Porozmawiajmy o pierwszej miłości

"Człowiek bez marzeń niczego nie osiąga. Bo do czego ma dążyć, skoro niczego nie pragnie?" ⠀ Debiut Autorki z Kopenhagą w tle to historia Atalii - początkującej dziennikarki, która rozstała sie z narzeczonym, ale z przyjaciółmi, którzy są za nią i dla niej. Pewnego wiosennego dnia dziewczyna spotyka Henrika - chłopaka prowadzącego rosarium, który zaraża pozytywną energią mimo bólu, ktory w sobie nosi. ⠀ Para zaczyna spędzać z sobą dużo czasu i dostrzegają, że nie dość, że dogadują się ze sobą całkiem łatwo to jeszcze nigdy nie brało im tematów do rozmów, co dobrze wróży na przyszłość do pewnego momentu, kiedy zmienia się wszystko. Przyszłość przyszła za szybko a relacja nie jest jeszcze tak mocna, by nie zburzyło to spokoju bohaterów. Co bedzie dalej? O tym już nie napiszę. ⠀

W święta przeczytałam „ Kiedy spadnie pierwszy śnieg” i tak bardzo mi się podobała że postanowiłam przeczytać coś jeszcze autorstwa Pani Beaty. Drugie spotkanie z autorką I już wiem że nie ostatnie, nawet jeśli ta historia była nieprawdopodobna. Bo jakie są szanse że w realnym życiu 19 latka pozna milionera, i zostanie surogatką dla jego potomka? o zakończeniu historii nie wspominając 😉 Mimo że historia nierealna to… wciągnęła mnie. Przepadłam na dwa wieczory. Książkę czyta się bardzo szybko, napisana lekkim językiem. Główna bohaterka mocno mnie irytowała ale próbowałam ją zrozumieć. Ogromny plus - autorka porusza trudne tematy jak przemoc w rodzinie. Czy polecam? Myślę że sami musicie się przekonać. Na pewno nie można odmówić autorce pomysłowości 😊

"Szczęście to tylko chwila, która pojawia się i znika, ale najważniejsze jest życie. To zwyczajne, w różnych odcieniach, również w tych szarych, a nawet czarnych. Ono płynie i nic nie jest w stanie go zatrzymać. Zmienia się wszystko wokół, spotykają nas dobre i złe rzeczy. I wszystkie są po coś. Trzeba je przyjąć z otwartymi ramionami ..... " Wszyscy chcemy być szczęśliwi i do tego szczęścia bardzo dążymy. Ale szczęście dla każdego znaczy coś innego. 28-letnia Agnieszka jest specjalistką od szczęścia i poszukiwaniem szczęścia zajmuje się zawodowo. Prowadzi poczytny blog, gdzie wyraża swoje opinie odnośnie szkoleń oferowanych przez coachów, testuje szkolenia, poradniki i książki mówiące o szczęściu, recenzuje je na swoim blogu. Wyjeżdża też na eventy i kursy z tej dziedziny. Swoją pracę wykonuje z ogromną pasją i podchodzi do niej bardzo poważnie. W ten sposób zarabia na życie, a mieszka i pracuje w pięknym domku na przedmieściach, który odziedziczyła po babci. Dziewczyna twardo stąpa po ziemi i wydaje się, że ma kontrolę nad wszystkim co ją otacza. To w tym swoim ukochanym miejscu na ziemi cieszy się z tego co sama osiągnęła i upaja się ciszą. Ale Agnieszka oprócz mamy i siostry nie ma nikogo bliskiego i jej rodzinę bardzo to martwi. Pewnego dnia świat Agnieszki staje na głowie. A wszystko przez ślub siostry i związane z nim wyzwanie, któremu musi sprostać. Czy w życiu Agnieszki pojawi się wreszcie ten jedyny? Czy dziewczyna znajdzie receptę na swoje szczęście? "Testerka szczęścia" to lekka i przyjemna lektura z zaskakującym zakończeniem. Czytając ją poczułam lato, a piękne opisy przyrody i urok Bieszczad powodowały, że chętnie bym się tam przeniosła. Autorka na przykładzie bohaterki uświadamia nam, że głównie od nas zależy jak wygląda nasze życie i czy odnajdziemy swoje szczęście. Przystępny język i krótkie rozdziały powodują, że bardzo szybko się ją czyta. Książka napawa optymizmem i jest idealna na wakacje lub chwilę relaksu. Ale muszę powiedzieć, że mnie zaciekawiła dopiero po przeczytaniu połowy. Mimo wszystko polecam.

