Psy, pieski, psiaki

"Ania Robaczek" - Catherine Jacob, z niesamowitymi ilustracjami Lucy Fleming skradła nasze serca. Ania Robaczek to dziewczynka, która kocha małe stworzenia. Z okazji urodzin otrzymuje od babci Czarodziejską lupę. Dzięki lupie mogła usłyszeć o czym mówią owady i żyjątka z jej ogródka. Trafia na pszczołę, która donosi jej o sąsiedzie planującym zniszczyć ogród aby zbudować chodnik. Ania nie pozostawia pszczoły bez pomocy i stawia czoło sąsiadowi. Czy uda jej się ocalić ogród i jego mieszkańców?

Znacie to uczucie, kiedy coś czego baliście się, okazało się wspaniałe? To kwintesencja powiedzenia "Strach ma wielkie oczy". Często obawa przed nieznanym blokuje nasze działania i tylko dzięki nieprzewidzianym okolicznościom możemy się przekonać, że nasz strach był irracjonalny. 🌳🌲🌳Właśnie w takiej sytuacji znalazła się pewna urocza mieszkanka lasu - Fretka. Żyła sobie spokojnie, nie zawierające żadnych znajomości czy przyjaźni, stroniąc od wszelkich niebezpieczeństw, ale jednocześnie tracąc wiele pozytywnych doświadczeń. Na szczęście z dnia na dzień, zupełnie niespodziewanie jej życie się zmienia się. W wyjątkowa podróż "porywa" ją wiatr🍃Fretka przeżywa przygodę życia, zyskuje nowych (właściwie pierwszych💗) przyjaciół i przekonuje się, że czasem warto zrobić pierwszy krok. Jest to możliwe tylko dzięki temu, że udaje się jej przełamać wrodzone tchórzostwo. Ta wewnętrzna siła zmienia jej życie i sprawia, że staje się ono pełniejsze i prawdziwsze. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 💫 🔹ciekawy sposób potraktowana tematu obaw i strachu przed nieznanym 🔸prosty język, ale jednocześnie nielekceważące podejście do czytelnika 🔹grafika przyciągająca wzrok i świetnie komponująca się z treścią 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼?📌 Opowiadanie jest dość długie, ale sprawdzi się jako czytanka dla przedszkolaków od 4-7 roku życia. 📔Książka jest bardzo piękną opowieścią, której głównym zadaniem jest podniesienie na duchu. Sprawdzi się idealnie w przypadku maluchów, które mają problemy z nieśmiałością, staruchem przed nowymi sytuacjami. Fretka staje się bowiem przykładem tego, że wystarczy raz się odważyć, by każde kolejne wyzwanie stało się łatwiejsze.

Fajna :) Tyle jest książek o dzieciach pasjonujących się śpiewem, malarstwem czy sportem. Ale o tych, których pasją jest matematyka - jest już zdecydowanie mniej. Ta historia świetnie pokazuje, jak matematyka otacza nas ze wszystkich stron. I choćby się miało złe skojarzenia z tym przedmiotem z czasów szkolnych, to trzeba przyznać, że to rzeczywiście fascynująca dziedzina nauki.

Co prawda tekstu było mało, a historia krótka, ale mogę to wybaczyć, bo to książka dla dzieci - w mojej opinii 3-5 letnich. Ciekawostki typowo pod małego czytelnika, mnie nic nie zaskoczyło. ALE ilustracje były prześliczne (to dlatego kupiłam tę książkę), czułam taki magiczny klimat. Książka idealna na odstresowanie xD. Niestety świecące elementy znajdują się tylko na jednej stronie :/

