New Avengers: Ucieczka

W tej serii często jestem zaskoczony, ale w końcu zaskoczenie na plus. Spodziewałem się jakiejś feministycznej opowieści, a tu dostajemy kilka praktycznie niezależnych historii - bardzo różnych, ale zabawnych i trzymających się kupy. W końcu jakaś rozrywka a nie męczarnie!

Generalnie nigdy za bardzo nie lubiłem gdy reszta uniwersum Marvela ingerował w sprawy mutanckie. Zawsze traktowałem komiksy z X jako praktycznie oddzielne uniwersum. No tutaj akurat wszystko wyszło bardzo fajne. Akcja jest płynna, logiczna nie ma żadnych dziur fabularnych - Bendis spisał się bardzo dobrze. Rysunkowo też jest spoko, ale bez szału - zwykła rzemieślnicza robota Oliviera Coipela. Pomysł fabularny jest jednym z lepszych jakie pojawiły się w Marvelu w XXI wieku - dał nowe otwarcie dla wielu innych interesujących historii, których przynajmniej część muszę nadrobić/przypomnieć sobie.

Whedon i Cassaday staneli na wysokości zadania. W przeciwieństwie do wielu miałkich i głupiutkich opowieści o mutantach widać, że tu autorzy wiedzieli co robią i jak podejść do tematu. Whedon świetnie łączy absurdalność konceptu mutantów/superbohaterów w spandexie z bardziej poważnymi i dramatycznymi motywami (jak wynalezienie leku na mutację). Jest wartka akcja i dobrze pokazane relacje bohaterów. A wszystko to bez zbędnej pompy i przegadania (jak np. w New X-Men Granta Morrisona), napisane lekko i ze szczyptą humoru. Rysunki Cassaday'a są realistyczne i przejrzyste, całość ma filmowy styl, który świetnie komponuje się ze scenariuszem. Komiks bardzo dobry i ewidentnie widać tu pomysły, z których później Whedon skorzystał garściami przy tworzeniu pierwszego filmu o Avengers.

Komiks zrobił na mnie duże wrażenie, mimo że przeczytałem go lata po oryginalnym wydaniu. W ogóle mnie nie dziwi, że seria odniosła tak duży sukces i była jednocześnie dość kontrowersyjna. To bardzo udana próba osadzenia "super-ludzi" w realistycznym świecie. Czy osoby obdarzone super zdolnościami biegałyby frywolnie po ulicach miast w spandexie, bawiąc się w straż obywatelską? A może jednak państwa / organizacje rządowe zrobiłyby wszystko żeby ich kontrolować i sankcjonować takie działania? Czy ukrywanie tożsamości takich ludzi jest w ogóle możliwe i czy ma jakiś sens? Czy każdy "super-człowiek" musi z automatu być dobrą osobą, szlachetnie i bezinteresownie walczącą w imię wzniosłych wartości? A niby czemu? Ludzie to wielowymiarowe istoty, ten sam człowiek może być zdolny do bohaterskich czynów i jednocześnie skrywać mroczne sekrety albo być odrażający w życiu osobistym. Taki jest ten komiks - łączy bombastyczną akcję superhero z elementami dramatycznymi, momentami jest niezmiernie cyniczny i gorzki. Wymowa całości jest też niesamowicie ironiczna - Ultimates stają się bohaterami i idolami bo powstrzymali wielkie zagrożenie... które sami wywołali. Wizualnie rewelacja - całość utrzymana w filmowym, "blockbusterowym" stylu. Nie mam wątpliwości, że komiks zainspirował filmowe uniwersum Marvela. Rozumiem, że nie każdemu taka wersja superbohaterów będzie pasować, ale mnie podobało się bardzo, zwłaszcza że Avengersów w bardziej tradycyjnym, cukierkowym wydaniu jest na pęczki.

