Rick i Morty. Tom 3

Drugi tom przygód Ricka i Morty'ego nie odbiega klimatem od pierwszego tomu (poza czwartym rozdziałem, bo to nie ich przygody i zupełnie inna jazda) i mniej więcej trzyma jego poziom. Niestety ponownie ocena obniżona z 7 na 6 z powodu złej godziny na zegarze w garażu Ricka (w trzecim rozdziale). Szkoda, że twórcy komiksu nie pamiętali o takich istotnych szczegółach.

Pierwszy tom polskiego wydania zawiera pięć pierwszych zeszytów serii oraz kilka bardzo krótkich dodatkowych opowieści. Jestem wielkim fanem serialu, wiedziałem dokładnie czego można się spodziewać po tym komiksie i dokładnie to dostałem, czyli ostrą jazdę bez trzymanki w jedynym i niepowtarzalnym stylu od pierwszej do ostatniej strony! Komiks z oczywistych względów musi różnić się od serialu, ale mniej więcej trzyma jego klimat. Końcowa ocena obniżona z 7 na 6 z powodu złej godziny na zegarze w garażu Ricka w pierwszym zeszycie. Niedopuszczalny błąd...

Tytułowy Zbir i jego kumpel Frankie nie mają łatwego życia. Od samego początku zmagają się z hordami zdechlaków, Kapłanem Zombie, zwanym też jako Kaznodzieja (nie, nie ten Kaznodzieja), przerośniętymi szczurami i całym zastępem ryboludzi. Na naszym rynku komiksowym Zbir również nie miał dotąd szczęścia. W latach 2004-2006 wydawnictwo Taurus Media próbowało przedstawić go naszym czytelnikom, ale gdzieś coś poszło nie tak i po trzech albumach, seria znikła. Realizowany (podobno) od wielu lat film, który ostatecznie miał się pojawić w 2018, również nie ujrzał światła dziennego. Dostaliśmy jedynie zwiastun i tyle. Niemniej "The Goon" w końcu doczekał się u nas ogromnego wydania zbiorczego, którego pierwszy tom liczy sobie niemal 500 stron. Drugi, zapowiedziany na ten miesiąc, nieco ponad 400, a w albumach mieści się spora liczba dodatków w postaci szkiców, okładek i materiałów od autora oraz amerykańskich recenzentów. Komiks w USA obrósł zresztą nie małym kultem i pozwolił jego autorowi, wieść spokojny żywot. Czy jednak i mnie kupił? W pewnym sensie tak, bo na pewno chce przeczytać całą serię, ale z drugiej strony przygody Zbira i jego kurduplowatego kumpla Frankiego mocno zalatują paździerzem. Seria jest bardzo specyficzna, obfituje w niezbyt wyrafinowany humor, co zresztą było zamierzone, oraz dość brutalna. Sam autor naśmiewa się z niej, przyznaje wprost, że pierwsze opowieści od strony graficznej było słabe, ale i scenariusz nie powalał na kolana. "The Goon" od samego początku nie był robiony jako dzieło ambitne, tylko ostra, wulgarna i bezpruderyjna satyra. To się udało, choć faktycznie pierwsze zeszyty strasznie się zestarzały i mnie osobiście dość mocno wynudziły. Jest to w zasadzie kalejdoskop mordobicia bez większego polotu, z szczątkowym scenariuszem. Później, gdy rozwija się akcja i zostaje wyjaśnionych parę spraw, całość nabiera jako takiego sensu. Niemniej to nadal jest mordobicie z Fatality w roli głównej. I owszem, znajdzie się ogrom amatorów tego typu komiksu, ale również tyle samo przeciwników. Osobiście jestem gdzieś pośrodku, bo lubię takie historyjki. Cholera, jestem wielkim fanem filmu "Krwawa uczta" (tylko część pierwsza, pozostałe to rynsztok), który oglądałem bodaj 21 razy, w tym większość na trzeźwo. Niemniej w "The Goon" miejscami zwyczajnie się nudziłem. W mojej opinii historie są strasznie nierówne. Jedne czytałem zanosząc się przy tym śmiechem, inne katowałem z recenzenckiego obowiązku. Musze jednak przyznać, ze mniej więcej od połowy tego albumu, zdecydowanie dominowały historyjki udane. BA! jedna nawet była z gościnnym występem Hellboya. Na polu rysunku również widać w tym albumie ogromny rozwój autora. Pierwsze rysunki są miejscami naprawdę mało ciekawe. Nie powiedziałbym, że siermiężne albo brzydkie, tylko zwyczajnie mało interesujące. Z czasem widać jednak powolną zmianę stylu i swoisty rozwój postaci. Do mnie to trafiło, bo od mniej więcej drugiej połowy tego albumu, rysunek bardzo mi podszedł. Mimo wszystko uważam, ze warto było poświęcić czas na lekturę tej ogromnej cegły. Jest to ogromny kawał amerykańskiego komiksu, do tego wielokrotnie nagradzanego. Wydanie zbiorcze pozwala nam poznać jego ewolucję i tak naprawdę zrozumieć, czemu "The Goon" odniósł sukces. Jak pisałem wcześniej - jest to wyjątkowo specyficzna lektura, zatem lepiej podejść do niej z stosowną dozą dystansu. Wydaje mi się, że warto w nią zainwestować, o ile interesujemy się komiksem amerykańskim.

