Sekrety zwierząt. Złap trop i podążaj za śladami

Czy fizyka, jako dziedzina nauki potrafi być wciągająca? Interesująca? Ciekawa? Oczywiście, że tak. Do tego dochodzi biologia, zachowania zwierząt i mamy gotowy przepis na sukces. Przekonałem się o tym czytając niniejszą lekturę. Nie mogłem się od niej oderwać. Liczę, że pojawi się kolejna część. Tyle ciekawostek jeszcze jest, że śmiało można pisać nowy tom.

Lekka, przyjemna, odkrywcza, pozytywna - własnie taka powinna być książka, która ma obudzić w nas ciekawość i zachęcić do poznania przyrody. Johnson robi to wspaniale. Opowiada o florze i faunie w sposób prosty, wręcz anegdotyczny, przemycając od czasu do czasu wiedzę praktyczną i naukową. Poświęca swoją książkę organizmom prostym, które umykają naszej uwadze, ponieważ wydają się nudne. Udowadnia, że każde z nich jest nie tylko interesujące ale także niezbędne dla funkcjonowania ekosystemów i to, co wydaje nam się bezużyteczne (lub wręcz szkodliwe) ma swoje zadania w przyrodzie. To książka, dla tych którzy chcą się odprężyć i miło spędzić czas, a nie poszerzyć bazę wiedzy naukowej

Niezwykła biografia opisująca najlepszy rok z życia Marilyn Monroe. Autorka ukazuje Marilyn Monroe przez pryzmat roku spędzonego w Nowym Jorku, gdzie aktorka uciekła w listopadzie 1954 roku, zostawiając daleko za sobą szaleństwa Hollywood i małżeństwo, które okazało się katastrofą. Zapierający dech w piersiach Manhattan pozwala Marilyn na zachowanie anonimowości, za którą tak tęskniła. Może biegać po Central Parku, wychodzić do klubów, godzinami oglądać obrazy w Metropolitan Museum of Art, spotykać się ze znajomymi. To tutaj pokazuje swoje nowe ja – poznaje Trumana Capote, zaczyna romansować z przyszłym mężem, Arthurem Millerem, poszerza grono przyjaciół i postanawia zrobić porządek ze swoją karierą, zrywając kontrakt z Fox Studios i zakładając własną wytwórnię. Dla Marilyn to rok wolności, inspiracji, nowych wrażeń, szczęścia. Ciekawa książka pokazująca Monroe jako fascynującą i złożoną bohaterką a nie słodkiego i głupiego kociaka, na jaką chciał ją kreować Fox. Pięknie napisana opowieść o roku z życia dzielnej kobiety o złożonej biografii, której takie cechy charakteru, jak inteligencja i ambicja, były przysłonięte przez jej ikoniczną urodę. Winder zabiera czytelników razem z Marilyn w fascynującą i intymną podróż, która niestety skończyła się zbyt szybko. Niezbyt często sięgam po książki biograficzne, szczególnie te, dotyczące gwiazd filmowych. Ta pozycja wywarła na mnie pozytywne wrażenie. Każdy, kto wcześniej uważał amerykańską seksbombę za głupiutką blondynkę, która poza wyglądem i słodkim głosem nie ma niczego do zaoferowania, zmieniał zdanie, kiedy tylko chwilę z nią porozmawiał. Marilyn miała ogromne poczucie humoru, była oczytana, inteligentna i ambitna. Miała dość ról komediowych. Jej największym marzeniem była rola Gruszeński z "Braci Karamazow". Chciała zostać dostrzeżona jako utalentowana aktorka, która potrafi więcej niż wszystkim się wydaje. Marilyn była prawdziwym molem książkowym! Dacie wiarę? Kiedy tylko dostrzegła u kogoś w domu biblioteczkę, od razu do niej lgnęła i przeglądała tytuły. Jeżeli, tak jak ja, nie lubicie czytać biografii, dajcie szansę "Marilyn na Manhattanie". To naprawdę wyjątkowa pozycja, która wzbogaci Waszą wiedzę i być może rzuci na postać Marilyn i jej świat lepsze światło.