Bardzo fajny, ciekawy komiks o Peterze Parkerze i przy okazji o Spider-menie. Dużo gadania, mniej akcji ale to jest na duży plus bo dzięki temu lepiej poznajemy życie bohatera a zwłaszcza jego uczuciowe. Świetny pomysł i kreska. Gorąco polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Rewelacyjna miniseria, nieistotny jest początek epidemii, lądujemy od razu w jej środku a właściwie już u jej kresu bo niemal całej ludzkości już nie ma... Bonusowo świetne zombie-okładki Arthura Suydama. Późniejsze wydanie Egmontu zawiera zeszyty z ultimate fantastic four, które pokazują jak doszło do epidemii i co się stało z fantastyczną czwórką z tego świata.

Moja ulubiona wersja Punishera (w tym samym stylu utrzymany jest późniejszy "run" J. Aarona). Kompletne szaleństwo, przemoc, kamp i czarny humor. Taka konwencja idealnie pasuje do tego bohatera i podoba mi się bardziej niż późniejsze Punisher MAX, paradoksalnie również napisane przez Ennisa. Jasne, że nie jest to jakaś ambitna lektura, tylko niezobowiązująca rozrywka, ale wolę to niż podane na serio przygody seryjnego mordercy-socjopaty. Jest tu wiele elementów wspólnych z pokręconymi przygodami "Kaznodziei", co dla mnie jest wielkim plusem - autorzy kompletnie puszczają tu wodzę fantazji. Warto przeczytać.

Ciekawie przedstawiony ważny problem działania superbohaterów czyli ludzi którzy ucierpieli przez ich samowolkę. Dobrze pokazane dwie strony konfliktu. Jak ktoś nie czytał wiele Marvela jest trudny w odbiorze bo trzeba znać wielu bohateów żeby wszystko zrozumieć. Film mimo wszystko był trochę lepiej rozegrany.

