Przebudzenie Olivii

Ale to była wciągająca historia. Pochłonęłam ją w jeden dzień. Napisana w taki sposób, że nie da się od niej oderwać. Liam cudny. Zakończenie szokujące chociaż spodziewane. Na pewno sięgnę po kolejną część. Wręcz nie da się po nią nie sięgnąć po takim zakończeniu.

Druga czesc juz tak nie ekscytuje jak pierwsza, wciaz te same dyskusje o tym ze on ja zdradzil a ona kocha innego, od samego poczatku wiadomo jak to sie skonczy. Troche emocji pojawilo sie pod koniec. Jesli ta pozycja sie Tobie spodoba to moze sie tez spodobac Tobie "Opcja minus dwa" i pozostale czesci

Skończyłam „Siłę, która ich przyciąga” i mam w sobie dziwny miks spokoju i lekkiego rozbicia. To jedna z tych książek, które nie próbują być głośne – one raczej powoli wchodzą pod skórę. Najbardziej uderzyło mnie to, jak bardzo jest o emocjach, których zwykle się nie wypowiada na głos. O tęsknocie, o potrzebie bliskości, o tym, jak łatwo się pogubić w drugim człowieku i jednocześnie jak trudno się do tego przyznać. Nie jest to historia, która daje proste odpowiedzi – raczej zostawia z refleksją, że relacje są skomplikowane i często bolesne, ale mimo wszystko… warte przeżycia. Styl Brittainy C. Cherry jak zawsze działa na mnie bardzo „miękko” – jest dużo uczuć, ale bez przesadnej przesłodzonej nuty. Czułam, że to bardziej o odczuwaniu niż o wydarzeniach. I chyba dlatego ta książka zostaje w głowie dłużej niż na chwilę. Nie była idealna, momentami miałam wrażenie, że pewne emocje są trochę przeciągnięte, ale może właśnie o to chodziło – żeby czytelnik naprawdę je poczuł, a nie tylko „przeczytał”. To nie jest lekka historia na oderwanie się od rzeczywistości. To raczej taka, która każe na chwilę się zatrzymać i zajrzeć w siebie. I chyba właśnie za to ją zapamiętam.

"Arsen. Opowieść o nieszczęśliwej miłości" Mia Asher 9/10 #rereading Cathy i Ben poznali się na studiach, a poprzez retrospekcje obserwujemy, jak zakochują się w sobie i jak piękna jest ich historia miłosna. Jednak to było w przeszłości. Obecnie ich małżeństwo nie przypomina ideału. Seria poronień odbiła się na ich małżeństwie. Cathy nie wie, jak poradzić sobie z emocjonalnym chaosem, jednak zamiast porozmawiać z mężem, ma do niego żal o to, że on lepiej radzi sobie ze stratą nie zdając sobie sprawy, że w przypadku Bena to tylko pozory. I wtedy w jej życiu pojawia się On, Arsen. Młody, przystojny syn jej szefa, w ramionach którego Cathy zaczyna szukać zapomnienia... Pierwszy raz czytałam tą książkę w 2017 roku i chociaż doskonale pamiętałam co ze mną zrobiła ta lektura, chciałam przeżyć to ponownie. "Arsen. Opowieść o nieszczęśliwej miłości" jak sam tytuł mówi, jest to historia o nieszczęśliwej miłości, ale jest też to historia kontrowersyjna, taka którą albo się pokocha, albo znienawidzi, ale jednocześnie niosąca przesłanie. Bo miłość nie jest pewnikiem, małżeństwo nie jest pewnikiem, partner nie jest pewnikiem, a samo małżeństwo to nie bierne życie w zalegalizowanym związku, to ciągła praca, komunikacja, wsparcie, szacunek, i nawet dobre małżeństwo może rozpaść się jak domek z kart. Jak wspomniałam, zdecydowanie jest tu kontrowersyjnie, w końcu głównym wątkiem jest motyw trójkąta miłosnego i zdrady. Jednak z drugiej strony właśnie w tym tkwi piękno tej historii. Autorka wykonała kawał dobrej robotę, wciągając czytelnika w pełną wzlotów i upadków podróż Cathy, Bena i Arsena. Tu nie ma półśrodków, tu jest mocno i konkretnie. Autorka nie pieści się z bohaterami, nie traktuje ich ulgowo, a czytelnikom serwuje jazdę bez trzymanki. Sama bohaterka, Cathy wzbudza wiele skrajnych emocji. Swoim zachowaniem potrafi wyprowadzić z równowagi. Zdecydowanie nie jest typem kobiety, którą łatwo polubić. Jej zachowanie jest momentami destrukcyjne, ale to jest właśnie sedno tej historii. Muszę Wam powiedzieć, że chociaż nienawidziłam decyzji Cathy o zdradzie, absolutnie tego nie pochwalałam, to doceniam fakt, że ​​autorka nie próbowała jej usprawiedliwiać. Cathy doskonale wiedziała, co robi i słono za to zapłaciła, ale wyciągnęła też odpowiednie wnioski. Ale druga strona medalu jest taka, że mimo tego iż wiedziałam, że Cathy źle postępowała, to po prostu trudno było jej nie współczuć, i mimo wszystko życzyłam jej aby w końcu była szczęśliwa. "Arsen" to trudna lektura. To historia, która wzbudza w czytelniku wszystkie emocje, jakie tylko można sobie wyobrazić. To autentycznie przedstawiona historia o nieszczęśliwej miłości. To rzeczywistość w jej najbardziej obrzydliwej postaci, ale chyba właśnie dlatego tak bardzo ta powieść chwyciła mnie za serce. Czytam po to żeby czuć, i ta książka to zrobiła, poczułam każdy aspekt, każdy detal, każdą emocje, rozterki, wątpliwość i ból bohaterów. To historia, która robi zamęt w głowie, o której myśli się jeszcze długo po jej zakończeniu, a już na pewno taka, której się nie zapomina. Jeśli nie znacie tej książki, a macie ochotę przeczytać coś, co wyrwie was ze strefy komfortu i sprawi, że zaniemówicie, to polecam "Arsena".

