Ptaszyna

Zupelny przypadek, ze zaczalem czytac te ksiazke. Nazwisko autora bylo mi znane, tytul dosc pospolity (teren ksiazek obyczajowych ?), historia dla pensjonarek ? Pozwolcie sie zaskoczyc ! Historia jest nieskomplikowana, dziejaca sie w trudnym czasie miedzywojennym, ma jednak glebokie przemyslenia oraz oddaje tragizm powojennych dni. Ma takze wiele wspolnego z tragicznym bytem autora. Polecam.

Kto przybywa na kurację do Berck, ten raczej stąd nie wyjeżdża. A miasteczko ludzi o zagipsowanych ciałach, sunących wśród wydm w specjalnych łóżkach-dorożkach to groteskowy, koszmarny wprost obraz. Nadgniłe manekiny na wszelkie sposoby próbują grać z chorobą o kolejny dzień życia, zapijając bezradność i starając się wykrzesać choć trochę przyjemności ze swoich kalekich ciał. Kiedy u Emanuela, młodziutkiego studenta chemii, zostaje zdiagnozowana gruźlica kręgosłupa, on także daje się zamknąć w gipsowym pancerzu. Będąc w sanatorium jeździ swoim łóżkiem na nie do końca legalne imprezy, zaprzyjaźnia się z ekscentrycznymi kuracjuszami, a zauroczony, brzydko pogrywa sobie z wierną mu jak pies dziewczyną. Postępuje egoistycznie, czasem nawet tchórzowsko, ale poczucie zamknięcia w sennym światku Berck dziwnie łagodzi jego działania – marionetkowe ruchy w oczekiwaniu na rozwój choroby. Książka Blechera jest w dużej mierze autobiograficzna i czuje się autentyczność opisanej przez niego kondycji. Elegancki, oszczędny styl ciekawie eksponuje cielesność, choć mi brakło w nim nieco dojrzałości. Narracja snuje się z melancholią, zupełnie jakby gips ograniczył i jej dynamikę. W tej jednostajności tym dotkliwiej czuje się swędzenie i smród, z tym większym smutkiem obserwuje się dziedziczenie kolejnych fantów po tych, którzy umarli. To jedna z tych książek, które może i nie zachwycają dynamiką czy językowymi akrobacjami, ale zostają w głowie na długo.

45/180/2023 #BraczBingo 2023: Książka nagrodzona Bardzo piękne opowiadania. Szczególnie w warstwie językowej, bo fabularnie - głównie bieda i przemoc, chociaż pozytywne przebłyski też są. Bordo polecamy, jak w starej reklamie operatora telefonów komórkowych.

Czuję głębokie poruszenie. Książka - spowiedź. Książka - dar. Książka - prośba. Książka o miłości. Autorka subtelnie i z czułością dotyka mojego wnętrza, moich spotkań, moich zdrad, moich nagród, mojego obnażenia, mojego wstydu i mojego psa. Książka, w której praktycznie nie ma dialogów bo cała jest dialogiem. I prawdą, nawet jeśli cóż to jest. Dziękuję.

Przyznam Wam się, że gdyby nie wciśnięto mi tej książki do ręki, sama po nią bym nie sięgnęła. Ani tytuł zachęcający, ani okładka kusząca, a opis okładkowy sugeruje banalną historię… A jednak wiele bym straciła, nie poznając powieści Zmeškala. „List…” to jak połączenie prozy Marqueza, Fo, Topora i Pavla. Niechronologiczna narracja pozwala odkryć nieoczywiste niuanse w historii Josefa i Kwiety, zatrzymać się przy monologu obłąkanego cukiernika czy zwyczajnie poznać mentalność Czechosłowaków oczami urodzonego w Wielkiej Brytanii Jirziego. Z rzucanych na pierwszy rzut oka bez ładu i składu historii bohaterów wyłania się obraz rodziny, która musi przystosować się do powojennej rzeczywistości, przepełnionej polityką, układami, koniecznością radzenia sobie w sytuacjach, które nasze pokolenie niekiedy uważa za groteskowe. Koniecznie zwróćcie uwagę na list o karpiach!

