Pojednanie

Widzę tu sporo niepochlebnych opinii, a mnie bardzo się ta powieść podobała. Rzeczywiście, akcja nie pędzi tu na łeb na szyję, w powieść trzeba się wgryźć (nomen omen), ale nie dla wartkiej akcji ona powstała a dla zabawy kulturą i historią. I ta zabawa jest znakomita, jeśli ktoś lubi takie gry. Postacie historyczne mieszają się tu z literackimi, a większość z nich w alternatywnych formach. Gdzie indziej wariacja na temat Bonda mogłaby spotkać bohaterów Stockera i Conan Doyle'a, by z nimi bądź przeciw nim szukać Kuby Rozpruwacza w świecie, w którym to Dracula wygrał? Zresztą konsekwencje tego wampirzego zwycięstwa autor rozgrywa fenomenalnie, światotwórstwo w tej powieści jest naprawdę wysokiej próby. Nic dziwnego, że "wampiwersum" Kim Newman liczy sobie bodaj sześć tomów głównej serii plus spin offy. W Polsce, niestety, ukazały się tylko dwie pierwsze powieści.

Powieść fantasy, nominowana do międzynarodowej nagrody Nebula w 1998 roku, widnieje również na liście kanonu fantasy A. Sapkowskiego. Opowieść rozkręca się wolno, przez ponad 100 stron nie mogłem się połapać w wątkach (ale czytałem z małymi przerwami, co mogło mieć wpływ na odbiór całości), ale później już było coraz lepiej. Akcja dzieje się w wyimaginowanym świecie w otoczeniu XIX-wiecznym, gdyż poza magią i czarnoksiężnikami, mamy już do czynienia z pistoletami i pociągami. Intryga jest zawiła (w dobrym tego słowa znaczeniu), z wieloma zwrotami akcji, która prowadzi do nieuniknionego, tytułowego końca. Dopiero przy ocenie powieści na LC, okazało się, że to drugi tom cyklu... Ale czytając opis pierwszego tomu, nie było tam nic co by choć odrobinę nawiązywało do zdarzeń w "Śmierci nekromanty".

Kupiłam za grosze ze względu na okładkę, która (umówmy się) jest horrendalna 😅 Jednak sama książka okazała się wcale nie taka zła. Całkiem przyjemna, stabilna fabuła, główna bohaterka nie denerwuje i jest ogarnięta (co jest sporym plusem), jednak oprócz phouki żadna z postaci nie przyciągnęła mojej uwagi na dłużej. Na minus – faktycznie fantastyki jest tu dosyć mało, tym bardziej, że akcja dzieje się głównie w ludzkim świecie. Za to dużo jest nawiązań do muzyki, która była popularna w czasie pisania tej książki (chyba 40 lat temu?) więc jeśli ktoś młodszy (jak ja) lub mniej obeznany z muzyką rockową lat 80/90 (jak ja xD) będzie ją czytał, możliwe że nie będzie w stanie wyobrazić sobie klimatu zespołu należącego do głównej bohaterki jak i tego co śpiewają. Jest to jednak obosieczna broń, bo jeśli ktoś lubuje się w takiej muzyce, najpewniej oprócz wyobrażania sobie fabuły będzie mógł również w tej fabule się zasłyszeć.

Mam mieszane uczucia, z jednej strony podziw, z drugiej strony jednak także niesmak (nie wyjaśniam, by nie zdradzać fabuły). Lektura sprawiła mi średnią przyjemność, z jednej strony autor wykreował ciekawy, bogaty i niesamowity świat, z drugiej strony niespecjalnie wciągnęła mnie sama historia, a żaden z bohaterów nie wzbudził głębszych uczuć. Nie jest to na pewno pozycja przeciętna, ale nie przeczytam drugiego tomu.