Raz na jakiś czas lubię sięgać do książek tej autorki, chociaż nigdy nie spodziewam się niewiadomo jakich fajerwerków, bardziej są dla mnie umilaniem czasu i przerwą od historii, które naprawdę potrafią mną zawładnąć. Anty brat to kolejna książka Tijan, którą przeczytałam i w sumie mi się podobała, chociaż główna bohaterka była strasznie rozchwiana emocjonalnie i niedojrzała, co mnie strasznie irytowało.

Na okładce jest napisane "Miłość która rani czyni nas silniejszymi" ja bym powiedziała że raczej "Miłość która zraniła sprawia że przyoblekamy się grubym pancerzem". Stajemy się nawet delikatniejsi i wrażliwsi ale nie pozwalamy aby świat zewnętrzny zobaczył tę stronę naszej duszy.

„ Aby zdobyć miłość, trzeba o nią walczyć. I wierzyć, że się na nią zasługuje.” (str.345) Przyznam, że zaskoczyła mnie ta część. Spodziewałam się dalszych losów bohaterów z I i II części Cassie i Ethana, a tutaj było ich na lekarstwo. Pojawiła się za to nowa para siostra Ethana, Elissa i znany aktor Liam i ich rozterki miłosne. Przyznam, że ta część podobała mi się najbardziej. Mimo dramatyzmu wielkiej niespełnionej miłości jest wiele zabawnych i humorystycznych momentów. Akcja rozgrywa się w środowisku teatralnym. Elissa jest doskonałą inspicjentką. Jej talent organizacyjny i apodyktyczność w teatrze były zaletą. Kierownictwo bardzo ją ceniło za precyzję i perfekcję w szczegółach. Nie miała szczęścia do mężczyzn. Ci w których się zakochiwała zostawiali ją po jakimś czasie. Kiedy Elissa i Liam spotkali się po raz pierwszy od razu między nimi zaiskrzyło, wzajemne pożądanie nie opuszczało ich, lecz etyka zawodowa nie zezwalała na bliskie kontakty. Spędzili jednak upojną noc, która została w ich pamięci na długo. Po czym Liam wyjeżdża otrzymując intratną propozycję od agentki z Hollywood. Wraca po sześciu latach z atrakcyjną narzeczoną u boku, a ich romans śledzi z uwagą cały filmowy świat. Ścieżki Elissy i Liama znowu się krzyżują. Oboje zdawali sobie sprawę, że coś do siebie czują, lecz próbowali z tym walczyć. Filmowa partnerka Liama okazuje się uroczą kobietą, otwartą i sympatyczną. Obie kobiety zaprzyjaźniają się co jeszcze bardziej komplikuje sytuację. Elissa ma prawdziwego przyjaciela, pełnego optymizmu i humoru, któremu może się zwierzać i otrzymać wsparcie. Kiedy wydawało się ,że między parą bohaterów wszystko dobrze się układa, sprawy zaczynają się komplikować, lecz kreatywność bohaterki pozwala pokonać przeszkody i zdobyć to na czym jej najbardziej zależało w życiu. Poznajemy kulisy prawdy o branży filmowej, w której nie liczył się człowiek i jego uczucia lecz tylko i wyłącznie pieniądze. Tworzono sztuczny wizerunek aktorów nie licząc się z ich prywatnym życiem. Tak więc otrzymaliśmy kolejną historię miłosną przepełnioną erotyzmem i pożądaniem, wymagającą wyrzeczeń i cierpliwości doprowadzoną do szczęśliwego finału.