6/10 – DOBRY FABUŁA - 5/10 Scenariusz: John Ney Rieber Komiks napisany ku pokrzepieniu serc, odwołujący się bezpośrednio do wydarzeń z 11 września 2001 roku i ataków terrorystycznych na World Trade Center. „Nowy porządek” sięga pełnymi garściami do zasobów słynnego amerykańskiego patriotyzmu, eksplorując jednak ten temat w dość nachalnym stylu. Niestety nie obyło się bez sporej dawki pretensjonalności oraz budzącego lekkie zażenowanie patosu. Być może Amerykanie potrzebują swego rodzaju terapii, pozwalającej odbudować poczucie wspólnoty oraz podkreślić świadomość narodowej dumy. Jestem w stanie to zrozumieć. Niewykluczone, że gdyby coś takiego wydarzyło się w Polsce, miałbym podobne odczucia. Tego nie wiem. Wiem jedynie, że można było osiągnąć cel bez wykorzystywania taniej propagandy oraz sztucznych emocji, które wylewają się z kart tego komiksu w nadmiernych ilościach. Wymownym było już samo wykorzystanie w tej historii Kapitana Ameryki – komiksowego symbolu cnót wszelakich z wyidealizowaną miłością do ojczyzny na czele. Wzięcie na tapet innego herosa nie miałoby na pewno takiej siły wyrazu, z drugiej strony być może jednak nie poruszyłoby aż takich pokładów wspomnianego patosu. Mimo, że w tym akurat względzie Rieber poszedł po linii najmniejszego oporu, to trudno mieć do niego o to jakiekolwiek pretensje. Trzeba też obiektywnie przyznać, że sama historia (gdy już przymknąć oko na całą tę pompatyczną otoczkę) jest stosunkowo sprawnie opowiedziana. Co prawda trochę rwana fabularnie, ale nadal całkiem intrygująca. Na album ten składają się dwie połączone ze sobą historie, których punktami kulminacyjnymi są bezpośrednie pojedynki Kapitana Ameryki z dowodzącymi grupami zamachowców bossami (format przypominający troszkę platformowe gry komputerowe). Postać finalnego łotra wzorowana była na legendarnych islamskich asasynach i mam wrażenie, że jej potencjał nie został do końca wykorzystany. Moim zdaniem Rieber zbyt mocno zanonimizował tę postać. Z jednej strony rozumiem zamysł scenarzysty, polegający na chęci pozostawienia ostatecznego zła niedookreślonym, z drugiej jednak zabieg ten zdewaluował w moim przekonaniu bardzo istotny aspekt osobistego i emocjonalnego podłoża motywacji kierujących terrorystą. ILUSTRACJE - 7/10 Szkic: John Cassaday Tusz: John Cassaday, Richard Starkings Kolor: Dave Stewart Jestem coraz większym fanem twórczości Johna Cassaday’a, a pracą nad „Nowym porządkiem” amerykański rysownik złapał u mnie kilka kolejnych punktów. Największą siłą ilustracji do tego albumu jest ich pozorna prostota oraz znakomite wręcz kadrowanie. Na osobną pochwałę zasługuje wizualizacja zgliszcz Centerville – małego miasteczka będącego celem ataku grupy zamachowców oraz areną pojedynku Kapitana Ameryki z ich przywódcą Fajsalem Al-Tarikiem. WYDANIE – 7/10 W bonusach warto przede wszystkim zwrócić uwagę na dwa ciekawe teksty znajdujące się na końcu albumu. W pierwszym z nich John Ney Rieber opowiada o wpływie zamachów z 11 września na swoją twórczość, a także o powiązanej z tym wydarzeniem genezie „Nowego porządku”. Scenarzysta czyni bardzo szczere wyznanie na temat przesłania jakie miał nieść za sobą ten album, oraz poczucia porażki wynikającego z uzyskania niewystarczających efektów swoich starań. „Początki Kapitana Ameryki” opisują już genezę samego herosa. Z tego artykułu można dowiedzieć się między innymi czemu oryginalnie prostokątna tarcza protagonisty musiała zostać przeprojektowana i ma teraz okrągły kształt. Galeria okładek natomiast to dość szumna nazwa dla zaledwie jednej ilustracji przedstawiającej ikoniczny portret Kapitana Ameryki autorstwa Johna Cassaday’a, stworzony na potrzeby okładki 133 zeszytu (numer specjalny wydany rok po wydarzeniach z 11 września) magazynu komiksowego Wizard. Dodatki: • Wstęp autorstwa Marco M. Lupoi’ego – dyrektora wydawniczego Panini (Europa) • Galeria okładek wydań zeszytowych • Artykuł „Scenarzysta – John Ney Rieber o 11 września i Nowym porządku” • Galeria okładek – Kapitan Ameryka • Artykuł „Początki – Kapitan Ameryka” Szczegóły wydania: • Wydawca: Hachette Polska • Wydawca oryginalny: Marvel Comics • Cykl: Wielka Kolekcja Komiksów Marvela • Seria: - • Data wydania: 20 sierpień 2013 • Tłumacz: Jacek Drewnowski • Format: 170 x 260 mm • Liczba stron: 168 • Okładka: Twarda • Papier: Kredowy • Druk: Kolor • ISBN-13: 978-83-7739-768-8 • Cena okładkowa: 39,99 zł Zawartość: • Captain America vol.4 #1 – „Enemy, part 1: Dust” (czerwiec 2002) • Captain America vol.4 #2 – „Enemy, part 2: One Nation” (lipiec 2002) • Captain America vol.4 #3 – „Enemy, part 3: Soft Targets” (sierpień 2002) • Captain America vol.4 #4 – „Warlords, part 1” (wrzesień 2002) • Captain America vol.4 #5 – „Warlords, part 2: Above the Law” (październik 2002) • Captain America vol.4 #6 – „Warlords, part 3” (grudzień 2002) PODSUMOWANIE Doszedłem do wniosku, iż nawet jeśli uważam, że w „Nowym porządku” jest zdecydowanie zbyt wiele patosu oraz sztucznych emocji, to dla amerykańskiego fana komiksu z gatunku superhero, był to album bardzo potrzebny. Czasem bowiem taka przerysowana emanacja patriotyzmu może być najlepszym remedium na traumę. Lekiem pozwalającym chociaż na chwilę załagodzić ból, zjednoczyć przy tym niemal całe społeczeństwo i pozwolić tym ludziom poczuć znowu jakże ważną dla nich narodową dumę. W związku z faktem, że ja nie jestem Amerykaninem i wydarzenia za 11 września (jakkolwiek straszne i wstrząsające) nie dotknęły mnie osobiście tak bardzo jak obywateli Stanów Zjednoczonych, nie mogłem poczuć tej historii aż tak intensywnie. Nie znaczy to jednak, że innym czytelnikom się to nie uda. Jestem skłonny polecić ten album, ale głównie ze względu na bardzo fajną oprawę graficzną autorstwa Johna Cassaday’a (rysunki) oraz Dave’a Stewarta (kolory). Chociażby właśnie dla świetnych ilustracji warto przeczytać ten komiks. A nuż przy okazji opowieść ta wywoła w kimś jakieś głębsze emocje? I tego właśnie wypada mi chyba życzyć tym wszystkim, którym w ręce wpadnie ten komiks.

