Przebudzenie

To druga książka tego autora, którą przeczytałam. Po fatalnym starcie jakim było „Mocno śpij” (które przeczytałam jako pierwsze nie tak dawno temu) myślałam, że nie zdecyduję się sięgnąć po następną. Natknęłam się na „Gościa z koszmaru” w supermarkecie, cena promocyjna, opis zachęcający, no to wzięłam. Tylko no właśnie, ten opis mija się z tym, co znajdujemy w środku. Sprawił, że spodziewałam się innej historii niż to, co nam zaserwowano. Autor skacze od postaci do postaci, każdy rozdział kończąc jakimiś przypadkowymi wspomnieniami które nie zawsze nawiązują do tego, co się działo w danym rozdziale. Koszmary wyłażą na ulice, chociaż brakuje w tym horroru. Zbrodnia, owszem brutalna, ale pewnie co drugi kryminał ma w zanadrzu coś bardziej brutalnego. Jedno wydarzenie i bohater z nim związany od samego początku jest tak często przywoływany, że nie trzeba specjalnie zachodzić w głowę by domyślić się, kto tak naprawdę za wszystkim stoi. Często widzę porównania autora do Kinga i nie, po prostu to jeszcze nie to. Nie można odmówić wyobraźni, jednak brakuje tu jeszcze jakiegoś balansu, jakiegoś czynnika wywołującego w czytelniku przerażenie, nie ma tu tego czegoś, co sprawiałoby, że za świetnym pomysłem nie stoi zmarnowany potencjał.

Horror, na kanwie Wielkiej stopy, do tego z użytym fajnym zabiegiem, ponieważ całą relacje poznajemy z raportów i pamiętnika głównej bohaterki. Samego horroru tutaj mało, może odrobina slashera, więcej tutaj przygotowań pod akcje, opisów scenerii, powolnego, bardzo powolnego nakręcania strachu, jednak czyta się fajnie, można poczuć klimat, że to realistyczna relacja z faktycznych wydarzeń :)

Ciekawa. Nie tuzinkowa i na pewno nie dla każdego. Opowieść o mrocznej stronie życia. Nie jest lekka ani przyjemna czasem miałam wrażenie że staje się wręcz zbyt … odkryta Przekazuje nagą prawdę o życiu w tych trudnych czasach przez osoby innego koloru skóry. Młoda dziewczyna przez przypadek zaczyna „bawić się” o ile można a ogóle tak nazwać w przebieranki gdzie udaje osobę zmarłą by klient który za to płaci mógł nie wiem pożegnać się ? Rozliczyć z przeszłością ? Książka trudna ale mimo wszystko polecam

