Przedwieczni

Przez długi czas poszukiwałem polskiego wydania komiksu, ale w końcu udało mi się go zdobyć Dawno nie czytałem komiksu który tak bardzo mi się spodobał, zdecydowanie najlepszy komiks Marvela z którym dotychczas miałem styczność i serdecznie jest warty zobaczenia

Moja ulubiona wersja Punishera (w tym samym stylu utrzymany jest późniejszy "run" J. Aarona). Kompletne szaleństwo, przemoc, kamp i czarny humor. Taka konwencja idealnie pasuje do tego bohatera i podoba mi się bardziej niż późniejsze Punisher MAX, paradoksalnie również napisane przez Ennisa. Jasne, że nie jest to jakaś ambitna lektura, tylko niezobowiązująca rozrywka, ale wolę to niż podane na serio przygody seryjnego mordercy-socjopaty. Jest tu wiele elementów wspólnych z pokręconymi przygodami "Kaznodziei", co dla mnie jest wielkim plusem - autorzy kompletnie puszczają tu wodzę fantazji. Warto przeczytać.

"Diabeł Stróż" to historia z ogromnym potencjałem, którego Kevin Smith nie potrafił wykorzystać. Opierając fabułę na wierze bohatera, mógł on stworzyć świetny, dojrzały komiks, ale każdy kolejny zeszyt niszczył szansę na to, odkrywając całą intrygę, w którą wplątano Matta, spłycając ją, i nie zostawiając w niej choćby krzty tajemniczości, która uczyniła ją tak ciekawą. Rozwiązanie zagadki niemowlęcia, jest rozczarowujące, i chociaż zostało podane w mocny sposób, jego niedorzeczność kompletnie wybija z panującego w komiksie klimatu mroku. "Diabeł Stróż" to nadal dobry komiks, pełen zaskakujących zwrotów akcji, emocjonujących momentów i trzymający w napięciu prawie do końca, ale mógłby być lepszy, gdyby autor postawił więcej na wejście w psychikę postaci, a mniej na tanie efekciarstwo.

WOLVERINE BEZ WOLVERINE’A Wiek XIX, główną bohaterką jest mała Rose O'Hara, dziewczynka, która po śmierci rodziców z powodu grypy trafia na pensję do posiadłości Howlettów. Jej praca ma polegać głównie na towarzyszeniu dziecku właścicieli, chorowitemu Jamesowi. W okolicy jest jeszcze jedno dziecko, Pies, syn ogrodnika, Thomasa Logana, chłopak psotliwy, z którym Rose, jak dobrze wie, będzie miała kłopoty. Cała trójka jednak bawi się razem, niemniej naiwna dziecięca beztroska co i rusz zderza się z nierównościami społecznymi i ciężarem życia. Jednocześnie nad wszystkim unoszą się mniej lub bardziej skrywane sekrety, przez które narasta złość, aż w końcu dochodzi do tragedii i życia wszystkich bohaterów zmieniają się na zawsze. Tak powinno się robić superbohaterskie. Czyli z jak najmniejszą dawką superhero. Komiksy życiowe, skupione na ludziach, bohaterach, emocjach i psychologii. Odchodzące zupełnie od sedna tematyki sugerowanej gatunkiem, zbaczające w rejony zupełnie nieoczekiwane, ale przez to tym bardziej wysmakowane i doskonale pokazujące, że nie ma złych opowieści i gatunków, są tylko źli opowiadający. https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2025/03/wolverine-origin-paul-jenkins-andy.html

Generalnie nigdy za bardzo nie lubiłem gdy reszta uniwersum Marvela ingerował w sprawy mutanckie. Zawsze traktowałem komiksy z X jako praktycznie oddzielne uniwersum. No tutaj akurat wszystko wyszło bardzo fajne. Akcja jest płynna, logiczna nie ma żadnych dziur fabularnych - Bendis spisał się bardzo dobrze. Rysunkowo też jest spoko, ale bez szału - zwykła rzemieślnicza robota Oliviera Coipela. Pomysł fabularny jest jednym z lepszych jakie pojawiły się w Marvelu w XXI wieku - dał nowe otwarcie dla wielu innych interesujących historii, których przynajmniej część muszę nadrobić/przypomnieć sobie.