Drugi tom "Kodeksu Deepgate". Główni bohaterowie części pierwszej - Dill, Rachel i Carnival - grają tym razem drugie skrzypce, a na pierwszy plan wysuwa się walka bogów o panowanie nad światem. Dzieje się dużo, ale jest też bardzo chaotycznie. Mam wrażenie, że dwie pierwsze części nie zostały ze sobą dobrze spięte. Przeciętna rzecz.

To moja pierwsza styczność z tym autorem. Oglądałem filmową serię Hellraiser i po części wiedziałem czego się spodziewać, choć mimo tego i znajomości opisu, zostałem zaskoczony bo troszkę inczaej sobie wyobrażałem historię. Także to duży plus. Historia mega intrygująca, dobrze napisani bohaterowie, jest krwawo, dziwnie, barwne opisy, nie odczuwa się dużych gabarytów książki. Zakończenie troszkę może szybkie ale z drugiej strony bardzo dobre.

To jedna z najdziwniejszych książek jakie czytałam, ma w sobie coś niepokojącego. Wahałam się czy zostawić ocenę 0 czy dać 10, ale niech już będzie. Dodatkowo jestem absolutnym psychofanem gry Planescape Torment i wieloświata, nie potrafię być obiektywna.

Były lata dziewięćdziesiąte ubiegłego stulecia. Pewnego razu, wracając z technikum wstąpiłem do wypożyczalni kaset wideo. Nigdy wcześniej nie byłem w tej wypożyczalni. Kiedy będąc tam, eksplorowałem wzrokiem repozytorium dostępnych pozycji, w pewnym momencie moje oczy ujrzały postać. Postać na mnie spoglądała, miała bladą skórę i doskonale kontrastowała z ciemnym światłem pomieszczenia. Mężczyzna był ubrany w czarny, dobrze dopasowany, lateksowy kombinezon. Jego twarz, była zmieniona, nienaturalna, nacięta z chirurgiczną precyzją i geometrycznie podzielona. Grymas na bladej twarzy wydawał się oddawać cały ból postaci, natomiast oczy wyrażały zupełnie odwrotne emocje. Postać trzymała w dłoniach artefakt, coś jakby kostkę w formie trójwymiarowej układanki. Ta obserwacja budziła we mnie ambiwalentne odczucia, nie mogłem odwrócić wzroku, po raz pierwszy widziałem coś takiego. Opuściłem wypożyczalnie a po kilku godzinach, będąc już po pierwszym seansie filmu Hellraiser autorstwa Clive'a Barker'a, wiedziałem, że chcę więcej. Piekielny świat cenobitów z Pinhead'em na czele zdefiniował gatunek horroru w moim umyśle. Sequel równie udany jak część pierwsza. Z każdą następną odsłoną odkrywanie piekielnego uniwersum cenobitów było już dla mnie drogą przez mękę i to w złym tego słowa znaczeniu ;) Całą serię zakończyłem na części 8 i nie mam zamiaru kontynuować. Niestety, z przykrością stwierdzam, że podobnie jest z tym zbiorem opowiadań. Znajdują się tu świetne epizody, ale jest ich zdecydowanie za mało. Poza kilkoma wyjątkami scenariusze nie zaskakują a na prace co niektórych rysowników nie da się patrzeć. Polecam tylko wytrwałym fanom serii o aniołach z piekieł lub BDSM w wersji hardcore ;) Fabuła: 6/10 Scenariusz: 6/10 Kompozycja: 5/10 Ilustracje: 5/10 Wydanie: 7/10