The Goon to totalna jazda bez trzymanki. Powell w swoje opowieści wplata olbrzymie ilości popkulturowych nawiązań, w jego wykreowanym świecie nie ma żadnych gatunkowych granic. Wszystko wydaje się pasować (jeszcze nie ma UFO, ale pewnie jeszcze będzie). https://salomonik.eu/blog/przeczytane/2505-eric-powell-the-goon-kolekcja-tom-2

Staruszek Logan Tom 1 Strefy Wojny to komiks z serii Marvel Now 2.0. Bendis zmienia trochę założenia oryginalnego komiksu Wolverine Staruszek Logan. Historia owszem jest kontynuacją tamtego tomu, lecz osadzona zostaje podczas wydarzeń z Tajnych Wojen. Logan po śmierci rodziny przechodzi załamanie, ale do czasu gdy na jego farmie ląduje głowa Ultrona. Postanawia ruszyć w ciekawą podróż po Bitewnym Świecie aby odnaleźć swoje przeznaczenie. Tak, aby zrozumieć fabułę wymagana jest znajomość nie tylko poprzedniego tomu, ale też ogólnego położenia uniwersum Marvela podczas Tajnych Wojen. Opowieść koncentruje się na emocjonalnym aspekcie postaci Logana, ukazując jego wewnętrzną walkę oraz trudności w radzeniu sobie z nową, brutalną rzeczywistością. Historia jest pełna akcji, ale także pełna refleksji nad losem bohatera, który stara się odnaleźć sens w apokaliptycznym świecie. Rysunki w komiksie są dynamiczne, a całość ma mroczny, brudny, unikalny styl. Ilustracje świetnie oddają postapokaliptyczny klimat oraz uczucie beznadziei i bezsilności. Dodatkowo duże wrażenie robi efektywne ułożenie kadrów na stronie. Bardzo fajnie też przedstawiono kolejno odwiedzane zakamarki tego unikalnego świata. To interesująca lektura, zwłaszcza dla fanów mrocznych opowieści o Wolverine’ie, jednak wymaga nieco uwagi, by docenić głębsze warstwy fabuły. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DHA90nuslE-/?igsh=dmluNnRobHh3bW52

Joker podobał mi się dużo bardziej, tutaj za dużo było ględzenia Constantina, rysunki, niektóre przecudne - zwłaszcza te w większym formacie (najlepszy to chyba pojawienie się potwora z bagien) inne były zbyt intensywne, no i z tego względu czułem przesyt. Historia - cóż, pogmatwana, trochę bez ładu i składu, Joker nie żyje, Batman jest ledwo żywy i nie wie czy to on doprowadził do śmierci Jokera czy nie, no i przy pomocy postaci które z magią są za pan brat - próbuje poznać prawdę.

Całkiem ciekawa opowieść, tylko moim zdaniem zbytnio rozwleczona. Rozbiera na czynniki pierwsze problemy Marca Spectora i to jest całkiem fajne, tylko że nic ponadto tutaj za bardzo nie ma, a forma zaczyna coraz bardziej górować na treścią. Niektóre zeszyty mógłby być przedstawione na kilku panelach jednej strony.

