Bez uczuć

Dziwnym trafem najpierw trafiłam na część 3. Złe serce i urzekła mnie. Sądziłam że wcześniejsze losy powiązanych bohaterów wciągną mnie jeszcze bardziej, ale niestety nie. Trochę trudno było mi się odnaleźć w przeskokach czasowych. Nie jest to zły romans ale nie porywa

Troszkę lepsza niż pierwsza część, ale ciągle czegoś brak. Momentami powieść zachwyca innym razem nuży. Czytelnicza sinusoida. Według mnie za dużo powrotów i rozstań w życiu bohaterów. Można się pogubić w tych miłosnych perypetiach. Ale dam szanse tej historii i sięgnę po kolejną część.

Kontynuacja książki "Twoim Śladem. Muszę przyznać że ksiazka jest swietna. Zarówno pierwsza jak i druga część bardzo dobrze napisana. Czytelnik od pierwszej kartki jest ciekawy dalszych losów bohaterów, co ich czeka i czy sprostają w dążeniu do zrealizowania swoich marzeń. Jeżeli lubicie historię,która nie zawsze jest usłana różami, a do osiągnięcia szczęścia potrzeba dużo poświęceń,to książka jest idealna dla was.

Świetnie się tego słuchało! Nie pamiętam kiedy tak dobrze bawiłam się na audiobooku. Odpowiedni lektorzy, wciągająca, prowokująca historią i ten klimat, super. Historia dosłownie do posłuchania na jeden dzień i gdybym przeczytała tą książkę zaczynając z romansami oszalałabym na jej punkcie.

Jestem zachwycona. Historia przedstawiona z perspektywy różnych bohaterów, przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Narracja jest prowadzona płynnie, nie mam wrażenia, że gubię się w wątkach. Wspomnienia dają pełen obraz na wykreowane postacie - ich zachowanie, motywacje czy podejmowane decyzje. Powieść (dla mnie przede wszystkim) o sile rodzicielskiej miłości, dzięki której jesteśmy w stanie dokonać niemalże niemożliwego. Powieść o miłości, która napędza do działania. Powieść o tym jak ważne jest zdrowie w naszym życiu. I o tym, co to znaczy walczyć z własną cielesnością i demonami w głowie. Powieść o tym jak ważny jest człowiek. I o tym, że egoizm i cele zdobyte mimo wszystko mogą doprowadzić do zawodu, a nie satysfakcji, mimo że początkowo może wydawać się zupełnie inaczej. Aby nie było tak cukierkowo, jestem zawiedziona końcówka książki. Rozwiązaniem historii i postępowaniem bohaterów. Wszystko wydaje się takie proste i aż niewiarygodne, nawet jak na książkę. Czytając "o wiele więcej" miałam poczucie, że bohaterowie są realni, jakbym czytała o kimś bliskim. Końcówka dobitnie przypomniała mi, że to tylko fikcja. A szkoda.

Natalio! Dziękuję Ci za tą zaginiona perełkę! Świetnie się z nimi bawiłam, odkrywając ich znajomość, ich miłość ich relacje! Chyba tego w tym momencie potrzebowałam... Georgia i Kline, niby taka banalna historia ale jak swietnie napisana...czysta przyjemność obcowania ❤️ mam kolejny tom oby bylo też tak przyjemnie!

Wreszcie miałam czas by sięgnąć po książkę, którą dostałam na urodziny. Jest to piękna opowieść o trudach życia w ubóstwie i o pierwszej miłości. Kyland i Ten są w stanie zrobić dla siebie wszystko aby poprawić swój los. Motywy w tej książce to; pierwsza miłość, zdrada, ubóstwo, praca, marzenia o dobrym wykształceniu, chęć wyrwania się w biedy, zdrada, trudne dzieciństwo, szybkie dorastanie. Książka miała kilka momentów zaskakujących dla mnie np. Kto tak naprawdę wygrał stypendium, kto opłaca leczenie matki Ten, czy po latach będą mogli znowu się połączyć, czy Kyland naprawdę zdradził Ten. Bardzo przyjemnie mi się czytało tą książkę i polecam, bo opowiada bardzo realistycznie o trudach i problemach życiowych.

