Upadek Fergala czyli My tu miodu nie spijamy

Nietypowe postacie i zagadka oraz spiek, które może zagrozić koronie. Przystepnie napisana historia o przygodach młodych mieszkańców Londynu pomagających ekscentrycznemu wynalazcy ocalić Zjednoczone Królestwo. Sympatyczna przygodówka w podkrolowanych czasach wiktoriańskich. Chętnie poznała bym dalsze losy bohaterów.

Lekka i miła książka;) Dostałam ją na koniec kolonii od wychowawców. Potem o niej zapomniałam i tak leżała sobie na półce. Już w październiku przypomniałam sobie o niej, bo musiałam napisać recenzje o jakiejś książce, a nie lekturze. Przeczytałam ją dosłownie w 1 dzień, a potem napisałam o niej recenzje do szkoły. Lubię takie książki, bo można przy nich odetchnąć od tych cięższych. Bo "Bracia Hardy - Śmiertelne Niebezpieczeństwo" to taki lekki kryminał i do tego jeszcze z humorem;)

Książka dobra, można ją spokojnie przeczytać i nie zasnąć. Po opisie na okładce sądziłam, że będzie to historia z dreszczykiem. Cóż, był lekki dreszczyk, ale to nie było to, na co liczyłam. Jest to jednak książka bardziej dla młodszych czytelników, więc nie dziwi mnie to. Całkiem ciekawa.

Ta książką była wielką frajdą i spowodowała, że oglądanie obrazów Vermeera było ekscytujące, skłaniała też do skupienia się na szczegółach jego dzieł. Żeby zachęcać dzieci do zgłębiania malarstwa - idealna, na dodatek dziecko uważa, że to jest jego własna, wyjątkowa przygoda.

Dobra, zwyczajnie dobra książka. Momentami przerażająca, trzyma w napięciu przez cały czas. Nie sposób sie oderwać. Dużo ciekawostek ze świata alchemii. Zły czarownik, który chce zawładnąć światem, przy pomocy stworzonego przez siebie golema. I dwójka rodzeństwa wraz z synem alchemika,Sebastianem, którzy muszą go powstrzymać. Polecam.

Mam ogromny sentyment do tej serii. Uwielbiałam te książki jak byłam mała. Do kupna zachęciła mnie wyjątkowa okładka z mopsem, ale fabuła tak mnie wciągnęła, że od razu poprosiłam rodziców o następną. Do dzisiaj pamiętam jak wyczekiwałam na wydanie kolejnych części, które za każdym razem mnie zaskakiwały pomysłowością. Polecam! :)

Świetna lekka książka dla młodszej młodzieży. Barwne światy, kosmos z perspektywy lekkiego XIX wiecznego cyberpunka z całą bandą dziwnych zwierząt i ras. Poza tym genialne ilustracje. Dostałem przez przypadek i w połowie zamówiłem pierwszą część przygód rodziny Mumby.

Jest wiele historii o bohaterach ratujących świat. Owszem, zdarzali się tacy, którzy byli sceptycznie nastawieni, jednak po głębszym zastanowieniu zdecydowali się kroczyć jasną ścieżką bycia ratownikiem ludzkości, przez co zdobywali sławę i bogactwo. Który to bohater mógłby oprzeć się takim pokusom? No właśnie. Ilu z tych bohaterów odmówiło? Znam tylko jednego. Właśnie Blarta, który od tego wolał paść świnie dziadka i dalej wieść żywot zwykłego chłopca. Zostaje jednak zmuszony do wyprawy, by uratować ludzi przed Zoltabem, złym czarnoksiężnikiem, który planuje uciec z więzienia. Samo to, jak bardzo Blart różni się od typowych bohaterów budzi ciekawość. Przy czytaniu o jego potknięciach, failach i pomyłkach prawie dusiłam się ze śmiechu, książka bardzo poprawiła mi humor. Zdecydowanie polecam ją zarówno młodzieży, jak i starszym osobom.