Fabuła mimo, że prosta była nawet przyjemna. Ostatni zeszyt moim zdaniem zupełnie niepotrzebny. Wyjątkowo przeszkadzało mi w tym tomie kolorowanie twarzy - często miały nienaturalny kolor i były wyraźnie w innym stylu niż reszta kadru. Reszta rysunków na plus

W całej masie komiksów przeze mnie czytanych, zaginęło gdzieś nazwisko Granta Morrisona. A to bardzo niedobrze, bo to ścisła czołówka, łeb pełen niesamowitych pomysłów, przekazywanych w specyficzny i intrygujący sposób. Jego run w New X-men to piękna zbieranina wszystkiego, co w tym scenarzyście jest najlepsze. Okrojona grupa mutantów mierzy się tu z wieloma problemami - jest radzenie sobie z brakiem Profesora Xaviera, jest tajemnicze złe samopoczucie, jest (oczywiście) ludzka nietolerancja, ale największym zagrożeniem i tak jest przepotężny przeciwnik mający pod sobą prawie tak samo potężne kosmiczne imperium. Wszystko zwala im się na głowę w tej samej chwili i zaczyna się dziać. Nie jestem zbyt wielkim fanem mutantów. Jasne, są w porządku, ale komiksy z ich udziałem bardzo często cierpiały z dwóch powodów. Albo kiepska fabuła, albo przesyt postaci. Morrison redukując jednak główną drużynę do pięciu członków (a może i nawet czterech, bo - zaskok - Wolverine służy tu jednak często jak tło) pozwolił im się bardzo dobrze rozwinąć. A kiedy do tego jeszcze uwalnia swoją fantastyczną wyobraźnię, dodaje odrobinę mroku i niepokoju, uświetnia wyjątkowym poczuciem humoru (nigdy w życiu bym nie pomyślał, że Beast może być najzabawniejszą postacią w tym świecie!) powstaje komiks idealny. Skonstruowany tak, jak skonstruowany powinien być porządny film o X-menach. Intrygujący początek, zarysowanie tła, ewolucja postaci, drobne sceny akcji, wielka tajemnica, a na koniec kozacki, emocjonujący finał pełen pojedynków. Geniusz. Że niby są ludzie, którzy narzekają na mutantów Morrisona?! Jak tak można!!!