Awaria prądu” wydanie zbiorowe. Wydawnictwo Mięta “ Kiedy krwawił już tak mocno, że uformowała się pod nim mała kałuża posoki, kable przestały go tłuc. Wbiły się w mokre mięso, spod którego gdzieniegdzie wyzierały ogołocone kości, i poraziły ledwo żywego napastnika prądem. Wszczepy w ciele mężczyzny nie wytrzymały ładunku elektrycznego: paliły się, topiły i wybuchały, dodatkowo go raniąc. Wrzask jaki wydarł się z jego gardła, niemal wprawił w drżenie pancerne szyby wokół.” Prąd i elektryczność to zjawiska bez których ciężko byłoby nam dziś funkcjonować. Energia elektryczna wypełnia nasze domy, jest obecna w przyrodzie i w nas samych. Prąd jednak potrafi być wyjątkowo niebezpieczny… Awaria prądu” to książka w której głównym przewijającym się motywem jest właśnie elektryczność. Nigdy jeszcze nie spotkałam się w swojej karierze czytelniczej z taką właśnie antologią. Jest to z pewnością coś innego niż zwykle. Przyznam, że pomysł na temat przewodni tego zbioru opowiadań bardzo mnie zaintrygował. Osobiście sięgnęłam po to wydanie w dużej mierze z ciekawości (na ile sposobów można pisać o prądzie?), ale też nie ukrywam, że mocno skusił mnie wygląd samej książki - barwione brzegi i przyciągająca wzrok twarda oprawa (jestem wzrokowcem, nie da się ukryć, że tutaj wydawnictwo Mięta naprawdę się postarało). Postarali się też autorzy, a raczej autorki bo mamy tu do czynienia z totalnie babskim teamem, co akurat ja uznaję za atut. We wnętrzu znajdziemy siedemnaście opowiadań z dreszczykiem i jak to bywa często z takimi antologiami, opowiadania te bywają mocno zróżnicowane. Każda z autorek stworzyła swoją odrębną opowieść, w swoim własnym stylu. Każda z nich w zupełnie inny sposób podeszła do tematu przewodniego. Według mnie to duży plus, bo ta różnorodność sprawia. że nie jest nudno. Druga sprawa, że dzięki temu każdy czytelnik który sięgnie po tę książkę będzie w stanie znaleźć w niej coś dla siebie. Są tu opowiadania, które potrafią naprawdę wystraszyć, są takie które idą trochę w kierunku fantastyki, są takie, które pozostawiają czytelnika z nutką niepewności, ale też takie które mogą rozbawić. Do moich ulubionych zaliczę teksty: “ Kieszonkowy potwór” Klaudii Zacharskiej - opowiadanie o mrocznym eksperymencie i zemście małego chomika. Zaskoczyło mnie opisanie wydarzeń z perspektywy zwierzęcia. Zakończenie nieźle mnie rozbawiło. “Kiedy zgasło słońce” Anny Musiałowicz. Uwielbiam styl tej autorki i wyjątkowy klimat jaki potrafi zbudować. To opowiadanie wywarło na mnie duże wrażenie i nie daje o sobie zapomnieć. Dużo tutaj o samotności, poszukiwaniu swojego miejsca i odrzuceniu. “Rides on the Storm” Agnieszki Kuchmister. Opowiadanie o grupce hipisów. Narkotyki, pustynia i burza - to połączenie może być katastrofalne i naprawdę przerażające w skutkach. Osobiście naprawdę dobrze bawiłam się przy lekturze tego zbioru. Przeczytałam go od deski do deski i miałam sporą frajdę z lektury. Większość autorek była mi już znana, ale z niektórymi miałam styczność po raz pierwszy i cieszę się, że mogłam poznać ich twórczość. Świetnym pomysłem są wklejki z ilustracjami, poprzedzające każdy znajdujący się w “Awarii prądu” tekst. Nie tylko wzbogacają to wydanie wizualnie, ale też dobrze wprowadzają w klimat i nawiązują do treści. Dodatkowo znajdziemy też tu krótkie notki biograficzne o autorkach. Doceniam bardzo takie dodatki. Według mnie “Awaria prądu” to naprawdę warta uwagi pozycja. Dostarcza konkretnej rozrywki i z pewnością fani lekkiej grozy będą usatysfakcjonowani z lektury. Ja żadnym ze znajdujących się tu opowiadań się nie zawiodłam, choć były takie, które podobały mi się po prostu dużo bardziej niż inne. Książka niesie za sobą też pewien przekaz: Prąd choć jest elementem naszego codziennego życia i jest nam bardzo potrzebny, może być dla nas niebezpieczny, a nawet może stać się zabójczy. Dlatego nie możemy go bagatelizować. W styczności z elektrycznością musimy być zawsze ostrożni i uważni. Podobnie jak w styczności z każdym żywiołem. Nigdy nie wiadomo kiedy prąd stanie się naszym przekleństwem i jakie będą tego konsekwencje. Druga sprawa - w tej antologii elektryczność możemy potraktować jako pewnego rodzaju metaforę naszych lęków i ludzkiej zależności. Czy nie wydaje wam się to interesujące? Ta książka sprawi, że zupełnie inaczej każdy z was spojrzy na zwykłe gniazdko elektryczne i zastanowi się dwa razy zanim dotknie kabla od jakiegoś urządzenia w swoim domu. To co kryje się w tych kablach i gniazdkach może naprawdę mocno zaskoczyć! Polecam

Intensywny horror stawiający na brutalność, napięcie i nieustanne poczucie zagrożenia. Fabuła jest dynamiczna i skutecznie buduje atmosferę strachu, choć momentami opiera się na znanych schematach gatunku. Książka sprawdzi się jako solidna, mroczna rozrywka, ale nie oferuje większej głębi psychologicznej ani szczególnie zapadających w pamięć postaci.