„Franco” Kim Holden to książka, która zaskakuje emocjonalną dojrzałością. Pod warstwą romansu kryje się opowieść o sile kobiet — szczególnie tych, które walczą o spełnienie marzeń o macierzyństwie. Ta historia przypomina, że staranie się o dziecko to akt ogromnej odwagi, a kobiety, które przez to przechodzą, są prawdziwymi wojowniczkami. To książka o nadziei, cierpliwości i o tym, że warto iść za sercem, nawet gdy droga nie jest łatwa. 💛 "Mam nowy szacunek dla kobiet walczących z niepłodnością. To wojowniczki, Franco, z odwagą kutą w stali."

No fajne, fajne. Podobalo mi się. Licealna miłość, trudna sytuacja rodzinna, przyrodni brat - przysposobiony jeśli trzeba być konkretnym, nie mamy tu kazirodztwa ;) miłość, trochę erotyki ale nie była to głupia książka. Wciągnęlam się i nie mogłam doczekać się rozwiązania sprawy.

Ojć. Nie dostałam tutaj chwil wzruszeń, płaczu. Historia banalna, przewidującą do bólu. Liczyłam, że coś mnie tutaj zaskoczy. Aż dziwne, że główna bohaterka wcześniej sama nie otwarła oczu. Główny bohater miał dużo cierpliwości do naszej bohaterki 🙈 Jako całość polecam.

Podoba mi się sposób pisania autorki.. mam wrażenie jakbym dorwała pamiętnik głównej bohaterki lub listy do Gabe’a. Lucy opisuje swojemu byłemu odczucia z każdego dnia, od ich pierwszego spotkania… ale Czy można kochać dwie osoby na raz? Można, ale każdego w naszym życiu będziemy darzyć całkowicie innym uczuciem, szczególnie jak pierwsza miłość odziałowuje na nas swoje piętno. Każdy z partnerów dał jej co innego. Ale co dokładnie jest dla niej najważniejsze? To nie jest książka z typowym “happy endem”, bo w tej sytuacji nie ma dobrej decyzji. Ta książka porusza wiele ważnych kwestii, jak porozumiewanie się w związku, słuchanie, wspieranie oraz dzieleniu pasji. Jedna z lepszych pozycji jakie czytałam.

Tak,kolejna perełka czekająca długie lata aby wziąć ją na tapetę. Wydana w 2017 roku,ale nawet dziś jest jedną z najchętniej polecanych tym, którzy szukają bohaterów (nie) idealnych. "Czasami piękno albo jego brak utrudnia nam prawdziwe poznanie drugiego człowieka." ❤️‍🩹 Historia miłosna z wieloma bohaterami drugoplanowymi wywołała cały wachlarz emocji. Rudowłosa dziewczyna,z aparatem na zębach, opiekująca się kuzynem skazanym na powolną śmierć okazała się siłaczką. Jej ogromne serce przepełniała miłość do wszystkich. Zwłaszcza do Ambrosa Younga,obiektu westchnień,dobrze zapowiadającego się sportowca. Ale wydarzenia z 11 września na zawsze zmieniają tych młodych ludzi. ❤️‍🩹Ambrose wraz z czterema przyjaciółmi wyrusza na wojnę. On wrócił oszpecony,oni polegli... Fern przez czas,kiedy Young walczył zmieniła się w piękną kobietę. Teraz role się odwróciły. Ale czy wygląd jest aż tak ważny? ❤️‍🩹Pomimo głównego wątku Fern i Ambrose'a tak naprawdę dla mnie niezwykle ważną rolę odegrał chory Bailey. Czerpał z życia co tylko mógł. Mając przy sobie wsparcie tak wielu osób czuł się spełniony jako człowiek. Szczerość jest zawsze oceniana po czynach,nie słowach. Mimo, że wiedziałam jaki los go czeka miałam nadzieję na spełnienie ostatniego marzenia. ❤️‍🩹 Piękno nie może być oceniane powierzchownie. Wygląd przyciąga, charakter zatrzymuje( tak mówią😉). Uwielbiam motyw powrotów z wojen więc ta dumnie będzie prezentowała się przy " Weteranie".

