Runiczny Kieł

Warhammer pełną garścią, mroczny, beznadziejny, jedynie z małym płomykiem nadziei, który może uratować imperium. Duża ilość batalistyki w starym świecie, postaci dające się lubić - choć bez większej głębi - i wartka akcja. Ocena wyższą o jedną gwiazdkę przez sentyment do gry Mark of Chaos i kapitana Stefana von Kessela

To ja może kilka słów... takich luźnych... (kilka dni temu napisałem na jednym forum). Zatem - od mniej-więcej roku interesuję się Uniwersum Warhammera Fantasy. Jest to poniekąd spowodowane wydaniem przez pewien Ruski Team moda pod Medievala II:TW, który zwą Call of Warhammer. Wiedząc, że im bardziej, dokładniej pozna się świat przedstawiony w danej produkcji tym większą frajdę będę miał z gry zacząłem szperać... internet, internet, internet... Army Booki po polsku i nie... jednak było to za mało, dalej czułem nieznośny głód. Po wydaniu moda w grudniu i spędzeniu nad nim ok. 100-120h jeszcze bardziej straciłem nad sobą kontrolę, sięgnąłem w miejsce z dawien dawna zapomniane, którego słońce nie widziało od wieków (znaczy do wnętrza portfela). Musiałem... musiałem szukać jakiegoś opowiadania, czegoś na te długie zimowe wieczory. No i jeszcze pozostaje kwestia matur (Świat Warhammera trafił do mojej prezentacji ustnej z polskiego pt. "Motyw Średniowiecza w literaturze późniejszej (fantasy itd)"). Dodam od siebie, że niesprawiedliwe niektórzy z czytelników osądzają takie serie ( "robione tylko i wyłącznie pod RPG lub Bitewnik, taki kiepski dodatek, który kupią tylko i wyłącznie frajerzy lub fanatycy"). Bardzo krzywdzą pisarzy takich opowiadań i sami często nie wiedzą co tracą (bo w większości przypadków najpewniej nawet się z treścią danego tomiszcza nie zapoznają, z góry skazując ją na zapomnienie i kosz). Co więcej szkodzą też innym: obrażając całą serię zniechęcają, zrażają do niej potencjalnych czytelników, pozbawiają ich szansy zapoznania się ze wspaniałym światem Warhammera. Nieładnie. Mam już z 10 różnych pozycji... najsłabszą jest "Zabójca Wampirów", ale o tym kiedy indziej. Przejdźmy zatem do sedna sprawy - będzie krótko, lecz rzeczowo. Akcja Ambasadora odbywa się w przez większość czasu w mieście Kislev, stolicy państwa o takiej samej nazwie. Rok 2521. Rok Którego Nikt Nie Zapomni. Rok zbrojnej wycieczki Barbarzyńskich wyznawców Chaosu do Imperium Sigmara, zwanej też "Burzą Chaosu". Mord, pożoga, krwawe ofiary z ludzi, zwały trupów, krew płynąca wartką rzeką za armiami Chaosu. Stada demonów, piekło na ziemi, głód. Na wschodniej granicy Imperium pojawiają się orkowie, wielkie zielone WAAAAAAAAAGH (po naszemu "łomot"). Nie jest dobrze... a tu jeszcze w Sylvanii wampiry podnoszą swój obmierzły łeb i kohorty żywych trupów. Apokalipsa. W tych jakże ciekawych i wesołych (dla barbarzyńców) czasach na placówkę dyplomatyczną w Kislevie trafia tytułowy Ambasador - Kaspar von Velten, stary generał-weteran. Poniższe informacje można nazwać spojlerem. Czytasz na własne ryzyko: Na "dzień dobry" wita go obraz nędzy i rozpaczy - zrujnowanej Imperialnej Ambasady. Syf, kiła i mogiła. Gwardzistom urosły brzusie, zmalały mięśnie, a ostatni ambasador-niedojda drży w strachu przed bossem lokalnej mafii (któremu "ofiarował" wiele, wiele mebli, dywanów z wyposażenia ambasady). A żeby Kaspar nie poczuł się nagle zbyt komfortowo: Ludność Kisleva i sama Caryca nie darzą Imperium zbytnią miłością, zapasy z Cesarskich magazynów w dziwny sposób znikają. Resztki Imperialnej armii, które jakimś cudem ocalały spod masakry pod Zedewką siedzą pod murami miasta bez strawy, uzbrojenia i innego wyposażenia (a idzie sroga zima). Po stolicy na domiar złego biega pewien specyficzny smakosz o wyrafinowanym poczuciu smaku. Kislevianie niestety nie mogą tego osobnika zrozumieć... w sumie czy można wymagać od nich czegoś takiego jak "zrozumienie", gdy jest się przysmakiem dla osławionego "rzeźnika"? "Piąta kolumna" w postaci wyznawców Chaosu też nie śpi... Na szczęście von Velden zawsze może liczyć na swojego przyjaciela Pawła (cały czas na bani) i mały oddział Rycerzy Pantery. Koniec Spojlera. Opisy są perfekt, cały czas coś się dzieje, możemy spojrzeć na świat oczami seryjnego, psychicznego mordercy, jak też zapoznać się z codzienną "szarą rzeczywistością" życia codziennego ambasadora. Masa Intryg, trochę walki (lecz nie za dużo, w porównaniu do większości innych opowiadań z serii warhammer jest pod tym względem bardzo spokojnie. Za to opis każdego takiego starcia, cięć, pchnięć, uników, stoi na wysokim jak dla mnie poziomie). Zakończenie (a raczej coś jak zarys zakończenia, jeszcze nie całe... zakończenie, które wytwarza w naszym umyśle więcej pytań niż zostawia odpowiedzi) poznajemy już na samym początku. Co jakiś czas pojawia się jakaś myśl nad którą można chwilę podumać. Jest fajnie, bohaterzy zostali tak wykreowani, że można poczuć do nich sympatię. Człowiek może ich znienawidzić, a nawet zrobi się mu ich żal. Postacie są żywe, to nie tylko "imię, nazwisko i miejsce, w które dostał". To ludzie z krwi i kości, nie stado herosów i heroin. Mają swe zalety i wady. Swe życie. Niektórzy zarzucają tej książce błędy w tłumaczeniu (Np. Czekista). Jednak w żadnym wypadku nie wpłynęły one na moją osobę, nie zdegustowały mnie... w porównaniu do do innej sprawy. Ambasador okazuje się tylko pierwszym tomem wspaniałej historii. Nie było by to niczym złym, gdyby nie pewien szkopuł - książkę wydano w naszym kraju w 2007 roku, a drugiego tomu jakoś ni widu, ni słychu w ofercie firmy CC. Lektura więc pozostawia pewien niedosyt... Lecz jeżeli masz te 27 złotych i ujrzysz ją w ofercie danej księgarni to kupuj śmiało. Nie zmarnujesz ni czasu ni pieniędzy