Weird fiction to gatunek, po którym spodziewam się niepokoju, rozsadzenia rzeczywistości i wprowadzenia w stan odrealnienia. "Zaplecza" to książka, która zaczyna się jak klasyczny, dobrze skonstruowany horror, by następnie przejść w pełne, odważne i chaotyczne weird fiction, a na końcu... nieco rozczarować. Dawid, jako kilkuletnie dziecko, gubi się w galerii handlowej i trafia do odrealnionego miejsca, które nazywa Zapleczami. Zaplecza istnieją obok naszego świata, lecz pozbawione są logiki i budzą przerażenie. To miejsce stało się źródłem traumy Dawida, z którą zmaga się zarówno w okresie dorastania, jak i w dorosłym życiu. Najbardziej druzgocące jest jednak przekonanie, że tamto miejsce o nim nie zapomniało i że wciąż wywiera wpływ na jego codzienność. To opowieść klaustrofobiczna, przesycona pierwotnym, instynktownym lękiem. Życiowe okoliczności zmuszają Dawida do podjęcia decyzji o powrocie do Zapleczy. A tam? To, co na niego czeka, jest tak nierzeczywiste, że przekracza granice jakiegokolwiek pojmowania. Do tego momentu pochłaniałam historię strona po stronie, nie mogąc się oderwać. Zakończenie okazało się dla mnie lekkim rozczarowaniem. Moje wyobrażenia szły w zupełnie innym kierunku, dlatego finał pozostawił pewien niedosyt. To jednak bardzo subiektywne odczucia, więc jeśli czytaliście Zaplecza, koniecznie podzielcie się swoimi przemyśleniami. Historia nie przedstawia wielu bohaterów, co w tym przypadku działa zdecydowanie na plus. Skupiamy się wokół introwertycznego, pełnego lęków DAWIDA co dodatkowo potęguje klaustrofobiczny klimat. Jego psychika prowadzi nas do najciekawszych obserwacji i refleksji. Zwyczajne imię czyni go kimś „zwykłym”, jednym z nas. Kimś pozbawionym heroizmu czy jakichkolwiek superbohaterskich cech. Do pewnego momentu nie mogłam się od nich oderwać, aż w końcu dotarłam do zakończenia, które okazało się dla mnie rozczarowujące. Mimo to uważam, że warto po tę książkę sięgnąć — to, co dla mnie było wadą, dla innych może okazać się zaletą. To historia oryginalna, klimatyczna i zdecydowanie warta poznania jeśli jesteś fanem weird fiction. Pełna recenzja na Instagramie: @tropemciszy

Klaudia Zacharska „Przeklęte trumny zawsze są zamknięte” „To nie sekrety doprowadziły do śmierci dziewczynki, tylko ludzkie błędy i parszywe okoliczności. Jednak właśnie tajemnice zmusiły Natalię do opuszczenia domu. W środku nocy, bez słowa. Bez pożegnania.” Jedno tragiczne wydarzenie wywołuje lawinę, Natalia musi stawić czoła nie tylko sekretom które zaczynają wychodzić na jaw ale także makabrycznej klątwie która ciąży od kilku pokoleń nad rodziną jej męża. Czy Natalii uda się ocalić własną córkę i resztę rodziny? „ W ustach czuła niesmak na myśl o sekretach, które skrywa przed nią Dawid. Nie wiedziała jeszcze czego dotyczą, ale miała fatalne przeczucia.” Książka Klaudii Zacharskiej przyciągnęła mnie już tytułem i okładką, a zagłębiając się w historię którą stworzyła, z każdą stroną rosło moje zaciekawienie. Autorka stworzyła bardzo dobrą historię grozy, pełną mrocznych tajemnic, klątwy rodzinnej która zbiera krwawe żniwo oraz wymuszonego nią makabrycznego rytuału,. Atmosfera jest napięta już od pierwszych stron, poczucie zagrożenia narasta a czytelnik zostaje wciągnięty w bieg wydarzeń, początkowo mnożą się pytania na które odpowiedzi dostajemy dopiero pod koniec historii. Dwie rzeczy mi trochę przeszkadzały. Pierwsza to zbyt duża ilość bohaterów, w niektórych momentach zaczynałam se już gubić kto jest kim. Druga to zbytnia opieszałość męża Natalii przy wyjaśnianiu rodzinnej klątwy, czas nie był ich sprzymierzeńcem, a czytając tą część historii miałam wrażenie, że Dawid nic sobie z tego nie robił. Całokształt jednak jest bardzo udaną historią grozy, język jest przystępny, autorka nie używa wulgaryzmów, nie epatuje przemocą i brutalnością. Polecam miłośnikom grozy. „Łatwo oceniać cudze decyzje, siedząc w wygodnym fotelu. Kiedy jest się wypoczętym, kiedy nie wie się, czym jest skrajne przerażenie, ból ponad przerażenie i desperacja. Kiedy nie trzeba podejmować ich samemu.” Ocena 7/10