WOLVERINE BEZ WOLVERINE’A Wiek XIX, główną bohaterką jest mała Rose O'Hara, dziewczynka, która po śmierci rodziców z powodu grypy trafia na pensję do posiadłości Howlettów. Jej praca ma polegać głównie na towarzyszeniu dziecku właścicieli, chorowitemu Jamesowi. W okolicy jest jeszcze jedno dziecko, Pies, syn ogrodnika, Thomasa Logana, chłopak psotliwy, z którym Rose, jak dobrze wie, będzie miała kłopoty. Cała trójka jednak bawi się razem, niemniej naiwna dziecięca beztroska co i rusz zderza się z nierównościami społecznymi i ciężarem życia. Jednocześnie nad wszystkim unoszą się mniej lub bardziej skrywane sekrety, przez które narasta złość, aż w końcu dochodzi do tragedii i życia wszystkich bohaterów zmieniają się na zawsze. Tak powinno się robić superbohaterskie. Czyli z jak najmniejszą dawką superhero. Komiksy życiowe, skupione na ludziach, bohaterach, emocjach i psychologii. Odchodzące zupełnie od sedna tematyki sugerowanej gatunkiem, zbaczające w rejony zupełnie nieoczekiwane, ale przez to tym bardziej wysmakowane i doskonale pokazujące, że nie ma złych opowieści i gatunków, są tylko źli opowiadający. https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2025/03/wolverine-origin-paul-jenkins-andy.html

Jakoś bardziej podobały mi się przygody Pogromcy, publikowane w latach 90. XX wieku. Nawet graficznie miały jakiś fajniejszy klimat. Tutaj jest niby wszystko, do czego seria zdążyła czytelnika przyzwyczaić, ale wyszło, moim zdaniem, aż na wyrost. Krwawe jatki, strzelaniny, wybuchy, sam Pogromca, który momentami zdaje się mieć nadludzkie moce. Niby co rusz obrywa tak, że prawie żegna się z życie, a już za moment nawet siniaków nie widać... Ja wiem, to jest specyfika tego gatunku, ale jednak... No i cały wątek z Ruskiem - zwłaszcza, gdy doszło do przerobienia go na cycatego humanoida - był po prostu absurdalny...

POLITICAL SUPERHERO Ten komiks to taki marvelowski odpowiednik seriali pokroju „24 godziny” - z tym stwierdzeniem padającym we wstępie do niego trudno się nie zgodzić. Czyli nowoczesny szpiegowski thriller, gdzie akcja pędzi na złamanie karku, napięcie jest stopniowane umiejętnie, a wszystko mocno osadzone zostało w realiach political fiction. O dziwo superhero pasuje tutaj dobrze. I chociaż nie jest to komiks dla wszystkich, te klimaty jednak trzeba lubić, fanom gatunku dostarczy dobrej, znakomicie zilustrowanej rozrywki. Rok temu Nick Fury, szef agencji szpiegowskiej SHIELD, wpadł na trop wielkiej, niebezpiecznej afery. Zebrał drużynę herosów i zajął się problemem. Wydawało się, że wszystko będzie dobrze. Wydawało się… Teraz przeszłość daje o sobie znać. Zagrożeni są wszyscy, a co gorsza prawie nikt nie wie, co wydarzyło się rok wcześniej, a ktoś działa i skoro ktoś taki, jak niemal niezniszczalny Luke Cage prawie zostaje zabity, co może spotkać innych? A czas ucieka… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2025/06/tajna-wojna-brian-michael-bendis.html