W świecie roślin... Hope Jahren, uznana naukowczyni, badaczka nauk o Ziemii, zajmująca się głównie badaniami na roślinach w "Lab girl" zaprasza do swojego życia. To autobiografia, w której nauka miesza się z życiem codziennym. Autorka ukazuje blaski i cienie pracy naukowej, punktuje sytuację kobiet w nauce, zwraca uwagę na trudy związane z pozyskiwaniem finansowania badań i uzmysławia, że praca naukowca to nie tylko przesiadywanie w laboratorium... To również mnóstwo roboty papierkowej, która nie zawsze przynosi efekty, chociażby w postaci dofinansowań grantowych... Jednak to, co w "Lab girl" najlepsze to wstawki mówiące o roślinach. Czuć, że autorka jest pasjonatką botaniki, bowiem w tych fragmentach wyczuwalne są ogromne emocje i podziw dla świata roślin. Roślin, które są fascynującymi, tak innymi od nas, a mimo wszystko jednak podobnymi pod pewnymi względami, organizmami żywymi. "Lab girl" odbierałam poniekąd personalnie, jako, że sama mam co nieco do czynienia z nauką. Stąd też i o kwestiach naukowych i ciekawostki botaniczne czytałam z pełnym zaangażowaniem. To, co najmniej przypadło mi do gustu to fragmenty i odnośniki do prywatnego życia autorki i jej 'maniakalny' charakter. "Lab girl" to ciekawa pozycja, szczególnie fragmenty botaniczne. Pozostała część to książka o zmiennej dynamice, momentami przydługich opisach tras na konferencje czy wyjazdów na praktyki ze studentami i, prawdę mówiąc, spodziewałam się po niej więcej. Dla zainteresowanych tematami naukowymi i roślinami. https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni

Jako behawiorystce i trenerce zwierząt bardzo podobała mi się ta pozycja. Skupiona jest na zachowaniach zwierząt, które są interpretowane na bieżąco przez autorkę, co uważam za duży plus, ponieważ nikt nie zna krowy lepiej niż jej opiekun. Polecam jako lekką lekturę. Nie należy jednak traktować tej książki jako skarbnicy wiedzy na temat krowich zachowań.

Prawie 200 stron informacji o pszczołach. Od podstawowej wiedzy (jak odróżnić pszczołę od osy) przez bardziej szczegółową np. liczne obowiązki robotnic (z braku robotników) po porady dla wtajemniczonych jak zastosowanie czegoś o nazwie plastry trutowe. Fragmenty z poradami dla pszczelarzy pominęłam, w planach na 2020 rok nie uwzględniłam założenia pasieki, ale i tak znalazłam dla siebie sporo ciekawych informacji. Dowiedziałam się dlaczego pszczele matki oznaczane są kolorowymi kropkami i jak zorganizować owadom zapylającym hotel. Jest też wskazówka jak wymienić starą matkę na nową (przypomnę – dotyczy pszczół) oraz kilka miodowych przepisów. Naprawdę książka dla każdego.

Niesamowita lektura dla każdego kto chcialby się upewnić,że jako naród jesteśmy dumni,że mamy w sobie upór i wytrwałość.Że nasz kraj pod każdym względem jest szczególnie piękny i niesamowity,że mamy ogromna wiarę w życie,w rodzinę i tradycje. To była dla mnie mentalna podróż w przeróżne zakątki.Warto wiedzieć,że pochodzimy z kraju naprawdę niezwykłego,gdzie zapoczątkowano wiele ideologii które po dzis dzien cieszą się swą użytkowością. Nostalgia przeplywała przeze mnie niemal cały czas.Cos się wspomniało,czegoś nauczylo...