Jest to moje pierwsze spotkanie z ta autorką I szczerze mówiąc powiem, że całkiem udane. Rzadko kiedy sięgam po fantastykę, jak to sama autorka określiła nie jestem docelową grupą a jednak książka mi się bardzo podobała choć początkowo miałam problem żeby się w nią wgryźć. Pierwsze kilka stron było naprawdę ciekawe później jakoś straciłam zapał, na szczęście się odnalazł i 2/3 książki minęło mi w mgnieniu oka. Spodobał mi się styl autorki, kreowanie postaci i całej fabuły oraz wodzenie czytelnika za nos. Akcja nie jest jakoś super wartka, momentami bym powiedziała, że nawet zwalnia aż za bardzo jednak pojawiało się tam wiele ciekawych wątków. Kreacja bohaterów też jest w ciekawym stylu, można się utożsamiać z bohaterami, poczuć ich emocję, zwłaszcza przy głównym bohaterze który cały czas czuł się zagubiony. Spodobała mi się ta książka, jak zawsze zresztą książki od @villanelle_lu naprawdę polecam brać udział w jej booktour (i nie tylko) bo chyba na żadnej książce jeszcze się nie zawiodłam, dziewczyna też poleca u siebie wiele perełek ❤️. Książkę również polecam, myślę że warto sięgnąć, nawet jeżeli ktoś tak jak ja nie za często sięga po fantastykę 😆

Nie wiem co skłoniło polskie wydawnictwo do przetłumaczenia tej książki, ale cieszę się niezmiernie. Był to przypadkowy zakup, który pozostał w mojej głowie przez długi czas po zakończeniu lektury. Zdradzać cokolwiek było by przestępstwem. Książka napisana bardzo wizualnym stylem - autorka skończyła szkołę filmową i to faktycznie widać. Każdy opis jest jak zmieniające się sceny w serialu. Klimat każdego budynku i pory roku. Nie wiem ile z tego to kwestia tłumaczenia, ale czytało się niesamowicie. Autorka również tworzy bardzo szczegółowe i obrzydzające portrety rozkładu, z którymi styka się główna bohaterka - jest to jedna z bardziej wyjątkowych części tej książki. Nigdy opis smrodu i robaków nie był tak wciągający. Główna bohaterka zaskoczyła mnie - zdecydowałam się na tą książkę na podstawie innej recenzji, gdzie ktoś narzeka na jej zachowanie, a dla mnie to był plus - jest skomplikowana, specyficzna, porusza całą fabułę. Zakończenie książki poszło w innym kierunku niż się spodziewałam - wyjaśnia tytuł, to na pewno. Jeśli chcesz czegoś lekkiego, albo co pozostawi cię z dobrym uczuciem, satysfakcji i sprawiedliwości, nie czytaj tej książki wtedy.