Pora przypomnieć ludzkości o takim sympatycznym podgatunku science fiction, jakim jest steampunk. Antologia wyróżnia się na plus przede wszystkim dwiema cechami. Po pierwsze wszystkie opowiadania są bardzo dobrze napisane. Widać to pomimo sporych niedostatków redakcyjnych w polskim tłumaczeniu, że autorzy posługują się całkiem wyrafinowanym językiem, korzystają ze sporego zasobu słownictwa, przywiązują wagę do specjalistycznych detali technicznych i dzięki temu wszystkiemu z łatwością potrafią oni wciągnąć czytelnika w opisywane lokacje. Bezproblemowo potrafiłem sobie wyobrazić wszystkie technologiczne gadżety, stroje, architekturę i poczuć niesamowity klimat steampunkowych scenerii. Drugim elementem wartym odnotowania jest spora różnorodność tekstów, ponieważ każde opowiadanie było na swój sposób inne, charakterystyczne i podchodziły do tematu antologii w odmienny sposób. Sądzę, że właśnie ta odmienność była głównym kryterium, według którego państwo Vandermeer dobierali opowiadania do tej kolekcji i wyszło jej do zdecydowanie na plus, bo nawet jeśli jakiś tekst nie podpadnie nam do gustu, to kolejny będzie czymś całkowicie innym. Nie są to utwory tak monotematyczne jak te przynależne do cyberpunka, autorzy luźno podchodzą do charakterystycznych cech gatunku, bawiąc się nim i wprowadzając indywidualne niespodzianki. Mamy więc zatem historie w alternatywnym światach wiktoriańskich, śmierdzącym Londynie, apokaliptycznej industrialnej krainie feudalnej, postapokaliptycznym świecie spaczonej linii czasu H.G. Wellsa, steampunkowo-cyberpunkowy amalgamat Diamentowego Wieku Stephensona, alternatywną rewolucję październikową w świecie nonotechnologii. W opowiadaniach doświadczymy bitwy sterowców, poznamy szalonych naukowców chcących zniszczyć świat zmieniając orbitę Ziemi na kurs kolizyjny z asteroidą, wsiąkniemy w toksyczny świat fabryk i tajemniczej Plagi, kółko gospodyń domowych będzie chciało skolonizować Księżyc, wyruszymy na misję zabicia Mrocznego Jeźdźcy w wielkim metalowym robocie, poszukamy królowej Wiktorii chwilowo zastąpionej przez traszkę, ożywimy golemy za pomocą kabalistycznych imion, wyruszymy w podróż pociągiem z rosyjskim carem przez pola I wojny światowej.... Jak widać, każde opowiadania serwuje nam coś zupełnie nowego. Niestety większość z tych opowiadań posiada identyczną wadę, tzn. zakończenie nie dowozi. Czytelnik nie czuje satysfakcji z finalizacji historii, które są albo niezwykle pospieszne, albo niewiarygodne, albo nielogiczne, czasem zwyczajnie leniwe lub po prostu rozczarowujące. Właściwie schemat jest ten sam: 3 akty. W pierwszym następuje zawiązanie problemu/tajemnicy, w drugim jest budowanie napięcia, rozbudowa pomysłu, następuje jakieś śledztwo, prowadzone są rozmowy lub pojedynki (te dwa elementy wychodzą autorom bardzo dobrze, setup jest intrygujący i wciąga za każdym razem), na koniec następuje rozwiązanie akcji i w praktyce zawsze jest ono... powiedziałbym pulpowe z braku lepszego określenia. W ogóle po lekturze owej antologii odnoszę wrażenie, że klasyczny steampunk w dużej mierze opierał się na takiej pulpowości, niespecjalnie przywiązując wagę do nauki jako takiej, co jest dziwne biorąc pod uwagę, że przecież cała technologia świata przedstawionego funkcjonuje w dużej mierze na mechanicznych zasadach. I one działają jak najbardziej sensownie, ale wszystko spoza kategorii zębatek i pary (od fabuły po twisty kosmologiczne) podpada właśnie pod pulpowe science fiction. Ale jeśli jesteś w stanie się z tym pogodzić, to nie przeszkadza to w lekturze, jest to nawet całkiem urocze i odświeżające doświadczenie. O poszczególnych