Przeczytać ku relaxowi. Setki ciekawostek, anegdot a nawet porad dotyczących flory. A najlepsze jest to, że książka zawiera index roślin, dzięki któremu łatwo dotrzeć do informacji (których - w takim natłoku - niewiele zostaje w pamięci). I te urocze, starodawne (niestety czarnobiałe i zminiaturyzowane) ilustracje...

Bardzo dobra książka, z której można wynieść świetne i ciekawe informacje na temat życia intymnego zwierząt. Ciekawym było dowiedzieć się, że u hien odróżnienie płci sprawia kłopoty, ponieważ samice także posiadają ,,penisy" (i rodzą poprzez owe), że ślimak zapładnia poprzez wbicie ,,kolca" w czoło innego ślimaka. Że kaczor ma penisa w kształcie spirali a żółw w kształcie łopatki. Kto by się kiedykolwiek zastanawiał jakie przyrodzenie mają określone zwierzęta i w jaki sposób niektóre gatunki zapładniają się czy rodzą potomstwo? Bardzo ciekawa pozycja dla ludzi otwartych na tego typu tematy.

„Nie było nas, był las, nie będzie nas, będzie las”. Tym starym powiedzeniem (przysłowiem?) napocznę swoją opinię odnośnie do książki „Ukryte życie lasu” Davida Georgea Haskella amerykańskiego biologa, profesora biologii i badań środowiskowych w Sewanee: The University of the South w Sewanee w stanie Tennessee (USA). Lasy od lat niemowlęcych towarzyszyły mi w mojej wędrówce przez życie, w zasadzie to urodziłem się niemalże w lesie, w domu, a nie w szpitalu, przy dźwiękach śpiewu ptaków. Pierwsze kroki stawiałem w lesie, zabawy z rówieśnikami w lesie, pierwsze wspinaczki na drzewa i upadki z tychże drzew również w lesie, tym samym ciągnie mnie do lasu i wszystkiego, co traktuje o lesie, czy to w formie pisanej, czy jakiejkolwiek innej niczym przysłowiowego wilka do lasu. Nie jest to pierwsza moja książka poruszająca temat lasu, ale z pewnością jest to pierwsza książka, która ukazała mi to środowisko w taki sposób. Autor skupia się bowiem na wycinku lasu-uwaga!... wielkości jednego metra kwadratowego i przez cały rok prowadzi swoje obserwacje- badając formy życia i zmiany zachodzące w ciągu roku na tym jednym metrze kwadratowym. Wydawać by się mogło, że napisać ponad trzysta stron i to drobnym drukiem na temat jednego metra kwadratowego lasu to coś a wykonalnego, a już o zainteresowaniu i przykuciu uwagi czytelnika (nie biologa) mowy być nie może...o dziwo nic bardziej mylnego!. W ściółce leśnej na jej powierzchni, a zwłaszcza pod jej powierzchnią dzieje się tak dużo i tak wielu aktorów odgrywa swoje role, że sam Quentin Tarantino mógłby pozazdrościć: tempa akcji, rozgrywających się dramatów osobistych oraz mnogości występujących w przedstawieniu postaci. Są ich miliony, jeśli nie miliardy, bohaterów ukrytych przed oczyma przeciętnego człowieka nieświadomego, że podczas spaceru po lesie porusza się w otoczeniu miliardów istot żywych i ten właśnie fakt mnie osobiście najbardziej porusza; fakt, że nie jesteśmy sami i powinniśmy mieć więcej szacunku a przede wszystkim miłości do życia w każdej formie i pod każdą postacią. Nie ma złych niepotrzebnych stworzeń w świecie przyrody, są jedynie odmienne priorytety, z którymi my jako ludzie powinniśmy się pogodzić i do nich dostosować, bo las i tak przetrwa, wcześniej czy później, jeśli się nie opamiętamy i nie zrozumiemy- będzie uwolniony od swojego oprawcy i największego zagrożenia, czyli człowieka pędzącego świadomie (o dziwo) ku samozagładzie. David G. Haskell to nie tylko doskonały biolog i naukowiec jest to również świetny pisarz, filozof, myśliciel, oraz zagorzały zwolennik i popularyzator idei ekologicznych. Potwierdzeniem ponadprzeciętności autora może być fakt dotarcia jego dzieła aż do finału nagrody Pulitzera. W odróżnieniu od wielu dzisiejszych ekologów przykuwających się do drzew, ogrodzeń, samochodów, ekologów leżących na jezdni, robiących show wokół siebie i szukających dość często poklasku i sławy (np. Greta) - w odróżnieniu od nich David G. Haskell ukazuje nam las, życie lasu i potrzeby lasu w sposób bardziej stonowany, a jednocześnie bardziej przekonujący. Autor nie krzyczy, nie biega, nie histeryzuje, nie fika koziołków- ukazuje życie lasu, to widoczne na pierwszy rzut oka i to w przeważającej mierze ukryte życie lasu -czyni to w taki sposób, że czytelnik wybierający się na spacer po lesie dziesięć razy się zastanowi, nim postawi krok i zada sobie pytanie: czy aby moja obecność tu i teraz w tym miejscu nie narusza harmonii tego miejsca i co powinienem zrobić i jak się zachować, aby nie zburzyć spokoju tego świętego przybytku. Dzieło Davida G. Haskella do najlżejszych książek nie należy, jednak dla czytelnika dysponującego wiedzą w zakresie biologi, geografii i chemii na poziomie szkoły średniej nie powinno stanowić większego wyzwania. Książka wyjątkowa, autor przekonujący i kompetentny. POLECAM!!!