Trochę tandeta, ale dobrze się czyta. W skrócie - piękna bohaterka, którą zdradza chłopak, a rodzina nie docenia. Pilot z tajemniczą przeszłością, bardzo bogaty i mroczny. Namiętność. Układ. I uczucia, które się między nimi rodzą bez względu na ustalone zasady. Gillian i Jake to dwie samotne dusze, których wzajemna relacja staje się początkiem czegoś nowego. Nie czytało się najgorzej, ale też nie porwało mnie.

"Pan wyposażony" - Lauren Blakely "Rozmiar nie ma znaczenia" - to główne motto dla tych panów gdzie natura nie zadziałała na ich korzyść 😜 Spenser nie ma tego problemu. Jak sam tytuł sugeruje,jest porzadnie wyposażony ! A to sprzyja jego podbojom łóżkowym. Młody,przystojny,zaradny, bawidamek ,który nie ma w planach się ustatkować! Wychowywał się w porządnej,kochającej się rodzinie. Jego rodzice to jublierzy z długim stażem. Lecz przyszedł czas na zasłużoną emeryturę,dlatego chcą sprzedać swoją markę. Na reszcie, zdobywają porządnego klienta . Klienta bardzo wymagającego , który nie chce żadnych wokół siebie skandali. Chłopak na prośbę ojca,przez tydzień musi stać się porządnym mężczyzną ,najlepiej z przykładną narzeczoną u boku.O przysługę prosi swoją najlepszą przyjaciółkę,a zarazem wspólniczkę Charlotte. Bo czy jest ktoś, kto zna go lepiej niż ona? Na początku wszystko idzie zgodnie z planem , ale gdy uczucia zaczynają wkradać w tą relację, wszystko zaczyna się komplikować.

Troszkę lepsza niż pierwsza część, ale ciągle czegoś brak. Momentami powieść zachwyca innym razem nuży. Czytelnicza sinusoida. Według mnie za dużo powrotów i rozstań w życiu bohaterów. Można się pogubić w tych miłosnych perypetiach. Ale dam szanse tej historii i sięgnę po kolejną część.

Jest to druga książka z serii Mister Wright, którą przeczytałam. Naprawdę spodobała mi się, szczególnie końcówka. Na początku miałam problem z zapamiętaniem postaci, bo jest ich sporo - nie było oczywistym, kto jest rodziną, a kto znajomym. Przyjemna lektura na chłodny, długi wieczór.

