Punisher Max, tom 11

Niewątpliwie jest to pozycja wyróżniająca się, będąca ozdobą kolekcji. Świetnie się bawiłem, super przygoda i rozrywka. Odnosząc się do zarzutów, że momentami za bardzo 'przegadany" - właśnie ten sposób narracji nadaje tego szczególnego klimatu, ale nie przeczę, że były ze 2 momenty spowolnienia mogące powodować znużenie, ale historia szybko wracała na właściwe tory.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Superman: Świat składa się z 15 krótkich, zamkniętych historii, z których każda rozgrywa się w innym kraju. To kreatywny eksperyment, który pozwala lokalnym twórcom interpretować ikonę DC w kontekście ich kultury i tradycji. Od Hiszpanii po Polskę, od Japonii po Brazylię — Superman odwiedza globalne metropolie i prowincje, mierząc się z lokalnymi wyzwaniami. Takie podejście to doskonały sposób, by zbudować różnorodną i pełną niuansów mozaikę. Wśród piętnastu opowieści wyróżnia się kilka wyjątkowych. Hiszpańska historia Jorge Jiméneza, będąca jednocześnie jego debiutem jako scenarzysty i rysownika, to przykład ciepła i głębi. Superman traci moce na sześć godzin i musi radzić sobie jak zwykły człowiek, co podkreśla jego człowieczeństwo. W polskiej historii autorstwa Bartosza Sztybora i Marka Oleksickiego, Superman staje twarzą w twarz ze słowiańską tradycją i zagadkową serią morderstw inspirowanych topieniem Marzanny. Ta mroczna opowieść łączy lokalny folklor z superbohaterską akcją, a stonowana kolorystyka podkreśla klimat Warszawy. Trzecią wyróżniającą się opowieścią jest francuska historia z lekkim, romantycznym tonem i autoironią, która dodaje świeżości całemu albumowi. Niestety, w zbiorze nie zabrakło opowieści, które znacząco odstają jakością i sprawiają wrażenie niedopracowanych. Jedną z nich jest serbska historia z udziałem Lobo, która jawi się jako chaotyczna i pozbawiona klarownej logiki narracyjnej. Brak tutaj jakiegokolwiek głębszego kontekstu czy emocjonalnego napięcia, które mogłoby nadać opowieści większą wagę. Z kolei czeska historia próbuje zabłysnąć futurystycznym tłem, jednak całkowicie pomija lokalny koloryt i charakter, przez co bardziej przypomina wizualne ćwiczenie artystyczne niż prawdziwą fabułę z wyrazistymi postaciami i przekonującą historią. Największe rozczarowanie stanowi jednak część japońska – zamiast nowej, oryginalnej opowieści, otrzymujemy ponowny przedruk rozdziału mangi, który już wcześniej ukazał się w Polsce. Ten zabieg nie tylko pozbawia album świeżości, ale i zabiera miejsce, które mogło zostać wykorzystane na zupełnie nowy, interesujący głos z innego kraju.... https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-superman-swiat/

Wiem, że to wydanie zbiorcze, ale historie w nim zawarte są bardzo nierówne. Pierwsza to bezpośrednia kontynuacja głównej serii, nadal za scenariusz odpowiada Kirkman. Historia z jednej strony ciekawa, a z drugiej sprawiająca wrażenie zrobionej na siłę. Ale i tak jest lepsza niż druga opowieść zawarta w tym albumie, już bez udziału Kirkmana. Historia grupy dowodzonej przez Morbiusa, która to próbuje powstrzymać epidemię zombie jest straszliwie nudna i upstrzona trzecioligowymi bohaterami. Album kończy bezpośrednia kontynuacja do zamkniętej serii Kirkmana i tutaj już jest lepiej, są znane zombie postaci, są flaki, alternatywne światy, itp. Dobre, przyjemne, relaksujące. Szkoda, że ten album taki nierówny, już się boję, co też pojawi się w trzecim wydaniu zbiorczym, które Egmont już zapowiedział.

