Ptyś

Bardzo ciepła książeczka w twardej okładce z przepięknymi ilustracjami pełnymi szczegółów. Narratorem jest duży, przyjazny, biały piesek, który po długiej wędrówce przybywa do nowego miasta. Pieska wszystko zachwyca: miasto jest takie ciekawe i barwne! Ludzie pomocni. Piesek w tym pięknym mieście szuka swojego nowego domu. Jak uda się pieskowi go znaleźć, gdy nikogo tu nie zna? Przeczytajcie. Otulająca i ciepła, króciutka bajeczka na jesienne wieczory z cudownymi ilustracjami. Złapała mnie za serce:)

To śmieszna historyjka o dobrym wilku, który wypadł z książki. Uciekając przed kotem, szukając schronienia wchodził do innych książek, jednak albo nie pasował do tej bajki, albo był za późno..aż trafił do jednej bajki, w której został..i co więcej, nie zdradzę😁 Czyta się ją przyjemnie i można się pośmiać, u nas czytana już kilka razy.

Co to znaczy, że coś jest pionowo, a coś poziomo? Niedawno mój czterolatek poznał te pojęcia, więc książka ta była świetnym uzupełnieniem. Bardzo spodobały mi się ilustracje. Są dopracowane, w stonowanych kolorach, czytelne, a przy okazji zabawne. Tekstu to niewiele, ale dobrze opisuje czym jest poziom i pion. Nie zabrakło to zabawnej puenty, która rozbawi starszych czytelników, a młodszych zachęci do pogłówkowania "dlaczego?". Warto przeczytać.

Książka o wirusach, która w przystępny i atrakcyjny dla przedszkolaków sposób opowiada o wirusach i ich wpływie na nasze życie. Nie jest to może najpiękniejsza książka i nie każdemu styl ilustracji przypadnie do gustu, ale myślę, że to wartościowa pozycja i warto ją przeczytać.

Piękna ta okładka. Tak bardzo zachęca do lektury, że nie sposób się jej oprzeć. Brune to pseudonim chłopca o imieniu Rune. Mierzy się on właśnie ze stratą dziadka. Rodzice, pochłonięci przygotowaniami do pogrzebu, nie mają wystarczającej ilości czasu dla chłopca. Poza tym pogrążeni w rozpaczy i smutku nie do końca widzą rozterki syna. A tych się trochę nazbierało. Poza śmiercią dziadka musi on poradzić sobie z lokalnymi chuliganami, którzy systematycznie niszczą drewniany domek, który próbuje stworzyć Rune ze swoimi przyjaciółmi: Altem i Ase. Nie godząc się na niesprawiedliwość chłopiec staje się w nocy superbohaterem, który szuka zemsty na łobuzach. Z czasem do jego sabotażowych działań dołączają przyjaciele, a okoliczni mieszkańcy zaczynają podejrzewać, że pod maskami mścicielu kryją się dzieci. Szczególnie mocno interesuje się nimi pastor, którego syn jest jednym z chuliganów. Rune jako Brune ma też kontakt z dziadkiem. Spędzając czas rozmawiając i wspominając. Spotkania z dziadkiem są dla chłopca ukojeniem, rozmowy zaś łagodnym przejściem żałoby, w której rodzice jakoś się nie odnajdują. Ta opowieść, pełna uroku, ciepła, delikatności pokazuje trudne emocje, samotność, ale też przyjaźń i nadzieję.

Bardzo prosta i łatwa w odbiorze pozycja dla młodszych czytelników. Ciepła i skłaniająca do refleksji fabuła. Książka może stanowić punkt wyjścia do rozmów z dziećmi o życiu, bliskości, rodzinie czy cieszeniu się chwilą, która trwa. Piękne ilustracje stanowią idealne dopełnienie tekstu. Na pewno kupię własny egzemplarz, bo myślę, że pomimo prostoty jest to książka, którą warto mieć na półce.