To moja pierwsza styczność z tego typu książką i na pewno nie ostatnia. Długo stała na półce, bo jakoś nie mogłam się za nią zabrać, ale jak już się zabrałam to nie mogłam przestać 🙈 Do tego dosiadł się do mnie mąż i niczym Scully i Mulder głowiliśmy się nad kolejnymi zagadkami. To był bardzo fajny sposób na spędzenie razem czasu trochę inaczej niż zwykle. Niektóre zagadki były bardzo proste i oczywiste, inne tylko na takie wyglądały, a nad niektórymi myśleliśmy kilka dni. Trochę szkoda, że warstwa fabularna właściwie nie istnieje, przechodzi się po prostu przez kolejne zagadki, ale nie było to aż tak zniechęcające żebyśmy nie planowali już kupna kolejnej części ;)

Zombie, zombie do domu. Chyba najfajniejsze kadry już obleciały komiksowo z 2137 razy. Mimo że nie jakoś odkrywcze to ciekawe poznać kontekst. Podejrzewam, że elseworld dalej rozwija się ciekawiej, bo poza tymi latającymi kadrami tylko wątek z podróżą w czasie był nowy i bardziej interesujący. O samym komiksie trudno coś powiedzieć (a raczej mi się nie chce) poza tym, że był po prostu w porządku. PS Przekaz, żeby odłożyć telefon/ekran dobry. Zrób to teraz, bo jeszcze pojawi się technoorganiczny wirus, który cię zakazi... Komiks przeczytany dzięki życzliwości Biblioteki Publicznej w Dzielnicy Wola m.st. Warszawy.

Z biblioteki, ale z czasem kupię do kolekcji. Duże zaskoczenie. Połączenie superbohatera z polityką. Karkolomne, ale wyszło znakomicie. Początek wymaga czasu, bo akcja skacze w różnych czasach, ale zabieg świetnie pozwala poznać bohaterów w różnych sytuacjach. Część superbohatera jest zabawna, realistyczna i dosyć intymna. Dopiero z czasem poznajemy nemezis i szerszy kontekst. Część polityczna wydaje się nudna, ale z czasem można się wciągnąć w problemy miasta i zrozumieć kompleksowosc problemów przed którymi staje bohater. Do tego czas - początek lat 2000, terroryzm i społeczne problemy - inne czasy, choć nie mniej burzliwe. A najważniejsze - bohater jest świetny. Logiczny, stąpający po ziemi, łatwo się z nim identyfikować i zgadzać. Nie ma tu głupot czy bezsensownych decyzji, by dodać dramatu. Nie wszystko super mi się podoba, niektóre wydarzenia trochę niepotrzebne. Finał choć emocjonujący i ładnie spinajacy wszystko jakoś nie do końca mnie przekonał (ale jest spójny i przekonujący, więc to duży plus), choć połykałem ostatni tom błyskawicznie. Bardzo mi się podobało, bardzo polecam! A jeszcze- grafika super, a z materiałów dodatkowych można się dowiedzieć jak wiele pracy w to włożyli (i jak wygląda scenariusz i robienie zdjęć do ujęć). Złoto.

Gdybym miał zacząć swoja przygodę z Cyberpunkiem(niekoniecznie jako gracz)to w pierwszej kolejności, sięgnąłbym po tę książkę. Album bogato ilustrowany świetnymi grafikami, opisujący świat i mechanizmy w nim zachodzące. Całość przedstawiona w formie relacji jednej z grup działającej w szeroko rozumianych, ówczesnych mediach. Gratka nie tylko dla fanów. Polecam!

Zaskakująco dobry horror i jednocześnie mocno filmowy komiks. Od razu wpadamy na gore i jump scare'y, ale opowieść jest bardzo miękko, mainstreamowo zapraszająca, przyjazna, nęcąca czytelnika. Rysunek świetnie siedzi i zachęca estetyką. Fascynujący, wzbudzający ambiwalentne uczucia tytułowy Palcojad grający rolę zarówno protagonisty, jak i antagonisty uwodzi bezlitośnie bohaterów. Powolnie rozplątywana tajemnica seryjnych morderców i odpowiednie podlewanie benzyną wątków robi robotę. Polecam!