Oryginalna historia, piękny przekaz. Wciągająca od pierwszej do ostatniej strony. Owszem baśniowa i owszem nieprawdopodobna, ale o tym wspomina też autorka na samym wstępie. Nie zmienia to faktu, że uwierzyłam, iż wszystko co było tam zawarte mogło zdarzyć się naprawdę. Ta pozycja to totalny powiew świeżości, nietypowy romans, który przenosi w nieco inny wymiar. Jestem zachwycona, polecam ❤️

Początek wciągający. Urocza relacja głównych bohaterów, zwłaszcza na początku książki. Narracja 1osobowa czasem od strony kobiety czasem chłopaka. Chciałabym zobaczyć więcej wątków i relacji rodzinnych, brakowało tam czegoś. Ucięte zakończenie, bez większego wyjaśniania. Tak samo wątek strachu, niepewności pojawiał się i znikał. Mówienie o antydepresantach jak o czymś co niszczyło chłopakowi życie przez 2 lata średnio mi odpowiada. Również nie mówiło się tam nic o traumie, jedynie wspomnieli terapię i tabletki. Ogólnie można przeczytać, ale nie jest to moja ulubiona pozycja.

Czy można napisać książkę o miłości, z małą ilością akcji, niewielkim tłem obyczajowym, gdzie wątek romantyczny wybija się na pierwszy plan? I mimo wszystko jest to piękna opowieść o sile uczucia, pierwszych zauroczeniach i tęsknotą za drugim człowiekiem? Tak, taka właśnie jest książka "Słońce, wiatr i księżyc". Nie spodziewałam się, że taki specyficzny romans przypadnie mi go gustu. A spodobał się, i to bardzo. Kaja odkąd pamięta spędza wakacje u babci na wsi. Razem z braćmi oraz paczką lokalnych dzieciaków plażuje przy jeziorze, chodzi po łąkach i lasach, a wieczorem spędza czas przy ognisku. Kiedy pewnego dnia, będąc nastolatką, jej młodszy brat podtapia się w jeziorze, z pomocą przychodzi mu Paweł, miejscowy kolega. Chłopak działa instynktownie, ale szczęśliwym zbiegiem okoliczności był w pobliżu. Jak się wkrótce okazuje nie był to przypadek. Kaja właśnie w tamtym momencie dostrzega, jak przystojny jest Paweł, a chłopak zaczyna delikatnie adorować dziewczynę. Między dwojgiem młodych ludzi zaczyna się rodzić specyficzna przyjaźń. Pomału jednak coś, co ich łączy, przeobraża się w coś głębszego. Jednak jeden pocałunek niweczy to, co ich łączy. Kaja i Paweł rozstają się na długi czas. Gdy po śmierci dziadka dziewczyna ponownie przyjeżdża do babci, natyka się na Pawła, młodego, dorosłego już mężczyznę. Odżywają wspomnienia i uczucie, które kiedyś żywili do siebie. Czy nastoletnia miłość, pierwsze zauroczenie, ma szansę bytu w dorosłym świecie Kai i Pawła? Pięknie napisana książka o przyjaźni, pierwszych uczuciach, odkrywaniu tego, co ma dla młodych znaczenie. Autorka pokazuje, jak ważna jest rozmowa, wyjaśnienie sobie wszystkich spraw, nie branie za pewnik tego, co się widzi. W książce nie zabrakło też bardzo trudnych tematów: przemocy w rodzinie, braku zainteresowania środowiska krzywdą, która dzieje się dziecku, siłowe rozwiązania niektórych spraw. Książka pisana z dwóch pespektyw pokazuje, jak do tych samych sytuacji podchodziła Kaja i Paweł. "Słońce, wiatr i księżyc" to powieść, przez którą się płynie. Choć irytowało mnie pewne wycofanie bohaterów w niektórych sytuacjach, brak szczerej rozmowy, która mogłaby wiele wyjaśnić, to jednak historia bardzo mi się podobała. Nie wiem czy w realnym życiu jest to możliwie, ale w książce cudnie wybrzmiewa pierwsza miłość, która nie rdzewieje.