Choć jest to opowieść bez większych fajerwerków, to jednak ma w sobie głęboko ukrytą mądrość. Mądrość wypływającą z relacji i ciągłości pokoleniowej. Mądrość będąca doświadczeniem życia pokoleń. Otóż pewnego razu dziadek daje wnuczkowi kocyk gdy ten przychodzi na świat; towarzyszy chłopcu ten kocyk przez całe początkowe lata życia aż zużył się. Nie chcąc wyrzucać go do śmieci chłopiec zanosi go dziadkowi, a ten szyje z niego płaszcz. Szczęśliwy chłopiec może więc być z kocykiem w nowym wydaniu przez kolejne lata. Z czasem i kurtka się zużywa, ale od czego jest dziadek; ten bowiem zawsze pomoże. Sytuacja powtarza się kilkukrotnie aż z pierwotnego kocyka zostają tylko strzępki wystarczające na przyszycie guzika. Ciepła opowieść o szacunku do osób i rzeczy, przekonuje, że nie trzeba od razu wyrzucać coś co się zużyło. Można naprawić albo zmienić przeznaczenie. W dzisiejszym świecie brzmi naprawdę abstrakcyjnie, warto więc uświadamiać dzieciom, że można inaczej. 

Pewien niedźwiedź budzi się na wiosnę i stwierdza, że zniknęły wszystkie znajome zwierzęta. Nie ma ani lisa, ani bobra. Jak się okazuje, wszyscy nie wiedzieć czemu, nagle przeprowadzili się do miasta. Miś postanawia zatem sprawdzić, dlaczego do tego doszło. Dlaczego miasto jest o wiele atrakcyjniejsze dla zwierząt aniżeli las? W mieście są przecież podgrzewane jaskinie, jest pyszne jedzenie i nie ma myśliwych. Tak przynajmniej twierdzi jastrząb. Sam niedźwiedź nie chce się rzucać w oczy, zatem chowa się za słonecznymi okularami i pod kapeluszem. Jego przyjaciele – przyczajeni w różnych miejscach i norkach natychmiast go rozpoznają – jednak trudno im się spotkać z niedźwiedziem oko w oko. Zawsze coś stoi na przeszkodzie. To są takie dziwaczne sytuacje, w których znajome zwierzaki w ostatnim momencie wkraczają do akcji i ratują niedźwiedziowi „skórę” i to w taki sposób, że ten w ogóle tego nie zauważa. Zakończenie jest tak zaskakujące i śmieszne, że faktycznie – dawno tak się nie uśmiałam. Ciekawe, kto tak naprawdę kogo ratuje z opresji. Ale na to pytanie – niech sobie odpowie czytelnik już sam. Zabawna historyjka, nieprzewidywalna, ekologiczna, pokazująca wyższość lasu nad innym środowiskiem, z zabawnym tekstem i ilustracjami. Zakręcona fabuła, tygiel różnych omyłek, dziwnych zwrotów akcji i przypadków. No cóż, przypadki przecież chodzą po niedźwiedziach – i to dobrze widać w tej książce. Super!

