Rhezus, t.1, ks.2: Zielone oczy wyroczni

Technologiczny Zakon Braci Konstruktorów stoi na straży świętego imienia Maszynowego Boga. Podziemia świata skrywają tajemnice niewiele lepsze od tych najgorszych. Mieszkańcy się dostosowali - jedni są maszynowi, inni z rogami, a jeszcze inni niemal przeklęci lub zdeformowani. Jedni chcą uciec. Drudzy zrobią wszystko, by im to uniemożliwić. Czytanie tej książki było czystą przyjemnością. Kilka opowiadań, które z czasem łączą się w spójną całość, niesamowicie wciąga i wręcz zmusza, by sięgnąć po drugi tom. Wyraźnie widać inspiracje różnymi światami - coś z Warhammera, coś z Mad Maxa i kilka elementów przypominających miasto rodem z serialu Arcane. I co najważniejsze: to działa. Ten nieoczywisty miks tworzy świat, który naprawdę żyje… w przeciwieństwie do niektórych jego mieszkańców. Każda historia przesiąknięta jest brutalnością i beznadzieją. Nie ma tu wielu powodów do radości. Są za to momenty poruszające - takie, które uderzają jak scena z psem w Fullmetal Alchemist albo poświęcenie Goku w walce z Cellem. Ale spokojnie - znalazło się też miejsce na humor. I to w stylu, który momentami kojarzył mi się z Sapkowskim. W tym wszystkim pojawiają się też jednorożce. Albo w sumie nie. Rafał Orkan stworzył własne, niewielkie uniwersum, które pod koniec tomu zaczyna niekontrolowanie się rozrastać. I choć nie czytam zbyt wielu polskich autorów (co być może jest błędem), tutaj mam poczucie solidnie wykonanej roboty. Zdecydowanie sięgnę po kolejną część. ig: multiverse_hunter