Pierwsze obejrzałam serial, a potem przeczytałam książkę. Są rozbieżności w historii, ale zawsze skłaniam się ku faktom zawartym w książce. Pierwsze muszę podkreślić, że bardzo podobał mi się sposób pisania autora, jakby się zwracał wprost do nas, niejednokrotnie zadając pytania, czy zachęcając do refleksji. Pisze bardzo "ludzko" i stara się skupiać na faktach, będąc bezstronnym, a nie przyjmując którąś ze stron. Wielki ukłon za to. Na kolejny plus zasługują obszerne materiały źródłowe, z których korzystał autor. Na końcu książki zamieszczono nawet zabezpieczone materiały dowodowe w domu Dahmera. Jedyne czego mi zabrakło, to zbioru zdjęć. Np. na zakończenie serialu przedstawiono zdjęcia ofiar (rzecz jasna za życia), dla uczczenia ich pamięci. Jeśli chodzi o samego Dahmera, być może większość z Was mnie zbeszta, ale ja czytając takie historie, nie mogę się wyzbyć uczucia, że jest mi zwyczajnie po ludzku żal tego człowieka. Gdy przepracuje się życiorys masowych morderców, jest niesamowicie przykre, że gdyby w ich życiu pojawiła się odrobina empatii i miłości, do wielu tragedii mogłoby nie dojść. Człowiek nie rodzi się potworem sam z siebie.

Czytało się dobrze i szybko. Co do realizmu – jeżeli zgodzimy się z konwencją, że wszyscy bohaterowie powiązani z rodziną Paciorków mają nierówno pod sufitem, można taką rzeczywistość zaakceptować. Największą sympatię budzą policjanci. Reszta bohaterów odrzuca. Nie wiem, jakim cudem przy redakcji nie wyłapali, że informatyk Zbyszek cudownie zamienia się w ostatnim rozdziale w Darka. To oczywiście uwaga nie do autorki, a do wydawnictwa. Nieco irytowały mnie nazwiska i imiona. Mam wrażenie, że lepiej wypadłby klasyczny Nowak, Kowalski czy temu podobni, ale to drobne mankamenty, może tylko dla mnie. Z pewnością do autorki wrócę.

„Klątwa” Ryana Greena to opowieść tak niepokojąca, że człowiek zaczyna kwestionować granicę między szaleństwem a rzeczywistością. To true crime w czystej postaci – zero fikcji, zero wymówek, czysta makabra. Leonarda Cianciulli – zwana „Mydlarką z Correggio” – była kobietą złamaną przez życie jeszcze zanim je na dobre zaczęła. Owoc gwałtu, znienawidzona przez własną matkę, dorastała w cieniu przekleństwa, które – rzucone niby mimochodem – na stałe wryło się w jej świadomość. I kiedy życie zaczęło się walić: poronienia, choroby dzieci, trzęsienia ziemi – Leonarda była pewna, że to właśnie ta klątwa. A kiedy wojna miała odebrać jej ukochanego syna, zrobiła coś, czego nie da się ani wybaczyć, ani zrozumieć. Zaczęła mordować. Trzy kobiety. Ich krew suszyła i dodawała do ciasteczek. Tłuszcz przetapiała na mydło. Wszystko to w imię „ochrony” własnego dziecka. Brzmi jak makabryczna legenda? To wydarzyło się naprawdę. I Ryan Green, jak to on, opisał to tak, że wciągasz się do świata tej kobiety z przerażającą łatwością. To nie jest typowy reportaż. To fabularyzowany zapis prawdziwego koszmaru, z dialogami, emocjami, scenami, które mogą wykręcić żołądek. Styl Greena może nie każdemu podejdzie – bo balansuje między faktami a wyobraźnią – ale trzeba mu oddać, że pisze w sposób, który angażuje od pierwszej strony do ostatniej. „Klątwa” nie jest książką do porannej kawy. Ale jeśli lubisz historie, gdzie psychologia miesza się z rytuałem, a miłość matki zamienia się w obsesję, to ta książka może cię wciągnąć. Ja daję jej solidne 8/10 – nie za styl, nie za objętość (bo książka jest krótka), ale za klimat, za ciężar i za historię, która zostaje w głowie długo po zakończeniu.

W Harrods Roach przy nieczynnym od dawna tunelu znaleziono dwa ciała. W tym czasie zaczynają ginąć ludzie w śpiączce. "Pan kołysanka" to druga książka Markerta, którą przeczytałam. Od dawna żaden horror mnie tak nie wciągnął. Książka ta a jest jak kontynuacja "Gościa z Koszmarów". Są tam nawiązania w niej nawiązania do wspomnianej przeze mnie książki. Warto przeczytać.