Książka, która… porusza swoją prostotą w całej okazałości - od okładki, przez edycję do prostych, bezemocjonalnych przekazów. To nie jest wyszukany język. To są niedomówienia, skróty, urwane zdania… Jednych może to drażnić, denerwować, w innych, jak i mnie, wzbudza emocje… Wiadomości przekazywane były poprzez zabezpieczone SMS - autor musiał więc pisać zwięźle i zapewne w ukryciu. Ale czy żyjąc otoczonym wojną, nie byłoby prościej "wyzbyć się emocji", by móc choć trochę "normalniej" żyć? By choć trochę odciąć się od drastycznej rzeczywistości? Warto przeczytać, zdecydowanie!

Bardzo przyjemna lektura. Krótka i treściwa, choć pewnie dla osób, które dopiero planują zmienić swoje życie. Dla mnie nie ma w niej nic odkrywczego. Rutyna poranna i wieczorna oraz reszta pomysłów wyjaśniona dla tych, którzy wchodzą w dorosłość albo upraszczają życie i szukają pomysłów co zmienić w sobie.

Książka o tym, jak obserwować wodę i to co z nią związane, czyli fale, pływy, prądy, plaże, rośliny i zwierzęta, statki i wiele innych aspektów. Ogólnie, jest to całkiem ciekawa lektura, chociaż niestety nie porywająca, z powodu trochę męczącego stylu autora, oraz ze względu na to, że niektóre tematy zostały przeciągnięte poza granicę znużenia czytelnika (np. rozdział o prądach i pływach przebrnąłem z ledwością). Z drugiej strony - z każdego rozdziału tej książki wyłania się ogrom wiedzy i doświadczenia autora, co jest oczywiście wielką zaletą, uważam jednak, że bardziej atrakcyjną formą przekazania tej wiedzy i doświadczenia, byłoby nakręcenie serialu dokumentalnego. Tym niemniej, książkę mogę polecić miłośnikom przyrody i żeglarzom, zwłaszcza początkującym.