Naprawdę bardzo dobrze napisana historia o nie pierwszej miłości. Mamy tu dwoje młodych ludzi którzy się poznają i układają wspólne życie oraz tę trzecią, byłą Kuby, która nie potrafi zapomnieć. Blanka jest bardzo toksyczną osobą. Nie pozwala sobie pomóc a jednocześnie ma chorą fascynację Kubą co doprowadza do stopniowego niszczenia mu życia.

Okładka jest bardzo podobna do pierwszej, gdyż mamy parę, tym razem roześmianą. Tym razem grzbiet mamy pomarańczowo czerwony, i takie też kolory w formie napisów widzimy na przodzie. Niestety nie posiada skrzydełek, przez co nie ma dodatkowej ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Strony są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Podzielona na rozdziały Teraz oraz Przedtem. Jest to w porządku zabieg, bo sporo jesteśmy dowiedzieć się o Marcelu, poznajemy jego myśli przede wszystkim, bo to one teraz grają pierwsze skrzypce. Byłam bardzo podekscytowana gdy sięgałam po ten egzemplarz. Nie wiedziałam, jak dalej potoczą się losy chłopaka, a bardzo trzymałam za niego kciuki, żeby jednak było dobrze. Ale wiecie, nadzieja matką głupich. :) Czyta się tę książkę dosyć szybko, bez przeszkód, lekko i przyjemnie. Jednak uważam, że jest słabsza niż tom pierwszy. Zabrakło i tutaj emocji, który główny bohater mógłby od siebie dla nas, czytelników mocniej przekazać. Mając rozeznanie dość spore w powieściach autorki pod nazwiskiem Docher czy Majewska, świadomie piszę, że ma lepsze na swoim koncie. Ta nie zrobiła na mnie dużego wrażenia niestety, ale była niezłą kontynuacją pierwszego tomu. Lektury pisarki potrafią spowodować łzy, tutaj jednak się tak nie zdarzyło. Marcel budzi się po wypadku i nie pamięta ostatnich dwóch lat. Niezwykle go to frustruje, gdyż wszyscy od niego czegoś oczekują, a on... nie do końca wie czego, bo nie pamięta. Po wybudzeniu ze śpiączki jest nieco innym mężczyzną, który inaczej się zachowuje, ma inne reakcje na pewne sytuacje. I rozumiem, że czuł niezwykłą presję. Rozumiałam jego skrytość, chęć samotności, reakcje - bo to było dla niego dość duże przytłoczenie, poza tym sama myśl, że wszyscy czegoś wymagają, jakiegoś konkretnego zachowania, słów, a on nie czuje potrzeby czegokolwiek i nie wie o pewnych ludziach, sprawach... Przykro się o tym czytało, niemniej jednak właśnie tutaj zabrakło mi więcej emocji - chyba, że to ja jestem jakaś nie czuła. ;) Dominika chciałaby z kolei odzyskać swojego chłopaka, ale postępuje rozważnie i nie naciska, bo zdaje sobie sprawę, jak jest mu trudno... Jednak nie może pogodzić się z myślą, że ktoś, kto stał się jej powodem do życia, nie pamięta jej. Nie pamięta słów wypowiedzianych w tej relacji, opowieści, wspólnych przeżyć - to nagle tak, jakby się nie wydarzyło, przynajmniej dla niego. To największy cios w jej serce i przyznam, że chwilami ją podziwiałam, nie wiem, czy wytrzymałabym coś tak trudnego psychicznie... Więcej mamy w tym tomie o ojcu Dominiki, czy byłej dziewczynie Marcela, Wiktorii. Nie wszystkie postacie są tutaj do polubienia, szczególnie jest jedna, której nie lubiłam i nic tego nie zmieniło. I od samego początku nie zmieniłam zdania. Są to postacie dobrze wykreowane, niczego im nie brakuje, są tacy, jak my. Popełniają błędy, różnią się od siebie. Na spokojnie spotkalibyście takich bohaterów na ulicy i pewnie spotykacie na co dzień, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Zabrakło mi właśnie tych emocji, które przechodziłyby z bohaterów na nas, czytelników. Owszem, jest nam smutno, gdy czytamy o tym, co właśnie przeżywają postacie, ale to nie jest to. Uważam, że jest to dobre zakończenie, chociaż, gdyby nieco książkę skrócić i połączyć w jedność, to wcale nie byłoby to takie złe rozwiązanie. Na pewno jest to lektura spokojniejsza, nie ma tutaj zbyt wielu scen dla pełnoletnich. Warte do opisania jest to, że autorka pokazuje nam, na przykładzie Marcela, jak człowiek dostaje drugą szansę od życia, ale musi nauczyć się żyć i funkcjonować od nowa. Musi poznawać pewne rzeczy znów od początku, mimo iż kiedyś znał je bardzo dobrze. Widzimy, jak pracują jego myśli, w jakim stanie jest jego psychika. Zachowania odzwierciedlają jego samopoczucie i to może Wami trochę wstrząsnąć, jeśli jesteście bardziej wrażliwi. Ja przez całą książkę trzymałam za niego kciuki, żeby w końcu sobie przypomniał... Było kilka śmiesznych scen, które spowodowały uśmiech na naszych twarzach, co również można uznać za plus. Reasumując uważam, że jest to dobra książka, może nie powala, ale też nie jest kiepska. Mniej emocjonalna, tutaj pisarka bardziej skupia się na psychice bohaterów, niż na uczuciach. Akcja ma odpowiednie tempo, chociaż określiłabym je jako spokojne, umiarkowane, ustabilizowane bez żadnych ekscesów. Czy polecam? Jasne, jeśli tylko czytaliście pierwszą część, bo ciekawość Was zje i nie pozwoli spać spokojnie, będziecie chcieli poznać dalsze losy bohaterów tak jak ja. Jest to zdecydowanie powieść obyczajowa, młodzieżowa, z nutką romansu. Niemniej jednak przy tym tytule nie podnoście poprzeczki, bo jej nie przeskoczycie.