Kręcą Was tematy niedalekiej przyszłości i całkowitego upadku ludzkiej moralności? Jeśli tak, to zapraszam Was do świata "Żerowiska" Igora Adamczyka. Edward to były policjant, który budzi się z wieloletniej śpiączki. Nie jest to miła pobudka, bo minęło kilkanaście lat, jego żona nie żyje, a świat zmienił się prawie że nie do poznania. Przypomina bowiem wczesny cyberpunk, a dysproporcje społeczne widoczne są w nim jak nigdy wcześniej. Mężczyzna próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, lecz rzucony w jej wir uwikłany zostaje w sprawę mordercy zwanego "Lalkarzem", który w brutalny sposób zabija swoje ofiary, przymocowując plastikowe elementy w miejscach odrąbanych części ciała. Tytułowe "Żerowisko" to miejsce zamieszkiwane przez biedotę i patologię, o którym zapomniał świat. Nie dociera tam żadna pomoc, a jego mieszkańcy kierowani są najbardziej podstawowymi instynktami. To druga książka autora, którą miałam przyjemność czytać. Przyjemność, bo Igor ma dar opisywania świata w sposób, który sprawia, że przez jego prozę dosłownie się płynie. Muszę przyznać, że momentami "Żerowisko" budziło we mnie solidny niepokój, a cała powieść trzymała w napięciu. Bohaterowie nie grają tutaj pierwszej roli i nie wyróżniają się jakoś szczególnie, świat też jest zarysowany na tyle, ile to konieczne, bo w przeciwieństwie do innych powieści, nie te elementy są najważniejsze. Najmocniejszą stroną książki jest zobrazowanie niepokojącego kierunku, jaki było w stanie obrać społeczeństwo przez zaledwie kilkanaście lat, a co bardziej przerażające, jest to kierunek obecnie bardzo realny. Książka nie jest długa, a jej zakończenie potęguje poczucie niepokoju. Przyznam szczerze, że po przeczytaniu ostatniej strony w mojej głowie zaświtała myśl, że mógłby być to niezły początek dla cyberpunkowej serii, w której... to już zostawię dla siebie, żeby nie spoilerować! Podsumowując, "Żerowisko" to powieść poprawnie skonstruowana i wciągająca, choć pozostawiła mnie z niedosytem. Niemniej jednak, pisarstwo Pana Igora bardzo lubię i polecam śledzić jego poczynania! Recenzja we współpracy.

Ocena: 4/5 Odnoszę wrażenie, że Tadeusz Kwaśniak, ręcznikowy dusiciel, to jedna z mniej znanych postaci spośród naszych krajowych seryjniaków. Jego zbrodnie są co prawda opisywane w kilku opracowaniach prezentujących różnych sprawców, a Gawliński poświęcił mu całą książkę („Dusiciel. Tadeusz Kwaśniak – morderca gwałciciel”), podobnie jak Ciszak i Larek („Mężczyzna w białych butach”), to jednak nie zapisał się on w świadomości Polaków tak mocno jak Marchwicki, Trynkiewicz czy Pękalski. Zupełnie tego nie rozumiem, szczególnie że Kwaśniak dokonywał zbrodni na dzieciach, co zazwyczaj zapewnia sprawcy miejsce w pamięci ludzi na długi czas. Działał na początku lat 90. ubiegłego wieku na terenie różnych miast Polski. Postępował podstępnie, wabiąc chłopców pod nieobecność rodziców do pustych mieszkań, gwałcąc ich i mordując przy pomocy mokrego ręcznika. Zanim raczkująca wówczas policja, która po zmianie ustrojowej borykała się z wieloma problemami organizacyjnymi i mentalną betonozą przełożonych, zdążyła powiązać ze sobą napaści z kolejnych miejscowości, Kwaśniak zdążył pozbawić kilku chłopców życia, kilku zgwałcić, a paru przypadkach tylko ogołocić z kosztowności kilka mieszkań. Książka czyta się naprawdę dobrze, głównie dzięki temu, że autor zamiast tworzyć niepotrzebne fabularne dodatki (lub fabularne całości, jak Max Czornyj, którego czytać nie jestem w stanie), skupia się na faktach. Opiera się na dokumentach i aktach sprawy, po czym dokonuje ich krytycznej analizy, wskazując na ewentualne nieprawidłowości i nieścisłości w śledztwie. Autor dodatkowo stara się ukazać motywację sprawcy, przeprowadzając także jego wnikliwą analizę psychologiczną, co dodaje głębi całej opowieści. Książkę uzupełnia bogaty materiał zdjęciowy, ułatwiający zorientować się w całej sprawie. Polecam!

