Sekretne życie wirusów

Okres wakacyjny = porzucanie zwierząt. To chyba żadna nowość dla nas, co rok ten scenariusz się powtarza. Byliście kiedyś świadkiem takiego zdarzenia? . Ptyś jest właśnie jednym z tych psów, który został porzucony na dworcu kolejowym. Wakacje trwały w najlepsze, więc po co ciągać za sobą "ogon"? Ptyś jak to pies, zawsze wierny swemu Panu nie mógł sobie wybaczyć, że poszedł obwąchać śmietniki. To wtedy widział właściciela ostatni raz, ale my wiemy, jak naprawdę było. W pogoni za pociągiem pies dobiega na spokojny dworzec za miastem i tam wiele się w jego życiu zmienia. Poznaje psy zamieszkujące opuszczony pociąg, których przeszłość była dokładanie taka sama. Żyją tam m.in. Beza, Bruce, Mamutka oraz ku zaskoczeniu kotka, robiąca za psią kucharkę! Wraz z Brucem chodził pod szkołę, by otrzymać od dzieci trochę ciepła i miłości zaś z Mamutką chadzał na grządki pełne porów, z których przyrządzali pyszną tartę porową z sosem śmietnikowym, mhmm łapki lizać! Mimo upływających tygodni Ptyś całe dnie spędzał również w okolicach dworca, mając nadzieję na spotkanie Pana. Nic z tego! Zamiast niego Ptyś znalazł bardzo smutną, opuszczoną suczkę. Domyślacie się, co zrobił? . Przyznam, że jest to pierwsza książka tego wydawnictwa, która mnie nie porwała. Mam wobec niej mieszane uczucia choć wiem, że temat jest poważny. Lektura sama w sobie nie jest zła, można czytać ją z mniejszymi dziećmi jako mało zobowiązującą czytankę lub ze starszakami podejmując trudne tematy jak: opuszczenie, przedmiotowe traktowanie zwierząt, tęsknota, wierność, okrucieństwo. Jednak na samym końcu opowieści mamy zdanie, które totalnie mnie rozbiło i choć to "tylko" książka, obawiam się, by dzieci nie zrozumiały tego źle, na opak, że bezdomne psy sobie świetnie radzą i są szczęśliwe. Wiem, że to do nas należy odpowiednie wytłumaczenie treści, jednak...ja niestety jestem na nie albo na nie z plusem (+ za sympatię do wydawnictwa). Widok błąkających się psów przecież nie napawa nikogo optymizmem, prawda?

Pewien niedźwiedź budzi się na wiosnę i stwierdza, że zniknęły wszystkie znajome zwierzęta. Nie ma ani lisa, ani bobra. Jak się okazuje, wszyscy nie wiedzieć czemu, nagle przeprowadzili się do miasta. Miś postanawia zatem sprawdzić, dlaczego do tego doszło. Dlaczego miasto jest o wiele atrakcyjniejsze dla zwierząt aniżeli las? W mieście są przecież podgrzewane jaskinie, jest pyszne jedzenie i nie ma myśliwych. Tak przynajmniej twierdzi jastrząb. Sam niedźwiedź nie chce się rzucać w oczy, zatem chowa się za słonecznymi okularami i pod kapeluszem. Jego przyjaciele – przyczajeni w różnych miejscach i norkach natychmiast go rozpoznają – jednak trudno im się spotkać z niedźwiedziem oko w oko. Zawsze coś stoi na przeszkodzie. To są takie dziwaczne sytuacje, w których znajome zwierzaki w ostatnim momencie wkraczają do akcji i ratują niedźwiedziowi „skórę” i to w taki sposób, że ten w ogóle tego nie zauważa. Zakończenie jest tak zaskakujące i śmieszne, że faktycznie – dawno tak się nie uśmiałam. Ciekawe, kto tak naprawdę kogo ratuje z opresji. Ale na to pytanie – niech sobie odpowie czytelnik już sam. Zabawna historyjka, nieprzewidywalna, ekologiczna, pokazująca wyższość lasu nad innym środowiskiem, z zabawnym tekstem i ilustracjami. Zakręcona fabuła, tygiel różnych omyłek, dziwnych zwrotów akcji i przypadków. No cóż, przypadki przecież chodzą po niedźwiedziach – i to dobrze widać w tej książce. Super!

