świadomość, że istnieje przeróbka tego wspaniałego dzieła. Zatem oto one. Jeśli ktoś chciał by sobie poczytać o Romeo i Julii w innym wybadaniu i w innej opowieści to dobrze trafił. Jest to trochę inna historia tego znanego działo, bo między innymi to nie Romeo i Julia są głównymi bohaterami. Ogólnie książka była bardzo fajna, ciekawa oraz wciągająca. Bardzo mi się podobała, była interesująca, mega się ją czytało, bo została dobrze napisana. Nie była nudna, a zarazem lekka i przyjemna, z rożnymi intersującymi zwrotami akcji. A no i warto by wiedzieć, że ta książka ma rożne okładki.

Cu-do-wna książka! Wypożyczyłam, ponieważ właśnie myszkowałam w poszukiwaniu czegoś ,,Magicznego''. A tutaj taka świetna książka, i do tego polska! Sonia jest normalną 11-latką, gdy nagle jej życie się zmienia: Z niewiadomej przyczyny, jej ciotka, której prawie nie znała, zostawia jej rodzinie dom w testamencie. Jaka klątwa spoczywa w miasteczku? Z czym związany jest Pan Gruszka, z cukierni obok? I co najważniejsze... Czy jej ciocia jednak żyje???! Polecam, zwłaszcza dzieciom w moim przedziale wiekowym ( 9-12)

Krótka i bardzo szybko się czyta. Trochę mniej Sherlocka, a więcej jego kompanów i takiego spojrzenia bardziej przystępnego dla dzieci i młodzieży, co trochę odbiera charakteru czysto detektywistycznego tej książce i opisanej w niej historii. Niemniej jednak, całkiem fajnie wymyślona przygoda, więc polecam.

Trzecia i ostatnia odsłona prywatnych śledztw prowadzonych przez grupke detektywów-amatorów z paryskiej kamienicy. Po długim okresie posuchy zabueraja sie oni za rozwiązanie kolejnej zagadki. Tempo niesamowite. Nieskromnie przyznam iż dopiero ten tom pozwolił mi domyśleć się deko wcześniej kto popełnił zbrodnie i z jakich powodów i jaki będzie finał ksiązki. Ale i tak czytałam do konca z wypiekami na twarzy. Jestem ponad 3 razy starsza od najmłodszego detektywa a siedziałam z książką jak zamurowana. Polecam i te serię i tego autora.

Recenzja mojej córki :-) „Zielinka. Zbuntowana czarodziejka” to książka trzymająca w napięciu. Nigdy nie wiadomo, co się zdarzy. Sądzisz, że fajnie urodzić się w rodzinie czarownic i musieć być czarownicą? Zielinka wcale tak nie uważa! Woli zostać zwykłą dziewczynką. Zamiast magią interesuje się chłopakami z klasy. A w przyszłości chce mieć męża. Chcesz wiedzieć, czy Zielinka zmieni zdanie? Koniecznie przeczytaj tę książkę. Ja zrobiłam to z przyjemnością. https://bajdocja.blogspot.com/2014/10/zielinka-recenzja-corki-przygoda-z.html