opowiadaniach nie ma sensu się wypowiedzieć, bo zdecydowana większość wpisuje się w powyższe wady i zalety. "72 litery" Teda Chianga jest fenomenalne, ale warto przyswoić sobie tłumaczenie ze zbioru "Historia Twojego Życia", ponieważ z tym jednym tekstem tłumacz poradził sobie najgorzej. "Minuty Ostatniego Spotkania" Stefana Chapmana to prawdziwa jazda bez trzymanki przez alternatywną Rosją roku 1917, w której superkomputer w podziemiach Piotrogrodu przy pomocy nanorobotów ma na wizji i podsłuchu niemal całe terytorium kraju i podejmuje odpowiednie działania wywiadowcze. Jest to taki kolaż przez różne steampunkowo-cyberpunkowe pomysły (nanomedycyna, broń atomowa, pojazdy na parę). Narracja przeskakuje od jednej postaci i miejsca do drugiej przez sieć węzłów nanorobotów. Fenomenalna rozrywka. "Wiktoria" Paul Di Fillipo jest niemal klasyczną erą wiktoriańską z kilkoma steampunkowymi gadżetami i manipulacją genową. Główny bohater szuka zaginionej księżnej Wiktorii przemierzając ciemne zakątki Londynu. "Słońce na Poddaszu" Mary Gentile opowiada historię zaginionego naukowca, który odkrył coś bardzo ważnego o kształcie świata. Taki Arcane, tyle że bez magii. "Spotkanie parowego człowieka z prerii i Mrocznego Jeźdźca" Joe R. Landsdale to pulpowa historia osadzona w postapokaliptycznym świecie, w którym podróżnik w czasie z powieści H.G. Wellsa pochrzanił kontinuum czasoprzestrzenne i zamienił się w szalonego pseudo-Draculę. Czyta się na prawdę nieźle, ale to jeden z najbardziej porąbanych tekstów na jakie kiedykolwiek natrafiłem. Natężenie przemocy i obrzydliwości znacząco odbiega tu od normy, więc jeśli masz z głową coś nie tak, to będziesz zachwycony tym tekstem. Ale trzeba przyznać, że wciąga niemiłosiernie! "Dar Ust" Iana Macleoda jest napisany w cudowny sposób i opowiada historię feudalnego królestwa przepełnionego toksycznymi oparami fabryk. Pewnego dnia na obrzeżach pojawia się tajemnicza Plaga, którą zajmą się nasi główni bohaterowie. Dałem ten tekst 3 osobom, aby pomogły mi zinterpretować to całkowicie surrealistyczne zakończenie i nikt z nas nie wie, co autor miał na myśl, ale sam tekst na prawdę czytało mi się świetne i z pewnością jest to jeden z jaśniejszych punktów całej antologii. Wielka szkoda, że powieść "The Warlord of the Air" Moorcocka nigdy nie ujrzała polskiego tłumaczenia, ponieważ fragment podniebnej bitwy sterowców był zachwycający. Steampunkowy utwór który powstał, zanim słowo steampunk trafiło do powszechnego użytku. To już coś! Nie wiem, czy dobrą rekomendacją będzie powiedzenie, że najbardziej podobał mi się wstęp, w którym Jess Nevins wyjaśnił genezę i naturę steampunku. Na prawdę mnóstwo się dowiedziałem na ten temat więc jeśli nie masz ochoty czytać całej antologii to polecam zapoznać się z tym tekstem w sieci: "Dziwiętnastowieczne korzenie steampunka". Dla kogo jest to antologia? Jeśli lubisz dobre światotwórstwo, wyszukany i bogaty język, klimat steampunka - to śmiało. Ja jestem właśnie takim worldbuildingowym czytelnikiem. Natomiast jeśli oczekujesz świetnych fabuł czy interesujących postaci, to nie znajdziesz tu nic ponad przeciętność. Choć postacie są całkiem charyzmatyczne jak na jednowymiarowe figury, ale to pewnie zasługa tej wiktoriańskiej elegancji i erudycji. Na prawdę dobry przegląd klasycznego steampunka - od jego protoplastów do utworów 1 fali (sprzed "Maszyny Różnicowej" Gibsona i nieco później) jednak współczesny czytelnik fantastyki raczej częściej kręciłby nosem na głupotki niż pozwoliłby sobie wniknąć w ten ekscytujący świat pary i lamp gazowych. Spróbuj, jeśli lubisz klimatyczne opowiadania.