W tej serii często jestem zaskoczony, ale w końcu zaskoczenie na plus. Spodziewałem się jakiejś feministycznej opowieści, a tu dostajemy kilka praktycznie niezależnych historii - bardzo różnych, ale zabawnych i trzymających się kupy. W końcu jakaś rozrywka a nie męczarnie!

Ciekawie przedstawiony ważny problem działania superbohaterów czyli ludzi którzy ucierpieli przez ich samowolkę. Dobrze pokazane dwie strony konfliktu. Jak ktoś nie czytał wiele Marvela jest trudny w odbiorze bo trzeba znać wielu bohateów żeby wszystko zrozumieć. Film mimo wszystko był trochę lepiej rozegrany.

Pamiętacie film “Logan”? Poruszający, emocjonalny obraz o smutku, samotności, rodzinie, nadziei? Parafrazując klasyka (w tym przypadku zespół Fleshworld), w komiksie niektóre detale się zgadzają, ale esencja jest diametralnie inna. Dostajemy postapokaliptyczne pustkowie, Logana prowadzącego proste życie na farmie, Amerykę bez superbohaterów, podzieloną na terytoria władane przez rodzinę Hulków, Red Skulla, Dooma i Kingpina. Spotkawszy starego druha Hawkeye’a, przez wzgląd na problemy finansowe nie pozwalające mu opłacić haraczu Bannerom, Logan wyrusza na podróż przez świat Marvela w krzywym zwierciadle, gdzie złoczyńcy wygrali ostateczną bitwę. To prosta, dość głupiutka historia, której cała wartość leży w odważnej wizji świata i w pomysłach na kreatywne przeobrażenie znanych postaci, symboli, miejsc czy instytucji. Ten fanserwis ma swoje bardzo udane momenty (miasteczko zamieszkałe przez ludzi tęskniących za superbohaterami, w którym w ziemię wbity leży młot Thora do którego ciągną pielgrzymki), a ma momenty totalnie przegięte (dinozaur kontrolowany przez Venoma). W retrospekcjach historia zwycięstwa złoczyńców jest potraktowana dość umownie, choć historia Logana i tego czemu przestał walczyć jest przyzwoicie tragiczna i wstrząsająca. Podsumowując: brutalna, sprawnie poprowadzona i miejscami pomysłowa opowiastka na raz. Zapraszam na IG: @traczytanko

Po Avengers Disassembled ekipa Mścicieli rozpadła się od wewnętrznych problemów, a Wanda była tylko katalizatorem, wieńczącym cały proces. Teraz jednak widać, że świat potrzebuje nowej ekipy, co zbiega się na masową ucieczką z więzienia Raft. Tak tworzy się nowa ekipa z Kapitanem Ameryką, Luke'm Cage'm, Spidermanem, Iron Manem, Spiderwoman czy Wolverine'm (rotacyjnie Daredevil). I są w tym nieźli, przynajmniej na początku, bo późniejsze akcje są coraz słabsze, zwłaszcza ta, po której lądujemy w Savage Landzie, gdzie całość sprowadza się do mordobicia z dinozaurami, choć nie tylko. Komiks wygląda świetnie, nawet po blisko ponad 20 latach od premiery. Niemniej mam ochotę na więcej, bo są tu wątki, które wymagają rozwinięcia i są interesujące.

Whedon i Cassaday staneli na wysokości zadania. W przeciwieństwie do wielu miałkich i głupiutkich opowieści o mutantach widać, że tu autorzy wiedzieli co robią i jak podejść do tematu. Whedon świetnie łączy absurdalność konceptu mutantów/superbohaterów w spandexie z bardziej poważnymi i dramatycznymi motywami (jak wynalezienie leku na mutację). Jest wartka akcja i dobrze pokazane relacje bohaterów. A wszystko to bez zbędnej pompy i przegadania (jak np. w New X-Men Granta Morrisona), napisane lekko i ze szczyptą humoru. Rysunki Cassaday'a są realistyczne i przejrzyste, całość ma filmowy styl, który świetnie komponuje się ze scenariuszem. Komiks bardzo dobry i ewidentnie widać tu pomysły, z których później Whedon skorzystał garściami przy tworzeniu pierwszego filmu o Avengers.