Lubię prozę Lovecrafta, uwielbiam grę Bloodborne, szanuję dokonania Alana Moore’a. Z tego powodu sięgnąłem po komiks Neonomicon. Początek był bardzo wciągający. Duszna i ponura atmosfera, bohater rasista i homofob, obskurny hotel, a w tle zagadka kryminalna. Agent FBI poszukuje sprawcy piętnastu bestialskich morderstw. W wyniku śledztwa trafia do pewnego klubu, gdzie namierza dziwnego mężczyznę, który swoją twarz skrywa za chustą. Pierwsza historia była naprawdę klimatyczna i wciągająca. Niestety, w przypadku drugiej opowieści, gdzie bohaterami staje się para agentów, poziom znacząco spada. Wracają oni do sprawy, którą badał ich poprzednik, i szybko trafiają na pewne tropy. Docierają do miasteczka Salem, gdzie pod przykrywką udają się na rytualną orgię organizowaną przez tajne, okultystyczne stowarzyszenie. Niestety, ta historia jest wręcz obrzydliwa. Autentycznie z trudem dotrwałem do końca. Pod względem graficznym komiks prezentuje solidny poziom. Choć nie jestem wielkim fanem stylu Jacena Burrowsa, muszę przyznać, że dobrze poradził sobie z ilustrowaniem makabrycznych scen. Jego kreska skutecznie buduje mroczny i niepokojący klimat, co jest dużym atutem tej pozycji. Podsumowując, Neonomicon pozostawia mieszane uczucia. Pierwsza połowa komiksu była świetna i wciągająca, ale druga część znacząco obniżyła moją ocenę. To tytuł, który trudno polecić – chyba że ktoś jest wyjątkowo zafascynowany tematyką Lovecrafta i nie boi się kontrowersyjnych treści.

Staruszek Logan Tom 2 Berserk to komiks z serii Marvel Now 2.0. Tomy Jeffa Lemire’a to jedno z ciekawszych podejść do postaci Wolverine’a, które łączy elementy klasycznych opowieści o superbohaterach z mroczną, postapokaliptyczną wizją przyszłości. Lemire przejął pisanie o tej postaci po Millarze i Bendisie. Wersja Lemire’a, choć kontynuuje historię, wprowadza wiele własnych elementów, które nadają jej świeży, choć wciąż mroczny charakter. Historia opowiada o Wolverinie, który w tej wersji jest już starym, zmęczonym życiem człowiekiem. Porzucił życie bohatera po tragicznych wydarzeniach, które zniszczyły świat. Został zmuszony do ukrywania się, a jego ciało powoli się starzeje, co nie sprzyja jego zdolnościom samoleczenia. Przyszłość oraz przeszłość, w której Logan przebywa jest nieprzyjazna, zdominowana przez bezwzględnych bohaterów-przestępców, którzy przejęli władzę po zniknięciu tradycyjnych superbohaterów. Czy można naprawić przyszłość dopuszczając się masowych morderstw w przeszłości? Lemire koncentruje się na wewnętrznych zmaganiach Logana i jego podróży przez ten brutalny świat. Autor nie zna litości i wręcz pastwi się nad bohaterem, wrzucając go w co raz to większe bagno. Podoba mi się zawarta tutaj ta niepewność czasu akcji i wersji uniwersum. Do końca tomu nie byłem przekonany, kto jest kim. Ciekawie rozegrane, choć jest to część większej historii, więc znajdziemy tu pewne schematy, a i odpowiedzi na pewne zagadnienia dopiero nadejdą. Unikalny styl ilustracji wyróżnia się dynamicznymi kadrami, złożonymi układami i specyficzną grą cieni. Dzięki temu komiks zyskuje mroczny, trochę niepokojący charakter, który idealnie pasuje do apokaliptycznej atmosfery. Użycie kolorów, często kontrastowych lub przyciemnionych, podkreśla ciężar fabuły i jej melancholijny ton. Dobra rzecz, choć nie wybitna. Komiks możesz zobaczyć na moim instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DHIs4xRsZyZ/?igsh=M3JiZDVxY2oxam9w