jak na książki z tej serii młotka absolutny fenomen, fajna dynamiczna zaskakująca. Nie ma klasycznych super dobrych wojowników ( a przynajmniej nie w takiej ilości jak w pozostałych pozycjach serii ) Nie trzeba być wielbicielem rasy szczuroludzi aby czytać z przyjemnością

Książka nieznana - a szkoda, bo nawet jako samodzielna nowelka broni się całkiem nieźle. Oczywiście to Warhammer więc ostatnia bitwa, która składa się z trzech bitew trwa połowę książki. Całość ma vibe sensacyjnego filmu kostiumowego, i oceniany w tych kategoriach wypada naprawdę nieźle. W przeciwieństwie do większości książek od GW oprócz rąbania mamy intrygi i fabułę. Toteż jak na bombastyczne czytadło na jeden raz oceniam to na porządne 8/10

Ksiazka ze swiata Warhammer opisujaca walke z nieumarlymi. Ksiazke czyta sie dobrze i ciezko ja odlozyc na polke. Steven Savile jest rowniez autorem trylogii Von Carstein, ktora jest lepsza i bardziej epicka od Klatwy Nekrarchy. Jako fan nieumarlych i swiata Warhammer polecam - na pewno lektura tej ksiazki nie bedzie czasem straconym.

Ocena na pewno w górę, przez fakt tego, że jest to moja ulubiona frakcja w warhammerze fantasy. Głównymi bohaterami książki są krasnoludy z twierdzy Zhufbar i ich długowieczne życie przykryte cieniem wielu uraz, które trzeba rozwiązać. Powieść oddaje dobrze ducha dawi i włosy na klacie oraz brodzie samę rosną od opisów zwyczajów, piwa, życia i walk naszych sojuszników (dzięki niech będą sigmarowi!). Język jest lekki oraz przyjemny, przez co bardzo szybko się to czyta. W polskiej wersji niektóre słowa np. prosperity nie są przetłumaczone i potrafi to wybić z immersji przedstawionego świata. Ale całokształtem jest dobrze, nawet bardzo dobrze, jak po wypiciu Bugmana XXXXX. Khazuk, Khazuk-ha!