      Niesiona chęcią poznania twórczości nowych "pisarskich dusz", postanowiłam na weekend majowy wybrać kilku rosyjskich przedstawicieli tej branży.     Poszukując niecodziennych tematów natrafiłam na rosyjską wersję anielskiej fantastyki pt. "Rzecz o zabłąkanej duszy" Sergeja Aleksandrovič Didenko, piszącego pod pseudonimem Siergiej Sadow.     Jako wielbicielka tego gatunku nie mogłabym owej pozycji pominąć, a że trafiła w me ręce...     Mimo, iż jest to pozycja stricte młodzieżowa, zajęła zaszczytne miejsce na mojej uroczej kupce książek na "majowe początki".     A więc zacznijmy tę podróż w głąb treści.     Głównym bohaterem naszej historii jest diabeł, a może bardziej diabełek, gdyż ma jedynie 120 lat i nie zasłużył jeszcze na ogon więc to bardzo niewiele dla tego gatunku.     Rozpoczyna on swoją przygodę kończąc szkołę i nie mając załatwionych praktyk wakacyjnych. _ Jest pilnym uczniem, który mimo swojej mizernej postury "chłopca w wieku 12 lat", odznacza się sprytem i inteligencją, oraz jest piątym uczniem w szkole pod względem nauki. To jednak nie gwarantuje mu bezpiecznego przejścia do następnej klasy. Bez praktyk się po prostu nie da.     Jak to zwykle bywa na "poziomie wyrostków",  czy to w piekle, czy to na ziemi, muszą się ze sobą wiecznie spierać, poszturchiwać, tłuc itd. ""Kogucia waga" przygotowuje się do prawdziwego starcia z rzeczywistością", czy to w piekle, czy to na ziemi... A że nie wszyscy w tym wieku mają "jednakowy poziom rozumowania" więc bywa to iście bolesnym doświadczeniem dla co poniektórych.     Ezergil wybija się na tle swoich rówieśników jak i rodziny. Doskonale "odrobił lekcje" i wie, iż bezczelność, oraz siła fizyczna nie zawiodą go zbyt daleko, co nie znaczy, iż nie wdaje się w bójki i nie obrywa od diabelskich rówieśników. W tym wieku to nieuniknione. W myśl naszego bohatera: "... czasem nie da się inaczej, trzeba stanąć do walki, żeby nie zostać nazwanym tchórzem"...      Tymczasem poznajemy piekło po czasie reformacji przeprowadzonej przez wielkiego władcę Gorujana, który zawarł pokój ze "skrzydlatymi". Od tego czasu "skrzydlaci" mogą przebywać na terenie piekła, jak i "ogoniaści" mają prawo być w niebie. Mogą również zmieniać swoją profesję i zostać aniołami, choć to bardzo rzadkie, ale się zdarza.     W rodzinie naszego diablątka od pięciu pokoleń wszyscy byli porządnymi diabłami z piekła rodem.     Pokrętny los sprawił, iż brat ojca Ezergila, wujek Monterrey, został aniołem. Ten fakt powoduje, iż nie jest uwielbiany przez swoich bliskich, choć Ezergil za nim przepada.     Gdy na drodze młodego diabła staje anielski wujek spieszący się do ministerstwa kar w celu wyjaśnienia błędów biurokratycznych i zabiera  naszego diabełka ze sobą, rozpoczyna się ciąg nieoczekiwanych zdarzeń.     Ezergil czekając pod drzwiami administratora nudzi się i postanawia poszwendać się po korytarzach, aby pooglądać rysunki na drzwiach.     Podczas przechadzki przemyka obok niego dziwna, świetlista zjawa. Jest to dusza, która lśni zbyt mocnym blaskiem jak na duszę piekielną.     Gdy anioł diabelskiego pochodzenia wychodzi wzburzony z gabinetu administracji, po ujawnieniu faktu pojmania do piekła nie tej duszy co trzeba, Ezergil postanawia poinformować go o spotkaniu z zabłąkaną duszą. Po diabelskim administratorze ta wiadomość spływa jak po kaczce, za to wujek Monterrey nie pozwala tego faktu pominąć. Urzędnik piekła bez emocji przekazuje im informację, iż jest to zagubiona dusza, która nie może się określić i nie wie, czy chce iść do nieba, czy piekła, gdyż coś ją jeszcze trzyma na ziemi. Lakonicznie stwierdza, iż: "gdyby nie umowa ze "skrzydlatymi", to już dawno by ją rozwiali." Ostatnie zdanie zaowocowało podniesieniem ciśnienia u anielskiego przedstawiciela tak wysoko, iż huknął z cała mocą na urzędnika..., w porę się powstrzymując. Diabelskie podejście do sprawy czasem się bardzo przydaje nawet na ziemi..., gdyż administrator spokorniał natychmiast.     W tym momencie wujek Monterrey doznaje olśnienia. Znalazł sposób na uratowanie duszy, a także... miejsce odbycia praktyk dla swojego bratanka i to nie byle jakie. _ Ezergil jako praktykę dostaje zdanie. Ma odnaleźć zbłąkaną duszę w ministerstwie kar i sprawdzić kim jest, a także dlaczego się tu snuje.     Od tego momentu akcja nabiera tempa. A młody diabełek nawet nie wie jak długą i szaloną drogę ma przed sobą...     Czy Ezergilowi uda się zaliczyć praktykę wakacyjną? Czy pomoże zrozpaczonej duszy?    Ta książeczka odpowie na te i kilka innych pytań np: Czy inteligentnym diabłom zależy na pozyskaniu duszy bez względu na koszty?     Jak pomóc komuś kto jest w beznadziejnym położeniu?     Czy diabeł i anioł mogą razem trzymać sztamę?  Czy diabeł potrafi być szczery, oraz czy anioł może być nieokrzesany? A także czy diabeł może zakochać się w anielicy?     Czy człowiek, którego zawiedli wszyscy będzie potrafił komukolwiek zaufać?     Czy kat może stać się dobrym i bogobojnym człowiekiem?      Siergiej Sądow wziął na warsztat ciekawy i trudny temat, ukazując go nam od strony dziecka, zła i dobra.     * Ciekawe, iż dorosły człowiek pracujący z komputerami, potrafi pisać z pozycji dorastającego chłopca, którego życie nie rozpieszcza? _ Wystarczył jeden epizod w życiu autora związany z pracą z dziećmi, aby "w jego sercu otworzyło się właściwe okno... zrozumienia złamanej życiem duszy młodego człowieka” i przyznam, iż wczuwa się w nią w sposób bardzo dobry, choć infantylny. To bardzo wrażliwy człowiek.     Bardzo fajna historia, warta polecenia dla każdego dorastającego człowieka. _ Świat nie jest "różową bańką, w której wszystko podane jest na tacy, a na około sypie się kolorowy brokat..."., prawda? Często bywa piekłem na ziemi i tylko od naszej siły wewnętrznej zależy, czy damy mu się pokonać, czy będziemy walczyć lub szukać pomocy w odpowiednim miejscu, aby wyjść zwycięsko z tego beznadziejnego starcia. Nie zawsze się to udaje, ale jeśli nawet, to nie rezygnuj, nie poddawaj się, to najgorsze rozwiązanie.     Myślę, iż autor w swym życiu widział i przeżył dość dużo... i chciał nam w swym dziele ukazać ważną treść: Samo klepanie paciorków i wiara w Boga Ci nie pomoże. Nie o taką wiarę w naszej ciężkiej drodze życiowej chodzi. Żaden diabeł nigdy nie będzie w stanie cię opętać, ani żadne zło cię nie złamie, jeśli będziesz wierzył... w siebie i stawiał granicę złu, nawet kiedy już jest beznadziejnie, a wszyscy bliscy wokół się odwrócą. Warto walczyć o siebie... dla siebie!