Liked by mistercadaver and 121 others „Diabelskie rządy” to bezpośrednia kontynuacja trzytomowego Daredevila pisanego przez Chipa Zdarsky’ego - runu bardzo przyzwoitego, nowoczesnego, klimatycznego, porównywanego nieśmiało do dokonań Bendisa i Brubakera. Nie był to ten poziom, ale nie było też wstydu, lektura to gładka, przyjemna, żonglująca znanymi patentami, ale niepozbawiona też własnego charakteru. Same „Diabelskie rządy” w zasadzie dzielnie ten sam poziom utrzymują. Fabularnie mamy tu burmistrza Fiska, czyli dawnego Kingpina, który zakazuje działań superbohaterskich w Nowym Jorku, co spotyka się z oporem ze strony tychże bohaterów. Brzmi to jak coś, co mogło się okazać wielką rozpierduchą i bezsensowną napierdalanką, ale pan Zdarsky po raz kolejny uniknął oczywistych pułapek. Komiks to bardziej pajęczyna przeplatających się ze sobą, ale na swój sposób kameralnych wątków, pełnych dramatów i emocji. Naprawdę dużo tutaj człowieka, a losy Nowego Jorku to stawka zadowalająco wysoka, ale jednocześnie lokalna i niewydumana. Brak tu co prawda typowych dla serii wątków prawniczych (które bardzo lubię), ale na ich miejsce niejako wskoczyły wątki polityczne, również bardzo zgrabne i „uziemiające” nieco tę superbohaterską, nadprzyrodzoną jednak estetykę. Nie jest to lektura która mnie totalnie porywa, ale cholera, czyta się to świetnie. Komiks opiera się na bardzo wyrazistych relacjach między postaciami, nie przesadza ze skalą, satysfakcjonuje. Za egzemplarz dziękuję ślicznie Wydawnictwu! Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Daredevil 1-3 Run Chipa Zdarsky'ego zrobił na mnie pozytywne wrażenie. Podoba mi się punkt wejścia do historii, moralne dylematy Matta Murdocka, jego samobiczowanie oraz, przede wszystkim, jego relacja z Elektrą. Bez niej komiks straciłby wiele ze swojego uroku. Moim zdaniem Elektra jest najciekawszą postacią we wszystkich trzech tomach. Pod względem graficznym komiks prezentuje się solidnie, choć nie nazwałbym go wizualnym arcydziełem. Rysunki dobrze wspierają historię, ale nie wyróżniają się niczym szczególnym. Ogólnie oceniam Daredevila Zdarsky'ego na 7,5/10. Spośród trzech cześci najbardziej spodobał mi się pierwszy tom, a najmniej przypadł mi do gustu drugi.