Powieść „Powracający głód” wydał Jean-Marie Gustave Le Clézio J.-M.G Le Clézio (ze względu na trzy imiona pisarza – taki skrót) w 2008 roku, czyli w tym samym, w którym otrzymał literacką Nagrodę Nobla. To uwaga porządkująca bowiem w jakiejś polskiej krytyce wyczytałem, że „Powracający głów” jest słabą powieścią, co dowodzi, że wszystkie książki noblistów, które piszą zaraz po otrzymaniu najważniejszego wyróżnienia literackiego, są słabe. Zdaję sobie sprawę, że portal lubimyczytac.pl, gdzie najwyższe oceny zdobywają nędznej jakości kryminały, może nie jest najlepszym miejscem, aby zachwalać wysoką literaturę, lecz nie rezygnuję z żadnej szansy, aby pokazać, że poza romansidłami i kryminało-horrorkami istnieje także prawdziwa Literatura, prawdziwa Proza. I taką prozę J.-M.G Le Clézio (ze względu na trzy imiona pisarza – taki skrót) pisze. „Powracający głód” to historia w Historii, historia kilkunastoletniej dziewczynki Ethel w latach tuż poprzedzających II wojnę światową, która zmieniła świat. Jest wiele elementów osobistych, intymnych w tej opowieści. Historia Ethel pokrywa się z historią matki autora, pochodzącej – jak bohaterka jego powieści – z Mauritiusu. W „Powracającym głodzie” czytamy o ojcu Ethel, który przenosi się do Paryża, gdzie liczy na karierę i rozwój biznesu. Po początkowych sukcesach, doznaje dotkliwej porażki. Ale nie jest to saga rodzinna, chociaż wykreowana przez Le Clézio postać Ethel jest jednym z najpiękniejszych portretów literackich, jakie noblista stworzył – krucha, ulotna, niczym wrażenie z wystawy obrazów wielkich mistrzów. A scena, w której dziesięcioletnia Ethel wchodzi na wystawę w Bois de Vincennes, trzymając swoją dłon w reku pradziadka, jest przepyszna. Jest rok 1931. Trzy lata później pradziadek umiera. Świat bankrutujących rodziców wywraca się do góry nogami. Podczas jednej z rozmów w salonie Ethel po raz pierwszy słyszy nazwisko Hitler. Le Clézio pisze o człowieku w żarnach Historii, lecz nie w tonach tragicznych, a bardziej nostalgicznych. Portretuje świat (druga część powieści, o życiu w Nicei – nędza, głód, rozpad więzi społecznych), bolejąc nad przemijaniem, utratą przyjaciół, młodości i nadziei. To naprawdę piękna powieść. Wprawdzie nieco statyczna, ale czuje się w niej, że ma się do czynienia z klasyką, która powstaje na naszych oczach.

„Jestem Homer, ślepy brat”. Doctorow to mistrz, którego książki mam zamiar sobie oszczędzać, żeby starczyło na dłużej. Opowiada nam swoją wersję prawdziwej historii, która jest tak niewiarygodna jak język, którym ja spisał Koniecznie! „Langley twierdził na przykład, że kiedy człowiek prehistoryczny odkrył, iż może wytwarzać dźwięki, śpiewając, uderzając w coś albo dmąc w kawałek skamieniałej kości udowej, pragnął, by wielki świat wypełniła wiadomość: <Tu jestem, tu jestem!". Nawet ten wasz Bach, nawet ukochany Mozart w kamizelce, pantalonach i jedwabnych pończochach właśnie tym się zajmował, perorował”.

Zwariowana, w pewien sposób wulgarna powieść. Jest bez dwóch zdań oryginalna, przy czym polemizowałabym z autorem w kwestiach "dziecięctwa". Choć powieść wydaje się przerysowana, odnoszę wrażenie, że autor chciał dokładnie powiedzieć to, co powiedział.