Tajna Inwazja to komiks z serii Marvel Classic. Skrulle, czyli obcy potrafiący przybrać dowolną postać, atakują naszą planetę. Dziesiątki jak nie setki superbohaterów stają w obronie Ziemi. Niestety nikt nie wie komu można zaufać a kto może okazać się tajnym agentem wroga. Na tym schemacie oparto cały komiks od początku do końca. W zasadzie po za kilkoma ciekawymi dialogami mamy tutaj non stop walkę. Bitwy są wręcz epickie ale też i chaotyczne. Niestety pod koniec czułem się już znudzony tym zgadywaniem kto jest prawdziwym bohaterem a kto Skrullem. Ogólnie jeśli podchodzimy do komiksu jako do kolejnej nawalanki to można całkiem dobrze się bawić. Proszę tylko nie liczyć na wybitną fabułę 🙂 Kreska jest bardzo kolorowa i efekciarska. Pasuje tutaj bardzo dobrze choć niektóre postacie czasem wyglądają dziwnie jak dla przykładu Spiderman. Ogólnie przyjemna bitka z elementami fabularnymi. Recenzowany komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie lukke_geek https://www.instagram.com/p/C8ws-MEtHy2/?igsh=MTd4c2Roa2lmNmJyYQ==

Tym opowiadaniem kryminalno-fantastycznym Neil Gaiman bardzo mnie zaskoczył - oczywiście pozytywnie. Ciekawe spojrzenie na tematykę "Boskiego planu", a także możliwość wielu interpretacji to zdecydowane atuty tej historii. Ponadto wydanie opowiadania w formie komiksu sprzyja lepszej wizualizacji całej opowieści. Polecam!

Dzisiaj mam dla Was klasyka nad klasykami — Broń X to komiks, który wchodzi pod skórę i zostaje tam na długo. Ależ to się czyta, ależ to ma mocny klimat, ależ to jest dobre! Zostajemy wrzuceni w klaustrofobiczne korytarze tajnej bazy wojskowej, gdzie w półmroku i sterylnej ciszy rozgrywa się makabryczny eksperyment, który na zawsze odmieni Logana. To opowieść duszna, przeszywająca chłodem, taka, która momentalnie stawia włosy na karku. Body horror jest tu nie tylko dodatkiem, to pełnoprawny element narracji, potęgujący poczucie odrazy i bezsilności. Czujemy zarówno żal i współczucie dla Logana, jak i narastającą pogardę wobec naukowców, którzy na zimno przekraczają wszelkie moralne granice. Komiks skupia się niemal wyłącznie na samym eksperymencie, i właśnie ta koncentracja na jednostkowym cierpieniu sprawia, że historia uderza z pełną mocą. To bardzo intymny, brutalny wgląd w to, jak daleko ludzie potrafią się posunąć dla własnych celów i jak potworne mogą być tego konsekwencje. Wizualnie Broń X jest ciężka, obrzydliwa i bezlitośnie makabryczna, ale w tym dobrym, starym stylu, który nie boi się pokazać, co dzieje się, gdy człowieczeństwo ustępuje miejsca naukowej obsesji. Każdy kadr wygląda jak wyjęty z koszmaru, który jednocześnie fascynuje i odpycha. Krótko mówiąc: Broń X to mocna rzecz — niekomfortowa, intensywna i absolutnie warta przeczytania. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DSPQq4fDCLa/?igsh=MW8wcm8wdTM3aGV0dQ==

Bardzo fajny, ciekawy komiks o Peterze Parkerze i przy okazji o Spider-menie. Dużo gadania, mniej akcji ale to jest na duży plus bo dzięki temu lepiej poznajemy życie bohatera a zwłaszcza jego uczuciowe. Świetny pomysł i kreska. Gorąco polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Jakoś bardziej podobały mi się przygody Pogromcy, publikowane w latach 90. XX wieku. Nawet graficznie miały jakiś fajniejszy klimat. Tutaj jest niby wszystko, do czego seria zdążyła czytelnika przyzwyczaić, ale wyszło, moim zdaniem, aż na wyrost. Krwawe jatki, strzelaniny, wybuchy, sam Pogromca, który momentami zdaje się mieć nadludzkie moce. Niby co rusz obrywa tak, że prawie żegna się z życie, a już za moment nawet siniaków nie widać... Ja wiem, to jest specyfika tego gatunku, ale jednak... No i cały wątek z Ruskiem - zwłaszcza, gdy doszło do przerobienia go na cycatego humanoida - był po prostu absurdalny...