Kiedy TM-Semic wydawał w Polsce pierwsze zeszyty z przygodami superbohaterów, światło dzienne ujrzały przede wszystkim perypetie najbardziej znanych z nich. Batman i Superman z DC, Spider-Man i X-meni z Marvela – to chyba były te serie, na których kolejne odcinki co miesiąc czekało się z wypiekami na twarzy i leciało się do kiosku, kiedy tylko sprzedawca ustawiał je na półkach. Mniej rozpoznawalne postaci albo występowały gościnnie, albo pojawiały się na kartach wydań specjalnych (takich jak „Mega Marvel”). Dzisiaj trykociarskich zeszytówek już nie ma, mamy za to coś innego, ogromne integrale, a ich lektura jest doskonałą okazją do zaprezentowania perypetii tych bohaterów, którzy kilka dekad temu nie dostali wystarczająco wiele czasu ekranowego. Jednym z nich jest Ghost Rider. Ghost Rider, ucieleśnienie zemsty, zyskuje nowego „nosiciela”. Piekielnym jeźdźcem zostaje Danny Ketch, który w obliczu rodzinnej tragedii niespodziewanie otrzymuje tajemnicze i niepokojące moce. Młody mężczyzna staje się swego rodzaju naczyniem dla pragnącej sprawiedliwości istoty, której najważniejszą misją jest wywarcie pomsty na każdym, kto przeleje niewinną krew. Na swojej drodze spotkają wielu niebezpiecznych przeciwników, na czele z Deathwatchem, Kingpinem i Blackoutem. Postać Ghost Ridera z założenia jest nadprzyrodzona, ale jego przygody najlepiej sprawdzają się w wersji możliwie najbardziej przyziemnej. W omawianym albumie takie historie znajdziemy, zwłaszcza w jego pierwszej części. Na kartach tych zeszytów na pierwszy plan wychodzi mrok. Brutalność i bezwzględność Ghost Ridera w stosunku do złoczyńców krzywdzących niewinnych bardzo tu pasuje – ognisty jeździec z piekła rodem jest całkowicie oddany swojej misji, a tą jest zemsta. Twórcy konsekwentnie kreują taki wizerunek, co początkowo robi wrażenie… …ale z czasem staje się nieco irytujące, bo podkreślanie tego faktu odbywa się w każdym kolejnym zeszycie i to nie tylko we wstępniakach – sam bohater nieustannie uzewnętrznia się w dość patetyczny sposób i mówi z emfazą o swojej misji. Podejrzewam, że to wszystko wyglądało lepiej w czasach, kiedy nowe zeszyty serii ukazywały się z miesięcznym odstępem, bowiem wydanie zbiorcze wyraźnie uwypukla ten natłok werbalnego zadęcia. Jeśli porównać rzecz do współczesnych tytułów, narzuca się tu Mordimer Madderdin – to dokładnie ten sam mechanizm. O ile jednak u Piekary wyczuwam pewną ironię (subtelną czy nie to już inna sprawa), o tyle „Ghost Rider” pisany jest całkowicie na serio. W ciekawy sposób udało się twórcom pokazać ewolucję symbiozy Danny’ego Ketcha z Ghost Riderem. Początkowo chłopak ma spore opory i obawy przed przemianą w piekielnego mściciela, jednak w miarę nabierania doświadczenia w walce z przestępczością nikną one pod narastającym uczuciem potęgi. Ketch angażuje się we wspólną misję i staje się nie tylko coraz odważniejszy, ale i znacznie bardziej nonszalancki. Scenarzyści dobrze portretują te zmiany na przestrzeni kolejnych zeszytów, pokazują też, jak „nosiciel” Ghost Ridera musi uczyć się współpracy i pokory – dzięki temu wątek nabiera wiarygodności. Jak na komiks rodem z lat dziewięćdziesiątych przystało, „Ghost Ridera” po brzegi wypełnia akcja. Ale czy jest ona angażująca? W znacznej mierze tak, choć w kilku miejscach trzeba przymknąć oko na pewną powtarzalność motywów lub inne mankamenty, na przykład prawie całkowity brak życia prywatnego pana Ketcha lub fakt, że złoczyńcy wyskakują przed Ghost Riderem niczym króliki z kapelusza magika, a niebezpieczeństwo nigdy nie znika. No ale w końcu komiks superbohaterski to nieustająca eskalacja zagrożenia, więc jeśli ostatecznie przymknie się na powyższe rzeczy oko, będziemy bawić się w zasadzie całkiem dobrze. Intensywność tego integrala jest bowiem naprawdę imponująca. Osobną sprawą jest, że chyba bardziej docenią go ci czytelnicy, którzy pamiętają czasy TM-Semic – mamy tu podobną narrację, mamy wewnętrzne myśli bohaterów zapisywane w „chmurkach”, mamy odbicie problemów społecznych tamtego świata, zatem to po prostu wycieczka w komiksową przeszłość. Na szczęście utrzymana w całkiem urokliwym stylu. Ilustracje zdobiące „Ghost Ridera” są produktem swoich czasów. Często bywają odrobinę przesadzone (choć to poniekąd wymóg akcyjnego charakteru serii), ale zarazem nie są tak przerysowane, jak mogłyby być, a w latach dziewięćdziesiątych było to częstą przypadłością superbohaterszczyzny. Wiecie – mięśnie mające swoje mięśnie i tego typu sprawy. Główna seria rysowana jest w sposób dość mroczny, bardziej kolorowo i kiczowato robi się w zeszytach zawierających gościnne występy Doktora Strange’a. Na szczęście jest ich stosunkowo niewiele i szybko wracamy do dobrze tu pasujących ilustracji o poważniejszym charakterze. Pierwszy zbiorczy album „Ghost Ridera” zawiera dwadzieścia zeszytów serii (plus jednego „Doktora Strange’a”). Ta potężna cegła stanowi bardzo interesujące spojrzenie na jedną z inkarnacji tytułowego (anty)bohatera i choć w kilku miejscach czuć, że to już komiks lekko nadgryziony zębem czasu, to czyta się go zaskakująco dobrze. Nie wiem, jak odbiorą go młodzi fani trykotów, ale dla tych nieco starszych będzie to sympatyczna, sentymentalna przejażdżka. Jestem na „tak” i już czekam na część drugą. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2024/02/ghost-rider-danny-ketch-recenzja.html oraz na łamach serwisu Szortal - https://www.facebook.com/Szortal/posts/pfbid02Aeo2PKev4ZGZK1uGtQRKtDJ3LdEhqRTjEcswumunwy3Ka17X5KmXJHU4JHmBWTBWl