Zjawiskowy – tak w skrócie mogę nazwać debiut autorski młodego polskiego pisarza Mikołaja Łozińskiego, syna sławnego reżysera Marcela Łozińskiego. Książka „Reisefieber”, bo o niej mowa została uhonorowana Nagrodą Kościelskich w 2007 roku. Nie sposób nie odnieść tytułu, czyli gorączki, niepokoju przed podróżą, do historii opowiedzianej na kartkach książki. Jednak należałoby powstrzymać się od dosłownego przeniesienia znaczenia tego słowa, w odniesieniu do sytuacji głównego bohatera, na rzecz alegorii. Ale zacznę od samej treści. Książka jest krótką powieścią psychologiczną, której głównego bohatera – Szweda o imieniu Daniel, poznajemy w momencie dla niego trudnym, a mianowicie w chwili śmierci jego matki. Matki, z którą w wyniku przewrotnych kolei losu nie miał kontaktu przez 6 lat. Autor osadza powieść w scenerii Paryża, do którego Daniel udaje się wprost z Nowego Jorku. Podróż ta nie zakończy się jednak na załatwieniu formalności, ale odbije się głośnym echem w życiu bohatera i stanie się wydarzeniem przełomowym. Będzie to jednocześnie podróż do przeszłości, jej dokładna analiza i próba zrozumienia wpływów jakie owa przeszłość miała na obecne życie bohatera. Daniel odwiedzając ciotkę, psychoterapeutkę matki, jej lekarza, żonę jej kochanka, przyjaciół, odsłoni prawdę o jej przeszłości. Pozwolą mu oni zrozumieć niewyjaśnione dotąd sytuacje, natomiast pożegnalny list matki odsłoni tragiczną prawdę skrywaną przez lata. Podróż ta okaże się również podróżą wgłąb siebie, odsłaniającą ukryte w zakamarkach świadomości traumy. Pozwoli ona uzmysłowić bohaterowi jak ważne są przeszłe wydarzenia i w jaki sposób determinują teraźniejszość. Wracając do domu będzie już innym, świadomym siebie człowiekiem. Wie że za późno jest już na odbudowanie więzi z matką, ale zastanawia się czy jest szansa na naprawę kontaktów z ukochaną, które po drodze nieświadomy siebie skomplikował. Ostatnie zdanie daje do zrozumienia, że najpierw musi uporać się ze samym sobą, poradzić sobie z własnymi lękami, z egoizmem i oziębłością jakimi dotychczas się posługiwał. Powieść Łozińskiego jest kunsztownie skonstruowana. Autor zgrabnie przeplata przeżycia głównego bohatera – te ówczesne i te przeszłe, z ostatnimi przeżyciami jego matki. Od pierwszych stron książka wywołuje przyjemny niepokój, pod koniec napięcie wprost pulsuje i nie pozwala oderwać się ani na chwilę. Powieść jest niczym rozrzucone puzzle, których części stopniowo składane w całość tworzą logiczną całość. Książkę czyta się więc niczym kryminał. Nie jest to jednak pozycja spektakularna o rzucającym na kolana zakończeniu. Odznacza się jednak pewną przejrzystością, lekkością i świeżością. Tytułowe drżenie, niepokój przed podróżą narastają w czytelnikach i w głównym bohaterem z każdym nowym rozdziałem. Jednocześnie książka posiada bardzo kameralny i łagodny nastrój. Myślę że taki debiut jaki popełnił Mikołaj Łoziński zasługuje na szczególną uwagę i jest godny pozazdroszczenia. Powieść tą docenić można dopiero z czasem kiedy emocje opadną. Jest ich dużo, ale ubrane w odpowiedni język dają się ujarzmić w jednym słowie – dojrzałość.

Gratka dla czytelników, którzy wolą krótsze formy prozatorskie,i chcieliby sprawdzić, czy autor sprawdza się także w konwencji opowiadań. kilka z niniejszych opowiadań traktuje o blaskach i cieniach życia małżeńskiego, zwłaszcza w stadłach z wieloletnim stażem. Pragmatyczne traktowanie miłości we "wschodnim wietrze", kilka odsłon z życia tych samych bohaterów- U Phila i Joanny. Świat ogrodników- o małżeństwie już lekko sobą znudzonym. Geoff i Lynn wybierają się na wspólną wędrówkę, a każde wydarzenie, czy to obiad ze znajomymi, czy wspólna wyprawa stanowią katalizator i wywołują różne reperkusje. Podskórnie kłębią się uczucia, animozje dochodzą do głosu. Jak w krótkim dziele zawrzeć tyle treści, tyle kwestii do rozważenia. Jak na tego autora zdania są zwięzłe i krótkie, a treść esencjonalna. Narracja surowa, beznamiętna, choć bohaterowie przeżyją niejedną burzliwą chwilę.