Przeczytałam z wielką radością. Myślałam,że będzie więcej takich pojęć czy opisów niezrozumiałych ,ale nie. Jasno i klarownie pokazane jak można wykorzystać umiejętności psów do wykrywania raka. Chciałabym by takie praktyki były częściej wykorzystywane. Oby kiedyś to było coś normalnego, taniego i dla każdego człowieczka. Ile prościej by było, ile szybciej i nieinwazyjnie by wszystko przebiegało. Obyśmy doczekali takich czasów. Książka nie tylko dla miłośników psów. Polecam. Dziękuję za ten BT.

Książka napisana jest w formie osobistych rozważań autora. Porusza on temat ciszy w różnych kontekstach – cisza, która odnajduje nas sama, i taka, którą tworzymy samodzielnie, cisza w sztuce, muzyce, nawet miłości. Są też przemyślenia o nudzie, pędzącym coraz szybciej świecie i – co za tym idzie – naszej coraz gorszej jakości koncentracji. Refleksje pisarza skłaniają do zatrzymania się i zastanowienia się nad ich przekazem.

✨ 𝚁𝙴𝙲𝙴𝙽𝚉𝙹𝙰 ✨ Dzisiaj mam dla Was coś całkowicie innego niż zazwyczaj (no, może kilka tematów jest podobnych 😉). „Niedyskretnik” to świetny sposób na cofnięcie się w czasie, do wieku XIX, który został okrzyknięty najbrudniejszym w historii. Autorka wciela nas w rolę wiktoriańskiej, dość bogatej kobiety, która musi zmagać się z wieloma codziennymi problemami, o których nikt nigdy nie mówi. Dostaniemy tutaj pełen obraz życia damy, poczynając od jej garderoby, przez rozterki sercowe, na chorobach kończąc. Książka jest napisana w bardzo zabawny i ironiczny sposób, ale nie brakuje tutaj również autentycznych fragmentów z XIX-wiecznych artykułów, które później są soczyście komentowane. 😃 Oczywiście, część informacji wzbudza rozbawienie, ale też niedowierzanie, przerażenie i złość. Chciałabym powiedzieć, że powinniśmy się cieszyć z tego, co teraz mamy, ale poglądy niektórych Polaków zatrzymały się właśnie w tamtych czasach i są wyjątkowo zgodne z wiktoriańskimi „znawcami”. Niemniej jednak, świetnie się bawiłam czytając tę pozycję i oglądając ryciny pięknie obrazujące niektóre aspekty życia i polecam tę lekturę każdemu. Warto zweryfikować sceny oglądane w „Bridgertonach” i skupić się też na tych mniej przyjemnych aspektach życia codziennego w tamtej epoce. Jakbym miała podsumować wnioski z książki, to według XIX-wieku, wszystko (ale dosłownie WSZYSTKO) to wina kobiety i jej szalonej macicy. 😂

Książka przyjemna, choć nie rozbawiła mnie tak, jak się spodziewałem. Felietony pana Jacka z przeróżnych magazynów bywały lepsze, ale jako całość - fajnie przypomnieć sobie niektóre absurdy minionej epoki - więc oceniam pozytywnie. (Sprawdzę jeszcze "W zasadzie ciąg dalszy", ot tak, dla rozrywki ;).