Był sobie Krzyś. Krzyś za dzieciątka oglądał kreskówki o Spider-Manie. Któż nie oglądał. Potem filmy. I te pierwsze, i te kolejne (najlepsze), i te najnowsze. (Tak. Krzyś do dziś uważa, że Andrew Garfield był najlepszym Spider-Manem) Coś Krzysia tknęło kilka lat temu i postanowił nadrobić swoje kulturowe kalectwo objawiające się w nieznajomości komiksów. Postanowił poznać te ważne. Te dobre. Ale też te, z których wyrosły postaci, które kiedyś pokochał na ekranie. I w zasadzie odkąd Krzyś sięgnął po pierwszy komiks, szukał „swojego” komiksowego Spider-Mana. A łatwo nie było. Komiksy superbohaterskie są, cóż, zazwyczaj dość takie sobie. Ale nie poddał się ów Krzyś, dzięki czemu doczekał się wydania na naszym rynku pełnego runu Pajęczaka ze scenariuszem Straczynskiego - uznawanego bezwzględnie za jeden z najlepszych. I rad był Krzyś z jego lektury. Bardzo. Najbardziej bodaj charakterystycznymi elementami tego runu są dwie rzeczy. Po pierwsze, dużo tu gmerania w mitologii i historii Pająka. Dodawania tej postaci tła mistycznego, wprowadzania kontrowersyjnych modyfikacji w życiorysach postaci pobocznych, zaburzania statusu quo. Ale cholera, nie po to czytamy kolejne komiksy, żeby dostawać cały czas to samo. Po drugie (co jest dla mnie znacznie bardziej prominentne), seria buduje wszystko wokół relacji Petera, cioci May i Mary Jane. Relacje w tym gronie są burzliwe, żywe, zmienne, intensywne i momentami przeogromnie poruszające. I o to mi chodziło. Tego mi było trzeba. Dzieją się superbohaterskie rzeczy, często srodze wydumane, ale emocjonalny trzon historii jest silny, angażujący, wiarygodny i potraktowany z ogromnym sercem. W dodatku Peter jest tu postacią dającą się lubić, dowcipną, ale też zmienną, pokazującą swoje lęki, ciemne strony i słabości. Powiedzieć że dobrze się to czyta to jak nic nie powiedzieć. Serię się pochłania, lektura jest gładka jak pupcia niemowlęcia, a i wzruszyłem się kilka dobrych razy. Serio. Ale tak, finał korzysta z jednego z najbardziej znienawidzonych przeze mnie zabiegów fabularnych - podobno tak wymusił wydawca. Ale przymykam na to oko, przymykam, co mi ta seria dała, to nikt mi tego nie odbierze. Polecam. Po więcej opinii zapraszam na Instagram: @traczytanko