Jestem rozdarta. Z jednej strony humorystyczny i lekki styl pisania autorki bardzo przypadł mi do gustu. Główna bohaterka ma beztroskie podejście do życia, co sprawia, że książkę czyta się przyjemnie. Z drugiej strony fabuła mogłaby być lepiej przemyślana. Zbyt długie wędrówki i zbyt krótkie zakończenie sprawiają, że czegoś mi zabrakło. Mimo wszystko "Jesienne ognie" czytało się przyjemnie.

Król Damian to największy skurwysyn jakiego napotkałam w swojej czytelniczej karierze. Bezwzględny, bystry oraz manipulujący drań, który dla swoich korzyści potrafi sprawić, że jeden z rodów ugnie się przed jego majestatem w nadziei, że przywróci im utracony status. Dopuścił się do intrygi tak głębokiej, że czytelnik zdał sobie sprawę o tym na końcu książki, gdy już wszystkie karty zostały odkryte. Wykorzystał do swych niecnych celów naiwną i pełną buty dziewczynę, która w przeciwieństwie do niego jest zwykłą szarą myszą zmagającą się ze stanami depresyjnymi. Nic ją nie cieszy, jest bezczelna i strasznie bierna. Król omamił ją swoim wdziękiem, a ona próbowała mu się oprzeć, walczyła z motylkami w brzuchu na jego widok. W końcu doszła do wniosku, że jedyne co ją cieszy na wyspie to właśnie widok tego skurwysyna. Brzmi jak romans? No i troszkę jest. Autorka nie skupiła się na Akademii, świecie przedstawionym, w ogóle systemie magii. Od czasu do czasu rzuciła jakąś ciekawostką lub istotną informacją, ale prędzej skupiła się na postaci głównej bohaterki oraz jej odczuciach. Początki prześladowania jej w wiosce, spotkanie wuja oraz nauka magii w akademii na wyspie, która była bardzo brutalna i bezwzględna. Wymagała od uczniów całkowitego posłuszeństwa i pokory. Wiele zrezygnowało, wiele z nich przypłaciło życiem lub depresją jak nasza bohaterka, która swoją bierną postawą doprowadzała mnie do furii. Książka ma otwarte zakończenie. Czy kiedykolwiek pojawi się kontynuacja? Szczerze wątpię. Szkoda, bo pomysł nawet ciekawy, postać tego skurwysyna intryguje i czytelnik domaga się dalszych części. Jeszcze tyle rzeczy zostało do wyjaśnienia i już pewnie nigdy się nie dowiemy.