Chyba gdzieś tam w toku czytanych lektur pojawił się amerykański seryjny morderca Candy Man ale jako takiej osobnej publikacji na jego temat nie trafiłam. I może dlatego że zanim udało się gościa przepuścić pzrez machiny wszelakich psycho i innych terapeutów to zginął z ręki swojego nastoletniego “ucznia”. I jest to właśnie opisana historia jednego z dwóch “uczniów” seryjnego mordercy dzieci i nastolatków. Historia tego jak można zmanipulować młodego człowieka, aby pomagał on w porwaniach i zabijaniu innych młodych ludzi. Trochę od tej lektury włos się jeży jak sobie człowiek uświadomi co się w tej historii działo. I nie jest to bynajmniej usprawiedliwianie tego co ten młody człowiek zrobił. Zresztą po zabiciu swojego, nawet nie wiem jak go nazwać “nauczyciela”, “dorosłego kumpla” ?? Wzywa policję i bez żadnego ale przyznaje się do zabójstwa a następnie opowiada jak przez kilka lat pomagał zabijać innych mlodych ludzi (i nie tylko zabijać co było właściwie tylko finałem tego jak krzywdzili te dzieciaki). Dobrze napisana książka bez wybielania i usprawiedliwiania. Po prostu mała geneza tego jak można stworzyć z dobrego dzieciaka po prostu potwora. Taka trochę inna opowieść o kolejnym seryjnym mordercy.

,, Morderstwo Menendezów. Historia Lyle’a i Erika” 👨🏻‍⚖️💰⚖️ ⭐️8/10 Po przeczytaniu, uważam, że jest to bardzo dobrze wykonany reportaż. Nawet bez większej wiedzy na temat sprawy braci Menendez, można dowiedzieć się wszelkich szczegółów dotyczących tej historii. Ta książka tak naprawdę nie daje jasnej odpowiedzi co się stałej tamtej nocy, ale umożliwia wyciąganie własnych wniosków. Polecam i dla tych którzy już trochę znają temat, ale też dla tych którzy się dopiero w niego zagłębiają.

Kiedy sięgnęłam po „Kukułcze jaja z Midwich”, nie spodziewałam się, że tak bardzo mnie ta książka zaniepokoi – i to w tak subtelny, niemal cichy sposób. John Wyndham zaczyna tę historię spokojnie, wręcz leniwie, ale z każdą stroną odczuwa się coraz większy niepokój. Kto oglądał film "Wioska przeklętych", nie będzie zdziwiony fabułą. Książka jest jednak znacznie ciekawsza w odbiorze. Historia zaczyna się od tajemniczego zdarzenia – cała wioska Midwich nagle zasypia. Gdy wszystko wraca do normy, okazuje się, że kobiety zaszły w ciążę w niewyjaśnionych okolicznościach. Dzieci, które się rodzą, od początku wydają się dziwne – nie tylko przez swój wygląd, ale przede wszystkim przez sposób, w jaki funkcjonują. Nie jest to jednak typowa historia o obcych. Podczas czytania miałam wrażenie, że to raczej opowieść o czymś znacznie bliższym – o lęku, kontroli i granicach człowieczeństwa. Najbardziej uderzył mnie klimat tej książki. Nie ma tu gwałtownych zwrotów akcji ani taniego straszenia. Zamiast tego dostajemy powoli narastające napięcie, potęgowane przez chłodną, wręcz czasami, beznamiętną narrację. Podczas lektury na pierwszy plan wychodzą dwa pytania. Czym właściwie jest „inność” i  gdzie kończy się człowieczeństwo. Dzieci z Midwich nie wydają się jednoznacznie złe – i to właśnie było dla mnie najbardziej niepokojące. Nie wiedziałam, czy powinnam się ich bać, czy raczej próbować je zrozumieć. Książka zmusza mnie do myślenia. Dla niektórych tempo może być zbyt wolne, a styl zbyt „suchy”. To nie jest dynamiczne sci-fi. Jeśli ktoś szuka wartkiej akcji to będzie rozczarowany. Dla mnie to był powrót do klasyki. Zamiast spektakularnych efektów ksiażka oferuje  inteligentną, niepokojącą refleksję. Jeśli lubisz historie, które zostają w głowie na długo i zmuszają do myślenia – to zdecydowanie książka dla ciebie.