Wysoki poziom pierwszego tomu utrzymany do połowy, bardzo dobrze rozwinięte wątki dotyczące 4 Supermanów. Później karty na stół i jatka. Na początku super było, ale weszły jakieś typówki narracyjne, znajome z kina zwroty akcji, średnio narysowane postacie, nieco nadmierna pretensjonalność - nie można z tym przesadzić. Ogólnie, mimo że druga część ma jatkę na miarę tomu pierwszego, naprawdę tam się dzieje, to nie aż tak satysfakcjonująco (przynajmniej dla mnie) było to pokazane. Mimo wszystko warto - dla samej fabuły, nawet jeśli forma przekazu drugiej połowy jest bardziej... "dziecinna?".

DCeased zaczęło się naprawdę mocno. Pierwszy tom był świeży, brutalny i emocjonalny – pokazał, że motyw zombie w uniwersum superbohaterów może robić wrażenie. Niestety kolejne odsłony nie utrzymały tego poziomu i trudno było pozbyć się wrażenia, że seria trochę straciła impet. Jak na tym tle wypada najnowszy tom serii? Nie najgorzej. Tym razem skala wydarzeń wyraźnie rośnie, bo Równanie Antyżycia nie jest już tylko problemem Ziemi. Zaraza rozlewa się po całej galaktyce, a bohaterowie DC ruszają w kosmos, by stawić czoła kolejnym, coraz potężniejszym przeciwnikom. Konstrukcja fabuły przypomina trochę schemat: pokonujemy wielkie zagrożenie, po czym natychmiast pojawia się jeszcze większe. I tak aż do momentu, gdy wszystko eskaluje do bitew o skali niemal abstrakcyjnej. Trudno nie poczuć tu klimatu Annihilacji od Marvela, ktoś chyba pozazdrościł 😉 Wizualnie jest solidnie. To typowy, nowoczesny styl DC – dynamiczny, czytelny i efektowny. Wszystko wygląda tak, jak powinno, choć jednocześnie trudno mówić o czymś naprawdę wyjątkowym. Przy takim temacie można było pokusić się o większą brutalność i bardziej bezkompromisowe sceny. Przyjemny komiks superhero. Daleko mu do genialnego początku serii, ale wypada lepiej niż jej słabsze środkowe części i można spędzić z nim naprawdę przyjemny wieczór. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DVLPzljjODD/?igsh=MTB5eW9od2UzeWdhYQ==

Czytając ten epic odbyłem podróż sentymentalną do lat dzieciństwa i czasu, kiedy kupiłem pierwszy komiks o Punisherze, a była to znajdująca się w tym tomie "Układanka Jigsawa". Dla dziecka ery vhs, kina sensacyjnego i karate było to nie lada odkrycie, wcześniej nie czytałem takich komiksów, gdzie czułbym, jakbym oglądał film sensacyjny, znałem już przygody Batman, Supermana oraz Spider-Mana, ale to było cos innego, zywego i realnego. Miłość do Punishera została mi na zawsze, zaś zawarte w tym tomie historie w większości ukazały się w Polsce wydane przez Tm-Semic wltach 90-tych i po latach nadal czyta się je znakomicie, nie trącą myszką, ba, nawet przewyższają stylem i oryginalnością niektore z obecnych komiksów o Franku Castle. W tym tomie znajduja się takie perełki jak wspomniana już "Układanka..." ale także "Działo Brattle'a - zawsze uważałem ten komiks za gotowy scenariusz na świetne kino akcji, wszystkie mają oryginalny klimat i styl i sprawiają, że nawet po lat nic nie straciły ze swej świezości i wciąż czyta się je bez znużenia, a niekiedy nawet z wypiekami na twarzy.