Niestety tomy o numerze 2 i 3 są niedostępne w pierwotnym obiegu a na allegro osiągają ceny horrendalne dlatego po lekturze tomu pierwszego od razu przeskoczyłem do lektury części 4. Jest to nadal jakościowa historia z dobrymi klimatycznymi grafikami (w dzisiejszych czasach bardziej w stylu retro-futuryzmu), ale nie zrobiła na mnie takiego wrażenia jak lektura pierwszego tomu. Może być to związane z nieco cięższym tonem tej opowieści która skupia się mocno na potyczkach dziennikarza z politykami? Dodatkowo gdzieś po drodze unikalny humor nieco uleciał, a został zastąpiony bardzo ciężkimi i mrocznymi opowieściami w stylu opowieści o tytule "Biznes" prezentującej smutne oblicze dzieci i młodzieży z marginesu. Zapewne ta tonalna zmiana z wesołej zwariowanej i wulgarnej historii "Huntera S. Thomsona w świecie Cyberpunk 2077" byłaby mniej dotkliwa gdybym mógł się z nią zapoznać na przestrzeni kilku tomów - co być może miało miejsce w tomach 2 i 3. Nadal podtrzymuje że jest to bardzo oryginalna historia i must have dla fanów bezkompromisowego i pomysłowego sci-fi, niebojącego się poruszać trudnych tematów. PS. Egmont, czekamy!!

Harleen nieco wyrasta ponad breję do bólu przeciętnych komiksów superbohaterskich i superzłoczyńskich. Ja, o ile w ogóle komiksy czytam, to tych spod znaku płaszcza i rajtuz po prostu unikam - tym razem skusiłem się optymistycznymi recenzjami i sugestiami, że jest to zdecydowanie cięższy kaliber komiksu niż zazwyczaj. No i okay, rzeczywiście Sejic postarał się. Kreska w miarę klasyczna, ale ładna. Świetna koloryzacja z bogatą paletą pasteli i zmieniającą się na kolejnych stronach dyskretną dominantą barwną. Wizualnie: solidne 9/10. Sama historia daje radę. Jak na komiks jest bogata i sensowna, ma swoją treść. Oczywiście nadal jest to komiks i nadal jest to po prostu kolejne podejście do mocno wytartego od używania universum Netoperka i Klowna. Tu akurat pierwsze skrzypce gra tytułowa Harleen, czyli dupencja Jokera,. Dla mnie osobiście przemiana Dr. Quinzel w Harleen Quinn działa lepiej na poziomie wizualnym niż treści jako takiej. Stjepan jest lepszym rysownikiem niż scenarzystą, aczkolwiek to i tak jeden z dość nielicznych przypadków, w których łączenie obu funkcji przez jedną osobę przynosi zaskakujaco dobre efekty.

Zakończenie wspaniałej trylogii opowiadającej o ciekawym i niejednoznacznym bohaterze. Rzecz, która obrazuje, jak jest to świetny komiks (i ogółem cała seria), to fakt, że zmiana scenarzysty oraz ilustratora, z części na część, zupełnie nie jest znaczna i dostrzegalna. Co może oznaczać, że pomysł na całą opowieść został prześwietnie rozplanowany, a do czynienia mamy przecież z mocno spójną historią o pewnym, bardzo skomplikowanym bohaterze. Magia. Co prawda, trzecia część historii o Moon Knightcie, w porównaniu do dwóch poprzednich, traci lekko na historii, która dla mnie jest mniej angażująca (bardziej to zbiór opowiadań z Moon Knightem w roli głównej), niż przedstawiona w częściach poprzednich, jednak nadal jest to wspaniała opowieść z przepiękną kreską, stanowiąca dobrą realizację wspaniałego pomysłu. Komiks porusza wiele dwuznacznych zagadnień i wchodzi w dość skomplikowany umysł Marca Spectora oraz pokazuje motywacje rządzące Konshu. Czegoś mi w nich zabrakło, by bardziej te historie były dla mnie zaskakujące, choć w niektórych aspektach, ta powieść graficzna to istne arcydzieło, jak każda z części tej historii. Pozostaje mi polecić całą serię, dawno nie widziałam tak wspaniałych ilustracji, świetnie ujętych w różne kadry i tekst, który nie wyjaśniając nic mówi wszystko. W trakcie czytania/przeglądania komiksu bawiłam się przednio, a moje wyobrażenie artystyczne w pełni zostało zaspokojone.