Pamiętam, gdy pewnego dnia zajrzałam na przerwie do szkolnej biblioteki, by znaleźć coś dla siebie na ferie. Myślałam wtedy nad kolejnym tomem z serii "Szkoła przy cmentarzu", ale niestety wszystkie tomy, których jeszcze nie czytałam, były już wypożyczone. Moim oczom ukazała się ta książka - "Upiorna szkoła". Zachęciła mnie okładka oraz opis fabuły z tyłu książki. Czytałam ją wielokrotnie, ale zawsze fragmentami, nigdy w całości. Jakby rzucono na mnie magiczne zaklęcie z kart tej księgi :) Po wielu latach postanowiłam w końcu podjąć wyzwania - przeczytam ją całą. Niedawno nawet udało mi się ją odnaleźć i zakupić. Nie zawiodłam się. Książka ma niewiele stron, ale jest świetna. Trzyma w napięciu już od pierwszej strony i sprawia, że nie można się oderwać. Przeczytałam ją całą w jeden dzień. Moje ulubione chwile to te, w których uczniowie znikają, by rozpocząć przygodę z magią oraz opisy nauczycieli. Ta seria bardzo mocno przypomina mi Harrego Pottera. Zastanawiałam się nawet, czy to możliwe, aby autorka Harrego ujęła w swoich książkach część fabuły z "Upiornej szkoły". Przez przypadek dowiedziałam się, że jest drugi tom tej książki, "Nieświęty Graal". Oczywiście dodałam do swojej biblioteczki jako obowiązkową pozycję :) .

Pięciowidmowy Hotel to pełne fantastycznych przygód i poczucia humoru opowieści o dziedzicu Agencji Duchów - Willu Mooggleyu. Jego sytuacja nie jest godna pozazdroszczenia, bowiem wraz z rodzinnym biznesem odziedziczył mnóstwo dodatkowych kłopotów związanych zarówno z tymi żywymi, jak i tymi którzy powinni udać się już na w pełni zasłużony odpoczynek klientami. A tu jeszcze dochodzą problemy osobiste, bo przecież każdy takowe posiada. Nietypowa profesja chłopca staje się powodem wielu zabawnych sytuacji. Opowieści napisane zostały z przymrużeniem oka, a tutejsze duchy raczej nas bawią niż przerażają. Dodam jeszcze, że seria posiada bardzo piękne okładki obok których ciężko przejść obojętnie!!! Szczerze polecam również audiobooka czytanego przez Wiktora Zborowskiego...

Książka jest drugą i zarazem ostatnią częścią przygód uczniów "upiornej szkoły". To lekkie fantasy z delikatnym horrorem, przeznaczone dla młodszych odbiorców. Utwór jest krótki, da się go w całości przeczytać w zaledwie kilka godzin, jednym tchem. Znajdziemy tutaj magiczne artefakty, miejsca oraz istoty. Dzieło nie skupia się jednak na samych magicznych aspektach, nie to tutaj jest najważniejsze. Kluczowy jest morał. Książka uczy wielu rzeczy, min. by nigdy nie oceniać książki po okładce, by dawać drugą szansę, by przebaczać. Na tych niewielu stronach znajduje się pokaźna skarbnica wiedzy, która mimo wielu lat, wciąż jest aktualna i bardzo potrzebna, szczególnie tym młodszym pokoleniom. Pierwsza część bardziej przypadła mi do gustu, ponieważ było więcej tajemnicy i była po prostu ciekawsza, budowała napięcie. Ta część za to zawiera więcej akcji, co chwilę coś się dzieje, ale miejscami jest troszkę nudna, przewidywalna. Już w połowie książki jesteśmy w stanie domyśleć się zakończenia, przynajmniej u mnie tak było, lecz trzeba wziąć pod wzgląd, że jest to jednak książka dla małych dzieci, ewentualnie młodszych nastolatków i była pisana z myślą o tej grupie odbiorców a nie dorosłych ludzi. Myślę, że dla dzieci, ta pozycja jest jedną z tych, po których z chęcią będą wracać do książek. Troszkę o samym opowiadaniu: Do szkoły przyjeżdża nowy uczeń. Chłopiec bardzo chce się wykazać i widać, że jest wyjątkowo zdolny. Nie jest on jednak akceptowany przez głównego bohatera, który za wszelką cenę chce osobiście udowodnić mroczną stronę chłopca, nie zważając na nic i nikogo. Poświęca w ten sposób szansę na puchar, przyjaźń a nawet całą szkołę, w tym wszystkich jej uczniów oraz nauczycieli. Jest jeszcze jedna rzecz, którą warto tutaj poruszyć. Czytelnicy Harrego Pottera znajdą tutaj mnóstwo elementów, które pojawiają się w książkach J.K.Rowling, a szczególnie "Harry Potter i Czara Ognia". Co ciekawe, książka została wydana na rok przed Czarą Ognia.

