Darkness tom 1

Pierszy, zbiorczy tom opowieści o Darkness. Warto przeczytać.

Pierszy, zbiorczy tom opowieści o Darkness. Warto przeczytać.

The Darkness znam jeszcze z czasów, gdy w formie zeszytowej był wydawany dość nieregularnie przez Mandragorę. I nie mogłem przeżyć, że seria nagle została u nas urwana. I czytając to wydanie zbiorcze mogę tylko powiedzieć, że zeszyty wydane przez Mandragorę wypadają tutaj zdecydowanie najlepiej - czyli mniej więcej do połowy 1 tomu zbiorczego jest bardzo dobrze, a później zaczynają się jakieś dziwne wariacje (w kosmosie, w średniowieczu) poprzecinane kontynuacją głównej serii. Ale poziom już trochę siada. Ale tym bardziej jestem ciekaw, jak wypadnie tom 2, z którego treścią do tej pory nie miałem do czynienia.

The Darkness znam jeszcze z czasów, gdy w formie zeszytowej był wydawany dość nieregularnie przez Mandragorę. I nie mogłem przeżyć, że seria nagle została u nas urwana. I czytając to wydanie zbiorcze mogę tylko powiedzieć, że zeszyty wydane przez Mandragorę wypadają tutaj zdecydowanie najlepiej - czyli mniej więcej do połowy 1 tomu zbiorczego jest bardzo dobrze, a później...

Darkness tom 1 to jeden z tych komiksów, które od razu przenoszą czytelnika w złotą erę Top Cow – pełną przerysowanej akcji, mrocznych klimatów i bohaterów z twardym charakterem. Dla fanów lat 90. to podróż sentymentalna, a dla reszty – solidny, choć chaotyczny akcyjniak z ciekawym pomysłem na głównego bohatera.
Jackie Estacado to młody mafijny cyngiel, lubujący się w imprezach i kobietach. Jako siostrzeniec bossa rodziny Franchetti ma ugruntowaną pozycję i z czasem staje się jego oczkiem w głowie. Wszystko zmienia się, gdy budzi się w nim mroczna, tytułowa siła – Darkness. Przeklęta moc, przekazywana z pokolenia na pokolenie, która odbiera życie poprzedniemu nosicielowi w chwili narodzin nowego. Jackie nie ma wyjścia – jego dawne rozrywki odchodzą w cień, a życie zmienia się w nieustanną walkę.
I to właśnie walka dominuje na kartach Darkness. Tempo jest szalone – od mafijnych porachunków, przez starcia z nadprzyrodzonymi siłami, aż po nieoczekiwane wątki zahaczające o II wojnę światową czy… kosmiczne wyprawy. Brzmi ambitnie, ale niestety twórcy nieco przesadzili. Fabuła, choć początkowo wydaje się miałka, z czasem próbuje nabrać głębi – i wtedy właśnie zaczyna się narracyjny chaos. Pomysły się mnożą, brak spójności i przeładowanie wątków zaczynają męczyć.
Na szczęście z pomocą przychodzi warstwa wizualna. Komiks wygląda bardzo efektownie i dynamiczne, często dwustronicowe kadry pełne akcji robią wrażenie. Styl typowy dla Top Cow z tamtych lat – przesadny, mocno stylizowany, ale nadal bardzo cieszący oko.
Komiks sprawia frajdę, choć nie oferuje wiele ponad akcję i efektowność. Bez nostalgii to po prostu solidna rozrywka: nie wybitna, nie odkrywcza, ale z charakterem. Dla fanów dynamicznej rozwałki i mrocznego klimatu – pozycja obowiązkowa.
Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek
https://www.instagram.com/p/DJ3wgyTsgaA/?igsh=ZjkzdnpxOGQ0bzBr

Darkness tom 1 to jeden z tych komiksów, które od razu przenoszą czytelnika w złotą erę Top Cow – pełną przerysowanej akcji, mrocznych klimatów i bohaterów z twardym charakterem. Dla fanów lat 90. to podróż sentymentalna, a dla reszty – solidny, choć chaotyczny akcyjniak z ciekawym pomysłem na głównego bohatera.
Jackie Estacado to młody mafijny cyngiel, lubujący się w...

Komiks otworzyłem żeby go przekartkować i przeczytać maksymalnie 1-2 zeszyty. Tak się wciągnąłem, że skończyłem dopiero na 9 zeszycie. Po pierwszym pozytywnym kontakcie mój zapał ostygł. Zacząłem się męczyć i zastanawiać jak mogłem wydać tyle kasy na taką ramotę :D Jackie jako główny bohater mega mnie irytował. Chłop wyrywa laski, chodzi w garniturach, jeździ szybkimi furami i jest tak cool, że hej. Ludzie oferują mu pomoc, chcą dzielić się jakimiś radami, ale on wie wszystko najlepiej. Antagoniści (w szczególności Angelus) podejmują irracjonalne decyzje i dają się pokonać w śmieszny sposób. Kompletnie nie podobały mi się zeszyty z serii Tales of the Darkness. Trochę narzekam, ale ten komiks ma też sporo uroku. Ma fajne postacie drugoplanowe (Witchblade, Sonatine, Magdalena),niezły klimat i świetny humor. Mnie np. mocno rozbawiła scena - Mam w spodniach potwora. - Wszyscy tak mówią. (tu trzeba znać kontekst). Komiks jest lekki i głupkowaty, ale momentami potrafi dostarczyć sporo rozrywki. Bardzo podobały mi się rysunki (Silvestri i Turner TOP). Kreska jest bardzo atrakcyjna, ale trzeba przymknąć oko na specyfikę tych czasów i fakt, że panie są rysowane w mocno przeseksualizowany sposób. Generalnie nie oceniam tego komiksu jakoś super pozytywnie. Dla mnie to taki średniak, ale z serduchem.

Komiks otworzyłem żeby go przekartkować i przeczytać maksymalnie 1-2 zeszyty. Tak się wciągnąłem, że skończyłem dopiero na 9 zeszycie. Po pierwszym pozytywnym kontakcie mój zapał ostygł. Zacząłem się męczyć i zastanawiać jak mogłem wydać tyle kasy na taką ramotę :D Jackie jako główny bohater mega mnie irytował. Chłop wyrywa laski, chodzi w garniturach, jeździ szybkimi...