Choć jest to opowieść bez większych fajerwerków, to jednak ma w sobie głęboko ukrytą mądrość. Mądrość wypływającą z relacji i ciągłości pokoleniowej. Mądrość będąca doświadczeniem życia pokoleń. Otóż pewnego razu dziadek daje wnuczkowi kocyk gdy ten przychodzi na świat; towarzyszy chłopcu ten kocyk przez całe początkowe lata życia aż zużył się. Nie chcąc wyrzucać go do śmieci chłopiec zanosi go dziadkowi, a ten szyje z niego płaszcz. Szczęśliwy chłopiec może więc być z kocykiem w nowym wydaniu przez kolejne lata. Z czasem i kurtka się zużywa, ale od czego jest dziadek; ten bowiem zawsze pomoże. Sytuacja powtarza się kilkukrotnie aż z pierwotnego kocyka zostają tylko strzępki wystarczające na przyszycie guzika. Ciepła opowieść o szacunku do osób i rzeczy, przekonuje, że nie trzeba od razu wyrzucać coś co się zużyło. Można naprawić albo zmienić przeznaczenie. W dzisiejszym świecie brzmi naprawdę abstrakcyjnie, warto więc uświadamiać dzieciom, że można inaczej. 

Książka zaczyna się obrazkami przyszłych możliwości, takich jak przyszła badaczka/stolarka/pisarka/lekarka/komiczka/ nauczycielka/gimnastyczka/prawniczka/wynalazczyni/tancerka/ artystka/inżynierka. Natomiast kończy się obrazkami słynnych (ale chyba nie w Polsce) kobiet, jak Serena Williams, Arunima Sinha-himalaistka, Sue Wimpenny - konstruktorka, Jane Goodall - zoolożka, Walentyna Tiereszkowa - kosmonautka, Josephine Reynolds - strażaczka. Na plus dużo pięknych obrazków, śliski kredowy papier, duży format książki, rymowane teksty, oraz afirmacja wzmacniająca dziewczynki, że: "Dziewczynki rządzą, a więc teraz Jestem dziewczynką powiedz! I jestem super, silna, dzielna! Naprawdę wszystko mogę!"

Bardzo prosta i łatwa w odbiorze pozycja dla młodszych czytelników. Ciepła i skłaniająca do refleksji fabuła. Książka może stanowić punkt wyjścia do rozmów z dziećmi o życiu, bliskości, rodzinie czy cieszeniu się chwilą, która trwa. Piękne ilustracje stanowią idealne dopełnienie tekstu. Na pewno kupię własny egzemplarz, bo myślę, że pomimo prostoty jest to książka, którą warto mieć na półce.

Zwykła rodzina - mama i dzieci... Mama, która pędzi do sklepu i w biegu robi zakupy. Mama, która pogania dzieci i szybko odprowadza je do szkoły. Mama, która biegnie do pracy. I zawsze ledwo zdąża na czas. Pewnego dnia zdarza się coś ... niesamowitego. Budzik nie dzwoni. Wszyscy zaspali. I trzeba biegać jeszcze szybciej... Mama i dzieci są już tym zmęczone. Na następny dzień czeka je spora niespodzianka. Galopująca niespodzianka. Książka ma duży format, cudowną wyklejkę z pędzącymi mamami z rozwianym włosem oraz świetne ilustracje. Barwne, przyciągające oko i z nutką humoru są idealnym uzupełnieniem tekstu. Historia inaczej jest odbierana przez dzieci (zabawna i śmieszna) a inaczej przez dorosłych, bo my niestety wiemy, że bywa prawdziwa.

Nie jest to typowa historia ... sztuki. Autorzy rzeczywiście opowiadają o znanych obrazach (nie tylko tych dawnych), równocześnie dodają pewien rys historyczny, ale przede wszystkim sugerują, w jaki sposób interpretować obrazy, "odczytywać" ich treść, na co zwracać uwagę. Co w istocie jest bardzo ciekawe!