Książka latami stała na półce. Podchodziłam do niej chyba ze trzy razy. Niby mi się podobało, ale jakoś nie mogłam się zmusić do dokończenia. W końcu nadszedł ten dzień - zasiadłam i skończyłam. Nie jestem wybitną miłośniczką fantasy, ale uważam, że to nie był czas stracony. Akcji jako takiej brak, ale Rhezus jakoś wzbudził we mnie sympatię, nie wspominając o ciekawości - w końcu jego przeszłość była dosyć mglista. Fascynowała mnie również Agresja i jej wątek uważam za szalenie smutny. Książka nie jest najwyższych lotów, ale przyjemna w czytaniu - i tu ma plus.

No cóż, taki tytuł książki może wzburzyć niejedną małżonkę, o ile nie jest obdarzona poczuciem humoru. Zapowiadało się intrygująco, tytuł obiecywał sporą dawkę śmiechu i zabawy, zaś przed laty bardzo podobała mi się rosyjska fantastyka. Natomiast wrażenia po przeczytaniu pamiętam były mocno średnie. Humor wydaje się wymuszony, przede wszystkim tom jest zbyt obszerny, co może zniechęcić do lektury niejednego czytelnika. A „choć kontekst ulata jak łezka od rzęs” to tym razem w pamięci pozostaje niewiele. Nic dodać, nic ująć – 6.1/10

Dawno się tak nie uśmiałam czytając książkę! Pełna ironii i sarkazmu (moje ulubione), przedziwnych stworów i przygód dosłownie nie z tej ziemi. Dodajmy do tego troje agentów- w tym jeden bardzo puszysty- i mamy kawał dobrej lektury. Serdecznie polecam :)

Historia rozgrywa się w wymyślonym przez autora świecie, w Ocalonej Krainie. W Krainie, w której to grabarze a nie jak to było dawniej kapłani, pomagają uwolnić dusze zmarłych i odsyłają je w Zaświaty. Akcja nabiera tempa w momencie, kiedy to w tajemniczych okolicznościach zaczynają znikać grabarze a Wielka Księżna Gadrin podejmuje decyzję aby utworzyć Szkołę Główną Grabarstwa Wyzwolonego. Chce w ten sposób zapobiec wrogim zamysłom tajemniczych zabójców grabarzy. Szkołą ma zarządzać mistrz fachu grabarskiego Elizabediath Monck. Powieść pełna jest magii, nierzeczywistych, fantastycznych krain i nadprzyrodzonych zjawisk. Szczególną uwagę należy zwrócić na odważnych i gotowych na wszystko bohaterów powieści. Na mnie osobiście największe wrażenie wywarła postać mortyr Kai-Te. Z jednej strony nieustraszona, dzielna i waleczna, z drugiej wrażliwa i uczuciowa dziewczyna. Podsumowując, oryginalna trzymająca w napięciu historia z dużym ładunkiem humoru. Jeśli lubicie tajemniczy klimat, niezłomnych bohaterów i zaskakujące akcje, sięgnijcie po tę książkę. Jest naprawdę warta przeczytania. Gorąco polecam.