GREEN S(A)KA(A)R „Planeta Hulka” podejście trzecie. Bo taką cegiełkę to jednak musiałem kupić. Kiedyś, lata temu, w czasach wydawania „WKKM” zachęcony ocenami przeczytałem pierwszy tom i mnie nie porwał. No niby dla Hulka to coś, niby dla serii i wydawcy to pewne odświeżenie, bo pójście w klasyczne science fantasy, ale żeby jakieś cudo? No komiks, jak komiks, w Ameryce dość nietypowy, ale tu, na europejskim gruncie, gdzie fantastyka w takim bardziej klasycznym ujęciu zawsze jest żywa, gdy mamy na rynku takie serie, jak „Armada” (a z nią „Planeta Hulka” zawsze mi się kojarzyła, nie poradzę, chociaż poziom „Armady” jest jednak wyższy) to żadne novum, a i cudo żadne. Potem wróciłem, bo jednak to jedna z tych rzeczy, które znać i mieć wypada, jak się jest komplecistą i chce się mieć to, co najważniejsze, a ta opowieść ważna jest, bo nadała Hulkowi rozpęd na dłuższy czas. I jak wypadła? Całkiem fajnie, dobrze się bawiłem, ale nadal wolę run Patera Davida czy wyśmienitą miniserię „Banner” chociażby, bo tam każdy z twórców stawiał na pogłębianie i analizowanie postaci, a Pak w akcję idzie i na niej w „Planecie” się skupia. A teraz dopełniłem sobie tym tomem, akurat na dwudziestolecie powstania, bo w wydaniu, które miałem wypadło to i owo, co jest tu – a tam są materiały, których tu nie ma – i jeszcze raz przeczytałem i wrażenia są takie same, jak przy drugim podejściu, choć w tym wydaniu (bardziej rozbudowanym względem wersji WKKM) jest jedna koszmarnie zilustrowana historia. Hulk zawsze był problemem. Niemal niezniszczalny, potężny, jak bogowie, był sojusznikiem, Avengerem, ale i problemem. Potrafił wpaść w szał, nie kontrolować się, stanowić zagrożenie dla wszystkich i wszystkiego. W końcu więc herosi wykorzystali okazję i wystrzelili go na obcą planetę. Cel miał być niezaludniony, ale też i nie jałowy, tam Hulk miał żyć i nikomu nie robić krzywdy. Wszystko miało być dobrze. Taa… Los chce, że Zielony ląduje jednak na planecie Sakaar, świecie rządzonym silną ręką przez imperium, które nie waha się zabijać mieszkańców i organizować tanią, krwawą rozrywkę w formie walk gladiatorów. Poskromiony Hulk zostaje jednym z wojowników areny, ale jego siła i to, że na jego krwi zaczynają wyrastać rośliny, sprawia, że przez cierpiący lud okrzyknięty zostaje Sakaarsonem, Zieloną Szramą, postacią z przepowiedni, która zjednoczyć ma uciskanych i obalić tyranię. Pytanie jednak czy to Hulk jest postacią z proroctw, a jeśli tak, to czy Sakaarsonem czy może… niszczycielem światów? https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2026/01/hulk-planeta-hulka-greg-pak-pagulayan.html

ZŁOTA ERA CUDÓW Są takie komiksy, których nikomu nie trzeba przedstawiać, polecać, zachwalać i „Marvels” bez dwóch zdań do nich należy. To małe arcydzieło (magazyn "Wizard" umieścił go na ósmym miejscu listy najlepszych komiksów w dziejach, Marvel - również na ósmym - swojej listy największych komiksów z okazji 75-lecia istnienia wydawcy, a i rzecz znalazła się w książce „1001 Comics You Must Read Before You Die"), wznawiane coraz tu i tam, także na polskim rynku, zachwycające i urzekające. Stworzone jeszcze przed bardzo do niego podobnym „Kingdome Come”, które zasiliło szeregi najwybitniejszych dzieł konkurencyjnego DC Comics, mimo niemal trzydziestu lat od premiery, nieprzerwanie zachwyca i pozostaje imponująco ambitnym projektem komiksowym, który jednocześnie polecić można i znawcom uniwersum (tym o wiele bardziej, wiadomo), i komiksowym laikom. A że teraz wraca w nowym wydaniu (uzupełnionym o masę dodatków: poprzednie wydanie miało jakieś 220 stron, to ponad 500, z nowym epilogiem etc.), warto przypomnieć sobie o tej historii (ja wracam do wcześniejszego wydania, bo uwielbiam tę okładkę, ot co) i zapomnieć, że współdzieli ona tytuł z kinowym "hitem", z którym nie ma nic wspólnego. Rok 1939. Naukowiec tworzy pierwszą Ludzką Pochodnię. Cudu tego świadkami są – choć z początkowym wyśmiewaniem całej sytuacji – dziennikarze i fotografowie, a wśród nich Phil Sheldon, młody, butny, ambitny autor zdjęć, który chciałby pokazać, na co go stać. To on od tej chwili stanie się naszymi oczami, przewodnikiem po złotej erze cudów, która właśnie się zaczyna. Niezwykłych ludzi przybywa, przybywa też również niezwykłych, a zarazem i groźnych wydarzeń. Piękna i tragedii. A Phil jest wszędzie tam, gdzie wydarzają się najważniejsze z nich, od lat 30. do 70. XX wieku, ukazując nam jak rodziło się i rozwijało uniwersum Marvela… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/05/marvels-kurt-busiek-alex-ross.html