Nie wiem dlaczego takie niskie noty. Mi się podobała. Lepsze pozycje z porwaniami, gwaltami, wymianą biznesową itp? Słynna cora ma lepszą fabułę? Tam kobiety nie mają nic do gadania, faceci nimi dysponują jak chcą i to jest ok, a tu nie bo co? Bo nie ma przemocy, zmuszania do ślubu itp? Bo bohater zbyt pomaga bohaterce? Książkia napisana też ok. A fabuła. - W końcu bohaterem jest facet który naprawdę jest w celibacie - nawet nie do końca z wyboru, po prostu odkąd spotkał miłość życia (i mimo że przez długi czas nie może z nią być), nie bzyka innych w celu zapomnienia (po prostu chce tylko jej). Owszem, to mega bajkowe. Do tego standard - bogaty facet i biedna dziewczyna. Powinna być bardziej wściekła i dłużej się opierać po tym co zrobił, o to dyrygowanie jej życiem. Ale co jej się dziwić?

Jest to druga książka z serii Mister Wright, którą przeczytałam. Naprawdę spodobała mi się, szczególnie końcówka. Na początku miałam problem z zapamiętaniem postaci, bo jest ich sporo - nie było oczywistym, kto jest rodziną, a kto znajomym. Przyjemna lektura na chłodny, długi wieczór.

Książkę przeczytałam, jak to się mówi, szału na mnie nie zrobiła. Poruszone są trudne tematy, ale wydaje mi się, że trochę przegięcie z 17-letnim chłopakiem o takiej przeszłości. Nie wiem.. może tylko ja mam taki pogląd, ale wydaje mi się że ok 12-letnie dziecko, jak nasz bohater, nie wchodzi w nałogi narkomanii i alkoholizmu. To tylko książka, ale i tak zdania nie zmienię. Jaka rodzina musiałaby być, żeby dopuścić dziecko do takiego stanu? Nie wyobrażam sobie.. Poza tym rodzina głównego bohatera jest przedstawiona zwyczajnie, nie jest to żadna patologia. Ojciec pracuje, jest bankierem, bardziej przejmuje się pracą niż dziećmi, jest dla nich tak surowy jak zapewne w stosunku do pracowników. Typowy surowy obraz człowieka o tzw. mocnym charakterze. Ale gdzie jest matka w tej historii? Wiemy o ojcu Tima co nieco, o tym jak traktuje własnego syna i że przez niego Tim ma taką a nie inną przeszłość, ale nie wiemy czym się zajmuje jego matka. Tu też nie chce jakoś naciskać na postać matki, bo mogłam jakoś nie zwrócić uwagi na jej zawód w całym tym chaosie panującym w powieści, ale mimo wszystko gdzie ona była? Książka dobra, ale czytałam lepsze. Ciężkie tematy są poruszone i przedstawione w dobry sposób.