Wydawnictwo Czwarta Strona przygotowało piękny zestaw opowiadań w jednym zbiorku. Spotykamy tu autorów znanych i lubianych. Tematem opowiadań jest pierwsza miłość. Autorami są między innymi Gabriela Gargaś , Agnieszka Krawczyk, Agata Przybyłek, Natalia Sońska, Karolina Wilczyńska, Agnieszka Lis, Natasza Socha i inni. Opowiadań jest naprawdę dużo i są one stosunkowo krótkie. Bardzo dobra forma do czytania w przelocie, szczególnie w środkach komunikacji miejskiej, w kolejce do lekarza itp. Akurat zdąży się przeczytać i zapomnieć, ale zakończenie się poznało. Jedno czy dwa z nich pozostaną na dłużej w pamięci. Opowiadania są o bardzo różnej tematyce , choć dotyczą pierwszej miłości. Jedne zakończenia są szczęśliwe, drugie nie. Niektóre opowiadania są czytane nawet z łezką w oku. Występuje sporo emocji. Czasami są to pierwsze zauroczenia, wspomnienia pierwszej prawdziwej miłości, zdrady, rozstania, powroty, pierwsza miłość zapoczątkowana w komunikacji miejskiej jak opowiadanie,, Tramwaj zwany pożądaniem’’, miłości do dziecka, do żony, wakacyjna miłość, uczucie z portalu randkowego, nieszczęśliwa miłość. Największe wrażenie zrobiło na mnie opowiadanie,, Pierwsza randka’’ Agaty Przybyłek. Tego opowiadania na pewno długo nie zapomnę, może dla tego ,że dotyczyła poważnego tematu jak praca wolontariuszki w hospicjum dla osób starszych. Młoda dziewczyna z własnej i nieprzymuszonej woli dotrzymywała towarzystwa pensjonariuszom, starała się rozweselić ich rozmowami. Tkwiła na straży już dosyć długo , bo od szkoły średniej, potem na studiach. Widziała w tym wszystkim głęboki sens, żeby pomagać. Właśnie tu pierwsza głęboka miłość dotyczyła jednego z jej podopiecznych do własnej żony. Przepiękne ,wzruszające opowiadanie i optymistyczne z jednego powodu. Z takiego, że poznajemy ludzi , którzy chcą pomagać innym, nie boją się tego, podczas gdy inni hospicja omijają szerokim łukiem nawet na ulicy. Często przechodzą na drugą stronę. Piękna postawa młodej dziewczyny potrafi podtrzymać na duchu. Każdy znajdzie w zbiorze coś dla siebie. Warto przeczytać. Poznać lepiej autorów i ich styl, jeżeli się wcześniej nie czytało żadnej z ich książek. Potem dobrać sobie większą objętościowo lekturę ulubionego autora ,jeżeli dla kogoś opowiadania akurat są za krótkie. Miłego czytania!