Sama książka, a głównie dobór autora może wydawać się nieco dziwny. Baśnie z rosyjskiego folkloru spisuje bowiem (chyba) Francuz pochodzenia azjatyckiego. To pierwsze nie powinno jednak dziwić ze względu na to, iż oryginalne wydanie pozycji wyszło w kraju koneserów żab. Za piękną szatę graficzną są z kolei odpowiedzialne osoby, które zostały wyłonione w ramach 30 edycji konkursu "Obrazy wyobraźni". Pod tym kątem mamy nawet całkiem udany akcent polski, gdyż baśń "Mama wilczyca" lustrował... Józef Wilkoń, świetny ilustrator książek dla dzieci specjalizujący się w zwierzętach. I nie tylko. 90 - letni rzeźbiarz, malarz i autor scenografii to prawdziwy wyjadacz w świetnej formie. No generalnie szalony człowiek. W pozycji znajdziecie 8 baśni (pierwsza to właściwie wstęp, więc jej nie liczę) z klasycznego folkloru rosyjskiego. Posiada dobry wybór opowieści, choć chyba posiada nieco dziwne, polskie tłumaczenie (nie mam porównania do oryginału), szczególnie rzucające się w oczy w pierwszej opowieści, gdzie jednym z antagonistów są gęsi-łabędzie. To w końcu gęsi czy łabędzie? Nie mogli się zdecydować? Gęś wychędożyła łabędzia? Tyle pytań, żadnych odpowiedzi. Pomijając ten fakt, jest to klasycyzująca baśń o tytułowej Babie Jadze, która rozpoczyna i kończy naszą książkę, choć w oryginalnym wydaniu występowała również w baśni "Córka i pasierbica". Tutaj znajdziecie wariację z niedźwiedziem. W książce znalazł się też wątek chrześcijański w postaci diabła. Baśń o Aluszce i Iwanuszcze pamiętam z dzieciństwa, więc był to miły, nostalgiczny akcent. Znalazła się chyba w pozycji pt. "Baśnie ZSRR", jeśli się nie mylę. W prasówce dodano również jedną baśń szamańską z elementami totemizmu, która nawiązuje do najbardziej pierwotnych wierzeń. Pewnym zaskoczeniem było tu dla mnie znalezienie powieści o złotej rybce, która kojarzyła mi się bardzo mocno z polskim folklorem. Mam generalnie wrażenie, że baśnie gdzieś gnają, są mocno skrócone. Posiadają też dziwne łamanie, które nieco rozprasza, a z pewnością wygląda mało estetycznie. Dobrą manierą jest fakt, ze książka zawiera słowniczek trudniejszych dla dzieci wyrazów, choć jest niewygodny, bo na końcu. Być może pewnym mankamentem, co ciężko jest mi obiektywnie ocenić jest fakt, że - pewnie jak można byłoby się spodziewać - baśnie są bardzo ugrzecznione. Nie widać w nich również typowego dla słowiańskich opowieści fatalizmu o okrucieństwa sił przyrody reprezentowanych przez antagonistów.

Książka z idealną długością tekstu jak na skupienie dla 2,5 latki. W lesie Miś jest dużym zwierzątkiem, wszystkie zwierzaki przed nim uciekają. A on chce tylko porozmawiać. Długo szuka przyjaciela. W końcu gdy płacze z rozpaczy, na pomoc przychodzi miły jeżyk. Książka urocza, a przede wszystkim z pięknym i wartościowym morałem :)

Podczas czytania tej książki autentycznie miałam taki morał dla dzieci, żeby ciągle nie upierać się przy jednym. By pokazać jak takie ciągłe pytania typu "a dlaczego?", lub "bo co?", czy zwykłe ciągłe "nie" potrafią być irytujące. Natomiast pod koniec dotarł do mnie inny motyw: nie próbuj dopasować się do innych na siłę. Znajdź przyjaciół, którzy będą tacy jak ty. Fajna książka. Koniecznie przeczytam ją siostrzenicom.

Kolejny raz miałam możliwość umilić mojemu synkowi czas na koniec dnia, czytając książkę pt. „Czerwony kłopot”. Jest to książka opowiadająca o przygodach Krzysia, przedszkolaka, który musi codziennie zmierzać się z pewnym stworem. Więcej na stronie internetowej: https://papierowybluszcz.wordpress.com/2022/02/16/czerwony-klopot-joanna-strekowska/