"Diabeł Stróż" to historia z ogromnym potencjałem, którego Kevin Smith nie potrafił wykorzystać. Opierając fabułę na wierze bohatera, mógł on stworzyć świetny, dojrzały komiks, ale każdy kolejny zeszyt niszczył szansę na to, odkrywając całą intrygę, w którą wplątano Matta, spłycając ją, i nie zostawiając w niej choćby krzty tajemniczości, która uczyniła ją tak ciekawą. Rozwiązanie zagadki niemowlęcia, jest rozczarowujące, i chociaż zostało podane w mocny sposób, jego niedorzeczność kompletnie wybija z panującego w komiksie klimatu mroku. "Diabeł Stróż" to nadal dobry komiks, pełen zaskakujących zwrotów akcji, emocjonujących momentów i trzymający w napięciu prawie do końca, ale mógłby być lepszy, gdyby autor postawił więcej na wejście w psychikę postaci, a mniej na tanie efekciarstwo.

Świetny komiks, fantastyczna historia aczkolwiek końcówka bardzo mocno obniża ostateczną ocenę. Niestety Frank Miller skopał strasznie zakończenie tego dzieła. Warto sięgnąć i się zapoznać z tą opowieścią. Mimo upływu prawie 40 lat komiks nic się nie zestarzał.

Z PUDŁA WYGRZEBANE, CZ LXXVII Genosha zostaje zniszczona. Ginie 16 milionów mutantów. połowa ich populacji. W gruzach, pośród zwłok, X - Men znajdują żywą Emmę Frost. Zmutowaną w diament. Tymczasem schwytana Cassandra uwalnia się i staje do walki z X - Men... Zakończenie "W jak wymarcie" to kawał mocnego, szokującego i prawdziwego komiksu. Realistyczny, szybki, mocny... Świetny, po prostu świetny. Polecam.

AVENGERS I PROBLEMY Geoff Johns nie jest autorem, którego kojarzymy z Marvelem. Jeśli już myślimy o jego pracach, widzimy eventy DC, widzimy filmy kinowe z DCEU i właściwie każdą ważniejszą postać tego giganta w jego interpretacji. Ale dla konkurencji też działał, przez chwilę, ale pozostawiając po sobie dość znaczący run. No i jedna opowieść z niego znalazła się właśnie w tym tomie WKKM. Pominięto to i owo, bo ta historia (a raczej te historie, bo pożeniono tu tytułowy „Impas” z przekrojem runy Johnsa) działa się w sumie na przestrzeni czasu, ale fajnie wyszło to wszystko. Status Avengers zmienił się, jak nigdy dotąd. Społeczność narodowa uznała ich za swoiste samodzielne państwo, ale nie każdemu podoba się taki stan rzeczy. A tymczasem Avengers zmagają się z osobistymi problemami. Vision się zmienił, tak samo, jak jego relacja z Wandą. Scott stara się walczyć w sądzie o opiekę nad córką. Itp. Itd. A to dopiero początek. Kiedy w Slokovii władza zaczyna mordować wyznawców Thora, bóg piorunów postanawia wkroczyć do akcji. Jednak jego działania mogą przysporzyć Avengers wiele kłopotów i zdestabilizować i tak trudną sytuację w regionie. Iron Man będzie musiał spróbować go powtrzymać, a co za tym idzie także ryzyko trzeciej wojny światowej… http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2023/09/avengers-impas-geoff-johns-dan-jurgens.html