„Dołek” Adbåge odwołuje się do sytuacji, którą wszyscy doskonale znamy z autopsji: najlepsze jest to, co zakazane. A już w oczach dziecka – zwłaszcza. Wyobraźmy sobie coś takiego: za szkołą znajduje się duży dołek, czyli wielka dziura, powstała „dlatego, że ktoś kiedyś wybrał stamtąd dużo ziemi”, w której da się przyjemnie i aktywnie spędzać czas. Jak? Można na przykład bawić się w „mamę niedźwiedzicę, szałas, kryjówkę, kiosk”. Oczywiście, jak to w świecie dorosłych bywa, nie wszystko, co najmłodszym miłe, jest przez starszych rozumiane i akceptowane. Jak czytamy, „Dorośli nienawidzą Dołka. Nie chcą, żebyśmy się w nim bawili, bo możemy się zabić” lub „przynajmniej się przewrócić i zrobić sobie krzywdę”. By uprzykrzyć najmłodszym życie (lub – po dorosłemu – wyprzedzić potencjalny wypadek) nauczyciele podejmują decyzję najpierw o zakazie wchodzenia do dziury (w rezultacie sprytni uczniowie organizują sobie rozrywki na jej krawędzi), a następnie – o jej całkowitym zakopaniu. Oba polecenia wywołują u dzieci duży smutek, szkoła niejako zamiera („Nie ma gdzie się turlać. Nie ma gdzie sobie zwisać. Nie ma gdzie zjeżdżać na kolanach, nie ma gdzie robić toru przeszkód ani bawić się w ognistą przepaść. Można tylko iść prosto przed siebie”), jednak po jakimś czasie – bo, jak wiadomo, wyobraźnia najmłodszych nie zna granic – z całej tej sytuacji młodzi znajdują wyjście. Pojawia się bowiem nowa, wcale nie gorsza, atrakcja. Książka Adbåge, choć niedługa, jest bardzo interesująca. Przede wszystkim ze względu na nieoczywistą perspektywę, z której została napisana. Autorka mając świadomość tego, że sama opowieść o szkolnych perypetiach nie byłaby specjalnie ciekawa, bo przecież znaczna część książek dla dzieci o nich traktuje, decyduje się na poprowadzenie wątku szkolnego w „Dołku” gdzieś w tle, poniekąd na marginesie – najważniejsza staje się uczniowska krnąbrność i swego rodzaju pobłażanie dla niesforności najmłodszych. Oczywiście – żeby była jasność – książka nie zachęca dzieci do buntowania się przeciwko dorosłym czy do nierealizowania poleceń rodziców i nauczycieli, jednak zdaje się opowiadać po stronie tego, co zakazane. Owszem, patrząc z perspektywy opiekuna szkolnego, który odpowiada za uczniów, zabawa w tytułowym dołku może uchodzić za niebezpieczną i faktycznie należałoby jej zakazać, jednak recenzowana publikacja nie stanowi tego typu przestrogi. Wprawdzie moglibyśmy przypuszczać, że Adbåge poprowadzi losy swoich bohaterów tak, by dawały dowód na to, że należy bezwzględnie przestrzegać zasad wyznaczanych przez pedagogów, bo w tego typu kwestiach zawsze mają rację, lecz narracja w „Dołku” niejako gloryfikuje zabawę i to, co zakazane. Robi to jednak nie po to, by namawiać czytelnika lub czytelniczkę do podejmowania nieroztropnych decyzji, tylko po to, by pokazać, jak wygląda dziecięcy punkt widzenia: bo choć można spędzać przerwy na placu zabaw, grać w gumę czy organizować chowanego, to prawdziwą atrakcją w oczach najmłodszych (ale czy tylko? czy dorośli myślą inaczej?) będzie to, co niedostępne i rzadkie – a wielka dziura w ziemi z pewnością do takich rzeczy należy. „Dołek” jest opowieścią zaskakującą i przewrotną. Oczywiście najbardziej niespodziewany okazuje się sam finał, skądinąd bardzo zręcznie i symbolicznie zrealizowany, który w tym konflikcie między najmłodszymi a dorosłymi zdaje się opowiadać po stronie dzieci, ale niespodzianek jest zdecydowanie więcej. Dla mnie dużym zaskoczeniem okazały się również same ilustracje, za które odpowiada autorka – książka jest pod tym względem zupełnie autorska (zarówno treść, jak i warstwa graficzna zostały przygotowane przez Adbåge). Rysunki w „Dołku” są poprowadzone nie tylko ciekawie i konsekwentnie, ale także odważnie – wydaje się bowiem, że graficzne przedstawienie krwawienia z nosa w książce dla dzieci nie należy do najłatwiejszych zadań (wszak nie można przesadzić ani z realistycznością i brutalnością, ani z nieautentyczną idealizacją świata przedstawionego), a autorce to się z powodzeniem udaje. Poznańskie wydawnictwo Zakamarki zaproponowało tą książką bardzo ciekawą i frapującą opowieść, z którą z całą pewnością najmłodsi będą się utożsamiać. https://lekkokrytyka.blogspot.com/2020/04/jesli-nie-na-dole-to-na-gorze-emma.html