Moravia jak zwykle w nietuzinkowy, dosadny i prawdziwy sposób ukazuje pogubienie człowieka. To kolejna powieść tego autora, która dla mnie jest takim lustrem: Co mogłoby się ze mną stać, gdyby w moim życiu zabrakło Boga. Dla mnie wszystkie, jak dotąd przeczytane historie Moravii są takim dysktrentym apelem, żeby poszukiwać w życiu głębi. Pokładanie szczęścia wyłącznie w tym co zewnętrzne doprowadza człowieka do zguby. W różnych wymiarach i w różnych aspektach.

8.7/10. Po wybitnym arcydziele "Każdy umiera w samotności" Hans Fallada ugruntowuje tutaj swoją pozycję doskonałego pisarza. Tym razem to nie naziści i ich terror wzbudzali przerażenie, oni dopiero czaili się w tle na horyzoncie, jako ostateczna alternatywa dla straconych nadziei. Czasy po pierwszej wojnie światowej, pokonane Niemcy, czasy strasznego kryzysu, inflacji i bezrobocia. I w tym wszystkim świeżo upieczone małżeństwo, które jeszcze spodziewało się dziecka. Jak przeżyć do pierwszego? Jak utrzymać się w pracy?Czy przystąpić do komunistów albo nazistów? Jak zdobyć pożywienie i dach nad głową? To jest ten mechanizm zaciskającej się pętli w systemie kapitalistycznym. Znakomicie przedstawiony wyścig szczurów i walka o targety i normy w sklepie odzieżowym. Przecież ten mechanizm prawie wiek później dalej jest niezwykle popularny w korporacjach. Tylko teraz ten wyścig szczurów to jest przedstawiany jako jakiś prestiż. Fallada doskonale też pokazał małżeństwo od strony czysto życiowej i praktycznej. Że wcale nie jest łatwo wspólnie sobie poradzić, że jedna osoba może przejeść więcej, albo schować pieniądze. Ogólnie realizm powalający, wszystko w takim mrocznym klimacie. Znakomita powieść, od początku do końca.

Piękna polszczyzna, wysoka kultura intelektualna, dużo nostalgii i wspomnień. Potencjalni adresaci- intelektualiści( lub pretendujący do tego miana), którzy tęsknią za światem wartości, wysublimowanego smaku, klasyki i jasnych norm. . Mnie te nowele w żaden sposób nie poruszyły i nie pokazały innej ciekawej rzeczywistości, ale doceniam poziom artystyczny i treści inne od wszechobecnych w literaturze współczesnej

Powieść napisana w zamierzchłych czasach, porusza temat, który nie zestarzał się wcale. Opieka nad starymi rodzicami, próba rozliczenia się z dzieciństwem, godzenia się z odchodzeniem matki i ojca. Czytałam dawno, wróciłam teraz, z bagażem moich życiowych doświadczeń. Trzeba do niej dorosnąć...

Gaspar to taki ja za 15 lat mnie więcej ;), stroniący od ludzi, gadający z samym sobą, widzący bezsensowność w wielu rzeczach i sprawach. No ale pojawia się bodziec, który powoduje u naszego bohatera rozbudzenie uczucia, którego pragnie doznać każda żyjąca istota, polecam

Pierwszy raz od dawna przeczytałem całą powieść w zaledwie tydzień. Świetna, wolna i bardzo opisowa proza, pozwalająca czytelnikowi naprawdę rozsmakować się w opisach miejsc i przeżyć. Angażująca lektura, która pomimo braku jakiejś rozbudowanej fabuły bardzo wciąga.

Wdowa Couderc. Pracowita, energiczna, wyrachowana, mściwa. Gotowa na wszystko, byle tylko znienawidzona przez nią rodzina zmarłego męża nie odebrała jej domu. Beznadziejną miłością kocha syna, który bezustannie śle do niej z więzienia prośby o pieniądze i Jean Passerat-Monnoyeur. Pociągający, tajemniczy, niebezpieczny, nieobliczalny. Nieprzygotowany do życia na własny rachunek, po pobycie w więzieniu nie chce mieć nic wspólnego ze swoją bogatą i wpływową rodziną. Jeśli kogoś nienawidzi, to przede wszystkim siebie. Nigdy nie nauczył się kochać. Przypadkowe spotkanie tych dwojga wydaje się dla nich początkiem lepszej przyszłości. Mimo wszystko jednak „Wdowa Couderc” jest to książka, którą warto znać, bo pokazuje, jak potężną siłą jest dążenie do samodestrukcji, z pewnością wywoła w czytelniku wiele skrajnych emocji.