No tak strasznie wkurzających bohaterów dawno nie czytałam. Ona to takie ciele-mele, które każdy napotkany człowiek musi prowadzić za rękę. On z kolei gada więcej ze sobą niż żoną. Jak dwa idealne przypadki do rozpatrzenia dla psychologa. Poza tym dialogi nadal sztuczne, zwłaszcza odmiana imion - no niby prawidłowa, ale tak rzadko spotykana że aż nierealna. Treść ok, dużo się dzieje, choć przemyślenia bohaterów, a zwłaszcza jej, ciągną się jak flaki z olejem.

Niesamowicie poruszająca książka, którą napisało samo życie. Natalia, młoda i aktywna dziewczyna. Pełna życia, przyjaciół i planów na przyszłość. Tę przyszłość próbuje zabrać jej najgorsza diagnoza- ostra białaczka. Natalia musi zacząć nierówną walkę z groźnym wrogiem. Siła i determinacja rodziny Natalii, daje jej energię do walki. Ale niestety, nie każda walka jest wygrana w pierwszej rundzie. U Natalii ta walka oznaczała ogromne cierpienie, ból i niezrozumienie. Mimo wszystko na oddziale była iskierką, zarażała innych pogodą ducha, była promykiem nadziei. Chociaż sama tę nadzieję straciła... Natalia Szalkiewicz swoją walkę przegrała. Zostały jej wspomnienia i wspomnienia rodziny. Dzięki temu Natalia wciąż żyje. Książka mimo całego ciężaru i dramatu, jest napisana lekko i z dużą dozą nadziei. Tę nadzieję zostawiła wszystkim Natalia. To co mnie raziło, to wątki fikcyjne, jakieś zamiany braci, molestowanie seksualne, porwania. Ta historia nie potrzebowała takich ozdobników. Mimo wszystko polecam ją, do refleksji, i paradoksalnie, ku nadziei.

Opowieść o dwojgu ludzi którzy spotykają się na przyjęciu, na które żadne z nich nie miało ochoty iść a nie wypadało odmówić gospodarzom. Paweł przeżył wielką tragedię, po której trudno było mu chcieć żyć dalej- w wypadku stracił żonę i córeczki. Natalia natomiast to samotna matka, od początku musiała liczyć na siebie , nie mając wsparcia w ojcu dziecka jak i swoich rodziców, którzy nie byli zadowoleni z tego jak się potoczyło jej życie. Tych dwoje dostało szansę by móc zbudować coś razem. Pięknie ukazana jest przez autora ich droga, danie sobie pozwolenia na ponowne bycie szczęśliwym, wzajemne zaufanie w trudniejszych momentach a przede wszystkim dojrzała miłość nieoglądająca się na to co powie otoczenie bliższe i dalsze. Polecam !

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Myślałam, że to opowieść o starszych osobach, a jednak pozycja typowo dla nastolatków. Główna bohaterka przez większą część książki ma 15 lat i chociaż da się ją lubić to opowieść o miłości młodzieży już mnie nie porywa. Plus, że czyta się lekko i szybko, dialogi nie są męczące, bohaterowie są sympatyczni, a sam Aleks jest troche tajemniczy w typie bad boya - intrygujący i niedostępny. Jednak końcówka słaba, w zasadzie już od przypadkowego spotkania się paczki w Łebie do epilogu była tendencja spadkowa. I to, że wszyscy chłopcy czuli /chcieli czuć do Blanki coś więcej też było naciągne. Jakby była jedyną normalną nastolatką.