,,𝙶𝚍𝚢 𝚜𝚙𝚘𝚝𝚔𝚊𝚜𝚣 𝚔𝚘𝚐𝚘𝚜́, 𝚠 𝚔𝚒𝚖 𝚖𝚘́𝚐ł𝚋𝚢𝚜́ 𝚜𝚒𝚎̨ 𝚣𝚊𝚔𝚘𝚌𝚑𝚊𝚌́, 𝚠𝚒𝚎𝚜𝚣 𝚘 𝚝𝚢𝚖 𝚘𝚍 𝚛𝚊𝚣𝚞" 🤍💌 𝙻𝚘𝚟𝚎 𝙻𝚒𝚗𝚎 𝚝𝚘 𝚗𝚒𝚎𝚝𝚢𝚙𝚘𝚠𝚊 𝚙𝚘𝚠𝚒𝚎𝚜́𝚌́ 𝚘𝚋𝚢𝚌𝚣𝚊𝚓𝚘𝚠𝚊, 𝚘𝚙𝚘𝚠𝚒𝚊𝚍𝚊𝚓𝚊̨𝚌𝚊 𝚘 𝚍𝚣𝚒𝚎𝚗𝚗𝚒𝚔𝚊𝚛𝚔𝚊𝚌𝚑 𝚌𝚣𝚊𝚜𝚘𝚙𝚒𝚜𝚖 𝚔𝚘𝚋𝚒𝚎𝚌𝚢𝚌𝚑 𝚒 𝚝𝚛𝚎𝚗𝚎𝚛𝚘́𝚠 𝚙𝚘𝚍𝚛𝚢𝚠𝚞. 𝙼𝚊𝚝𝚝𝚑𝚎𝚠 𝙷𝚊𝚗𝚜𝚎𝚗, 𝚝𝚎𝚛𝚊𝚞𝚙𝚎𝚝𝚊 𝚘𝚍 𝚣𝚠𝚒𝚊̨𝚣𝚔𝚘́𝚠, 𝚖𝚘́𝚠𝚌𝚊 𝚒 𝚊𝚞𝚝𝚘𝚛 𝚙𝚘𝚙𝚞𝚕𝚊𝚛𝚗𝚎𝚓 𝚊𝚞𝚍𝚢𝚌𝚓𝚒 𝙻𝙾𝚅𝙴 𝙻𝚒𝚗𝚎 𝚣𝚓𝚎𝚍𝚗𝚊ł 𝚜𝚘𝚋𝚒𝚎 𝚜𝚢𝚖𝚙𝚊𝚝𝚒𝚎̨ 𝚔𝚘𝚋𝚒𝚎𝚝, 𝚍𝚘𝚍𝚊𝚓𝚊̨𝚌 𝚒𝚖 𝚘𝚝𝚞𝚌𝚑𝚢 𝚠 𝚛𝚎𝚕𝚊𝚌𝚓𝚊𝚌𝚑 𝚍𝚊𝚖𝚜𝚔𝚘-𝚖𝚎̨𝚜𝚔𝚒𝚌𝚑. 𝙱𝚎𝚝𝚑𝚊𝚗𝚢 𝙼𝚌𝙲𝚊𝚕𝚕𝚞𝚖 𝚙𝚛𝚊𝚌𝚞𝚓𝚊̨𝚌 𝚠 𝚗𝚘𝚠𝚘𝚛𝚘𝚓𝚜𝚔𝚒𝚎𝚓 𝚛𝚎𝚍𝚊𝚔𝚌𝚓𝚒 𝚖𝚊𝚐𝚊𝚣𝚢𝚗𝚞 𝚍𝚕𝚊 𝚔𝚘𝚋𝚒𝚎𝚝 𝚖𝚊 𝚗𝚊𝚙𝚒𝚜𝚊𝚌́ 𝚊𝚛𝚝𝚢𝚔𝚞ł 𝚗𝚊 𝚝𝚎𝚖𝚊𝚝 𝙿𝚄𝙰 - 𝚣𝚊𝚠𝚘𝚍𝚘𝚠𝚢𝚌𝚑 𝚙𝚘𝚍𝚛𝚢𝚠𝚊𝚌𝚣𝚢, 𝚔𝚝𝚘́𝚛𝚎 𝚗𝚒𝚎 𝚣𝚊𝚠𝚜𝚣𝚎 𝚠𝚙𝚒𝚜𝚞𝚓𝚊̨ 𝚜𝚒𝚎̨ 𝚠 𝚎𝚝𝚢𝚌𝚣𝚗𝚢 𝚔𝚊𝚝𝚊𝚕𝚘𝚐. 