Nikłe jest jedno życie w obliczu milionów zupełnie obojętnych. Gdy wszyscy muszą myśleć podobnie, gdy karane jest jakiekolwiek odstępstwo od normy, zła intonacja, źle dobrane słowa. Jak żyć w obliczu niesprawiedliwości, gdy ręką doktryny dotyka bezpośrednio Ciebie, Twojego życia, Twojej codzienności. Gdy bezsensownie giną Twoi bliscy, a Ty stajesz do bezsensownej walki o sprawiedliwość. Do czego ona doprowadzi i co zmieni mikroskopijny ruch w jednej rybki w ławicy milionów. Nic, a może wszystko? Jak ułoży się Twój upór na los bliskich Ci ludzi? A jak bardzo ta historia powtarza się obecnie? Jak łamie się ludzkie życia, mimo tego że od tamtych wydarzeń minęło już tyle lat. A tak naprawdę jakby nie minęło nic.

Czytanie poszerza horyzonty, to zdanie, które brzmi jak banał jest na wskroś prawdziwe. W życiu nie lubię ryzyka, chodzę utartymi ścieżkami i niepokojem reaguję na jakiekolwiek zmiany. Literatura jednak to strefa, gdzie pozwalam sobie na szaleństwa, wychodzenie poza strefę komfortu, eksperymentowanie. Sięgam po utwory, autorów, których nazwiska nic mi nie mówią, wygrzebuję zapomniane przez wszystkich ramotki sprzed dziesięcioleci, daję drugie życie porzuconym na śmietnikach książkom o pożółkłych stronach. I jak to w życiu: czasami jestem oczarowana, czasami rozczarowana po skończonej lekturze, ale ciągle mam w sobie wiarę, że trafię na takie dzieło, które mnie oczaruje bez reszty. "Co na kolację?" Jamesa Schuylera raczej nie zaliczę do kategorii literackich oświeceń, jednak cieszę się, że trafiłam na ten utwór amerykańskiego pisarza, laureata Nagrody Pulitzera, który jest uznawany za jednego z najlepszych poetów Ameryki końca XX wieku. To nie jest tomik wierszy a jedna z trzech powieści jego autorstwa, która jak w filmowym kadrze ukazuje nam życie przeciętnych Amerykanów z klasy średniej w latach 60 tych ubiegłego wieku. Małe miasteczko gdzie każdy zna każdego, wypielęgnowane trawniki, koktajle i herbatki na których zaprasza się najbliższych sąsiadów a za zamkniętymi drzwiami życie już nie wygląda tak nieskazitelnie. Alkoholizm, zdrady małżeńskie, przemocowi rodzice, eksperymenty z narkotykami to problemy ówczesnych, często zamiatane pod dywan. Kiedy główna bohaterka, postanawia dobrowolnie pójść na odwyk, szpital psychiatryczny, w którym go odbywa staje się swoistym czyśćcem dla wszystkich nieradzących sobie z życiem. Poznaje tam pacjentkę, która stara się uporać ze śmiercią syna i jego rodziny, wypalonego zawodowo właściciela sieci aptek czy młodą dziewczynę, pogrążoną w depresji i szukającą jakiegokolwiek sensu swojej egzystencji. Terapia grupowa w której uczestniczą, to moment aby uwolnić skrywane emocje, odejść od konwenansów i pozwolić sobie na szczerość. Utrzymana w słodko-gorzkiej konwencji historia, okraszona sporą dawką humoru jest lustrem, w którym odbijają się nasze niedoskonałości, przywary, nałogi... nasze człowieczeństwo. Polecam!

Słowa są silniejsze niż śmierć. Ale żeby wyznawać odpowiedzialną i szlachetną zasadę trzeba być dzieckiem. Tylko w niewinnym umyśle zasady mają tak olbrzymie znaczenie. No i trzeba czytać. Miłość do literatury to cecha, która wyróżnia i sugeruje szczególną wrażliwość na słowa. Zimna długa noc i rybacka wyprawa. Powieść uczy. A potem niezwykle wzrusza. W takiej kolejności. Gęsta narracja i "Raj utracony" w tle. Niezła lektura.