Strona główna / Recenzje / Książki / Mukashi Mukashi. Dawno, dawno temu w Japonii 19 października 2024 W sercu japońskiej kultury kryją się historie tak stare, jak sama ziemia Kraju Kwitnącej Wiśni. Mukashi, mukashi. Dawno, dawno temu w Japonii to zbiór tradycyjnych japońskich bajek i opowieści ludowych, które przenoszą czytelnika w czasie i przestrzeni, odkrywając przed nim bogactwo dawnych przekazów, pełnych mądrości, magii i moralitetów. Ta książka to nie tylko podróż do korzeni japońskiej kultury, ale także wspaniała okazja, by zrozumieć, jak przeszłość wpływa na współczesne wartości i zachowania mieszkańców Japonii. Japońskie dziwne opowieści Japońskie podania ludowe to zbiór opowieści, które od wieków są przekazywane z pokolenia na pokolenie, odgrywając kluczową rolę w kształtowaniu kultury i wartości Japonii. Są one głęboko zakorzenione w shintoistycznych i buddyjskich tradycjach kraju, często przekazując moralne przesłania, lekcje życiowe, czy opisując interakcje między ludźmi a bogami, duchami i innymi nadprzyrodzonymi bytami. Cechą charakterystyczną tych opowieści jest ich związek z naturalnym i duchowym światem, co jest odzwierciedleniem głębokiego szacunku Japończyków do natury. Podania te są również pełne postaci takich jak yōkai (duchy lub potwory), kami (bóstwa shinto) oraz różnych bohaterów i złoczyńców, co dodaje im uniwersalności i atrakcyjności na przestrzeni wieków. 8 niezwykłych historii Dawno, dawno temu… Książka Mukashi, mukashi składa się z ośmiu opowieści, które czerpią z bogatego rezerwuaru japońskich podań ludowych. Te tradycyjne historie, przesycone głębokimi wartościami kulturowymi i moralnymi, nie zawsze kończą się szczęśliwie, co dodaje im realizmu i głębi. Niektóre z nich zostawiają czytelnika z przemyśleniami na temat ludzkich dylematów, konsekwencji decyzji i nieuchronności losu. Ta różnorodność zakończeń pozwala lepiej zrozumieć japońskie spojrzenie na życie, gdzie nie zawsze dominuje optymistyczna narracja, a często refleksja i akceptacja rzeczywistości. Jizō, bóstwo troszczące się o dzieci i podróżników, rewolucjonizuje życie małżeństwa, które okazuje mu dobroć. Żuraw, uosobienie długowieczności i wiedzy, transformuje się w przepiękną damę. Chłopiec wyłaniający się z brzoskwini rzuca wyzwanie oni, ogromnym stworom przypominającym ogry. Kappa, demon żyjący w stawach, rzekach i strumieniach, postanawia wziąć ślub. Para nie mająca dzieci przygarnia odważnego „chłopca o wzroście jednego sun”. Słomiany książę, posiadacz soli morskiej i wody ziemskiej, wykazuje się niezwykłą przebiegłością. Lis i jenot rywalizują w umiejętnościach metamorfozy. Żarłoczna yamamba, staruszka z gęstych leśnych ostępów górskich, która poluje na zgubionych podróżników, zostaje oszukana. Cała recenzja: https://portafortunas.pl/recenzja-mukashi-mukashi-dawno-dawno-temu-w-japonii/

Idealna książka dla dzieciaków ciekawych świata. A ściślej mówiąc: ciekawych wszystkiego, co dotyczy książek i ich historii ;) Główna bohaterka, Klara, połknęła bakcyla czytania dzięki swojemu dziadkowi - właścicielowi sporej domowej biblioteczki. To właśnie z dziadkiem odwiedza takie miejsca, jak księgarnie i antykwariaty, biblioteki, drukarnie i wydawnictwa. Każda z takich wizyt staje się punktem wyjścia do zyskania sporej dawki wiedzy na tematy związane z książkami. Począwszy od dziejów książki: jak wyglądały książki najdawniejsze, jakich materiałów używano do zapisywania przekazów pisemnych, jak czytano papirusowe zwoje, jak wyglądała praca skrybów w klasztornych skryptoriach aż po wynalezienie papieru i rozwój druku. Klara pozna też historię bibliotek, dowie się, jak funkcjonują książnice współczesne, pozna tak tajemnicze nazwy, jak "ISBN" czy "sygnatura". Ale pozna też tajniki procesu wydawania i drukowania książek. No i dowie się, w jakich zawodach najlepiej odnajdzie się ktoś, kto kocha czytać ;) Jest tu naprawdę ogrom informacji przedstawionych jednak w bardzo przystępny sposób - m.in. za pomocą zabawnych rozkładówek. Świetna książka dla wszystkich, którzy chcą poznać tajemnice świata książki.