"JEDYNE TAKIE MIEJSCA"- KLAUDIA BIANEK Historia Leny i Alana, którzy jako dzieci spędzali ze sobą wiele czasu. Jednak Alan wyjechał na studia i wraca po kilku latach do dziadka na wakacje. Czy zostaną razem, czy jednak inny los jest im pisany? Bardzo szybko zaangażowałam się w tę historię. Mało bohaterów, małe miasteczko i urokliwy klimat "jedynego takiego miejsca" naprawdę złapał mnie za serce. Jednak po 150 stronach ta magia opadła i zaczęłam się nudzić. W książce dość kluczowy jest motyw nastoletniej ciąży, a bardziej bardzo młodej mamy. I jak nie jestem fanką tego motywu, to tutaj był przedstawiony sprawnie i tak nie narzucająco się. Pani Klaudia Bianek pisze przyjemnie, przez historię się płynie. Jednak nie spodobała mi się strona w którą poszła ta historia. Największy mój problem z tą opowieścią, to to że nie rozumiem części zachowań bohaterów. Były one dla mnie nielogiczne. Sięgnę po kolejne książki autorki, ta była po prostu przeciętna. 6/10⭐ Do zobaczenia następnym razem!💜 Miłego czytania!💜

Dużo czarnego humoru, szalona rodzina, pozytywne zakończenie - tak w skrócie można opisać książkę. Taka jednodniówka na odprężenie, lekka, bardzo szybko się czyta. Może nie uśmiałam się jakoś bardzo, ale były momenty zabawne. Mam duży problem z takimi pozycjami, bo rzadko kiedy książka komediowa jest w stanie mnie mocno rozbawić. Ta książka nie należy do takich, przy których popłaczesz się ze śmiechu, ale na pewno się rozluźnisz.

"On nie oddał się całkowicie, on nie był szczery. Na początku chciał nawet uwierzyć, że tak może być. Zanurzył się w tym śnie, o sobie i o niej. Sen nie trwał długo. Nie mógł pociągnąć jej za sobą na dno. Nie zrobił tego ani żonie, ani córce, tym bardziej nie mógł tego zrobić jej. Kobiecie marzeń. Nie zasłużyła sobie". Lena i Kamil poznają się na lotnisku. I w tym momencie chyba żadne z nich nie podejrzewa, że ta znajomość przerodzi się w coś więcej. Ale los zgotował im niespodziankę .... lecą tym samym samolotem i spotykają się w tym samym hotelu. Dwoje dojrzałych ludzi z dużym życiowym bagażem, rozumieją się bez słów i świetnie się uzupełniają. Spędzają razem cudowny tydzień wakacji, a ich przypadkowa znajomość przeradza się w coś więcej. Wspólne dni i noce, cudowne i upojne chwile, ale urlop się kończy i przychodzi moment rozstania. Lena liczy na dalszy ciąg znajomości, ale telefon Kamila milczy. Dlaczego? Trochę obawiałam się tej lektury bo pierwsza książka tego autora, którą czytałam nie przypadła mi do gustu. Ta mnie zaskoczyła i bardzo mi się podobała, a szczególnie jej pierwsza część. Autor pięknie pokazał miłość i namiętność dwojga dojrzałych ludzi. Druga część troszkę mnie nudziła, za dużo było w niej przemyśleń. Jednak ogólnie historia bardzo ciekawa, pełna emocji, zaskakujących zwrotów akcji i tajemnic. Piękna opowieść o dojrzałym uczuciu, trudnych wyborach i przewrotności losu. I zakończenie, które bardzo mnie zaskoczyło. Polecam