„Dołek” Adbåge odwołuje się do sytuacji, którą wszyscy doskonale znamy z autopsji: najlepsze jest to, co zakazane. A już w oczach dziecka – zwłaszcza. Wyobraźmy sobie coś takiego: za szkołą znajduje się duży dołek, czyli wielka dziura, powstała „dlatego, że ktoś kiedyś wybrał stamtąd dużo ziemi”, w której da się przyjemnie i aktywnie spędzać czas. Jak? Można na przykład bawić się w „mamę niedźwiedzicę, szałas, kryjówkę, kiosk”. Oczywiście, jak to w świecie dorosłych bywa, nie wszystko, co najmłodszym miłe, jest przez starszych rozumiane i akceptowane. Jak czytamy, „Dorośli nienawidzą Dołka. Nie chcą, żebyśmy się w nim bawili, bo możemy się zabić” lub „przynajmniej się przewrócić i zrobić sobie krzywdę”. By uprzykrzyć najmłodszym życie (lub – po dorosłemu – wyprzedzić potencjalny wypadek) nauczyciele podejmują decyzję najpierw o zakazie wchodzenia do dziury (w rezultacie sprytni uczniowie organizują sobie rozrywki na jej krawędzi), a następnie – o jej całkowitym zakopaniu. Oba polecenia wywołują u dzieci duży smutek, szkoła niejako zamiera („Nie ma gdzie się turlać. Nie ma gdzie sobie zwisać. Nie ma gdzie zjeżdżać na kolanach, nie ma gdzie robić toru przeszkód ani bawić się w ognistą przepaść. Można tylko iść prosto przed siebie”), jednak po jakimś czasie – bo, jak wiadomo, wyobraźnia najmłodszych nie zna granic – z całej tej sytuacji młodzi znajdują wyjście. Pojawia się bowiem nowa, wcale nie gorsza, atrakcja. Książka Adbåge, choć niedługa, jest bardzo interesująca. Przede wszystkim ze względu na nieoczywistą perspektywę, z której została napisana. Autorka mając świadomość tego, że sama opowieść o szkolnych perypetiach nie byłaby specjalnie ciekawa, bo przecież znaczna część książek dla dzieci o nich traktuje, decyduje się na poprowadzenie wątku szkolnego w „Dołku” gdzieś w tle, poniekąd na marginesie – najważniejsza staje się uczniowska krnąbrność i swego rodzaju pobłażanie dla niesforności najmłodszych. Oczywiście – żeby była jasność – książka nie zachęca dzieci do buntowania się przeciwko dorosłym czy do nierealizowania poleceń rodziców i nauczycieli, jednak zdaje się opowiadać po stronie tego, co zakazane. Owszem, patrząc z perspektywy opiekuna szkolnego, który odpowiada za uczniów, zabawa w tytułowym dołku może uchodzić za niebezpieczną i faktycznie należałoby jej zakazać, jednak recenzowana publikacja nie stanowi tego typu przestrogi. Wprawdzie moglibyśmy przypuszczać, że Adbåge poprowadzi losy swoich bohaterów tak, by dawały dowód na to, że należy bezwzględnie przestrzegać zasad wyznaczanych przez pedagogów, bo w tego typu kwestiach zawsze mają rację, lecz narracja w „Dołku” niejako gloryfikuje zabawę i to, co zakazane. Robi to jednak nie po to, by namawiać czytelnika lub czytelniczkę do podejmowania nieroztropnych decyzji, tylko po to, by pokazać, jak wygląda dziecięcy punkt widzenia: bo choć można spędzać przerwy na placu zabaw, grać w gumę czy organizować chowanego, to prawdziwą atrakcją w oczach najmłodszych (ale czy tylko? czy dorośli myślą inaczej?) będzie to, co niedostępne i rzadkie – a wielka dziura w ziemi z pewnością do takich rzeczy należy. „Dołek” jest opowieścią zaskakującą i przewrotną. Oczywiście najbardziej niespodziewany okazuje się sam finał, skądinąd bardzo zręcznie i symbolicznie zrealizowany, który w tym konflikcie między najmłodszymi a dorosłymi zdaje się opowiadać po stronie dzieci, ale niespodzianek jest zdecydowanie więcej. Dla mnie dużym zaskoczeniem okazały się również same ilustracje, za które odpowiada autorka – książka jest pod tym względem zupełnie autorska (zarówno treść, jak i warstwa graficzna zostały przygotowane przez Adbåge). Rysunki w „Dołku” są poprowadzone nie tylko ciekawie i konsekwentnie, ale także odważnie – wydaje się bowiem, że graficzne przedstawienie krwawienia z nosa w książce dla dzieci nie należy do najłatwiejszych zadań (wszak nie można przesadzić ani z realistycznością i brutalnością, ani z nieautentyczną idealizacją świata przedstawionego), a autorce to się z powodzeniem udaje. Poznańskie wydawnictwo Zakamarki zaproponowało tą książką bardzo ciekawą i frapującą opowieść, z którą z całą pewnością najmłodsi będą się utożsamiać. https://lekkokrytyka.blogspot.com/2020/04/jesli-nie-na-dole-to-na-gorze-emma.html

Nietypowy komiks - narysowany obrazkami ze sketchnotingu przemówi do młodszych i starszych. Rozdział 1 traktuje o tym, że o Ty ustalasz zasady, bo rządzisz własnym państwem, które sam zamieszkujesz. Decydowanie o własnym ciele oznacza, że jako głowa państwa samodzielnie ustanawiasz własne granice. Granica to linia, którą oddzielasz to, co ci odpowiada, od tego, co ci nie pasuje. Rozdział 3 podejmuje temat udzielania i przyjmowania zgody - "zgoda oznacza, że na coś pozwalasz. Szczególnie jeśli to dotyczy twojego ciała". Autorka zachęca, by jasno i wprost mówić o tym, na co mamy lub nie mamy ochoty. Bardzo mi się podobał fragment o tym, że zawsze możemy zmienić swoje zdanie i nie musimy się z tego nikomu tłumaczyć. Masz prawo zmienić swoje zdanie, nawet jeśli wcześniej 100x mówiłeś TAK. Czasem ludzie się denerwują, kiedy zmieniasz zdanie - mogą być zawiedzeni, wkurzeni albo nawet wściekli - ale to i tak TY decydujesz. Bardzo cenna wiedza podana dzieciom w przystępny, zabawowy sposób. Polecam.