Wielka Kapela Niedźwiedzia przyjmuje utalentowane zwierzęta, by grać w różnych miejscach dla wielu ludzi. Trafia tam pies Hugo, który wcześniej wpatrywał się w swojego właściciela Hektora, jak ten gra na skrzypcach. Nawet sobie instrument ten pożyczył i sam zaczął grać, co było niewątpliwie, bezdyskusyjnie najfantastyczniejsze. :D Nie mogło zabraknąć chwil sprzeczek i rozłąki, ale przyjaciołom udało się spotkać na jednej scenie, gdzie dali piękny koncert z innymi zwierzętami. Ilustracje jak przy poprzedniej części, nadal fenomenalne.

Historia chłopca, który przed snem przenosi się do świata dinozaurów i pomaga im rozwiązywać różne problemy. Fajna opowieść, wspierająca jednocześnie empatię i główkowanie, na końcu książki jest też notka z informacjami o danym gatunku dinozaura. Najlepsza dla 4-7 latków.

Co mają wspólnego kury i równość? Zdecydowanie bardzo dużo. Autor książki wręcz idealnie dobrał bohaterów do pokazania młodszym czytelnikom czym jest równość. Jestem pod ogromnym wrażeniem zarówno tekstu, jak i świetnie pasujących tutaj ilustracji. Jeśli jesteście ciekawi, co wydarzyło się w kurniku, zapraszamy. Kury szykują się na trzy tygodnie nieco nudnej, ale zdecydowanie bardzo ważnej pracy. Oto zaczyna się Wielkie Wysiadywanie. Kury znalazły sposób, by umilić sobie ten czas, dbając jednocześnie o swoją kondycję. Grają, szydełkują, czytają książki, chodzą na pilates, a i zastępstwo dla swoich jajek potrafią znaleźć. Wszyscy są zadowoleni... no, prawie wszyscy. Trzem kogutom bardzo się to nie podoba. Przecież kury mają wysiadywać jajka. Filip, Marcel i Maniek ustalają harmonogram wysiadywania, jedzenia i picia. Kury bardzo szybko znajdują sposób na obejście zasad przedstawionych przez koguty. Wkrótce okazuje się, że w powstałym zamieszaniu wszystkie jajka się pomieszały. Ta niezwykle zabawna i ciekawa historia wprowadza najmłodszych do świata równości oraz szanowania wyborów i decyzji innych osób. W niewielkiej ilości tekstu autor zawarł to, co najważniejsze, by dzieci zrozumiały czym jest niesprawiedliwość i że współdziałanie oraz różność przynoszą zdecydowanie więcej korzyści. Nie mogę też przejść obojętnie obok ilustracji, które wręcz wypełniają karty książki. A musicie wiedzieć, że jej format jest naprawdę duży. Ilustracje mogą tutaj pełnić dodatkowe funkcje - świetnie sprawdzą się jako wyszukiwanka, a także będą pomocne w nauce liczenia. My już wiemy, że na pewno sięgniemy po drugą książkę z tej serii.

Książka "Inspektor Kiwi na tropie dobrych manier" Barbary Supeł zabiera nas do treści związanych z kulturą i dobrym wychowaniem. Inspektor Kiwi spotka się ze swoimi znajomymi na imprezie u Flaminga. Poruszane są tematy związane ze spóźnianiem się, zachowaniem przy stole, spóźnianiem się, pomocą przy sprzątaniu oraz podziękowaniem. Książka zachęca do przemyślenia tego, aby traktować innych tak, jakbyśmy chcieli być traktowani przez innych. Audiobook czytany przez Jarosława Boberka jest genialny.