To miały być wyjątkowe szesnaste urodziny, które miała zapamiętać na długo. Jednak nie były jej pisane. Anna i jej chłopak, Jack, postanowili uczcić je w klubie, a później w hotelu, aby przeżyć wspólnie swój pierwszy raz. Jednak dwunasty marca, dzień jej urodzin zamienił się w piekło. W klubie spotyka Cartera, gangstera i narkomana. Mężczyzna zabił jej chłopaka, a później wbrew jej woli przetrzymywał ją przez dziesięć miesięcy. Znęcał się nad nią psychicznie i fizycznie. Kiedy Anna zostaje uwolniona, to dzięki jej zeznaniom Carter zostaje skazany. Jednak dziewczyna już nigdy nie będzie taka sama. Nikomu nie ufa i wobec każdego jest podejrzliwa. Przez trzy lata odczuwała jedynie ból, rozpacz i złość. Odsuwała od siebie ludzi i nawet własnych rodziców trzymała na dystans. Nie pozwalała sobie, aby ktoś się do niej zbliżył. Chciała przejść przez życie samotnie. Ashton Taylor jest komandosem SWAT, który zostaje przydzielony do ochrony córki senatora Toma Spencera. Ashton ma ochraniać ją przez osiem miesięcy. Po tym czasie będzie mógł wybrać dowolny przydział w SWAT. Dziewczyna jest trudnym przypadkiem, bo odstrasza ochroniarzy, którzy sami po tygodniu proszą o przeniesienie. Ashton ma udawać jej chłopaka i chodzić z nią na uczelnie. Anna na początku stara się zniechęcić mężczyznę, lecz opanowany komandos nic sobie z tego nie robi. Małymi kroczkami przekonuje ją do siebie i pomaga jej się uporać z traumatycznymi przeżyciami. Anna, ku swojemu przerażeniu uświadamia sobie, że potrafi czuć coś innego niż ból i złość. Jednak to, co zaczyna się w niej budzić przy przystojnym komandorze sprawia, że dziewczyna czuje wstyd i wyrzuty sumienia wobec zmarłego chłopaka. Czy Anna pozwoli sobie na uczucia, które zaczynają ją ogarniać przy Ashtonie? Czy upora się z przeszłością? Czy da szansę przystojnemu komandosowi? Pierwszy raz miałam okazję zapoznać się z książką tej autorki. Nie będę ukrywać, że na początku podchodziłam do niej dość sceptycznie. Kiedy sięgnęłam po tę powieść to zwyczajnie przepadłam. Wiedziałam, że to kwestia czasu jak nie będę mogła się od niej oderwać. I tak się stało, bo skończyłam ją czytać o trzeciej nad ranem. Sięgając po tę książkę nie przepuszczałam, że od razu zaatakuje moje serce i stworzy w nim pęknięcie. Ta książka już od pierwszych stron emanuje bólem, strachem i rozpaczą. Skrzywdzona Anna już nigdy nie będzie taka sama. Po piekle, które przeżyła nie można się dziwić, że stała się agresywna i buntownicza. Carter złamał jej duszę i serce, odebrał niewinność i na zawsze odcisnął swój ślad w jej psychice. Moim zdaniem w takich sytuacjach cierpi również rodzina ofiary. Bo to oni nie odzyskają tej osoby, którą znali przed tą całą tragedią. Nawet jeśli dojdzie do siebie, to ten cierń przeszłości zawsze pozostanie w psychice. Polubiłam głównych bohaterów, bo byli nie tylko zabawni, ale również dobrzy i troskliwi wobec siebie. Jedynie, co mi przeszkadzało, to fakt, że Anna tak szybko przekonała się do Ashtona. Jednak uważam, że to wcale nie jest jakaś wada, bo inaczej pewnie całej tej historii by nie było. Fabuła bardzo skojarzyła mi się z filmem pod tytuł ''Córka prezydenta''. Tak wiem, że to dwie zupełnie inne historie, ale obie mają jednak trochę wspólnych cech. To sprawiło, że jeszcze bardziej byłam tej książki ciekawa! Fabuła w tej książce jest ciekawa od samego początku. Ból, strata, cierpienie przeplata się z zabawnymi dialogami i sytuacjami. Od ''Nic do stracenia. Początek'' trudno jest się oderwać. Wciąga i omamia czytelnika. Ja potrzebowałam niesamowicie silnej woli, aby się od niej oderwać, a i tak przegrałam. Historia głównych bohaterów tak ciekawi, że w którymś momencie w napięciu czekałam na dalszy rozwój wypadków. Niestety nie doczekałam się, bo książka skończyła się w takim momencie, że miałam ochotę kogoś skrzywdzić! No tak się nie robi Pani Moseley! Ja chciałam wiedzieć co dalej, a tu bach. Zostaje mi tylko czekać, aż pojawi się kolejna część o historii Anny i Ashtona. ''Nic do stracenia. Początek'' to opowieść o dochodzeniu do siebie po traumatycznych przeżyciach. Owszem jest okraszona smutkiem, ale w dalszej części nie zabraknie humoru! Kilka razy się przy niej uśmiałam i szczerzyłam jak głupia do kartek. Spodziewałam się jednak, że będzie więcej akcji okraszonej niebezpieczeństwem, ale nie doczekałam się. Mam nadzieję, że autorka zrekompensuje mi to w kolejnej części. W każdym bądź razie, to nie jest zła książka, ale też nie dla kogoś kto wymaga czegoś więcej. Ja jednak pokochałam ją całym sercem, a pierwsze czytelnicze spotkanie z Kirsty Moseley uważam za bardzo udane!