Ta książka całkowicie skradła nasze serca, więc jestem nieobiektywna i daje dychę! "Mały pirat" to pełna emocji historia dla najmłodszych, niosąca ze sobą mądre i wartościowe przesłanie. Książka ma duży format, opatrzona jest cudownymi ilustracjami, tekst jest rymowany. To bardzo ciekawa opowieść, akcja jest wartka, pełna dynamizmu. Czyta się płynnie i szybko. Przysłowiową wisieńką na torcie jest wyjątkowe przesłanie. A mianowicie - wartość człowieka nie zależy od jego rozmiaru czy wyglądu. Ważne jest, aby akceptować siebie, znajdować w sobie dobre cechy i je doceniać. "Niedoskonałości" zamieniać na atuty, bo coś co może się nam wydawać utrapieniem w rzeczywiści czyni nas wyjątkowymi. Polecam!

"Wspaniała mądrość mrówek" Propozycja wydawnictwa Zysk jest skierowana do najmłodszych czytelników ale można w niej dowiedzieć się kilku ciekawostek, które nie są znane nawet dorosłym. Z czym kojarzą się Wam mrówki? Małe robaczki biegające tu i tam, ale czy znacie ich zwyczaje? To, że każda z nich ma swoje zadania i spełnia określone funkcje? W książce jesz również opisane to co mrówki lubią i to co im przeszkadza 😯 😉 Książka warta polecenia i napewno spodoba się nie jednemu małemu molowi 😉 moje dwa małe moliki były zachwycone zarówno treścią jak i grafikami mieszczącymi się wewnątrz 😊 My szczerze polecamy i zachęcamy do przeczytania 👌👍

"Zachwyt biegnie do kolegi z nową książką" - czytam na jednej ze stron książki Co robią uczucia? i czuję dokładnie do samo. Bo kiedy zaczęłyśmy ją czytać z moją córeczką, od razu chciałam pobiec do kogoś i powiedzieć: „Musisz to zobaczyć!”. To jedna z tych książek, które otwierasz i zaczynasz rozumieć, że w środku czeka coś naprawdę wyjątkowego. To nie jest typowy przewodnik po emocjach ani psychologiczny poradnik dla dzieci. Nie ma tu naukowych definicji, długich wyjaśnień czy morałów. Zamiast tego autorka zaprasza nas do poetyckiej, czułej podróży po świecie uczuć – tych, które znamy i potrafimy nazwać, i tych, które wciąż być może pozostają nienazwane.

Kontynuacja historii zajączka. Gdzie rzeczy zaczynają się prostować, wreszcie wiem że tata trafił na Majorkę, ale co bohaterom daje ta informacja? Czy zaspokaja ich pustkę w sercach? Jak można sobie poradzić z samotnością? A co z zaufaniem? Czy miłość w małych serduszkach jest podobna do tej w dużych?