W Vakkerby pojawił się Dziki Mesjasz. Wokół niego krąży coraz więcej wyznawców, którzy ślepo podążają za jego słowami. Wkrótce świat, w którym żyją, ma ulec zupełnej przemianie. Wiele książek wydawanych przez Fabrykę Słów po prostu mi nie siada. Są „zbyt męskie”, często przy tym bardzo prostolinijne, skupiające się na mordobiciu i opierające się na prostych schematach. I nie żeby to zawsze było złe. Po prostu osobiście, jeśli mam sięgnąć po lekką lekturę to raczej nie w takiej tematyce. Ale „Dziki Mesjasz” jest pod tym względem trochę wyjątkowy. Choć owszem, to raczej typ męskiej literatury, ze sporą dawką mordobicia to po prostu widać, że Orkan potrafi pisać. Koncept autora na świat może nie jest najbardziej innowacyjny, ale bez wątpienia jest po prostu interesujący, zwłaszcza bądź co bądź w dość rozrywkowej fantastyce. Styl Orkana ma dobry ciężar i buduje dobry, dość mroczny klimat. Nie jest jednak idealnie. Mam wrażenie, zwłaszcza po lekturze dwóch tomów, że mimo wszystko widać brak pewnej wprawy Orkana w pisaniu. Bywa nieco chaotyczny. Widzę w tej historii też potencjał na coś więcej, niż ostatecznie wyszło. Wolałabym mimo wszystko, aby było tu nieco mniej rozrywkowo, a za to by autor skupił się nieco bardziej na tworzeniu świata czy bohaterów. W tej formie po prostu zbyt łatwo da się wyłapać np. postacie, stworzone tylko po to, by pokazać brutalność świata przedstawionego. Drugi tom to już po prostu powieść. Pierwszy był opowiadaniami, które stopniowo przeradzały się w jedną historię, tu zaś książka jest zdecydowanie bardziej jednolita. Autor miał też ciekawy koncept wyjściowy na fabułę: mimo wszystko nieczęsto czytam fantastykę o buntującej się sekcie. Doceniam też trochę zagranie na nosie takiemu czytelnikowi jak ja, który po tytułowym bohaterze wcale nie spodziewał się obrania właśnie takiego kierunku, jaki obrał pomiędzy tomami. Albo może po prostu byłam nieco naiwna… „Dziki Mesjasz” to solidna powieść rozrywkowa. Być może nie burzy trzeciej ściany, nie jest czymś zupełnie świeżym dla gatunku, ani nie jest perfekcyjna warsztatowo, ale naprawdę wyróżnia się na tle innych. I trochę szkoda, że na razie nowych powieści od Orkana ani widu, ani słychu…

Nie miałem co czytać więc poszedłem do biblioteki i wziąłem pierwszą lepszą książkę z fantastyki. Okazało się że dzieło to mnie tak wciągnęło, że sięgnąłem po kolejną część! Świetna, bezpośrednia książka, która pochłonęła mój czas, w którym normalni ludzie śpią!

Nie spodziewałam się rewelacji po książce kupionej za 5zł. A tu takie zaskoczenie! Młodszy Patriarcha Szenno Dajr Kintar to naprawdę świetny gość a jego historia zdecydowanie przypadła mi do gustu. Książka jest momentami zabawna i wzruszająca, czasami smutna i makabryczna - taka trochę baśniowa - co mi się spodobało.

Zabawna, przyjemnie napisana. Wciąga i niespodziewanie się kończy - brakuje zakończenia i czytelnik zostaje z wieloma pytaniami i ogromnym głodem co nastąpiło dalej. Jest motyw maga. czarodziejki, smoka, innego świata i potwora. Czego od fantastyki chcieć więcej?

Z jednej strony książkę się dobrze i szybko czyta, a całość nie nudzi. Z drugiej pozycja trochę sztampowa, przewidywalna, z ogranymi motywami. Porusza niby ważne tematy ale w sposób taki, że nie zastanawiamy się nad nimi specjalnie. Ten element wypada strasznie płytko. Tak czy inaczej - 6/10 za całość i mimo wszystko polecam jako lekką i szybka lekturę.