Pomimo słabych opinii warto przekonać się do tej książki. Należy jednak podejść do niej, jak do taniego romansu. Pochłonęłam ją w jeden wieczór od początku do końca. Podobało mi się stopniowe odkrywanie tajemnic, a nie jak to bywa w takiej literaturze - cała historia życia na raz. Napisana była ładnie, historia się kleiła, romans dawał dużo emocji, a przy tym nie było ciągle scen seksu, ale pikanteria została zachowana. Prawdę mówiąc nie wiem o co się czepiać tej książki. Uśmiałam się, a wieczór spędziłam na prawdę przyjemnie.

Jest to książka z kategorii literatura młodzieżowa. Czasem lubię złapać za taką lekką lekturę, jednak akurat ta książka jak się okazało taka nie jest. Mamy bohaterkę Isis, która w swoim młodym życiu doświadczyła czegoś strasznego z rąk chłopaka, którego kochała. Postanawia nie rozpaczać tylko wziąć się za siebie, zmienić się i co najważniejsze już nigdy się nie zakochać. Razem z mamą przenosi się ze swojego rodzinnego miasta i zaczyna uczęszczać do nowej szkoły. Tu jest aktorką. Gra. Stara się być inną Isis, pewną siebie i zabawną, a przez to... No tu muszę dodać, że irytującą i męczącą. Jej słowotok momentami powodował zażenowanie i był drażniący. Na imprezie dziewczyna poznaje Jacka, z którym wchodzi na bojową ścieżkę. Młodzi przekomarzają się między sobą. Dziewczyna postanawia dowiedzieć się o nim czegoś, dzięki czemu będzie mogła go gnębić i czuć się dzięki temu wygraną. Jednak im kopie głębiej w życiu Jacka tym dowiaduje się niebezpiecznych rzeczy. Co się wydarzyło w życiu Jacka? Tajemnica jego jak i Isis powoli wychodzi na jaw. Czytelnik czyta i snuje domysły, jednak całkowitej prawdy w tej części nie odkryje. Pewnie gdyby nie ta tajemnica w tle bym odłożyła tę książkę na bok przez irytującą bohaterkę jednak chęć odkrycia prawdy jest większa. Ona ratuje tę historię. Chętnie łapie za drugim tom.

Bardzo polubiłam główną bohaterkę, która po straszliwej przeszłości stara się wpłynąć na swoją przyszłość. Jej odważny krok by zacząć naukę w ostatniej klasie liceum po latach nauki w domu przypomniał mi trochę własną, na szczęście nie tak drastyczną historię. Powieść ta ukazuje dużą przemianę Mallory i jej dążenie do bycia zrozumianą. Historia absolutnie mnie ujęła. Co więcej, zaciekawiła mnie też postać drugoplanowa, Ainsley i chciałabym wierzyć, że autorka niebawem napisze kolejną część skupiającą się właśnie na tej postaci. Polecam.

To nie była dla mnie „kolejna książka”. To było doświadczenie, które weszło we mnie cicho, prawie niezauważalnie… a potem zostało na długo. Czytając ją, miałam wrażenie, jakbym zanurzała się w coś bardzo intymnego — w emocje, które zwykle chowamy głęboko, bo trudno je nazwać. Było w tym tyle delikatności, ale jednocześnie ciężaru… takiego, który nie przytłacza, tylko zmusza do zatrzymania się i poczucia. Najbardziej uderzyło mnie to, jak bardzo ta historia dotyka ciszy między ludźmi. Tej ciszy, w której kryje się wszystko — ból, tęsknota, strach, ale też nadzieja. I nagle łapiesz się na tym, że zaczynasz słuchać nie tylko bohaterów, ale też samej siebie. To jedna z tych książek, które nie krzyczą emocjami. Ona raczej szepcze — i właśnie dlatego trafia prosto w serce. Zostawia po sobie coś trudnego do opisania… jakby lekki ślad w środku, który jeszcze długo się odczuwa. Skończyłam ją z poczuciem, że coś we mnie się poruszyło. Może nie zmieniło wszystkiego, ale na pewno sprawiło, że spojrzałam na pewne rzeczy inaczej. I chyba właśnie za to najbardziej ją cenię.