Książka przeznaczona jest dla młodszych czytelników i opowiada o bliskiej relacji z rodzicami. Poznamy w niej mamę niedźwiedzice i niedźwiadka, który razem z nią spędza wspólnie sam i rozmawia o przyszłości. O tym co się wydarzy kiedy niedźwiadek dorośnie i będzie taki duży jak jego opiekuńcza mama. Bardzo wyraźnie podkreślona jest też siła pozytywnych wspomnień, które wspólnie gromadzą i jeszcze zgromadzą przez wszystkie lata. Niedźwiadek codziennie uczy się nowych rzeczy i mama zapewnia go, że nie będzie się niczego bał, bo wszystko zapamięta już teraz, przy jej boku. Z mamą niedźwiedzicą wszystko jest zawsze piękne, dobre i warte zapamiętania na zawsze, a każdy kolejny dzień, będzie małym cudem. “Pewnego dnia, niedźwiadku” to przepięknie zilustrowana książka dla dzieci, przy której warto się na chwilę zatrzymać i czytać razem z dzieckiem. Tekstu nie ma w niej wiele, dzięki czemu nawet maluchy powinny wysłuchać jej z przyjemnością, a piękne ilustracje niedźwiedzi skupią ich wzrok. Jest to naprawdę ciepła i przyjemna opowieść, idealna do czytania wieczorem. Przypomni o tym co w życiu ważne, i żeby cieszyć się z każdego dnia. A jak życie stawia kłody pod nogami, wtedy trzeba przywołać dobre wspomnienia, które od razu sprawią, że zrobi się nam milej.

Przyjmowanie pomocy nie zawsze jest łatwe, tak jak samo pomaganie może sprawiać mnóstwo radości, ale może być także trudne i wymagające poświęceń, dowiadują się o tym bohaterowie książki autorstwa Moniki Kamińskiej "Niedźwiadek chce pomagać". Dwójka przyjaciół - Niedźwiadek i jeż Nunek - znana najmłodszym czytelnikom z historii o poszukiwaniu przyjaciela, tym razem wybiera się na wycieczkę nad jezioro i chociaż początkowo wędrówka upływa im w przyjemnej i pełnej ekscytacji atmosferze to szybko okazuje się, że długa droga to jednak wyzwanie dla małych stópek jeża. Gdy po raz pierwszy Niedźwiadek proponuje pomoc, Nunek w obawie przed sprawieniem kłopotu przyjacielowi, odmawia. Jednak gdy po kolejnym przystanku małe stworzonko opada z sił, przyjmuje z wdzięcznością propozycję silniejszego i większego Niedźwiadka. I tym razem to Misiek dosyć boleśnie zaczyna odczuwać trudy podróży, niosąc mniejszego, lecz bardzo kłującego przyjaciela. Jak myślicie czy przyjaciołom uda się dotrzeć do celu? Pewnie domyślacie się zakończenia 😉 Historia tej wędrówki to niezwykle mądra i ciepła opowieść o sile przyjaźni, o empatii, o tym, że czasem pomimo wyrzeczeń i poświęceń, pomaganie ma wielką moc, moc uszczęśliwiania. "[...]pomaganie to cudowna sprawa, skoro potrafi uszczęśliwić dwójkę przyjaciół jednocześnie." Nie sposób przejść obojętnie wobec absolutnie pięknych, pełnych ciepła ilustracji pani Agnieszki. To one sprawiają, że mały czytelnik towarzysząc przyjaciołom w podróży, może niemalże zanurzyć się w przepięknych krajobrazach, poczuć zapach łąki czy wręcz doświadczyć muśnięcia letnich promieni słońca. Całokartonowe wydanie powoduje, że już najmłodsze dzieci mogą wybrać się w tę pełną zachwytów wędrówkę.