Chyba jedna z najlepiej napisanych książek ze "starego" warhammera. Mamy dobre rozpoczęcie przygody niewinnego i nieświadomego handlarza wina, który wplątuje się w to coraz nowe intrygi oraz sytuacje. Książka zostawia delikatny niedosyt końcówką, która wydaje się być skrócona na siłę. Dużym problemem polskiej wersji jest tłumaczenie i technika owego tłumaczenia. Do połowy mamy tylko problemy z przecinkami i myślnikami oraz bardzo rzadko pojawia się zła końcówka. Druga połowa wygląda jakby korektor rzucił robotę. Błędy językowe, obcięte słowa lub koślawe tłumaczenie potrafi się pojawić co 2-3 strony, gdzie na samym końcu błędy są widoczne na każdej stronie. Ogółem opowiadanie będę bardzo dobrze wspominał i z samej treści zrobię sesję do RPGa!

Niektóre opowiadania ciekawsze, inne nieco mniej. Ogólnie książka dobra, wciągająca, choć trudno scharakteryzować wszystkie opowiadania jedną wspólną oceną. To jest bolączka książek zawierających w sobie opowiadania różnych autorów. Zawsze jeden styl bardziej przypadnie człowiekowi do gustu, a inny mniej. Podsumowując... przekonałem się do świata Warhammera.

Bardzo przyjemna książka dla fanów Warhammera i chyba głównie dla nich. Bowiem historia skupia się wokół przyszłego Boga Imperium - Sigmara i wydaje mi się, że dla osób spoza tego uniwersum nie będzie do końca zrozumiała i tak atrakcyjna. Dla mnie jako wielkiego fana WH i WH40k pozycja niezwykle miodna. Warto dodać, że mamy tutaj wielkie sceny batalistyczne ale także bohaterskie przygody naszego bohatera. Jak jesteś fanem "młotka" pozycja obowiązkowa.

Lubię tego autora i jest to jakaś gwarancja jakości w świecie wh czy WH40K. Natomiast sam temat książki dla mnie malo interesujący. Pierwsza ćwiartka dłuży się i ciągnie zamiast wciągać. Potem jest już lepiej i historia wciąga. Mnie osobiście bardziej interesowała story o wojownikach chaosu niż kislewitach, ale ta także na końcu pokazała, że jest ciekawa.

Największy problem jest taki, że książka nic nie tłumaczy. Jeśli ktoś z "ulicy" złapał tą książkę, to byłby to dla niego niezrozumiały bełkot. Jedynie dla fanów warhammera, którzy orientują się w systemie magii i chaosu tego świata. Fabuła dość prosta i przewidywalna, do samego końca wiemy kto jest kim. Ale pomijając te bolączki, to świetnie się czyta "wewnętrznego wroga". Bardzo dobrze ukazane subtelne działanie chaosu oraz jego wpływu na umysł. Rzadko spotykany w tym świecie obraz maga oraz tego jak odczuwa i widzi magię. Fajny pomysł na postacie poboczne oraz różne szemrane rzeczy do RPGów.

Rudi, młody leśnik, mieszkający z ojcem obok małego miasteczka, toczy swe proste życie do czasu aż na horyzoncie pojawią się ciemne chmury. Bardzo podoba mi się fakt przedstawienia uniwersum warhammera z perspektywy prostego niepiśmiennego chłopa, dla którego cały świat to kilkanaście kilometrów kwadratowych. Chłopa, który nic nie wie o chaosie i jego dzieciach - zna je tylko z bajań i strasznych bajek dla dzieci -, jest za głupi na intrygi, a jego największym zmartwieniem na początku jest to, czy szarak wskoczy we wnyki i będzie miał potrawkę mięsną na obiad. Autor doskonale oddał mrok uniwersum warhammera. Podstawy są bardzo dobre i pisarz mógł z nich ukręcić naprawdę ciekawą historię...ale nie dał rady. Autor lubi się powtarzać, stosuje prosty język, który po pewnym czasie staję się nudny oraz inteligencja bohaterów, jeśli chodzi o otaczający świat, nie zwiększa się, gdzie dawno ktoś z ekipy bohaterów powinien coś zauważyć. Dużym problemem, jest polskie tłumaczenie, które prawdopodobnie nie miało żadnej korekty, dużo literówek i uciętych liter, a nawet zdań. Ogólnie jest to przeciętna książka, niewyróżniająca się niczym na szerokim rynku fantastyki. Jeśli chodzi o stajnie czarnej biblioteki i uniwersum warhammera, to trzyma porządny średni poziom.