Jak ktoś chce zacząć przygodę z Daredevilem, to jest to absolutnie obowiązkowa pozycja - zestawia Murdocka z wszystkimi najważniejszymi dylematami, ale też postaciami, które nie przytłaczają tej historii i nie dominują - wszystko kręci się wokół Diabła, wiary, istoty prawa, a jednocześnie pozwala być tej postaci ludzką, co w odniesieniu do geniuszy jak Reed Richards czy gości z mocami jak nawet Spider-Man, działa kapitalnie

Cullen Bunn to scenarzysta, którego fani Marvela mogą kojarzyć m.in. z serii Venom, X-Men czy Magneto. Z kolei Dalibor Talajić, chorwacki rysownik, pracował wcześniej przy Punisherze czy Hit-Monkey. Obaj panowie postanowili połączyć siły i przygotować coś, co idealnie wpisuje się w absurdalną, a zarazem krwawą konwencję – Deadpool zabija uniwersum Marvela. Komiks od samego początku nie udaje dzieła głębokiego. Choć pojawiają się tu momenty, w których Deadpool stara się filozofować nad swoim miejscem w świecie i sensem istnienia, to jednak fundamentem pozostaje czysta jatka. I faktycznie – dostajemy ją w ilościach hurtowych. Deadpool wkracza do akcji i zaczyna systematycznie eliminować ikony Marvela, od Fantastycznej Czwórki przez Avengersów po X-Menów, a całość nabiera klimatu horroru gore. Niektóre kadry – zbliżenia na twarze w agonii – przywodzą na myśl niepokojące obrazy znane z kultowych animacji Pink Floyd: The Wall. Na plus można zaliczyć dynamikę fabuły – akcja pędzi na złamanie karku. Z drugiej strony, bywa to też minusem, bo przeskoki między kolejnymi wątkami są tak szybkie, że momentami czytelnik ma wrażenie, jakby próbował nadążyć za szaleńcem uciekającym w chaosie. Ciekawym zaskoczeniem jest to, że mamy tu mniej typowego deadpoolowego „śmieszkowania”. Humor oczywiście się pojawia, ale ton całości jest bardziej mroczny, a przez to inny niż w standardowych seriach o Wade’zie Wilsonie. Podsumowując: Deadpool zabija uniwersum Marvela to niezłe, mile czytadło – brutalne, dynamiczne, z pomysłem, ale bez większych ambicji literackich. Komiks spełnia obietnicę zawartą w tytule i daje satysfakcję fanom krwawych, szalonych historii. Do tego genialnie bawi się konwencją, zwłaszcza w ostatnim zeszycie! :)

Dziwna sprawa, grubsze to niż klasyczne Thorgalowe albumy, a wydawało się jakieś krótsze, jakby pospieszne - może z powodu przeskakiwania między wątkiem Thorgala w Ruchomym Mieście a wątkiem Aaricii, która znowu spotyka Vigrida. Jest tu jakiś fabularny pomyślunek, większe niż zwykle w "Thorgalach" skupienie na relacjach międzyludzkich, powrót znanych postaci, zupełnie niezła kreska (chociaż momentami bardziej kreskówkowa niż realistyczna)... I jakaś osobliwa emocjonalna pustka, szczególnie gdy chodzi o bardziej przygodowy wątek Thorgala. Tytułowe miasto i tyranizujący je imperator jest zlepkiem kilku nierozwiniętych pomysłów, sztampową podróbką Brek Zarith. Samo zawiązanie akcji z Thorgalem opuszczającym rodzinę pretekstowe, pozbawione dramatyzmu i kładące tylko grunt pod niekonsekwencje fabularne. Nadal lepiej niż Yannowe tasiemce, ale wśród części Sagi "Ruchome miasto" plasuje się dość nisko, wyprzedzając tylko "Shaigana".

W latach 90tych zbierało się zeszyty tm-semic gdy nagle w sierpniu 1995r. uśmiercili człowieka że stali,wtedy dla dziecka był to szok. Fajnie było wrucic do tej historii po 30 latach, egmont się postarał, super wydanie z ciekawymi dodatkami. Po walce ze stworem nieco siadło i lekko przynudzało ale i tak siła nostalgii została.