Gdybym była książką chciałabym, żeby trafił na mnie ktoś, dla kogo będę historią życia. A gdybyś ty był(a) książką? Właśnie te rozważania są punktem wyjścia i kwintesencją książki Jose Jorge Letrii i Andre Letrii pt. "Gdybym była książką" od Wydawnictwa Format. To kolejna wyjątkowa publikacja od tego wydawcy. Jest to pozycja skierowana do odbiorców w różnym wieku, ponieważ jej forma, wymowa i przesłanie są bardzo uniwersalne, a odwołanie do czytelniczej wrażliwości wykracza poza wszelkie ramki metrykalne. To książka, która zabiera nas do świata książkowych marzeń i szukania interpretacji w sobie. Na książkę składa się ponad dwadzieścia rozkładówek zawierających ilustrację i niezbyt długi tekst, a właściwie jedno zdanie. Punktem wyjścia każdego z nich jest fraza "Gdybym była książką..." uzupełniana w bardzo różnorodny sposób. Te zdania są jakby zapisem marzeń książek, ale przede wszystkim świadectwem wyobrażeń czytelników i ich doświadczeń. Są tu kwestie mniej lub bardziej oczywiste, ale każda z nich po kolei okazuje się bardzo bliska nam, miłośnikom książek. Ilustracje w książce mają formę bardzo prostą, nazwałabym ten styl "plakatowym", a jednocześnie mają swoją ciekawą i wyrazistą symbolikę i doskonale współgrają z tekstem. Cieszą oko i zachęcają do szukania własnej interpretacji, do przyjrzenia im się, a może nawet do narysowania własnych, będących interpretacją własnych uzupełnień tytułowej frazy. Do tego książka jest pięknie wydana, w twardej oprawie, na grubszym papierze, dzięki czemu czytelnik od razu czuje, że ma w ręku coś wyjątkowego. Zwracam też waszą uwagę na genialną w swej prostocie okładkę, na której zastosowano pewien drobny trik. Zauważyliście, że litera "a" w słowie "była" ma inny kolor niż słowo, a do tego delikatnie wtapia się z tłem okładki? Dzięki temu prostemu zabiegowi otrzymujemy sugestię, że tytuł czytać można także jako "Gdybym był książką" i tym samym do interpretowania całej frazy zachęcani są zarówno chłopcy, jak i dziewczynki. Naprawdę, uważam że to genialne. To wyjątkowy projekt, który jest werbalizacją marzeń każdego czytelnika. Kolejna wydawnicza perełka, która wzrusza i zachwyca. Must have każdego bibliofila.

Im więcej czytam komiksów, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że pod względem fabularnym w niczym nie ustępują dziełom literackim czy filmowym. Są to twory z pogranicza literatury i sztuki (oczywiście jedne lepsze, inne gorsze), w których ważny jest storytelling. Oczywiście komiksy korzystają z innych środków wyrazu niż np. powieści, jednak potrafią przekazać te same treści równie wyraźnie i inspirująco. Dlatego tak bardzo smuci mnie, gdy słyszę, że rodzice nie dają dzieciom czytać komiksów bo "to je odciągnie od książek" (autentyczne!). Tymczasem uważam, że bardzo ważnym elementem edukacji kulturalnej najmłodszych jest zaznajamianie ich nie tylko z prozą i poezją, nie tylko z filmem i teatrem oraz muzyką, ale także z komiksem. To równoprawna gałąź kultury, którą warto poznać i rozumieć. Nie każdy w niej zagustuje, jednak aby się o tym przekonać, trzeba spróbować. Kłopot z komiksem jest taki, że ze względu na swoją budowę, niespecjalnie nadaje się do głośnego czytania dziecku. Przekonaliśmy się o tym z mężem nie raz, próbując czytać Wojtkowi wybrane przez niego komiksy, jeszcze zanim nauczył się czytać. Zdecydowanie wolę czas teraz, kiedy siadam sobie z Wojtkiem na kanapie, każde ze swoim komiksem, i pogrążamy się w lekturze. Ale - jak się okazuje - można z komiksem oswajać już najmłodszych, jeśli ma się pod ręką taką perełkę jak "Wielka podróż dziadka Eustachego" Aleksandry i Daniela Mizielińskich. Państwa Mizielińskich pewnie nikomu przedstawiać nie muszę, bo ich nazwisko to marka sama w sobie i rodzice małych moli książkowych są z nim zapewne oswojeni. Powiem za to, że do bogatego dorobku swoich publikacji dołożyli właśnie... komiks bez słów. Jego bohaterem jest sympatyczny niewysoki staruszek, który pewnego dnia pędzi do sklepu po pluszowego niedźwiadka, a następnie pakuje plecak i wyrusza w długą podróż. Zanim dotrze do celu, przeżyje wiele ekscytujących przygód. Ze względu na brak typowych dla komiksu chmurek dialogowych można by tę książkę określić mianem historyjki obrazkowej, jednak niezależnie od nomenklatury, właśnie ten brak słów jest jej głównym atutem. Jest to bowiem pozycja, którą możemy zaproponować dzieciom nieczytającym do samodzielnej "lektury" lub zasiąść do niej wspólnie z nimi. Słowo "lektura" wcale nie jest tu na wyrost, ponieważ ta historia ma wyraźną, zamkniętą w kadrach historię, którą możemy śledzić scena po scenie - i co najważniejsze, każda ze scen jest dla nas zrozumiała. Słowa są tu właściwie zbędne, za to przyjemność z "czytania" jest nie mniejsza niż w przypadku innych książek. "Wielka podróż dziadka Eustachego" to świetna historia obrazkowa z ciekawą fabułą i wzruszającym zakończeniem, która będzie idealna dla najmłodszych czytelników, ale i tym starszym sprawi niemałą frajdę. Narysowana w charakterystycznym dla Mizielińskich stylu, zabiera nas w świat opowieści bez użycia słów. To uniwersalna książka, oferująca sporo możliwości wykorzystania zarówno jako element rozrywki, jak i domowej nauki. Tak że polecam to cudeńko wszystkim, bo każdy znajdzie tu coś dla siebie.