Świetny zbiór nieoczywistej fantastyki w duchu new weird czy wręcz weird fiction. Jednak nie znajdziemy tutaj Lovecrafta i macek, a raczej intertekstualne gry w stylu Borgesa, którego autor przywołuje zresztą. Niektóre z tych historii nie mają wiele wspólnego z literaturą gatunkową, wychodzą poza oczekiwania fantastyki, "Łącznik" kojarzył mi się z "Rurami" Kereta. Wracając do zbioru, wyjątkowo gęsta rzecz - a jestem osobą, która ma ogromny problem z długimi formami tego autora. Te krótkie opowiadania są świetne, choć na pewno bywają znacznie bardziej wymagające od typowego urban fantasy. Dodatkowo, autor nie ukrywa swoich poglądów politycznych - i dobrze.

Cudownie osobliwa książka, w typowy świat fantasy wpisująca nietypową narrację, a typowy wątek fantasy rozpisująca na perspektywy również takich postaci, które w innej powieści robiłyby za statystów. Cudownie osobliwy również język, któremu tłumacz chyba nie do końca oddał sprawiedliwość. Cudownie osobliwa wreszcie postać lisa, który kryje w sobie wiele innych kształtów. A do tego żywe postaci i relacje między nimi, przyjaźń, miłość, zetknięcie z niewyrażalną innością (czyli w końcu fantasy, które wykorzystuje możliwości, jakie daje ten gatunek). Zdecydowanie powyżej przeciętnej.

Pierwsza część cyklu fantasy autorstwa Alana Campbella. Deepgate to miasto zawieszone nad przepaścią, które od setek pokoleń jest nierozerwalnie związane z bogami i aniołami. Jednym składają ofiary, z innymi próbują walczyć, jeszcze innych wykorzystują do własnych celów. Trójka bohaterów - Dill, Rachel oraz Carnival - nieoczekiwanie łączy siły we wspólnym celu. Niezłe rozpoczęcie, jestem ciekaw co będzie dalej.

Książka która może spodobać się fanom Gwiezdnych Wojen z dodatkiem motywów typowych dla westernów. Akcja jest wartka, pełna pojedynków, ucieczek z opresji i legendarnych bohaterów budzących grozę samym pseudonimem. Nie ma tutaj wielkiego mędrkowania, ale niektóre wydarzenia i postaci mogą skłaniać do przemyśleń. Zbyt mało miejsca zostało poświęcone na budowę świata i czasami dialogi potrafią się przeciągać, ale nie są to wady mocno wpływające na odbiór książki. Oceniam na 7.5/10

Cykl Bas Lag baśniowości ma pod korek, ale w Żelaznej Radzie eksplozje fantazji przekraczają stężenie krytyczne. Obrazów i szalonych pomysłów jest taka mnogość, że czytelnik nie wyrabia. Na plus bezpardonowa lewackość, bez owijania w bawełnę. Rewolucja proletariatu, bojówki anarchistyczne, antysystemowe podziemie, ukręcanie łba technokapitałowi. Na minus, jak to u Mieville'a, wątki romantyczne, których on pisać zwyczajnie nie umie. Tutaj jeszcze porwał się na wątki homoseksualne, które, no cóż, wyszły mu jeszcze gorzej. Okrutnie niezręczne, miejscami skręcające w odbiorze.

Książkę znalazłam na crossbookingu i pomyślałam, że pewnie będzie głupia, najwyżej odłożę... Książka okazała się bardzo fajna (to chyba najlepsze określenie). Zbiór opowiadań z Zaświatu, z nawiązaniem do rzeczywistości. Czyta się super. Jak ktoś znajdzie, to polecam. Oceniłam na 7, ale +1 za miłe zaskoczenie.