Pogodnik. Niezbyt wykształcony czarownik. Ciągle popada w jakieś tarapaty. I współpracuje ze smokiem Po przeczytaniu parunastu stron (ebook) myślałem aby wcisnąć klawisz delete. Nie zrobiłem tego i nieżałuję Jeśli ktoś szuka rozrywkowego fantasy, bez zadęcia - polecam

Pochłonęłam ja, wciągnął mój trzynastoletni syn i był oburzony, że nie wzięłam na wyjazd drugiego tomu. Naprawdę pasjonująca lektura, która pozostawia po sobie wspomnienie dobrej zabawy. Na początek ważna informacja -- to właściwie druga część tej samej książki. Ciężko będzie zacząć lekturę od tego miejsca. Warto zauważyć, że ta część jest lepsza od początkowej. Nadal jest sprawnie napisana, iskrzy się dowcipem, ale akcja jest prowadzona znacznie dynamiczniej, z dużą ilością niespodzianek. Zaskakuje zwłaszcza dorosłe spojrzenie na świat trzynastoletniego bohatera. Niby zwyczajna książka o przygodach bohaterów mających misje do spełnienia, a jednak inna. Szczerze polecam.

"Marna sprawa, to ratowanie elfów. Uratujesz, a potem raptem się okazuje, że masz wieczny cień, nieodłączne towarzystwo - jednym słowem: osobistego elfa." "Tae ekkejr!" to historia idealna na 5-cio godzinnego one shota! Są ludzie, elfy, krasnoludy - i to całkiem stereotypowe, nie w złym znaczeniu. No i właśnie człowiek - książę Lermett wyrusza z poselstwem do Doliny Elfów, jednak plany krzyżuje mu górska lawina, a w niej... o dziwo, jeszcze żywy elf. Lermett ocala Enneariego, a ten czuje, że ma wobec niego dług. Wkrótce okazuje się, że cele podróży tej dwójki są ze sobą ściśle powiązane, a my obserwujemy ich przygodę z rozwijająca się w tle przyjaźnią. Autorka sprawnie oddaje emocje i charaktery postaci, a początek znajomości księcia i elfa pełen jest bardzo nietrafnych (przy czym bardzo zabawnych :D) prób zrozumienia zwyczajów rasy tego drugiego - rozdziały dzielone są na bohaterów i ciekawie się przeplatają, dzięki czemu poznajemy ich myśli. Niekiedy akcja jest wartka, by zaraz zwolnić i dać im czas na lepsze poznanie siebie. Raz dialogi i wydarzenia są zabawne, a parę stron dalej opisane jest pogorzelisko, skatowane elfy czy głębokie rozterki postaci. Rzeczy ważne potrafią nagle przerodzić się w przydługie dygresje, które wydają się zbędne, jednak po chwili okazuje się, że były one kluczowe, by załapać inny wątek. Zazwyczaj. Raczej nie ma w tym nudy, ale da się odczuć zmiany tempa. Historia nie jest epicka, pompatyczna, tak naprawdę jest to jedna przygoda i nie na wielką skalę, choć zignorowana mogłaby dać tragiczne skutki. Książkę czytało się raz szybciej, raz wolniej, ale był w tym fun, nawet będąc poza docelową grupą (bo to definitywnie fantastyka dla młodzieży). Jestem w trakcie czytania drugiego tomu, a w nim gra się toczy już na znacznie większą skalę, ale ilość nowych postaci przytłacza! Jednak o tym innym razem :P Recenzja pochodzi z instagrama @ofeti_fetio - tam możesz przeczytać ją w całości i zobaczyć zdjęcia oraz cytaty z powieści! :)