Okładka książki przedstawia dziewczynę, która jest ruda i nietrudno domyślić się, że jest nią Stefcia, nasza główna bohaterka. W białej sukni z kwiatem we włosach. Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytamy kilka słów o autorce, a na drugim fragment książki. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Dawno nie czytałam nic, co napisała autorka. Muszę Wam przyznać, że bawiłam się dobrze podczas lektury. Strony uciekały mi szybko, a powieść była niezwykle przyjemna, niejednokrotnie powodująca uśmiech na mojej twarzy. Styl, jakim posługuje się autorka nie jest skomplikowany. Kontynuacja losów Stefanii z pewnością umili Wam czas i wciągnie, ponieważ jest to o wiele dłuższy tom niż pierwszy. Myślę, że tak z 1,5 więcej objętości co najmniej jak przy pierwszej części. Dlatego trochę poobserwujecie główną bohaterkę i całą resztę. Ja bawiłam się dobrze; z ciekawością śledziłam dalsze koleje losu tej babeczki i trzymałam mocno za nią kciuki. Akcja jest dynamiczna - ciągle coś się dzieje, ze Stefanią nudy nie ma. Raz jest dobrze, a raz źle, ale za każdym razem miałam nadzieję, że jakoś wszystko się ułoży... Na nudę na pewno nie będziecie narzekać, tego jestem pewna. Emocji może nie czułam, nie powaliły mnie na kolana, a trochę ich się przewinęło. Niemniej jednak i tak uważam, że to bardzo dobra książka. Są tu sceny +18, więc dla odpowiedniej kategorii wiekowej, jeśli nie lubicie o tym czytać, nie sięgajcie. Bohaterów jest kilku, ale wiadomo, że Stefania gra pierwsze skrzypce. Po czasie nadal wzbudza we mnie dobre odczucie, ale intrygujący mi się wydał Marek. Lekarz, który potocznie nazywany jest mrukiem. Ogromne jestem ciekawa, jaką historię skrywa w sobie, do momentu gdy styka się we Stefanią. Droga Autorko, może to pomysł na kolejną powieść? Postacie wykreowane są dobrze, nie brakuje im niczego, a każdy z nich jest inny. Reasumując tą krótką recenzję, chciałabym Wam polecić tę powieść. Jest to obyczajówka, która rozbawi niejedną osobę. Podejmowane są w niej tematy straty, wybaczania, miłości, trudnych sytuacji, czyli wszystko to, co spotyka i nas. Bez zbędnego koloryzowania świata mierzymy się z problemami innych. Świetne uzupełnienie pierwszej części, uważam, że w pełni wykorzystane. Polecam!

Ta książka to przede wszystkim emocje i atmosfera, nie konkretny ciąg wydarzeń. Czyta się ją jak powolny spacer po labiryncie uczuć – czasem przyjemnie słonecznie, czasem z lekkim chłodem, który zostaje w myślach na długo. Styl Meg Adams jest delikatny i przystępny, a jednocześnie pełen napięcia. Każde zdanie wydaje się ważyć emocję, nie tylko informację. To lektura, która dotyka, ale nie narzuca – pozwala odczuć, rozważać i wracać do własnych refleksji o relacjach, pragnieniach i wewnętrznych zmaganiach. Co mnie zachwyciło, to lekkość w wydobywaniu głębi uczuć. Nie potrzebujesz fabuły ani akcji, by poczuć intensywność emocji – książka działa jak lustro dla własnych myśli i emocji czytelnika. Jednocześnie ma w sobie subtelne napięcie, które sprawia, że jest przyjemnie wciągająca, choć nie w klasycznym sensie fabularnym. To książka dla tych, którzy kochają zanurzać się w emocjach i refleksjach, którzy chcą poczuć książkę raczej sercem niż głową.

Lekka powieść obyczajowa. Główna bohaterka Magda jest singielką. Pracuje we wspólnocie mieszkaniowej jako księgowa. Notorycznie spóźnia się do pracy. Mieszka z kotem Mańkiem w wynajmowanym mieszkaniu, które niestety musi opuścić, ponieważ wnuk właściciela wraca do Polski po pobycie w Anglii. Do przeczytania na jeden wieczór. Polecam

Książka typowo młodzieżowa, sięgnęłam po nią po prostu na jednej z bibliotecznych półek. Nie planuje czytania 2 tomu. Historia Zoly trochę naciągana faktycznie dobra dla młodzieży. Zola ze względu na swoją przeszłość przenosi sie z miejsca na miejsce, cały czas przeprowadzki, ale przeszłość i tak w końcu ją dopada.. narracja pierwszoosobowa i to plus tej książki.