𝙼𝚊𝚝𝚝 𝚖𝚊 𝚠𝚒𝚎𝚍𝚣𝚎̨, 𝚔𝚝𝚘́𝚛𝚎𝚓 𝚙𝚘𝚝𝚛𝚣𝚎𝚋𝚞𝚓𝚎 𝙱𝚎𝚝𝚑. 𝙸𝚌𝚑 𝚍𝚛𝚘𝚐𝚒 𝚜𝚒𝚎̨ 𝚔𝚛𝚣𝚢𝚣̇𝚞𝚓𝚊̨ 𝚓𝚞𝚣̇ 𝚠𝚌𝚣𝚎𝚜́𝚗𝚒𝚎𝚓, 𝚊𝚕𝚎 𝚍𝚘𝚙𝚒𝚎𝚛𝚘 𝚙𝚘 𝚔𝚒𝚕𝚔𝚞 𝚕𝚊𝚝𝚊𝚌𝚑 𝚗𝚊𝚙𝚒𝚎̨𝚌𝚒𝚎 𝚖𝚒𝚎̨𝚍𝚣𝚢 𝚗𝚒𝚖𝚒 𝚜𝚝𝚊𝚓𝚎 𝚜𝚒𝚎̨ 𝚌𝚘𝚛𝚊𝚣 𝚜𝚒𝚕𝚗𝚒𝚎𝚓𝚜𝚣𝚎. 𝙰𝚞𝚝𝚘𝚛𝚔𝚊 𝚜𝚔𝚞𝚙𝚒𝚊𝚓𝚊̨𝚌 𝚞𝚠𝚊𝚐𝚎̨ 𝚗𝚊 𝚍𝚎𝚝𝚊𝚕𝚊𝚌𝚑, 𝚙𝚘𝚔𝚊𝚣𝚊ł𝚊 𝚑𝚒𝚜𝚝𝚘𝚛𝚒𝚎̨ 𝚣 𝚒𝚗𝚗𝚎𝚓 𝚙𝚎𝚛𝚜𝚙𝚎𝚔𝚝𝚢𝚠𝚢, 𝚖𝚊𝚖𝚢 𝚠𝚐𝚕𝚊̨𝚍 𝚠 𝚙𝚘𝚣𝚊𝚔𝚞𝚕𝚒𝚜𝚘𝚠𝚎 𝚍𝚣𝚒𝚊ł𝚊𝚗𝚒𝚊 𝙿𝚄𝙰, 𝚌𝚣𝚢𝚕𝚒 𝚝𝚛𝚎𝚗𝚎𝚛𝚘́𝚠 𝚙𝚘𝚍𝚛𝚢𝚠𝚞 𝚘𝚛𝚊𝚣 𝚍𝚣𝚒𝚎𝚗𝚗𝚒𝚔𝚊𝚛𝚎𝚔 𝚔𝚘𝚋𝚒𝚎𝚌𝚢𝚌𝚑 𝚌𝚣𝚊𝚜𝚘𝚙𝚒𝚜𝚖, 𝚊 𝚝𝚊𝚔𝚣̇𝚎 𝚝𝚛𝚞𝚍 𝚣𝚠𝚒𝚊̨𝚣𝚊𝚗𝚢 𝚣 𝚙𝚛𝚊𝚌𝚊̨ 𝚠 𝚛𝚎𝚍𝚊𝚔𝚌𝚓𝚒. 𝚃𝚎𝚓 𝚙𝚘𝚠𝚒𝚎𝚜́𝚌𝚒 𝚝𝚘𝚠𝚊𝚛𝚣𝚢𝚜𝚣𝚊̨ 𝚞𝚠𝚊𝚐𝚒 𝚍𝚘𝚝𝚢𝚌𝚣𝚊̨𝚌𝚎 𝚙𝚜𝚢𝚌𝚑𝚘𝚕𝚘𝚐𝚒𝚒 𝚣𝚠𝚒𝚊̨𝚣𝚔𝚘́𝚠, 𝚛𝚎𝚕𝚊𝚌𝚓𝚒 𝚍𝚊𝚖𝚜𝚔𝚘-𝚖𝚎̨𝚜𝚔𝚒𝚌𝚑, 𝚏𝚒𝚕𝚝𝚛𝚞,, 𝚝𝚎𝚌𝚑𝚗𝚒𝚔 𝚙𝚘𝚍𝚛𝚢𝚠𝚞, 𝚖𝚊𝚗𝚒𝚙𝚞𝚕𝚊𝚌𝚓𝚒.