„Ale po to jest on synem Zeusa, żeby, czy to człowiek, czy bóg, czy potwór – było mu wszystko jedno!” Bogowie szykują się do wojny. Oto bowiem z mroków Tartaru wyłaniają się Giganci, szykując rzeź olimpijczykom. Zbliża się gigantomachia… Bogowie jeszcze nie wiedzą, ale losy tej wojny zależeć będą od Śmieciarza Samotnika, Heraklesa, który jest równy bogom, a nawet więcej niż równy… Pierwszy tom skończył się, kiedy Herakles wyruszył na służbę do Myken, aby odkupić swoje winy powstałe w wyniku szaleństwa zsyłanego przez Tartar. Zacząć miał właśnie słynne dwanaście prac, które dadzą mu nieśmiertelność. A drugi tom rozpoczyna się już po zakończeniu owych prac. Bo nie one są tu najważniejsze. Owszem, dowiadujemy jak niektóre z nich przebiegały, po to byśmy byli świadomi, że głównym celem Heraklesa nie była nieśmiertelność. Głównym zadaniem była walka z Opętanymi, chcącymi sprowadzić na świat gigantów. Było zamykanie dromosów prowadzących na Flegry – przedsionek Tartaru. Było przekonanie Hellady do zaniechania składania ofiar z ludzi. Tak jak w pierwszym tomie jest Epicko. I to przez duże E. Wystarczy wspomnieć samą gigantomachię. Albo wyprawy Heraklesa na Troję czy Spartę. Bitwy, w których śmiertelni walczą z nieśmiertelnymi. Albo walkę na śmierć z jednym z bogów… Postać Iolaosa – Amfitriona, trzyma genialny poziom z pierwszej części. Ifikles i Alkides nabierają głębi. No i dochodzi Lichas, nieodłączny towarzysz Heraklesa, uratowany podczas jednej z dwunastu prac. Są herosi, bogowie, Tytani i potwory. Jest walka i śmierć. Krew i łzy. Jest szaleństwo i zemsta. Wina i …odkupienie? Jeszcze tylko jedna mała uwaga. Ale nie do autorów tylko do polskiego wydania. Drugi tom ma innego tłumacza i nie jest to dobre rozwiązanie. Kilka przydomków brzmi inaczej niż w pierwszym tomie. Kilka razy tłumacz myli postaci podczas dialogów (np. Ifitosa z Ifiklesem). Bardzo podoba mi się świat greckiej mitologii stworzony przez autorów. Bardzo podoba mi się zakończenie ich dzieła. Bardzo podoba mi się jak pobudzona została moja wyobraźnia. Bardzo podoba mi się ta książka. 10/10 „Wszystkie myśli dziesiętnika wyraźnie wystąpiły na purpurowiejące oblicze, nie tyle z powodu wyrazistości tego oblicza, ile z powodu małej liczebności owych myśli.” „…pocieszali się banalną prawdą ‘pieniądze szczęścia nie dają’, i czujnie się rozglądali, co i gdzie leży nie przymocowane.” „Czas… zawsze żyjemy w niesprzyjającym czasie, ponieważ udanych czasów nie ma.” „To zadziwiające, to niegodne boga, ale poczucie winy jest gorsze od każdego ze znanych mi przekleństw!” malynosorozec.blogspot.com

Całkiem przyjemna lektura, bardzo w stylu opowiadań Andrzeja Pilipiuka. Czytelnik, który dobrze się bawił przy lekturze takich zbiorów jak "Carska manierka", "Szewc z Lichtenrade" i pozostałych z cyklu "Światy Pilipiuka" z książki Olejniczaka też będzie zadowolony.

Czasami człowiek nie potrzebuje czytać ciężkich trudnych tomiszczy, żeby się wciągnąć. Czasami wystarczy po prostu zabawna lekka, trochę sztampowa historia/zbiór opowiadań, by się dobrze bawić. I tak to jest z tą książką, miła odskocznia z dobrym humorem.

Naprawdę ciężko znaleźć książkę z porządnym wilkołakami, więc ciecze się że chociaż tutaj jest straszna bestia a nie Jacob ze zmierzchu. Książka opowiada dwie historie jedna dzieje się w XVIII w. a druga w 2004 roku, przy czy ta pierwsza jest lepsza lecz ta druga też nie jest jakaś zła. Opowieść zaskoczyła mnie, nie dało się przewidzieć co się będzie działo dalej, zwroty zaskakiwały. Odradzam pomijanie historii z XVIII wieku bo może umknąć coś ważnego. Druga część to "Sanktuarium".