Nie muszę powtarzać, że seria Sandman to arcydzieło kompletne. Ikona łącząca mitologię, wierzenia, literacki folklor oraz fantastykę z psychodelią, tworząc na tyle odrębny świat, że można się w nim zatracić. Podróż przez epoki, czasy współczesne, a także światy nieistniejące, lub nieznane zwykłym śmiertelnikom. Gdzież taka podróż może się odbyć jeśli nie we śnie? "Dom Lalki " to motywy kontynuacyjne znane z Netflixowego serialu. Z małymi drobiazgami. Adaptacje nie do końca są wierne od deski do deski. Tak jest i w tym przypadku gdzie pojawiają się krótkie wstawki - w mandze nazwalibyśmy to filerami, z tym że tutaj sceny są celowe i wyjaśniają kolejne wydarzenia. W ten sposób pojawia się pominięta w serialu hisoryjka o miłości Khaikula - quasi afrykańskiego odpowiednika Morfeusza. Historia przedstawiona w formie legendy przekazanej pretendentowi do wejścia w świat dojrzałości w plemieniu nieznanego nam świata. Głównym motywem jest znane z serialu pojawienie się Wiru - Rose, będącego krewniaczką jednej z ofiar choroby snu, jaką opanowała świat, kiedy Morfeusza więził Magnus. Znikąd jednak pojawia się kilka postaci. Jest nią właśnie Rose, oraz jej brat Jed. W świecie jawy Rose wzięła za Wyzwanie dla siebie odnalezienie zagubionego brata. Ani Rose, ani Jed nie zdają sobie wtedy sprawy, że władają nimi koszmary zbiegłe z królestwa snu. Równolegle do poszukiwań brata Wiru, pojawiają się kolekcjonerzy, którzy udaremniają poszukiwania Jeda, a na dodatek Wirem interesuje się również największy koszmar stworzony przez Morfeusza - Koryntczyk. Dochodzi do kilku bitew odbytych w snach bohaterów. Sandman odzyskuje władzę nad koszmarami. Kilku unicestwia, kilka nowych stwarza. Najważniejsza bitwa jednak zachodzi pomiędzy Sandmanem a Wirem. Sen zmuszony jest zniszczyć Wir, tym samym Rose. W ostatecznym momencie pojawia się Unity - kobieta, która miała być Wirem gdy Sen był zniewolony, babka Rose. Starsza wówczas kobieta, oddaje swoje istnienie na rzecz ocalenia Rose i odebrania jej mocy Wiru. Baśniowa fabuła odgrywająca się w czasach współczesnych porywa swą niezwykłością i tak znaczącymi scenami. Seria Sandmana jest jedną z najoryginalniejszych jeśli chodzi o świat przedstawiony, postaci tak charakterystyczne, że już przedarte do popkulturowej niszy, bo jednak skupione bardziej na doroślejszym odbiorcy, niemniej sen jest przecież stworzony głównie dla dzieci. Te niestety nie chcą spać, a więc pokażmy go bez żadnych upiększaczy i niech zmaga się on z rzeczywistością nie do zniesienia. Są jeszcze inni Nieskończeni, dający nam wiele możliwości w całym uniwersum. Zanim poznamy jednak kolejnych braci i siostry Morfeusza, nie mogę się doczekać i nie wiem czego się spodziewać w kolejnych tomach. Te wydanie "Domu Lalki" podzielone na dwie części jest zachowane w dość mrocznej otoczce. Same ilustracje nie są najidealniejsze, jednak główne kadry najważniejszych scen zapadają w pamięć. Odziany w noc często nawiązuje do swoich "Uwerturowych" inkarnacji zmieniając wygląd. Szczególnie w rozdziałach nieumarłego żyda, gdzie Sandman spotyka się co 100 lat ze śmiałkiem, który nie bał się śmierci. Sen znowu wygrywa, odnajduje swoje koszmary i wraca z nimi do swego świata, lecz wiele z nich zapewne zostało rozproszonych po świecie. Wir przestał istnieć, a wszystko było jakby rozegraną scenką marionetek ciągnionych za sznurki. Czy aby to koniec ingerencji Rose w świat snu? Dowiedzmy się z kolejnych tomów!