Z książkami Pierdomenico Baccalario nie miałem jeszcze do czynienia, chociaż kojarzę sobie cykl o Ulissesie Moorze i samego autora. Sięgając po Ducha Drapacza Chmur będącego trzecią częścią przygód Willa Moogleya z Agencji duchów chciałem dostać przyjemną, ciekawą i może straszno - zabawną opowieść o duchach. Coś lekkiego i właśnie rozrywkowego przy czym można było spędzić miło czas. Will Mooggley dostaje zadanie przeprowadzenia śledztwa od szefa ochrony Empire State Building w sprawie pojawienia się namolnego ducha, który straszy gości. Wraz ze swoim przyjacielem Tupperem rozpoczynają śledztwa. Historia jaką dostałem opowiada o agencji duchów, w której bohater opiekuje się duchami, podpisuje z nimi umowy lub próbuje dowiedzieć się wszystkiego o niezależnych zjawach było ciekawym pomysłem. Nastawiałem się na opowieść z lekkim dreszczykiem i dozą humoru w czasie czytania. Jednak dostałem zgrabnie napisaną opowieść, w której motyw duchów jest przedstawiony w bardziej łagodnym wcieleniu i nie wzbudza przerażenia. Ciekawym pomysłem było osadzenie akcji w znanym drapaczu chmur jakim jest Empire State Building w Nowym Jorku i wykorzystanie go w historii o duchu, który straszy z jakiegoś powodu. Duży budynek z niezwykłą historią jaką posiada jest świetnym miejscem na taką opowieść. Może odgrywa pośrednią rolę, ale miło poczytać o przygodach bohaterów w nim chcącym złapać ducha. Fajnie wypada wątek dotyczący ciotki Willa dybiącego na jego spadek jaki dostał. Wywołującego komiczne sytuacje jakie są skutkiem takich sytuacji. Samo śledztwo prowadzone przez agencję duchów zostało przedstawione w krzywym zwierciadle, ale nie brakuje momentów wykrycia poszlak lub powiązania pewnych faktów jakie zdobyli. Nawet podobało mi się pojawienie znanego detektywa z klasycznego kryminału jaki napisał Raymond Chandler i jego sztywne maniery. Wszystko zostało połączone ze sobą w świetny sposób tworząc ciekawą historie. Postacie jakie spotykamy w książce są dobrze nakreślone. Właściciel agencji duchów Will Moogley jest zwykłym na pozór dzieciakiem, który za sprawą spadku zostaje właścicielem agencji duchów. Bardziej spostrzegawczy i prowadzący śledztwo poszukuje poszlak w celu rozwiązania spraw w jakich bierze udział. Drugim jest jedyny przyjaciel Tupper. Miałem podczas czytania wrażenie, że nie wszystko jest z nim w porządku. Mający szalone pomysły, nieraz szczęście i przeżywający wiele przygód. Relacje jakie zostały przedstawione pomiędzy bohaterami książki są zabarwione humorem sytuacyjnym i słownym. Ich przepychanki wywołują zabawne chwile i uśmiech podczas czytania. Dialogi odznaczają się większą ilością humoru niż poważnymi tonami jakie powinny wystąpić. Dlatego bawiłem się podczas czytania znakomicie śledząc ich rozmowy. Książka Duch drapacza chmur łączy w sobie kryminał, trochę fantastyki i sporo humoru jaki występuje przez cały czas. Została napisana lekkim i przyjemnym stylem jakim posługuje się autor. Na pewno ilustracje stanowią dopełnienie historii jaką czytamy. Historia jaką dostałem jest skierowana do młodego czytelnika i powinien bawić się świetnie czytając Ducha Drapacza chmur. Nie brakuje tutaj zagadek do rozwiązania jakie mają bohaterowie i przygód jakie spotykają ich w czasie trwania śledztwa. Sięgając po książkę Pierdomenico Baccalario nie spodziewałem się, że dostanę pełną humoru opowieść o młodym właścicielu agencji duchów Willu Moogleyu, który prowadząc sprawy styka się z różnymi duchami. Jest to historia skierowana do młodego czytelnika i dlatego nie uświadczymy tutaj dreszczyku podczas czytania lub jakiś strasznych scen. Wszystko zostało ubrane w ramy lekkiej i przyjemnej opowieści doprawionej sporą dawką humoru. Nieraz lekkie przerysowanie postaci służą do stworzenia zabawnych scen sytuacyjnych. W ogóle język jakim posługuje się autor jest nie tylko zabarwiony właśnie humorem, ale lekki i przyjemny. Dlatego czyta się przygody bohaterów rewelacyjnie i wspaniale. Mimo, ze jest to trzecia część nie odczułem tego w czasie czytania, bo nie znalazłem nawiązań do poprzednich tomów. Bawiłem się świetnie podczas lektury Ducha drapacza chmur i chętnie sięgnę po wcześniejsze tomy lub późniejsze części jeśli pojawią się. Zastanawiam się nad innymi jego książkami jakie napisał Pierdomenico Baccalario i chyba dam im szansę w niedługim czasie. Lekka książka, z dużą dawką humoru i przygodami, napisana bardzo ładnie z błyskawiczną akcją, pełną zagadek i zwrotów akcji, którą można przeczytać w jeden wieczór lub dwa. Książka Duch drapacza chmur jest świetną książką dla młodego czytelnika, młodzieży i nawet starszego, który spędzi miło czas przy niej po czymś wymagającym.