Nie wiem czemu tak niska ocena, bardzo fajna, krwawa książka w świcie starego młotka. Widzimy w końcu bohaterów złych, maruderów Chaosu, ich losy i walkę o nagrody bóstw. Moim zdaniem rewelacyjne opisy pustkowi Chaosu i plugastw papy Nurgla. Ciężko dostępna, ale dla fanów starego Warhammera moim zdaniem pozycja obowiązkowa.

Kiedy lata temu czytałem tę książkę wydawała mi się dużo gorsza od "Czarnoksiężnika Drachenfelsa". Teraz również podtrzymuję tę opinię. Opowiadania, których wspólnym motywem są różne oblicza Chaosu, jego sług i stworów niestety nie są zbyt ciekawe, zaskakujące ani dobrze napisane. Do przeczytania tylko z nostalgii

Książka jest zbiorem zgrabnie napisanych opowiadań, które ukazują historie różnych ras, obecnych w uniwersum warhammera40k. Można rzec, iż książka skupia się na jednym temacie, jakim jest wieczna wojna ale trzeba również dodać, że byłaby to niepełna prawda. Mamy tu przeróżne odcienie, dochodzenia, zabójcze misje, fanatyzm, intrygi w intrydze czy klimatyczne spotkania z wrogami ludzkości. Niektóre opowiadania mogą przypaść bardziej do gustu, niż inne ale na pewno każdy znajdzie coś dla siebie.

Pierwszy zbiór ośmiu opowiadań do gry fabularnej Warhammer Fantasy Roleplay – w uniwersum strachu, ciemnej magii, niebezpiecznych przygód. Na wstępie muszę wyjaśnić, że bez poznania świata Warhammer`a nie da się tego z przyjemnością czytać. Oczywiście świat ten uważam o wiele bogatszy od Tolkienowskiego, bardziej logiczny, większy i co najważniejsze mroczniejszy, a zarazem zabawny. Ciężko To wszystko wytłumaczyć w paru zdaniach, a tym bardziej ciężej wytłumaczyć ile tu jest smaczków. Nie zapomnę, to moje pierwsze spotkanie z Gotrekiem i Felixem - tu własnie możemy poznać PRAWDZIWEGO Krasnoluda - Zabójce Trolli. W tym jednym opowiadaniu zajdziemy więcej krasnoluda, aniżeli w całej Trylogii Tolkiena, wiec już sami musicie zrozumieć jak barwne są tu postacie. Opowiadania nie są równe, są proste i pełne akcji:) Serdecznie polecam Tym, którzy rozpoczynają przygodę z Warhammer`em RPG, bo znającym ten przepiękny, a zarazem ponury świat, nie muszę już polecać książki:) W skrócie: + wartka akcja od pierwszych stron + różnorodne i ciekawe opowiadania/pomysły do sesji RPG - TYLKO dla znających już świat Warhammer`a Pozdrawia NowiNcjusz

„Zrodzony z cienia” to druga część sagi Konrad, opowiadającej o przygodach młodego wojownika naznaczonego przez Chaos. W tej części sytuacja się komplikuje a nasz bohater zostaje zakuty w zbroje Chaosu i walczy jako jeden z wojowników. Po pewnym czasie zostaje z niej oswobodzony i wraca na do społeczeństwa ludzkiego. Ale nic nie może być proste. Razem z krasnoludami staje on do walki z całą osadą mitycznych potworów zwanych skavenami, które zbudowały sobie siedzibę pod miastem Middenheim. Czy nasz bohater wsparty jednostkami milicji będzie w stanie pokonać oddziały skaveńskie na czele z Szarym Prorokiem? To już trzeba przeczytać. Mi się lepiej czytało drugą część niż pierwszą. Konrad jak był naiwny w pierwszej części tak naiwny pozostał dalej. Ciekawym motywem jest zakucie go w pancerz Wojownika Chaosu oraz jego oswobodzenie z niego. Poza tym książkę dobrze się czyta. Ja się uwinąłem w kilka godzin. Polecam raczej osobom zaznajomionym z uniwersum Warhammera.