Ta książka całkowicie skradła nasze serca, więc jestem nieobiektywna i daje dychę! "Mały pirat" to pełna emocji historia dla najmłodszych, niosąca ze sobą mądre i wartościowe przesłanie. Książka ma duży format, opatrzona jest cudownymi ilustracjami, tekst jest rymowany. To bardzo ciekawa opowieść, akcja jest wartka, pełna dynamizmu. Czyta się płynnie i szybko. Przysłowiową wisieńką na torcie jest wyjątkowe przesłanie. A mianowicie - wartość człowieka nie zależy od jego rozmiaru czy wyglądu. Ważne jest, aby akceptować siebie, znajdować w sobie dobre cechy i je doceniać. "Niedoskonałości" zamieniać na atuty, bo coś co może się nam wydawać utrapieniem w rzeczywiści czyni nas wyjątkowymi. Polecam!

Książka mnie zaciekawiła, bo uważam, że ważne jest zwracanie uwagi na otoczenie, na to, w jaki sposób projektuje się miasta i wsie. I warto taką edukację wprowadzać już od najmłodszych lat. Tytułowy potwór uświadamia mieszkańcom Miastoszewa, co powinno być dla nich istotne w ich otoczeniu, bo są za nie odpowiedzialni. Wydaje mi się, że formą książki może być interesująca dla dzieci.

Ta książka zaintrygowała mnie nie tylko zaskakującym tytułem, ale i okładką. W pierwszym momencie nie mogłam oderwać spojrzenia od smutnej, może trochę rozkapryszonej dziewczynki, którą otaczały kolorowe stosy książek. Od razu w mojej głowie zaczęła kołatać myśl, dlaczego ta mała osóbka jest nieszczęśliwa? Co te książki jej zrobiły, że ona ich nie lubi? Brzmi znajomo? Tak, bo chyba każdy z nas zna kogoś, kto nie przepada, delikatnie mówiąc, za książkami. Jeśli tak jest, to polecam Waszej uwadze historię Michaliny, która faktycznie nie lubi książek, ale ciągle dostaje je w prezencie albo w ramach nagrody. Co z nimi robi, skoro ich nie czyta? Przekonajcie się sami i sięgnijcie po tę pozycję, a dowiecie się, co takiego wydarzyło się pewnej nocy, kiedy książki w pokoju Michaliny się zbuntowały. Miłej lektury!

Rewelacyjna książka! Została stworzona z myślą o dzieciach, jednak informacje, jakie w sobie zawiera będą w dużej części nowością również dla starszych czytelników. Książka wyjaśnia znaczenie poszczególnych symboli, które możemy znaleźć na flagach, a także barw. Zawiera wiele zaskakujących ciekawostek, faktów historycznych i pokazuje ewolucje flag różnych państw. Informacji jest mnóstwo, więc zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję, a nawet przeczytać ją więcej niż jeden raz. Gorąco polecam każdemu, nie tylko tym, którzy interesują się geografią!