Zaskakująco udany komiks, który łączy dwa światy różnych Spider - Manów. Fajna rzecz, żeby przekonać się, czy warto sięgać po Ultimate Bendisa, czy też Milesa Moralesa. Przynajmniej ja tak to widzę. Punktem kulminacyjnym jest poruszająca scena powrotu Petera Parkera do swoich najbliższych.

Autorzy: Renaud Roche i Laurent Hopman. Wydawnictwo Lost in Time. Jako wielki miłośnik uniwersum SW, na dobre i na złe, nie mogłem oczywiście odpuścić sobie zakupu tych dwóch komiksów. I już z niecierpliwością czekam na ukazanie się kolejnego tomu. Patrząc na daty wydania myśle że niestety, gdzieś w okolicy 2027. Dostajemy ponad 200 stron opowieści o powstaniu Epizodu 1 i 2 slynnej sagi. Podaje wg chronologi powstawania filmów, a nie numerów poszczególnych części sagi. Co prawda większość tych historii znalazła się już w innych, powiedzmy bardziej poważnych publikacjach, jak np George Lucas. GWIEZDNE WOJNY I RESZTA ŻYCIA. Ale tu dostajemy to skondensowane w formie rysunkowej i jest to doprawdy przednia zabawa. Trzeba naprawde docenić research autorów, którzy zasypują nas wielką ilością ciekawostek, faktów i anegdot z planu filmowego i kulis powstawania filmów. Doprawdy doskonała rzecz. Gorąco polecam. 8 na 10 bez dwóch zdań

Bruce Cambell bawi się w scenarzystę tak jakby był wciąż nastolatkiem zsascynowanym horrorkami w stylu "Opowieści z krypty" a nie starym, dojrzałym dziadem. Miało być zabawnie, ale chyba najlepiej bawił się sam Bruce. Albo się starał ale wysilił z siebie tyle na ile mógł.

Pierwsze samodzielne serię o Punisherze z 1986 r wydane przez wydawnictwo Egmont. Są to dwie serię i jedna opowieść graficzna. Jest dobrze czasami bardzo dobrze. Wcześniej postać Punishera nie była moja ulubiona ale dzięki tej serii można poznać go bliżej i poznać jego motywy a najlepsze jest połączenie dwóch zeszytów z Punisherem i Daredevilem widziane ich oczami ta sama akcja i tutaj widać różnicę w pojmowaniu świata przez obu bohaterów i ich rozterki. Fajny zbiór zeszytów o tym bohaterze które warto przeczytać przez wielbicieli Marvela.

Kolejny komiks z serii Wiedźmin, tym razem trochę bardziej połączony z grami wiec czuć tutaj ciąg dalszy tamtych historii. Sama przygoda jest jak zawsze wciągająca i z ciekawym morałem na sam koniec. Gorąco Polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Jestem fanem Daredevila i staram się czytać każdy komiks z tym bohaterem, który pojawia się na polskim rynku. Daredevil: Ojciec to historia osadzona w trakcie runu Bendisa (swoją drogą, to mój ulubiony etap opowieści o Śmiałku). Matt podejmuje się sprawy kobiety, która przez działania pewnej firmy zapadła na śmiertelną chorobę. Coś jednak nie daje mu spokoju w zachowaniu jej męża. Tymczasem w Nowym Jorku pojawia się morderca, który brutalnie wyłupuje swoim ofiarom oczy. Matt, próbując pomóc chorej kobiecie, zostaje wplątany w tropienie zabójcy. Całość czyta się bardzo dobrze. Najbardziej podobał mi się mroczny i niepokojący klimat tego komiksu. Historia jest intensywna, a rysunki autorstwa Quesady świetnie oddają jej atmosferę. Mam jednak pewne zastrzeżenia co do tego, jak narysowany został sam Daredevil – momentami jego postura bardziej przypomina Hulka niż niewidomego prawnika. Nie spodziewałem się wiele po tym komiksie, ale ostatecznie otrzymałem naprawdę bardzo dobrą i satysfakcjonującą lekturę. Ja ze swoje strony polecam.