Każdy marzy o wielkiej miłości. Czy to stwierdzenie to prawda? Trudno powiedzieć, ale napewno miłości szuka bohaterka książki od @wydawnictwoezop - "Wanda szuka miłości" ❤️ Tytułowa Wanda jest dżdżownicą. Pewnego dnia stwierdza, że bycie bohaterką książki jej nie wystarcza i chce się w końcu zakochać. Wyrusza zatem w podróż w poszukiwaniu miłości ❤️ na swojej drodze spotyka kilku adoratorów, aż wpada na Szopika, który szuka swojego taty. Wanda postanawia mu pomóc i ta decyzja odmienia jej życie. Do tego okazuje się że tata Szopika jest w niebezpieczeństwie. Czy Wandzie i Szopikowi uda się go uratować? I kto niezwykły im w tym pomoże? Zachęcam do sprawdzenia, bo napewno będziecie zaskoczeni 😉 Pierwsze co rzuca się biorąc do rąk tą książkę to przepiękne ilustracje ❤️ To one dodają książce najwięcej magii. Cała historia też jest ciekawie wymyślona, czasem jednak miałam wrażenie jakbyśmy przenosili się w czasie lub jakby zabrakło nam gdzieś kilku stron. Tak jakby historia ta miała być na przymus skracana, a to zupełnie niepotrzebnie. Szybko poznani bohaterowie rozwnież aż proszą się o lepsze poznanie. Może kiedyś zobaczymy ich też w innych książkach? 🤔 Tymczasem jest to książka, która zaskoczy nas nie raz i z którą ciekawie spędzicie wieczór ❤️

Malwinka ma ogromną wyobraźnię, dzięki której wraz ze swoją przytulanką, alpaką Lusią, przeżywają niesamowite przygody. Co tym razem wymyśliła ta sympatyczna dziewczynka? Pewnego dnia na niebie pojawia się tęcza. Co się kryje na jej drugim końcu? Czy faktycznie można znaleźć tam skarb? Lusia wyczarowuje tęczę, bo obie muszą sprawdzić, czy to prawda. Zanim w ogóle wyruszają na wyprawę na ich końcu tęczy pojawia się skrzat Skarbek. Okazuje się, że wyszedł z domu, nie mówiąc nic rodzicom. Oj nieładnie, rodzice na pewno się martwią. Cała trójka idzie teraz na drugą stronę. Ciekawe, co tam spotkają. Do przedszkola zawita też nowa koleżanka, ale chyba nikogo nie lubi, bo nie chce się bawić. Malwinka za to nie lubi swoich okularów, bo inni je wyśmiewają. Czy przeprosi się ze swoimi różowymi oprawkami? To już drugi tom z wesołymi i pełnymi niesamowitych opowieści przygodami Lusi i Malwinki. Opowiadania nawiązują do codzienności przedszkolaków, są wesołe i poruszają ważne dla maluchów problemy. Całość jest zilustrowana przepięknymi i niesamowicie kolorowymi ilustracjami. To idealna książka dla dzieci w wieku przedszkolnym i to nie tylko dla dziewczynek 😉 W twardej oprawie, na 48 stronach znajdziecie 3 opowiadania, które edukują i bawią. Zachęcam do wspólnej zabawy z Malwinką i Lusią.