Rodzina Dusi staje przed nie lada wyzwaniem. Od kiedy mama zmieniła pracę nie ma jak odbierać córeczki. Jak sama mówi - pracuje na końcu świata i nie zdążyłaby wrócić przed zamknięciem przedszkola. No a tata wyjeżdża w delegację. Co tu zrobić? Może Dusię odbierać będzie Psinek-Świnek? Pomysł wydaje się znakomity, ale dziewczynka ma wrażenie, że mama nie jest nim zachwycona. Na szczęście z ratunkiem przychodzą dziadkowie Dusi. Gdy przyjeżdżają dziewczynka szybko się przekonuje, że babcia z dziadkiem muszą się bardzo mocno kochać! Dziadek ćwiczy codziennie, by móc nosić babcię na rękach, starsza pani natomiast z miłości upiekłaby nawet sernik (choć zupełnie jej to nie wychodzi). Tylko pozazdrościć! Następnego dnia okazuje się, że do przedszkolnej grupy Dusi dołączył nowy kolega. Klaudiusz przyniósł ze sobą pudło zabawek, nosił modne okulary i podarował dziewczynce piękną, różową lalkę. Czy to już ta wielka miłość, o której mówili dziadkowie? Szkoda tylko, że Tomek (przyjaciel Dusi) sprawiał wrażenie nieco obrażonego. Czy to przez to, że poczęstowała Klaudiusza swoim plackiem ziemniaczanym? Wszystko zapowiadało się pięknie, Klaudiusz zadeklarował się nawet, że się z Dusią ożeni, gdy będzie dorosły. Nieoczekiwanie w zabawie dziewczynka straciła jeden ze swoich warkoczy. Tak to już jest, gdy przed zabawą nie ustali się, że we fryzjera bawimy się tylko na niby! Czy wielka miłość przetrwa tę próbę? Sprawdźcie sami! „Dusia i Psinek-Świnek. Wielka miłość” to bardzo ciekawa i pouczająca historia. Mali czytelnicy nauczą się rozróżniać przejściowe zauroczenie od prawdziwej przyjaźni. Zobaczą też, że wielka i prawdziwa miłość przetrwa wszystko (nawet brak jednego warkoczyka). Justyna Bednarek jak zwykle stworzyła bardzo zabawne opowiadanie, które pokazuje świat oczami kilkulatka. Dodam jeszcze, że postać Psinka-Świnka mnie po prostu urzekła, choć przytulanka wbrew tytułowi nie jest tu wcale głównym bohaterem. Opowieści towarzyszą staranne i bardzo kolorowe ilustracje Marty Kurczewskiej. Postaci, stworzonych przez ilustratorkę nie da się nie lubić! Każdy bohater budzi dużą sympatię (no, może z wyjątkiem Klaudiusza – choć nie można mu odmówić pewnego uroku). Patrząc na kolory można odnieść wrażenie, że jest to książka skierowana do dziewczynek. Uwierzcie mi jednak, że historia zaciekawi także chłopców. Jakby nie było mamy tu też męskich bohaterów, których rola w opowiadaniu jest ogromna! Jest bohaterski dziadek, przyjacielski Tomek, no i oczywiście Klaudiusz! „Dusia i Psinek-Świnek. Wielka miłość” to opowiadanie, po które śmiało można sięgnąć z dziećmi już od 3. roku życia. Prosty język, duże obrazki i ciekawa fabuła zainteresują zarówno młodszych, jak i tych ciut starszych czytelników. Polecamy! Czytelnicze Podwórko

Książka jest pięknie wydana. Twarda, tłoczona oprawka przyciąga uwagę i sprawia, że dotykamy smutku. Oswajamy się z nim już na poziomie okładki. Jest oszczędna w słowach, w kolorach i ilustracjach. Autorka daje sporo miejsca odbiorcy na własne przemyślenia. Smutek przedstawiony jest jako bezkształtna, zielona masa przypominająca ducha z opuszczoną głową i smutnym wyrazem twarzy. Wchodzi przez drzwi, siada tak blisko, że aż trudno się oddycha. Osacza chłopca z każdej strony. Dziecko musi oswoić ten smutek. Spędzić z nim czas, posiedzieć w samotności, posłuchać muzyki, a może pójść na spacer. Czasami szum drzew może uspokoić smutne myśli, ulubiona książka czy gorąca czekolada. Zapraszam pod adres: http://swiattomskiego.pl/?p=6699&preview=true by przeczytać pełną wersję recenzji.