O leczniczych właściwościach konopi indyjskiej, znanej powszechnie pod nazwą marihuana, wiemy dziś bardzo dużo. Jednak nadal ta roślina jest zakazana w wielu krajach, które nakładają na jej posiadaczy gigantyczne kary. O ironio w wyniku uzależnienia od marihuany zginęło nieporównywalnie mniej osób niż od innych narkotyków czy tytoniu albo alkoholu. Komiks Box Browna opisuje w jaki sposób w USA, a również i w wielu krajach świata, zdelegalizowany trawkę w imię walki o... władzę. Komiks skupia się na XX wieku w USA oraz różnych problemach targających tamtym krajem. Od prohibicji, przez rasizm po powszechne demonizowanie czegoś, co byłoby niewygodne dla władzy. Czy coś się w tej kwestii zmieniło do dnia dzisiejszego? Poniekąd tak, ale schematy pozostały. Rząd Amerykański w zasadzie niczym nie różni się tutaj od innych rządów światowych mocarstw. Mają gdzieś swoich obywateli, ich przywileje i obyczaje. Jeśli czegoś nie można opodatkować lub coś jest dla władców niezrozumiałe, to należy tego zakazać. Osobiście nigdy nie paliłem żadnego skręta. Cholera, nawet zwykłego papierosa nie paliłem, ale kompletnie mnie do tego nie ciągnie. Z drugiej strony hobbystycznie interesuję się nieco medycyną na różnych płaszczyznach, co głównie zaszczepiła mi rodzina, z której część pracuje w służbie zdrowia. Nieraz zatem słyszałem, że olej z konopi indyjskich jest składnikiem wielu leków, niestety nie refundowanych w Polsce. Do tego też chwalono same skręty, pozwalające u obłożnie chorych wspomóc ich w walce. Wzmagało to ich apetyt, pozwalało zasnąć, a przede wszystkim zapomnieć o stale towarzyszącym bólu. Takie właśnie rzeczy porusza ten komiks, wraz z wielką wojną rządu USA wymierzonej przeciwko marihuanie. Jednocześnie obrazuje on, jak na przestrzeni lat ten kraj był pogrążony w rasizmie. W zasadzie nadal jest, choć role się nieco odwróciły i kto inny teraz dyktuje warunki. Nie poprawiło to jednak wizerunku osoby palącej skręta. Dla gazet to nadal brudny hipis, bez grosza przy duszy, który ćpa. Czemu? Bo to się sprzedaje. Bo media żyją z kłamstwa, które ludzie chętnie kupują i powielają. Dla mnie komiks Boxa Browna genialnie obnaża te przywary wielkich mediów oraz polityków pragnących zbić kapitał na propagandzie. Pozostaje mi zatem jedynie zgodzić się z autorem i w ślad za nim powiedzieć: Cokolwiek zdarzy się w przyszłości, konopie będą rosły. A ludzie będą je zbierali.

Wybitnie napisane małe arcydzieło, wykorzystujące motywy transhumanistyczne do opowiedzenia historii na temat rodziny syntezoidów, poszukującej normalności mimo niesprzyjających okoliczności i piętrzących się problemów. Niech was nie zwiedzie przepiękna, kolorowa oprawa wizualna, klimat jest tu dość ciężki, a wraz z kolejnymi przeszkodami na drodze Visionów i kolejnymi próbami utrzymania pozorów bycia zwyczajną rodziną, wcale nie staje się przyjemniejszy. To smutna, dość tragiczna, ale i dojrzała historia, nasycona świetną narracją i bardzo dobrymi dialogami. Mimo, że nie czytałem zbyt wielu komiksów, mogę śmiało postawić "Visiona" wśród najlepszych historii rysowanych, jaką dziś można przeczytać.

Całkiem dobry komiks. Sprawne połączenie obyczajówki z superbohaterszczyzną (co ciekawe nie ma tam zbytnio bohaterowania co też jest spoko). O wiele bardziej podobał mi się niż Vision (nie rozumiem zachwytów). Widać, że King dostał tutaj trochę więcej przestrzeni niż w Visionie, trochę więcej wolnej ręki - szczególnie, że w Visionie zakończenie to była kaszana, totalnie nie pasująca do reszty opowieści, a tutaj wszystko zgrabnie zamknięte. Genialne rysunki Mitch Gerads - szkoda, że skopiowana forma od Watchmen, ale dało radę. Może trochę zbyt poszatkowana opowieść, szczególnie na początku, ale idzie się przyzwyczaić. Ze dwa numery naprawdę genialne, gdzie fajnie spaja się narracja obrazem i dialogami. Wracać nie będę, ale przeczytać warto. Ja już superbohaterów nie czytam w ogóle bo mało tam coś wartościowego, ale czasami znajdą się takie dobre jednostrzałowce.