Z tą książką już nie "cackałam się" jak z poprzednią częścią, bo wiedziałam, że i tak będzie genialna. Wszystko w tej opowieści zaspokajało moje potrzeby czytelnika. Dramatyczne fragmenty i wciąż powtarzające się pytanie: "Czy ty nigdy nie nauczysz się pukać, Tim?". Jednak jedna rzecz nie daje mi spokoju. Mam wrażenie, że opowieść jeszcze się nie skończyła, że ma jakiś ciąg dalszy. Niestety, nigdy nie dowiemy się, czy autor miał zamiar napisać kolejną część cyklu "Syn alchemika".

Tą książkę znalazłam przypadkowo i pomimo tego, że nie ciągnęło mnie do niej jakoś bardzo, przeczytałam ją w dosłownie parę wieczorów. Na samym początku motyw pająków z kosmosu wydawał mi się denny, ale im więcej czytałam tym bardziej zmieniało się moje zdanie. Bardzo podobał mi się świat wykreowany przez autora, Który łatwo było sobie zobrazować podczas czytania. Jeżeli chodzi o samego autora (Philipa Reeve) to dużo popularniejszym jego dziełem są ,,zabójcze maszyny'' które zostały niedawno zekranizowane. Ja o dziwo dowiedziałam się o nich dopiero po ukazaniu się filmu, i teraz w związku z miłym zaskoczeniem jakiego doznałam po przeczytaniu jednej z jego powieści czekają na mojej półce.

Tę książkę dostałam chyba w 4./5. klasie podst. jako nagrodę w jakimś konkursie. Pamiętam, że bardzo mi się bardzo podobała i czasem śmieszyła. Mimo że to druga część przygód tytułowej Molly to łatwo mi było odnaleźć się w jej świecie. Główna bohaterka przeżywała ciekawe i zaskakujące przygody (niektóre z nich pamiętam do dzisiaj). Chyba jednak nie mam tak złej pamięci jak mi się wydawało, choć może to zasługa tego że przeczytałam ją co najmniej trzy razy :D Miło wspominam tę lekturę i serdecznie polecam :)