Czy są tutaj osoby, które nie miały jeszcze okazji czytać najmłodszym bajki „Gdzie mieszka szczęście?” Barry'egoTimms? Słuchajcie, nadróbcie konieczne, jeśli nadarzy się okazja. Wyjątkowa pozycja. My jesteśmy po wieczornej lekturze. Nasza pochodzi z biblioteki, ale wierzcie mi, jest to historia, do której będziecie wracać, dlatego warto ją mieć na półce. Pośród przepięknych ilustracji spod ręki Greg'a Abott poznajemy trzy różnokolorowe myszki. Pan Mysz Szara mieszka ze swoją liczną rodzinką w uroczym leśnym domku. Jest tam miejsce na zabawę, ogród z drzewami, dającymi cień. W tym domu mieszka szczęście. Z takim przekonaniem żyła pierwsza Mysz, dopóki w trakcie codziennych spacerów odkrywa istnienie innego domu. Większego, okazalszego z dużym tarasem. Pobiegła poznać jego właściciela, Mysz Białą. Wydawać by się mogło, że nie można mieć lepiej, a jednak Mysz Biała oznajmia, że do niedawna żyła szczęśliwie, sądząc, że ma wszystko, gdy wtedy dostrzegła niesamowitą budowlę, wzniesioną na wzgórzu. Obie myszki z zachwytem podążają przyjrzeć się z bliska budynkowi. Jest to okazała willa z wieżyczkami, salą balową, ogrodem, fontanną, ze wszystkim, czego mogą pożądać. Zachwytów nie ma końca i nachodzą ich bardzo smutne przemyślenia oraz emocje, które jeszcze niedawno nie istniały. Jednak Mysz Brązowa, właścicielka willi, pokazuje im, co w życiu jest ważne. „Gdzie mieszka szczęście?” to idealna pozycja dla młodszych czytelników, niosąca w sobie mądre, życiowe przesłanie. Na przykładzie historii myszek, dzieci poznają, że szczęście nie zależy od tego, co posiadamy, ale od tego, czy potrafimy to docenić. Uczą się, że porównywanie bywa zgubne, a sekret szczęścia tkwi w zasięgu ręki. Jest to jedna z tych pozycji, które skłaniają do głębszych rozmów z najmłodszymi. Historia ponadczasowa.

Bardzo fajna i kreatywna książka, w której w ciekawy sposób wykorzystano przezroczystą folię do edukacji na temat ochrony środowiska. Na każdej parze stron mamy wkładkę z folii z obrazkiem, który w zależności, gdzie się znajduje tworzy z inny przekaz. Gdy folię przewrócimy na lewą stronę książki, to odsłaniają się nowe możliwości podejścia ekologicznego. Gdy przewrócimy na prawą, wrócimy do przykładu, który nadaje się do poprawy. Przykładowo, gdy otwieramy książkę, widzimy na początku po prawej stronie tatę z synem, którzy jadą na wycieczkę samochodem. Na lewej stronie jest duży napis, "Zostaw samochód w domu". Gdy przewrócimy wkładkę z folii z samochodem, okaże się, że samochód został w garażu, a tata z synem na wycieczkę jadą rowerami:) itd. Bardzo ciekawy sposób na przedstawienie tematu. Bawiliśmy się z córką w przeciwieństwa tzn. Zamiast "Zostaw samochód w domu" - "Weź samochód z domu". Mieliśmy przy tym sporo zabawy i uśmiechu.

To, co w tej książeczce wprost uwielbiam, to ILUSTRACJE. Są przepiękne! Kitty Crowther postawiła na kredki i na kolor przewodni - róż i dało to niesamowity efekt. Oczy naprawdę cieszą się na tę szaleńczą plątaninę kresek, kropek, rozlanych barw. Postaci zostały czule odmalowane i sprawiają, że ta lektura staje się jakaś taka bliska, ciepła i milutka. Wspaniały pomysł! Mama Niedźwiadka, powiada swojemu synkowi przed snem trzy historie. Są to historie, w których sen gra bardzo ważną rolę - rolę wiodącą. Nie jest to skomplikowane, to bardzo proste opowieści, ale w połączeniu z ilustracjami tworzą zachwycającą całość. Pierwsza jest o strażniczce nocy, która uderza w gong i tym samym ogłasza lasu porę na sen. Druga opowiada o odważnej dziewczynce, która w poszukiwaniu jeżyn zaszła... za daleko. I wreszcie trzecia, o Nobo, który nie mógł zasnąć i wyruszył na spacer, by go odnaleźć. Każda z tych historii przetkana jest rozmową mamy Niedźwiadka z małym Niedźwiadkiem. Dużo tu miłości, a końcówka - ilustracyjna - jest znakomita i jest idealną kropką, o której też można ze swoim małym Niedźwiadkiem porozmawiać. Bardzo wam polecam tę książkę. Jest urocza i wspaniała do czytania na dobranoc. Zachwycił mnie pomysł i wykonanie. Nie spodziewajcie się głębokiej treści, to proste słowa, ale przy dobrej woli możemy nadać im wielkie znaczenie. I oczywiście wydanie. Gruby papier, przyjemna w dotyku okładka, piękne kolory - nic tylko brać i czytać. Dla maluszków coś ślicznego. To może być bardzo miłe zakończenie dnia. dobranoc gwiazdki 8/10 Wydawnictwo Dwie Siostry