No fajne, fajne. Podobalo mi się. Licealna miłość, trudna sytuacja rodzinna, przyrodni brat - przysposobiony jeśli trzeba być konkretnym, nie mamy tu kazirodztwa ;) miłość, trochę erotyki ale nie była to głupia książka. Wciągnęlam się i nie mogłam doczekać się rozwiązania sprawy.

Momentami może było trochę cukierkowo, ale sięgnęłam po tą książkę właśnie po to, aby spędzić miło czas i oderwać się od codziennego stresującego życia. I to się udało, przez dwa popołudnia spędziłam miło czas z November, Asherem, ich rodzinami i przyjaciółmi.

O powieści „Jesteś moim zawsze” M. Leighton słyszałam naprawdę wiele. W mediach społecznościowych i na blogach czytelniczych była polecana jako lektura, przy której „nie da się nie płakać” — książka, która wyciska morze łez i łamie serce nawet najbardziej odpornym czytelnikom. Zachęcona licznymi, emocjonalnymi opiniami oraz obietnicą historii, która porusza do głębi, postanowiłam po nią sięgnąć z dużymi oczekiwaniami. Liczyłam na opowieść, która mnie pochłonie, wzruszy i na długo pozostanie w pamięci. „Jesteś moim zawsze” nie jest jednak baśniowym romansem ani lekką historią miłosną. To opowieść o miłości wystawionej na najtrudniejsze próby — o cierpieniu, stracie, ale także o nadziei i chwilach prawdziwego szczęścia. Autorka prowadzi czytelnika przez emocjonalną podróż, w której tragedia przeplata się z pięknem codziennych momentów. To historia prawdziwego uczucia — takiego, które trwa mimo bólu, dostrzega drugiego człowieka w najciemniejszej nocy i staje się oparciem w chwilach rozpaczy. Miłości, z której nie chce się rezygnować, nawet gdy los zdaje się bezlitosny. To opowieść o uczuciu, o jakim marzy wielu, lecz którego doświadcza niewielu. Muszę jednak przyznać, że mimo poruszania niezwykle trudnego tematu choroby i cierpienia, książka nie wzbudziła we mnie tak silnych emocji, jakich się spodziewałam. Choć momentami była smutna i refleksyjna, nie doprowadziła mnie do łez, co — biorąc pod uwagę jej opinię jako „wyciskacza łez” — było dla mnie sporym zaskoczeniem. Czułam, że historia została napisana w sposób poprawny, a momentami nawet piękny, ale zabrakło mi głębszego realizmu emocjonalnego. Niektóre wydarzenia wydawały się zbyt wyidealizowane lub mało prawdopodobne, co utrudniało mi pełne uwierzenie w bohaterów i ich przeżycia. To wszystko sprawiło, że choć doceniam próbę ukazania miłości w obliczu choroby oraz emocjonalny zamysł autorki, nie mogę powiedzieć, że jestem w pełni zachwycona fabułą. „Jesteś moim zawsze” to bez wątpienia książka, która znajdzie swoich odbiorców i poruszy wrażliwych czytelników, jednak mnie osobiście pozostawiła raczej z poczuciem niedosytu niż emocjonalnego wstrząsu.

To nie była dla mnie „kolejna książka”. To było doświadczenie, które weszło we mnie cicho, prawie niezauważalnie… a potem zostało na długo. Czytając ją, miałam wrażenie, jakbym zanurzała się w coś bardzo intymnego — w emocje, które zwykle chowamy głęboko, bo trudno je nazwać. Było w tym tyle delikatności, ale jednocześnie ciężaru… takiego, który nie przytłacza, tylko zmusza do zatrzymania się i poczucia. Najbardziej uderzyło mnie to, jak bardzo ta historia dotyka ciszy między ludźmi. Tej ciszy, w której kryje się wszystko — ból, tęsknota, strach, ale też nadzieja. I nagle łapiesz się na tym, że zaczynasz słuchać nie tylko bohaterów, ale też samej siebie. To jedna z tych książek, które nie krzyczą emocjami. Ona raczej szepcze — i właśnie dlatego trafia prosto w serce. Zostawia po sobie coś trudnego do opisania… jakby lekki ślad w środku, który jeszcze długo się odczuwa. Skończyłam ją z poczuciem, że coś we mnie się poruszyło. Może nie zmieniło wszystkiego, ale na pewno sprawiło, że spojrzałam na pewne rzeczy inaczej. I chyba właśnie za to najbardziej ją cenię.