Mamy rok 1983 i za przygody ulubionego mutanta wzieli się Cleremont który wcześniej pisał opowieści o X-Men oraz Miller za rysunki który rozwinął postać Daredevila i powstała 4 zeszytowa historia bohatera dziejąca się w Japonii. Mamy tutaj akcje, niespelnieniona miłość wręcz trójkąt miłosny. Japonia ze swoim konserwatyzmem i ninja powodują że Logan ma nie lada zgryz do rozwiązania. Bardzo dobra pozycja dla fanów Marvela.

ZŁOTA ERA CUDÓW Są takie komiksy, których nikomu nie trzeba przedstawiać, polecać, zachwalać i „Marvels” bez dwóch zdań do nich należy. To małe arcydzieło (magazyn "Wizard" umieścił go na ósmym miejscu listy najlepszych komiksów w dziejach, Marvel - również na ósmym - swojej listy największych komiksów z okazji 75-lecia istnienia wydawcy, a i rzecz znalazła się w książce „1001 Comics You Must Read Before You Die"), wznawiane coraz tu i tam, także na polskim rynku, zachwycające i urzekające. Stworzone jeszcze przed bardzo do niego podobnym „Kingdome Come”, które zasiliło szeregi najwybitniejszych dzieł konkurencyjnego DC Comics, mimo niemal trzydziestu lat od premiery, nieprzerwanie zachwyca i pozostaje imponująco ambitnym projektem komiksowym, który jednocześnie polecić można i znawcom uniwersum (tym o wiele bardziej, wiadomo), i komiksowym laikom. A że teraz wraca w nowym wydaniu (uzupełnionym o masę dodatków: poprzednie wydanie miało jakieś 220 stron, to ponad 500, z nowym epilogiem etc.), warto przypomnieć sobie o tej historii (ja wracam do wcześniejszego wydania, bo uwielbiam tę okładkę, ot co) i zapomnieć, że współdzieli ona tytuł z kinowym "hitem", z którym nie ma nic wspólnego. Rok 1939. Naukowiec tworzy pierwszą Ludzką Pochodnię. Cudu tego świadkami są – choć z początkowym wyśmiewaniem całej sytuacji – dziennikarze i fotografowie, a wśród nich Phil Sheldon, młody, butny, ambitny autor zdjęć, który chciałby pokazać, na co go stać. To on od tej chwili stanie się naszymi oczami, przewodnikiem po złotej erze cudów, która właśnie się zaczyna. Niezwykłych ludzi przybywa, przybywa też również niezwykłych, a zarazem i groźnych wydarzeń. Piękna i tragedii. A Phil jest wszędzie tam, gdzie wydarzają się najważniejsze z nich, od lat 30. do 70. XX wieku, ukazując nam jak rodziło się i rozwijało uniwersum Marvela… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/05/marvels-kurt-busiek-alex-ross.html

Mimo niepokojących doniesień na temat autora którego twórczość cenie i poznaje od lat, zabrałem się za kolejną opowieść sygnowaną jego nazwiskiem. Co dostajemy tym razem ? Nieco surrealistyczną historie narysowaną klasyczną, czarno białą kreską, osnutą wokół tajemniczego teatru rzeczywistości. Teatru prowadzonego przez postać wzorowaną na Alice Cooperze (wybaczcie ale nie bardziej się orientuję kto zacz ???), o czym autor zręcznie wspomina we wstępie do historii. Czy warto ? Tak. Zdecydowanie tak. Historia jest prosta ale interesująca, warstwa plastyczna w moim guście (co nie zawsze miało miejsce w przypadku fabuł autorstwa NG) Jak dla mnie 6 na 10. I proszę, oceniam historie, a nie autora, ok?