Trójka znajomych uczęszczających do gimnazjum w Rudzie Śląskiej: Gogel – król hakerów, Master i Sójka – fanatyczna ekolożka zostają przyłapani na rysowaniu znaków na szkolnym parapecie. Zostają zobowiązani do naprawienia szkód. Do zmazania rysunków używają substancji, która okazuje się być żrącym kwasem. Ich sytuacja się pogarsza. Zostają ukarani punktami ujemnymi. Jak uratować sytuację i odzyskać utracone punkty? Większość uczniów w takiej sytuacji próbuje przypodobać się nauczycielom, na przykład wzbogacając szkolny kącik historyczny. Czymś co zbytnio nie nadszarpnęłoby uczniowskiego budżetu… a może czymś co przy odrobinie umiejętności można by sfałszować? Paczka przyjaciół zabiera się do pracy i dopiero tutaj zaczynają się kłopoty. Zostają oszukani, próbują odebrać to co im się należy. „Ci, którzy wczoraj byli zwierzyną, dziś stają się myśliwymi.” Oczywiście wszystko odbywa się w tajemnicy przed dorosłymi. Wszystko jest tajemnicze i momentami niebezpieczne. Jak skończy się ta sprawa? Przekonajcie się sami :) Charaktery bohaterów stanowią razem bardzo ciekawą mieszankę. Tych postaci nie sposób nie polubić. Książka jest napisana lekkim językiem, czyta się ją bardzo przyjemnie. Nie brak w niej ciekawych porównań i zabawnych stwierdzeń. Żeby nie być gołosłowną – kilka cytatów: „Karząca Miotła Sprawiedliwości obchodziła dziś Dzień Wyciągania Błędnych Wniosków” „Właściwie był to zupełnie normalny pokój normalnej dziewczyny, tyle, że zamaskowany jak kryjówka partyzantów w południowym Wietnamie” „Widocznie patron Gogla zajęty był formatowaniem zawirusowanych przez siły piekielne elektronicznych zabezpieczeń przy bramie niebiańskiej.” „- Masz rację, że nie mam racji, że masz rację. To ty masz rację – szaleńcom nie należy się sprzeciwiać.” „Wątpię, czy Bóg używa Internetu, by komunikować się z wiernymi, ale jakąś nitkę wetknął nam w ręce.” „- To się mamusia ucieszy, że nie będzie babcią, bo się synuś wirtualnie zabezpieczył – zadrwiła.” Oczywiście wszystko to dużo lepiej wygląda kiedy nie jest wyrwane z kontekstu. A pomyśleć, że wszystko zaczęło się od parapetu … Lekka i przyjemna lektura na jeden wieczór, warto po nią sięgnąć :) Recenzja z bloga house-o-f-books.blogspot.com

Nie porwała mnie ta książka. Jest krótka i szybko się ją czyta, jednak nie przemawia do mnie tytułowy wątek. Książka opowiada o piątce rodzeństwa i trudnych warunkach, w jakich żyją. Narracja poprowadzona jest dość żartobliwie, gdzie osobiście nie specjalnie mnie to śmieszyło. Miejscami jest dużo chaosu.