Jak głosi znane przysłowie: „Jeszcze się taki nie urodził, co by każdemu dogodził”. Buty małej Madzi doskonale wiedzą jak to jest! Lewy uwielbia długie spacery, najlepiej po błocie i kałużach, bo wtedy jest dużo ciekawiej. Prawy zaś zdecydowanie wolałby odświętne spacery, by za bardzo się nie pobrudzić. Co może wyniknąć z połączenia tak odmiennych charakterów? Zajrzyjcie razem z nami do książki „Prawy i Lewy” od wydawnictwa Widnokrąg, by poznać losy tej nietypowej pary butów! Madzia ma parę czerwonych butów i – jak się zapewne domyślacie – nie są to jakieś tam zwykłe buty! Co to, to nie! Jest to obuwie o dość mocno ugruntowanych poglądach! Lewy uwielbia skakać przez kałuże i taplać się w błocie. Nie są mu straszne długie wyprawy po parkach czy lasach, nawet jeśli pada deszcz czy śnieg. Prawy marzyłby, bo choć na chwilę stać się odświętnym pantofelkiem. Nienawidził brudu i kurzu, a od długich spacerów bolała go podeszwa. Nie odczuwał żadnej radości z długich spacerów Madzi, która uwielbiała odkrywać nowe miejsca, często leżące daleko od suchej i wygodnej ścieżki czy chodnika! Książka „Prawy i Lewy” w bardzo nietypowy sposób pokazuje małym czytelnikom, że każdy z nas jest inny i ma prawo do własnych przekonań czy upodobań. Ważne jednak, aby w tej swojej odmienności nie oceniać innych zbyt krytycznie bądź pochopnie. Dyskusje Prawego i Lewego, które nasi bohaterowie toczą w szafce na buty, są bardzo pouczające. Mali czytelnicy dowiedzą się, że należy się wzajemnie szanować, nawet jeśli różnimy się charakterami. Dzieci przekonają się także, że nie warto zazdrościć innym, nawet jeśli z pozoru wydaje nam się, że znajdują się oni w lepszej sytuacji. Lepiej jest doceniać to, co się ma, gdyż każdy dzień może być niezwykłą przygodą i warto go wykorzystać! „Prawy i Lewy” to ciekawa i oryginalna historia. Opowiadanie Anny Paszkiewicz jest lekkie, niosące wartościowy przekaz, a przy tym napisane jest prostym i przyjemnym językiem. Towarzyszą im ilustracje Katarzyny Walentynowicz, które mnie osobiście przeniosły w krainę bajek mojego dzieciństwa! Z wielką przyjemnością oglądałam kolejne karty książek. Jest to naprawdę ładne wydanie, po które warto sięgnąć! Polecam książkę „Prawy i Lewy” dzieciom od 3. roku życia. czytelniczepodworko.pl

„Lody we wszystkich smakach” to picturebook, który rozświetla i wywołuje szeroki uśmiech. Jestem przekonana, że Ola i Oskar mają tę moc i nawet w największym ponuraku obudzą wewnętrzne dziecko. Lekturka gwarantuje kilka beztroskich chwil, ożywia wyobraźnię i zachwyca swoim urokiem. Minimalistyczne, pełne humoru i niewymuszonego wdzięku obrazki Pawła Mildnera z pewnością oczarują nie tylko dzieciaki, ale również wszystkich dorosłych, którzy mają słabość do pięknych i charakternych ilustracji. Mówiąc krótko rozkosznie lekka i przepyszna lektura. Sięgnijcie, a nie będziecie żałować. Cała recenzja tutaj: https://tiny.pl/tb8n4

Kolejna książeczka przeczytana dzieciom zrobiła dobre wrażenie i na mnie. Zbiór zawiera dziewięć historyjek, każda o innym zwierzęciu, ale wszystkie w pewien sposób ze sobą połączone. Opowiadania te są mądre, pouczające, ale bez topornej dydaktyki. Fabuła zawarta w opowiadaniach jest nietuzinkowa, motyw tańców fantastyczny. I oczywiście piękna szata graficzna, co w książkach dla dzieci jest ogromnym atutem. Całość jest oryginalna i harmonijnie skomponowana, język adekwatny dla dzieci, ale bogaty. Polecamy.

„Ohyda. Mała książka obrzydliwości” jest wbrew pozorom bardzo ciekawą lekturą. Szczerze mówiąc, całkiem nieźle się przy niej bawiliśmy a i wiele ciekawych rzeczy dowiedzieliśmy. Niewielki format, twarda oprawa i matowe grube strony. Bardzo fajne ilustracje i ciekawe ułożenie tekstu. Mimo „dziwnego” tematu lektura świetna! Polecamy!

Książka mnie zaciekawiła, bo uważam, że ważne jest zwracanie uwagi na otoczenie, na to, w jaki sposób projektuje się miasta i wsie. I warto taką edukację wprowadzać już od najmłodszych lat. Tytułowy potwór uświadamia mieszkańcom Miastoszewa, co powinno być dla nich istotne w ich otoczeniu, bo są za nie odpowiedzialni. Wydaje mi się, że formą książki może być interesująca dla dzieci.