To łagodna, mądra opowieść o małych krokach ku samodzielności. Matylda śpi w nowym łóżku, pełna emocji – ale dzięki prostym poradom, rytuałom i cierpliwemu wsparciu rodziców, odkrywa, że to może być naprawdę wielka przygoda. Krótkie teksty na stronach, piękna oprawa i ilustracje sprawiają, że to książka, która zostaje w sercu – i pomaga zasypiać bez płaczu, za to z uśmiechem. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🔹Nieskomplikowana, pełna czułości narracja. Historii towarzyszą praktyczne porady – specjalistka ds. rozwoju emocjonalnego omawia takie zagadnienia jak wieczorne rytuały, techniki relaksacji, pokonywanie strachu przed ciemnością i radzenie sobie z koszmarami . Wszystko to zawarte w zwięzłych, przejrzystych fragmentach — dopasowanych do małych czytelników. 🔸Praktyczne wsparcie dla rodziców - na końcu książki znajdziesz moc konkretnych wskazówek – od stworzenia rutyny, przez zauważenie emocji dziecka, aż po delikatne wspieranie w trudnych momentach bez karania, a ze wzmacnianiem poczucia dumy i kompetencji 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? Książeczkę można zacząć poznawać już z dziećmi około 2. roku życia. 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 "Zasypiamy bez mamy” to idealna pomoc dla maluchów uczących się samodzielnego zasypiania — prosta, ciepła i praktyczna. Łączy pamięć o emocjach dziecka z radami rozwojowymi, tworząc przestrzeń dla spokojnych wieczorów i dumy z własnych postępów. Ta ciepła i delikatna książeczka towarzyszyć może dzieciom podczas pierwszej nocy we własnym łóżku, pokazując, że zasypianie bez mamy może być... wielką przygodą.

"Zachwyt biegnie do kolegi z nową książką" - czytam na jednej ze stron książki Co robią uczucia? i czuję dokładnie do samo. Bo kiedy zaczęłyśmy ją czytać z moją córeczką, od razu chciałam pobiec do kogoś i powiedzieć: „Musisz to zobaczyć!”. To jedna z tych książek, które otwierasz i zaczynasz rozumieć, że w środku czeka coś naprawdę wyjątkowego. To nie jest typowy przewodnik po emocjach ani psychologiczny poradnik dla dzieci. Nie ma tu naukowych definicji, długich wyjaśnień czy morałów. Zamiast tego autorka zaprasza nas do poetyckiej, czułej podróży po świecie uczuć – tych, które znamy i potrafimy nazwać, i tych, które wciąż być może pozostają nienazwane.

Mama - słowo, które zawiera w sobie tyle emocji, myśli, wspomnień i wyobrażeń. Ta cudowna książka sprawi, że niejednokrotnie popłyną Ci łzy, a podczas głośnego czytania dziecku, głos będzie Ci się łamał i więłzł w gardle ze wzruszenia. W tej niezbyt obszernej książce zawarto 7 krótkich opowiadań prezentujących postać Mamy z różnorodnych perspektyw. Mama Helenki w oczach córki jest bohaterką, która najlepiej na świecie spełnia rolę zarówno matki, jak i ojca. Hemma, mama Adila przez prawie miesiąc niemal nie sypia tocząc walkę o życie synka. Hania i jej mama wypracowują tajemny znak - niepozorny, niezauważalny przez innych gest, który znaczy dla nich dwóch więcej niż tysiąc słów. Antoś ma wspaniałą mamę - niestrudzenie walczy o niepełnosprawnego syna, jest dla niego całym światem, choć nie jest mu łatwo jej to okazać. Julka natomiast przekonuje się, że dla swojej mamy jest najważniejsza na świecie. Mama jest w stanie zrobić dla swojej córki naprawdę wszystko, by ją wesprzeć w najtrudniejszych chwilach. Mama małego Ala od początku wierzy, w jego geniusz i wbrew wszystkim, wspiera syna w jego rosnącej ciekawości światem nauki. Tashi z kolei pozna bezgraniczną miłość swojej mamy, dla której nie ma rzeczy niemożliwych. Ta książka przypomni Ci, że serce Mamy kocha najmocniej. Bywa, że macierzyństwo jest trudne, przytłaczające, a nawet frustrujące. Brzmi ponuro, ale paradoksalnie macierzyństwo jest jednocześnie czymś najcudowniejszym, co może spotkać kobietę.