Mogłam się spodziewać takiego zakończenia, ale jednak mnie zaskoczyło. Bardzo smutne, obciążająca psychikę historia. Żal mi Weroniki. Została... w sumie przez całe życie była sama, a to życie wcale nie miała lekkie. Ojca brak, matka ćpunka i dziwka, sadystka wobec własnego dziecka, starszy ukochany, który zachowywał się jak dużo młodszy od niej i niedojrzały emocjonalnie, mąż, który wydawał się wsparciem, a okazał zaborczym i słabym mężczyzną. Dziecko, wcale nue upragnione. Przynajmniej nie z tym mężczyzną. I w końcu przyjaciółka, która okazała się największym wrogiem. Żyć - nie umierać. Przygnębiła mnie ta lektura. Szukam w literaturze również pocieszenia, tutaj był tylko przerażający smutek i beznadzieja. Natrafiłam na dziwną recenzję, w której ktoś zarzucił Autorce brak zaznajomienia z tematem psychologii, medycyny. Nie popieram takich opinii. Widać, że ktoś nie umie czytać ze zrozumieniem. Przykład? Proszę bardzo. Zarzucono Autorce na przykład, że leki antydepresyjne nie uzależniają i nie ma takich objawów, jakie dotknęły Weronikę. Hola, moment! Gdyby ktoś czytał uważnie, to doszedłby do fragmentu, w którym Weronika kupuje leki od dilera. I tak naprawdę są to tablety wykonane przez tego dilera. Czyli sład jest chuj wie jaki, chemia i inne smrody toksyczne. To nie były LEKI. Ale Weronika o tym nie wiedziała. Myślała, że leki tak działają. A że brała nie jedną tabletę, a więcej... Popijała alkoholem. W sumie i tak dziwne, że nie wylądowała w szpitalu. Więc z taką krytyką to wal się. Nie umiesz czytać, to się nie wypowiadaj. Mnie jest po ludzku żal tej dziewczyny. Gdybym spotkała ją na swojej drodze, przytuliłabym i nie pozwoliłabym zrobić jej krzywdy. Już nigdy więcej. Kobiety! Bądźcie empatyczne wobec swojej płci i szanujcie inne dziewczyny. Siła jest Kobietą.

OD FURII WILKÓW WYBAW NAS PANIE Ciekawy koncept i fajne otoczenie, ale co dalej? Wilki mogłyby być naprawdę spoko książką. Czuję potrzebę powiedzieć, że nie poruszam się w świecie kryminałów zbyt swobodnie i może moje zarzuty będą idiotyczne, ale... gdzie napięcie, jaka jest stawka, o co walczymy? Wilki czytało się dobrze, bo dialogi były realistyczne, opisy konkretne i postacie na tyle jednowymiarowe, że zbyt mocnego skupienia nie potrzeba. Tylko czemu pod koniec książki wiem więcej, co Orłowski myśli o tabace, niż swojej żonie, która jednak na siłę przewija się we wspomnieniach? Czemu fragmenty o Bestii wydają się aż tak bardzo wepchnięte tu dla estetyki? Czemu w zasadzie nie obchodzi mnie kto zabił? Szkoda, wielka szkoda, ale mimo wszystko książkę czytało się z pewną dozą swobody. Taką jak czyta się nagłówki tanich tabloidów. Nie ma tragedii i nie ma szału.