# Wyzwanie LC 2022 na kwiecień – przeczytam książkę z kwiatem na okładce lub w tytule. To książka powstała na podstawie wypowiedzi publicznych nieżyjącej już pisarki i satyryczki, komentatorki życia społecznego i politycznego, które swoje spostrzeżenia i przemyślenia publikowała również na blogu (spisane w książce BLOG NIECODZIENNY). Wyboru i redakcji jej najlepszych tekstów dokonała Karolina Królikowska. Książka zawiera poważne i humorystyczne spostrzeżenia, wyrażenia i „inne myśli rozproszone”, które Polacy zaznają np. z programu telewizyjnego który prowadziła od 2011 SZKOŁA KONTAKTOWEGO i często przytaczają w swych wypowiedziach. Ja wybiorę z tomiku te, które mi najbardziej przypadły do gustu: (POLITYKA) „ Najtrudniej być prorokiem we własnym kraju. Powiem więcej. Coraz trudniej być Polakiem we własnym kraju”. (ZDROWIE) „Jedzenie mogłoby dla mnie nie istnieć, gdyby nie lody. Trzy torty lodowe mogłabym zjeść jednego dnia. Tak wygląda moja dieta”, „Hasło „Sport to zdrowie” wymyślił ktoś. Kto sportu nigdy nie uprawiał”. (MĘŻCZYŹNI) „ Mężczyzn można zmieniać jak rękawiczki. Ale mężczyzny zmienić nie można” (ZWIERZĘTA) „ Pies nigdy mi nie zaprzeczy, zawsze mnie wysłucha; wie, o co mi chodzi i jest sympatyczny do bólu” (PRACA) „ Nie wiem, po co się tyle pisze i wydaje, bo przecież teraz już więcej ludzi pisze, niż czyta”. Warto mieć w swojej biblioteczce tę pozycję, zawsze i pod ręką. POLECAM!!!

W zasięgu naszego wzroku toczy się bujne życie PRZYRODY.Wystarczy obudzić w sobie ciekawość małego dziecka aby dostrzec piękno otaczającego nas świata,aby zauważyć wzajemne zależności.Dosłownym tego przykładem są ptaki które codzienie pojawiają się w naszym życiu,ale których nieomal nie widzimy....i o tym jest książka PTAKOLOGIA-o arcyciekawym życiu kur,papug,kolibrów czy też gołebi. polecam

Opowiadania nie są najłatwiejszą formą literacką. Ilość słów i wątków jakie możemy w nich zmieścić jest mocno ograniczona. Krótko opowiedzieć historię, która będzie ciekawa/poruszająca/zabawna/mądra… i która zostanie z nami na dłużej, to prawdziwa sztuka. Lubię opowiadania refleksyjne i takie właśnie są te Toma Hanksa. Akcja płynie w nich dość niespiesznie. Może miejscami rzeczywiście są nieco przegadane, ale przez to przypominają mi teatr (a teatr uwielbiam). Mamy scenę, bohaterów i historię, o której bohaterowie bardziej mówią niż w niej uczestniczą (choć są oczywiście wyjątki). Opowiadania Hanksa są też tęskne. A tęsknota ta odnosi się do dawnych czasów. Dawną Amerykę symbolizuje w nich maszyna do pisania – element pojawiający się w kilku historiach. Maszyna do pisania jest przeciwieństwem nowoczesności z jej smartfonami, mediami społecznościowymi i chwilowością. Maszyna do pisania symbolizuje stałość. Poziom opowiadań Hanksa nie jest jednak stały. Teksty są po prostu nierówne. Kilka historii naprawdę mi się spodobało, ale o większości z nich zapomniałam na drugi dzień po lekturze. Nie zapomniałam historii nastolatka, który spędza dzień surfując z ojcem, a ich wspólny czas odsłania pewne fakty dotyczące ich życia i rzuca nowe światło na wspólną relację. Podobała mi się opowieść o matce kilkuletniego chłopca, która po rozwodzie układa sobie życie z nowym mężczyzną. I na koniec, podobało się mi się opowiadanie pierwsze – o superaktywnej Annie, organizatorce życia nie zważającej na potrzeby i ograniczenia partnera. Choć to opowiadanie czytałam z dystansem i wierzę, że zostało napisane z przymrużeniem oka, jako wyostrzone i humorystyczne. Inaczej, za sposób w jaki Hanks przedstawił Annę, chyba przestałabym czytać dalej. Przeczytaj całą recenzję na blogu: https://projektksiazki.blogspot.com/2018/06/audiobook-kolekcja-nietypowych-zdarzen.html