Szybka lektura na wieczór. Ciekawa fabuła. Trochę myślałam, że inaczej się potoczy, że Ryder będzie takom groźnym gościem a Cassie będzie się go bala a tu odrazu była chemia, wzajemne pociąganie. Zero strachu. Wiele sytuacji można było przewidzieć ale mimo to przyjemnie się czytało.

Życie nie do końca da się zaplanować- takie mogłoby być podsumowanie tej książki. Jednak nie tylko takie. To urocza opowieść o romansie, przeplatana gorącymi scenami, ale i niezwykłej determinacji oraz walce o to czego naprawdę się pragnie. To historia o młodej, ambitej dziewczynie, ktora przede wszystkim chce rozwijać swoją karierę. Jednak niespodziewa się, że spotka go zupełnie przypadkiem, totalnego kobieciarza. Jej historia pokazuje, że nie wszystko da się dokładnie zaplanować, a w szegolnosci naszą przyszłość. Tutaj ewidetnie widać, że los potrafi być niesamowicie przewrotny i potrafi zaskakiwać.

Zdecydowanie ta część bardziej mi się podobała niż pierwsza. Nie do końca zgadzam się też z opisem książki, no ale nie ja mam na to wpływ. Cała historia głównych bohaterów jest romantyczna, dynamiczna i pełna "gorących" scen. Tu zdecydowanie jest więcej o nim, co jest plusem bo to właśnie głównie o nim ma być ta książka, prawda? No właśnie i tak powinno być w poprzedniej części. Savannah jak i Cash to zdecydowanie para, której nie da się nie lubić. Oboje naprawdę do siebie pasują. On - podrywacz, barman, ale z drugiej strony człowiek o wielkim sercu. Ona - twarda prawniczka, potrafiącą nieźle Cię zripostować i dosadnie Ci powiedzieć co o Tobie myśli. Jednak w głębi serca marzy o miłości. Oboje świetnie się dogadują, ale nie zawsze wszystko potrafią sobie powiedzieć, a zwłaszcza on. Cała opowieść przepełniona jest ciekawymi i śmiesznymi dialogami. Szybko się ją czyta. Poza tym w całej tej historii jest bardzo ciekawie pokazana przemiana głównych bohaterów. Jak się otwierają przed innymi i przed sobą, jak potrafia walczyć, ale przede wszystkim stawić czoła przeciwnościom. Pokazuje też, że za błędy naszych najbliższych, to nie my odpowiadamy tylko oni sami i jak przy odpowiedniej osobie jesteśmy wiele pokonać i zdziałać.

Mia Sheridan kolejny raz udowadnia, że potrafi tworzyć opowieści pełne emocji, bólu, nadziei i pięknej, lecz skomplikowanej miłości. „Bez pożegnania” to poruszająca i głęboka historia, która zostaje w sercu na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Główni bohaterowie – Lia Del Valle i Preston Sawyer – to postaci pełne wewnętrznych sprzeczności, które od razu wzbudzają sympatię. Lia to młoda kobieta z bolesną przeszłością, walcząca o stabilizację i wewnętrzny spokój. Preston z kolei to mężczyzna, który w życiu widział już zbyt wiele, ale nadal pragnie odkupić winy i odnaleźć sens. Ich spotkanie nie jest przypadkowe – łączy ich tragedia, ale też daje im szansę na nowy początek. Autorka mistrzowsko prowadzi narrację, stopniowo odkrywając tajemnice przeszłości i budując napięcie emocjonalne. Styl autorki jest lekki, ale pełen głębi – sprawia, że książkę czyta się z zapartym tchem, przeżywając wszystko razem z bohaterami. To nie jest tylko historia miłosna – to również opowieść o żalu, stracie, potrzebie zrozumienia i przebaczenia. Mia Sheridan nie boi się trudnych tematów, ale podchodzi do nich z wyczuciem i empatią. „Bez pożegnania” to książka, która wyciska łzy, ale jednocześnie daje nadzieję. Dla kogo? Dla miłośników emocjonalnych historii z dobrze zbudowanymi bohaterami i głębokim przekazem – absolutny must-read. Autorka po raz kolejny stworzyła powieść, która zostaje w pamięci na długo.