Chciałam posiadać tą książkę od bardzo dawna i nareszcie się udało. Mimo mojego wieku była w stanie mnie zaciekawić. Jest to książka dla dzieci, dlatego napisano ją w taki a nie inny sposób. Jednak świat w niej przedstawiony oraz bohaterowie są na tyle barwni i intrygujący, że ta pozycja pozostanie w mojej biblioteczce dla moich dzieci. Posiada w sobie wystarczająco dużo mądrości.

Koncept był świetny. Tak samo doceniam ideę otwierania rozdziałów zwrotkami z przewijającymi się w nich postaciami; pozwala zachować pewien motyw przewodni. To, że same zwrotki kuleją, jeśli chodzi o wykonanie, jest inną kwestią — i bawi mnie, że autor jest tego świadomy dość, by wytknąć to w samej książce. Postacie są schematyczne aż do bólu, żeby nie powiedzieć, że miejscami sprytne jak stołowa noga, przewijające się planety trącą monotonnością, a fabułę można łatwo przewidzieć. (Poza jedną śmiercią-niespodzianką, gdzie nie wytrzymałem, popukałem się w głowę i odstawiłem książkę). Nadal — koncept jest świetny. Jeśli porzuci się nadzieje, lektura bywa całkiem przyjemna.

Książka warta przeczytania, inteligentna, czasem aż za bardzo, niekiedy nie wiadomo o co kaman, może to wina tłumaczenia. Każdy kto lubi thrillery będzie usatysfakcjonowany, choć nie ma tutaj mordercy, jest za to szalony czarodziej, który gra w dziwną grę z nastolatkami.

Przeczytane, jak zwykle, w oryginale. Kiedyś to książki były - wzdycham, bo jakkolwiek mam uwagi, to "Fevre Dream" wciągnęło mnie jak żadna z niedawno czytanych nowości. Po pierwsze, kunszt literacki się nie umywa. Władza GRR Martian nad słowem przypomina władzę mistrza wampirów nad swoimi podwładnymi. Jest to jego starsza pozycja, sprzed "Gry o Tron," a mimot to pozostawia współczesnych pisarzy daleko w tyle. Z samego tego faktu polecam lekturę. Po prostu czyta się dobrze. Do tego dochodzą niesamowicie dobrze zarysowane postacie (uwielbiałam Joshuę, ale lubiłam też naszego gburowatego kapitana), ciekawe tło historyczne - i na ile wiem, wiernie oddane - a także wartka fabuła... przez pierwsze 70%. A potem? No tutaj pojawiają się moje uwagi, że jednak parę zwrotów fabularnych było dla mnie zbyt wywrotowych. Nie chcę wchodzić w spoilery - ale myślę, że jak ktoś do tego miejsca dojdzie, to łatwo się zorientuje, że to o nie chodziło. Ponadto, epilog. Finalna potyczka trzymała w napięciu i rozegrana została znakomicie, ale zabrakło mi tego momentu wypuszczenia długo wstrzymywanego oddechu. Książka... W zasadzie kończy się zaraz po finale. Dwie strony epilogu i tyle, a ja chciałam jednak mieć lepszy wgląd w to, co bohaterowie robili przez kolejne lata. No i dla mnie książki o wampirach, jeśli są faktycznie dobre, są jednak trochę dołujące. Bo wampiry są wieczne młode a ja nie ;) Ale tak no, tyle. Ogółem, polecam - szczególnie jeśli ktoś poszukuje czegoś z wampirami przypominającymi nieco "Wywiad z Wampirem" - ale jednak inaczej.

Książka jest pełna sarkastycznego dowcipu, podanego tak bardzo mimochodem, że to aż niewiarygodne. Bezlitośnie pokazuje motywacje ludzkich poczynań, czasem lepsze, czasem gorsze. Pierwszorzędna urban fantasy a właściwie mieszanka fantastyki i steampunku. Kolejne tomy na pewno przeczytam!