Perła perle nierówna Przełom XVI i XVII wieku w historii Holandii zapisał się jako czas rozwoju. Wprawdzie Republika Zjednoczonych Prowincji toczyła wojnę o niepodległość, ale jednocześnie budowała zręby swej późniejszej gospodarczej potęgi. Stocznie nie nadążały z budową statków, porty tętniły życiem, holenderskie kompanie handlowe prowadziły interesy z niemal całym światem. Gwałtownie wzrosła ilość transakcji handlowych, a szybko bogacące się rody kupieckie zaczęły bezwzględnie ze sobą rywalizować. Pieniądze krążyły coraz szybciej, fortunę można było zdobyć nie tylko dzięki międzykontynentalnym operacjom handlowym – kraj opanowała tulipomania. I choć początkowo spekulacyjny handel cebulkami tulipanów był uznawany przez przedstawicieli starych rodów za niegodny i wstydliwy proceder, to wkrótce wszyscy znaczący gracze aktywnie w nim uczestniczyli. Aż do 1637 roku, kiedy nastąpiło załamanie rynku. Akcja „Czarnej Perły” rozpoczyna się rok przed nadejściem kryzysu. Adam Windjammer, piętnastoletni bohater opowieści V.A. Richardsona, jedyny syn ostatniego pokolenia bogatego i wpływowego holenderskiego rodu kupieckiego, w jednej chwili traci grunt pod nogami – na morzu przepada rodzinna fortuna, a on sam zostaje przedwcześnie obarczony obowiązkami głowy rodu. Adam musi stawić czoła wierzycielom, nielojalnym krewniakom, kaznodziei podburzającemu rodziny poległych marynarzy, ale przede wszystkim – walczyć o utrzymanie reputacji rodziny. Ogrom zadania wydaje się go przerastać – ojcowski sygnet jest dla niego zdecydowanie za duży. A jednak Adam się nie poddaje… przeżywa niebezpieczne przygody, odkrywa kolejne tajemnice, jest o włos od zdobycia skarbu… i przegrywa. Ale traci tylko pieniądze. Warto podkreślić, że postać głównego bohatera została odmalowana wiarygodnie pod względem psychologicznym – Adam jest typowym nastolatkiem: z jednej strony buntuje się przeciwko odpowiedzialności, z drugiej – bardzo pragnie podołać nowym obowiązkom i stać się godnym następcą ojca. Kolejną zaletą opowieści jest stosunkowo wysoki stopień prawdopodobieństwa wydarzeń – autor „pozwala” bohaterowi pakować się w tarapaty i wcale nie próbuje za wszelką cenę go ratować. W zasadzie od samego początku czytelnik nie spodziewa się, że nieprzygotowany do prowadzenia interesów i pozbawiony środków finansowych Adam zwycięży w konfrontacji z bogatym bankierem – na to, być może, przyjdzie czas w kolejnych tomach trylogii. Ale od finansowej wygranej ważniejszy jest styl rozgrywki… Autor umieścił akcję powieści w XVII-wiecznym Amsterdamie, jednak potraktował holenderskie tło nieco powierzchownie. Gdyby nie wzmianka o Rembrandcie i oparcie fabuły o tulipomanię, przygody Adama mogłoby rozgrywać się w dowolnym portowym mieście świata. Wprawdzie książka przeznaczona jest dla młodego czytelnika (wiek: 11+) i można spodziewać się pewnych uproszczeń, to jednak anturaż jest w niej zdecydowanie bledszy niż na przykład w relacjach z przygód Tomka Wilmowskiego czy Stasia i Nel. Choć z drugiej strony, skoro kulturowe tło Amsterdamu stanowi dla Adama codzienność, w której dorasta, zrozumiała staje się jego obojętność na szczegóły – wszak stałe elementy otoczenia są niemal niedostrzegalne. A teraz czas na wyjaśnienie, dlaczego tak swobodnie opowiadam o tulipanach – czyli zdradzam sekrety fabuły. Cóż… zarzut taki byłby zasadny, gdyby sam wydawca ich nie ujawnił. Mianowicie polskie wydanie pierwszego tomu Sagi Rodu Windjammerów ma zmieniony tytuł i inną okładkę niż wydanie oryginalne. Gdyby jedynie o kwestię tłumaczenia tytułu chodziło, pewnie nie zgłaszałabym pretensji – niestety wydawca poszedł o krok dalej: do zmienionego tytułu dodał inną, nową okładkę. Rzecz nie w tym, czy nowa okładka jest ładna, czy nie – chodzi o to, że nowa okładka sama w sobie jest spoilerem, zdradza puentę, ujawnia rozwiązanie zagadki. A w połączeniu ze zmienionym tytułem jest prawdziwą niedźwiedzią przysługą wyrządzoną czytelnikowi – dominującym elementem graficznym okładki jest bowiem ów tytułowy tulipan, Czarna Perła, która jest stawką w powieściowej grze. Tym sposobem wyrobiony – nawet jeśli młody jedynie wiekiem – czytelnik, zanim rozpocznie lekturę, już zna rozwiązanie, wie, że nie o rzadki i bardzo cenny klejnot chodzi (choć autor w prowadzeniu akcji niemal do ostatniej chwili zwodzi, kierując bohatera na mylny trop). W efekcie polska wersja okładki nie dość, że niweczy autorski zamysł, to na dodatek może wywołać zniecierpliwienie sugerując, że główny bohater jest wyjątkowo niedomyślny. Podsumowując, wprawdzie „Czarna Perła” nie jest pozycją wybitną, ale stanowi całkiem ciekawe otwarcie cyklu przygód Adama Windjammera, opowieść napisaną lekkim stylem, pozbawioną moralizatorstwa i dłużyzn, która ma szansę spodobać się młodemu czytelnikowi. Podoba mi się pomysł osadzenia akcji książki dla młodzieży w historycznych realiach europejskich, bo przecież aż nadto jest oferowanych opowieści o Indianach i kowbojach czy o amerykańskich koledżach dla panienek – opowieści, w których starsze pokolenia (łącznie z niżej podpisaną) się zaczytywały, mimowolnie ucząc się Historii, wcale nam – Europejczykom, nie najbliższej. Recenzja ukazała się 2009-06-10 na portalu katedra.nast.pl